Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 5 : *Flip Love*: Chapter 04 พิธีเปิดหนังสือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ก.พ. 55



Chapter 04 พิธีเปิดหนังสือ


            “นี่ วันนี้ฉันว่าจะไปกินมัฟฟิน กับชินนามอลโรลร้าน ตรงหัวมุมตรงนั้นหน่อยน่ะ ไปด้วยกันนะ คยู  ~

ซองมินที่เดินตามคยูฮยอนมาตั้งแต่หน้าตึกเรียนจนตอนนี้ถึงหน้าประตูใหญ่ของมหาลัยแล้วนั้นก็รีบเอ่ยปากชวนเพื่อนร่วมอุดมการณ์ (?) ทันที แต่คนฟังกลับเริ่มขมวดคิ้วมุ่น

“นายจะไปร้านไหนนะ”

“ร้านตรงหัวมุม เลี้ยวไปทางซ้ายนี่ไง ร้านที่ชื่อ Sweet’n Joy อ่ะ” ร่างอวบชี้บอกทางด้วยนิ้วและปากสีชมพูที่ยื่นชี้ไปในทางเดียวกัน

“...ทำไมต้องเป็นร้านนั้นด้วย”ถามเสียงนิ่งๆเช่นเคย

“ก็อร่อยดี หรือว่านายมีร้านที่ชอบไปอยู่แล้วเหรอ ร้านไหนอ่ะ ไปด้วยซิ นะๆๆๆ” ร่างสูงเริ่มก้าวเดินต่อหลังจากที่หยุดคุยกับกระต่ายตัวอวบไปแป้ปเดียว แต่ทิศทางที่ขายาวก้าวเดินกลับเป็นทางตรงข้ามกับร้านที่ซองมินบอกนี่สิ ทำให้ร่างอวบตื่นเต้นอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่แน่ว่าคยูอาจจะพาไปร้านที่ทำให้กลิ่นหอมๆนั้นติดตัวเค้ามาก็ได้

“นี่ คยู นายบอกว่านายไม่ได้กิน แล้วนายก็บอกว่านายไม่ได้บ้าเบเกอรี่เหมือนฉัน แล้วทำไมนายถึงมีกลิ่นหอมล่ะ ไม่ยอมบอกกันจริงๆเหรอ แล้วมาได้ยังไงน่ะ....” ระหว่างเดินทางซองมินก็ยังคงไม่ลดความอยากรู้ลง เดินไปถามโน้นถามนี่ไปเรื่อยๆแม้จะไม่มีเสียงตอบมาซักเท่าไหร่

เสียงเจื้อยแจ้วของซองมินเงียบลงได้เพราะรู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ลอยมา

อ้ะ ทางนี้ รึว่า จะเป็นร้านนั้นนะ....

ขายาวของคยูฮยอนก้าวเดินมาเรื่อยๆจนเดินตรงเข้าไปยังร้านเบเกอรี่สาขาหลักของแบรนด์ดังในกรุงโซล ซองมินที่เริ่มเงียบตั้งแต่ได้กลิ่น และเริ่มมั่นใจว่าร่างสูงกำลังจะเดินตรงเข้าไปในร้านที่ส่งกลิ่นหอมอยู่ตรงหน้าร้านนั้น ก็ทำให้กระต่ายตัวอวบต้องกระตุกแขนเสื้อรั้งไว้

“คยู นายจะเข้าร้านนี้เหรอ” ซองมินที่ดูความมั่นใจลดถอยลงไปทำให้คยูฮยอนสงสัย

“ร้านเป็นยังไง ทำไมเข้าไม่ได้ล่ะหรือว่าไม่อร่อยงั้นเหรอ”

“เปล่าหรอก คือ... นายเข้าไปเถอะ แต่ว่าวันนี้ฉันกลับก่อนแล้วกันนะ บายบาย” ร่างอวบตอบอย่างอ้ำๆอึ้งๆ แล้วรีบบอกลา หมุนตัวเดินกลับไปทันที ร่างสูงงงไปชั่วขณะ ร้านเขาป็นยังไงทำไมเหมือนไม่อยากเข้าซะขนาดนั้น ว่าแล้วก็พลันขว้าเอาแขนขาวนุ่มเอาไว้

“ทำไม ร้านนี้นายไม่ชอบรึไง” ถามด้วยเสียงเข้มๆแล้วคนต้องตอบคำถามล่ะ

“เปล่าหรอกไม่ได้ไม่ชอบ แต่ว่า.....”

“แต่ว่าอะไร”

“คยู ปกตินายกินร้านนี้เหรอ บ้านนายต้องรวยแน่เลยอ่ะ”

“หือ หรือว่าที่นายไม่เข้าไปในร้านเพราะว่าไม่มีเงิน”

“อืม วันนี้เหลือห้าพันวอนเองอ่ะ ไม่อยากเข้าไปเลย ขืนเข้าไปฉันคงไม่มีตังค์กลับบ้านแน่เลย” หัวกลมสะบัดขึ้นลงบอกว่าใช่ แถมยังควักเอาเหรียญออกมากำให้ดูอีกว่าเหลือแค่นี้

“นายเข้าไปเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ ฉันไปแคะกระปุกจากบ้านมาแล้วค่อยมากันใหม่นะ”

“หึหึหึ ไม่เป็นไรหรอกเข้ามาเถอะ” คยูฮยอนแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ไหว

กลัวว่าเข้าไปแล้วจะอดใจไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าไม่ชอบสินะ

“ไม่เอาหรอก วันนี้ไม่มีงบไง” บอกงอนๆ ก็ดีใจอยู่หรอกที่ร่างสูงชวนเข้าไป แต่ว่าวันนี้ไม่ได้เตรียมตัวมากินร้านดังนี่นา นานๆจะเก็บเงินมากินซักครั้งนึง ปกติคุณแม่ก็ไม่ค่อยให้ค่าขนมมากอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าจะเอาไปลงกับบรรดาเบเกอรี่ซะหมด เลยกินได้แค่พวกร้านธรรมดาไม่มีแบรนด์ แต่ว่านี่มันร้านดังน้ะ ร้าน Vanilla Story ที่ใครๆก็รู้จักอ่ะ ราคามันก็ต้องแพงกว่าทั่วไปอยู่บ้าง แต่รสชาติที่ได้มา มันก็เกินคุ้มนะ

“เข้ามาเถอะ” ว่าสั้นๆแล้วมือหนาก็ลากแขนกลมขาวนั้นเข้าไปในร้าน ตามมาด้วยเสียงโวยวายเบาๆ

“ไม่เอานะ คยู” บอกอย่างนั้นแต่ น้ำลายเริ่มไหล ตาเป็นประกายทันทีที่เข้ามาในร้าน

 

“ร้าน Vanilla Story ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงพนักงานต้อนรับสาวสองคนกล่าวต้อนรับ

“อ้าว คุณชาย กลับมาแล้วเหรอค่ะ” หญิงสาวคนนึงเมื่อเห็นว่าเป็นคยูฮยอนก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง แต่คำที่ใช้เรียกกลับทำให้กระต่ายกลายสายพันธุ์เป็นเพื่อนสนิทของตัวเอง เพราะ งงเป็นไก่ตาแตกเลยทีเดียว

“คะ คยู เค้าเรียกนายว่าอะไรนะ” ในสมองของซองมินตีกันมั่วไปหมดตอนนี้ ทั้งกลิ่นขนมหอมๆแต่ต้องอดใจไว้ เพื่อนใหม่ที่อยู่ดีๆก็พาเค้าเข้ามา แล้วไหนจะมีคนมาเรียกว่า คุณชายอีก

“อยากกินอะไรก็หยิบ” คยูฮยอนที่ตอนนี้ปล่อยแขนกระต่ายไว้กลางร้านที่มีลูกค้าประปราย

ร้านโทนสีน้ำตาล พื้นไม้ ผนังบุสีเหลืองนวล ทำให้ทั้งร้านดูสว่างและอบอุ่นด้านข้างเป็นตู้กระจกโค้งโชว์เบเกอรี่มากมายหลายชนิดที่ต้องพิธีพิถันในการทำเป็นพิเศษจำพวกเค๊ก หรือทาร์ต อีกด้านของร้านเป็นชั้นวางขนมแบบเปิดมีบริการถาดและที่คีบ สำหรับให้ลูกค้าได้เลือกตามที่ชอบ ส่วนด้านที่ติดกับกระจกรวมไปถึงชั้นสองของร้านที่เป็นโต้ะสำหรับนั่งทานที่ร้าน ทั้งเป็นแบบเก้าอี้สูงกับโต้ะยาว และแบบทั้งโซฟานุ่มน่านั่ง

ซองมินยืนมองคยูฮยอนกลางร้านนิ่ง หลังจากที่ร่างสูงบอกเหมือนว่าจะกินอะไรก็ได้

“นายพูดงี้ จะเลี้ยงเหรอ ฉันกินเก่งนะ”

“จะกินอะไรก็กิน เพราะนี่ร้านบ้านฉันเอง”

“.......บะ บ้าน นายเหรอ” ดวงตาสวยที่ทำให้ลูกชายเจ้าของร้านหลงใหลเบิกกว้างด้วยความแปลกใจ

 

ลูกชาย ร้านเบเกอรี่ชื่อดัง คือ...คยู.....

 

“นี่ ทำไม เป็นอะไรไป” คยูฮยอนที่เห็นว่าร่างอวบนิ่งไปก็แปลกใจ ทำไมไม่ดีใจกระโดดโลดเต้นนะ คิดว่าจะคว้าโน้นคว้านี่จนห้ามไม่ทันซะอีก

“อ่ะ เอ่อ...ฉันกลับบ้านก่อนนะ ไปล่ะ”

!!! อ่ะ อ้าว นี่ลีซองมิน ซองมิน ”

ซองมินเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็วทิ้งให้คยูฮยอนยืนงง อย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงไม่เป็นอย่างที่คาดไว้ ว่ากระต่ายจมูกดี ต้องดีใจแน่นอน แต่กลับรีบวิ่งออกจากร้านไปอย่างนั้น

“อะไรของเค้ากันนะพรุ่งนี้ต้องจับมาคุยให้รู้เรื่อง”

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

ทางด้านเยซองที่ตามคนสวยของเขามา ก็เดินตามมาด้วยความเร็วปกติ ต่างกับคนถูกตามเพราะเริ่มเหนื่อยด้วยความยาวของช่วงขาที่สั้นกว่า ก็ของเค้าเดินสามเก้า แต่ไอคนที่ตามข้างหลังน่ะแค่สองเก้านี่นา

“เฮ้อ ... นี่นาย จะตามฉันไปถึงไหนเนี่ย” สุดท้ายร่างเล็กก็ทนไม่ไหว หยุดเดินแล้วหันมาถามจนได้ เยซองที่รอโอกาสนี่อยู่ก็ยิ้มออกมาทันที

“ก็..ตามไปให้ถึงใจไงครับ” ไม่ว่าคำหวานเปล่า ยื่นหน้าหล่อไปให้ใจดวงเล็กกระตุกเล่น

“บะ บ้า ไม่ต้องตามมาเลยนะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว ถ้าตามมาโกรธจริงด้วย” เมื่อหัวใจกระตุกเลือดจึงสูบฉีดขึ้นหน้าอย่างอัตโนมัติ ร่างบางที่เริ่มเขินเพราะหน้าคมที่ยื่นมาใกล้แขนเรียวจึงต้องยืดออกไปดันให้ห่างออกทันที

“โอเคครับ วันนี้ผมส่งแค่นี้ก่อนก็ได้ แต่พรุ่งนี้ วันต่อๆไปผมไม่ส่งแค่นี้หรอกนะ”

“คะ ใครบอกว่าจะให้นายไปส่งทุกวันกัน”

“ไม่รู้ล่ะครับ ผมประกาศจองคุณไว้แล้วคงไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาขอไปส่งคุณอีกแล้วล่ะ” กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีชัย

“อ้าาา อย่าพูดอย่างเรื่องนั้นนะ น่าอายที่สุดเลย ฮึ้ย เพราะนายคนเดียว” มือเรียวสองข้างยกขึ้นแนบที่หูตนเอง นึกถึงแล้วก็พาลอายขึ้นมาอีกรอบ คนเยอะแยะไปนายหล่อหน้าซาลาเปากล้าทำได้ไง

“โอเคก็ได้ไม่พูดแล้ว งั้นกลับบ้านดีๆนะครับ พรุ่งนี้เจอกันครับ คนสวยของผม จุ้บ ~

ร่างสูงไม่ปล่อยโอกาสดีดี หรือต้องเรียกว่า ฉวยโอกาส จะดีกว่า ร่างเล็กเหม่อเป็นไม่ได้เลย แนบริมฝีปากประทับแก้มขาวที่มีสีแดงระเรื่อเป็นครั้งที่สองของวันแรกที่เจอกัน

เรียวอุคที่เผลอไปกับคำนุ่มนวลได้แป้ปเดียวก็เป็นอันต้องด่าตัวเองในใจ

           

ฮึ้ยยย ปล่อยให้หอมได้อีกแล้ว >////< 

 

          _.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



             เวลาผ่านมาจนถึงเช้าวันอังคาร เช้าของวันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง วันที่เป็นพิธีสำคัญประจำมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ที่ทางสภานักศึกษาจะจัดงาน พิธีเปิดหนังสือประจำปี โดยวันนี้ผู้ที่เป็นแม่งานหลักคงไม่พ้นอาจารย์คนสวยประจำคณะอักษร ที่ยุ่งวุ่นตั้งแต่เช้า นัดแนะคิวกับผู้ครอบครองคนปัจจุบันที่ทำการซ้อมมาก่อนไว้แล้ว แต่ก็ต้องซ้อมในว้นจริงกันพลาดเวลาทำพิธีกันอีกครั้งนึง

ปกติแล้วผู้ครอบครองจะได้หนังสือไปครอบครอง หรือไว้กับตัวเองได้สามเดือนเป็นอย่างน้อย หลังจากนั้นจะคืนหนังสือแก่มหาวิทยาลัยก็ต่อเมื่อรายงานกับสภานักศึกษาแล้วว่า ได้พบรักแท้ตามที่ในหนังสือได้กำหนดไว้แล้วจึงนำหนังสือกลับสู่หอสมุดตามเดิม

“อ้าวๆ นี่ยกมาทางนี้เลย ค่อยๆนะ” อีทึกที่บอกนักศึกษาที่ช่วยกันยกกล้องกระจกที่บรรจุหนังสือไว้มาวางที่บนเวทีอย่างระมัดระวัง

“นี่แล้ว ฮีชอลล่ะ”

“เห็นเดินไปทางด้านหลังกับประธานนักเรียนน่ะครับ”

“อืม ปล่อยให้อยู่ด้วยกันละกัน คงอาจจะตื่นเต้น”

 

แล้วก็เป็นจริงอย่างที่อีทึกคาดไว้ คิมฮีชอลที่มาดมั่นในสายตาของคนทั่วไป คนที่มีหน้าตางดงามราวกับผู้หญิงย่างกรางไปที่ไหนก็มีแต่ความสง่างาม ก็มีมุมอ่อนไหวเหมือนกันแต่จะเผยออกมาให้เห็นเฉพาะกับคนในหัวใจเท่านั้น

“ตื่นเต้นจังเลยล่ะ ฮัน ฉันจะทำผิดมั้ยอ่ะ ไหนจะกลัวอ่านข้อบัญญัติผิดด้วย”

ฮีชอลที่ยืนกุมมือตัวเองไว้ที่ระดับอกเพื่อเรียกสติอยู่กับคนรักที่เป็นถึงประธานนักเรียนจอมโหด ทั้งสองอยู่หลังห้องประชุมเพื่อเตรียมตัวในพิธีในอีกประมาณชั่วโมงนึง

มือหนาของฮันกยองค่อยๆเอื้อมมาจับมือเรียวที่กำกันแน่น แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหวานคู่นั้น

“ไม่เป็นไรนะ อย่าตื่นเต้นไป ผมอยู่ข้างๆคุณเสมอนะ” ว่าจบก็แนบริมฝีปากของตนลงบนหน้าผากมนเบาๆ ฮีชอลหลับตาลงรับรอยจูบนั้นด้วยหัวใจที่อุ่นขึ้น

“อืม ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดนะ ฮัน” ยิ้มหวานรับด้วยกำลังใจเต็มเปี่ยม

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

เช้านี้สองเพื่อนซี้กระต่ายกับไก่มาเร็วขึ้นเพราะนัดกันไว้ว่ามามหาลัยพร้อมกัน เนื่องจากเป็นวันพิเศษเช่นเดียวกับคยูฮยอนที่มายืนรอ ซองมินตั้งแต่เช้า หลังจากที่กระต่ายจมูกดีวิ่งออกจากร้านเขาไปวันนั้นจะหายังไงก็หาไม่เจอ ให้ตายเหอะ แต่ว่าวันนี้ต้องเข้าห้องประชุมกันทุกคน เพราะฉะนั้นเขาต้องจับมาเคลียร์ให้ได้เลย

 

อยากเจอจะตายอยู่แล้ว

 

“คยู หวัดดี”เสียงหวานของมิรินทักขึ้นพร้อมโบกมือให้

“เฮ้ย คยู ทำไมวันนี้มาเร็วนักล่ะ” ซีวอนที่เดินมากับมิรินเห็นคยูฮยอนที่ยืนชะเง้อคอยาวอยู่หน้าหอประชุมทักขึ้น

“มาดักจับกระต่ายน่ะซิ” คยูฮยอนที่ตอบเพื่อนสนิทไปแต่สายตาก็ยังหากระต่ายตัวเดิมอยู่ดี

“กระต่ายอะไรนะ??”

“อ้ะ!!!” ยังไม่ทันได้ตอบคำถามของเพื่อนสนิทที่หันไปมองหน้ามิรินด้วยสีหน้างงๆ คยูฮยอนที่เห็นซองมินเดินมาพร้อมกับฮยอกแจก็รีบพุ่งตรงเข้าไปหาทันที

 

“อ้ะ คยู!!!” ซองมินตกใจที่อยู่ดีดีร่างสูงที่เค้าหลบหน้ามาหลายวันก็มาขว้าเอาแขนขาวไปกำไว้

“เราต้องคุยกัน” พูดแค่นั้นแล้วก็คว้าแขนลากร่างอวบไปทางข้างตึกเรียน ทิ้งให้ฮยอกแจยืนงงอยู่อย่างนั้น

 

“ฮยอกแจ สองคนนั้นเขามีอะไรกันงั้นเหรอ” ซีวอนที่เดินเข้ามาหาคนที่งงเหมือนกันถามออกมา

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกเหมือนซองมินจะหลบหน้าคยูฮยอนอยู่น่ะ” ฮยอกแจที่อยู่ดีดีๆก็ถูกเพื่อนบอกว่าให้ป้องกันเค้าออกจากนายหอม เห็นนายหอมที่ไหนต้องรีบบอก ถามสาเหตุก็บอกว่ายังไม่อยากเล่า มาตลอดอาทิตย์

“แล้วทำไมซองมินต้องหลบหน้าคยูด้วยล่ะ” เป็นมิรินที่ถามขึ้น

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันน่ะ ครั้งสุดท้ายก็เห็นกลับบ้านด้วยกันเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนั่นแหละ”

“งั้นเหรอ อืมม ซีวอน มิรินว่าเราเข้าไปนั่งข้างในกันเถอะนะคนเริ่มเยอะแล้ว ร้อนด้วย ไม่อยากยืนตรงนี้แล้วน่ะ ฮยอกแจเข้าไปพร้อมกันเลยน่ะ ไปเถอะ” ว่าแล้วมิรินก็คว้าแขนซีวอนแนบศีรษะลงไปอย่างคุ้นเคย เดินเข้ามานั่งส่วนในของห้องประชุม ทิ้งให้ฮยอกแจมองตามก่อนจะเดินเข้ามาบ้างด้วยสีหน้าที่มากความรู้สึก

.

.

.

นี่มันก็นานแล้วนะ คยูฮยอนพาซองมินไปไหน จะโดดพิธีสำคัญกันเหรอเนี่ย

ผ่านไปครู่ใหญ่ฮยอกแจกำลังนั่งรอพิธีการก็เริ่มเป็นห่วงซองมินเหลือเกินไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรรึเปล่า ก็นั่งชะเง้อคอมองตลอดจนซีวอนที่นั่งอยู่ข้างๆรู้สึก

 

“ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ เพื่อนผมไม่ทำอะไรซองมินหรอก ถึงมันจะไม่ค่อยนุ่มนวลเท่าไหร่ก็เถอะ”

“เหรอ แต่ดูเหมือนคยูฮยอนจะโกรธซองมินอยู่นะ”

“คงไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก เชื่อผมเถอะ” แล้วจึงส่งยิ้มหวานอบอุ่นให้ฮยอกแจได้สบายใจ

“อืม ก็ได้ ฉันเชื่อนาย” ร่างบางยิ้มรับรอยยิ้มนั้น คิดไม่ผิดเลยที่รักผู้ชายคนนี้ แค่คำพูดไม่กี่คำก็ทำให้เขาสบายใจได้

 

 

“บัดนี้จะขอเริ่มงาน พิธีเปิดหนังสือประจำปี ขอเชิญคุณฮันกยอง ประธานนักเรียนคนปัจจุบันกล่าวเปิดงานได้ค่ะ” เสียงพิธีกรเช่นเคยที่เป็นคนทำให้บรรยากาศอันเซ็งแซ่ในห้องประชุมเริ่มเงียบลง ร่างสูงของฮันกยองเดินออกมาจากด้านข้างเวทีมายังโพเดี่ยมที่ด้านซ้ายเวทีที่มีกล่องกระจกใสกล่องสำคัญกล่องนั้นวางอยู่ตรงกลาง

“พิธีศักดิ์สิทธิ์ที่สืบทอดกันมาทุกปี หนังสือเล่มสำคัญของมหาวิทยาลัยโซลเล่มนี้มีความสำคัญมาก วันนี้เป็นวันที่กำหนดไว้เพื่อเปิดหนังสือเล่มนี้เป็นครั้งแรกของปี เพื่อเริ่มการคัดเลือกผู้ถูกเลือกคนต่อไป โดยที่จะมีเพียงผู้ครอบครองคนปัจจุบันเท่านั้นที่จะกำหนดได้ ดังในข้อบัญญัติในหนังสือกล่าวไว้ จึงขอให้ทุกคนเคารพและปฏิบัติตามข้อบัญญัตินั้นด้วย และอย่างที่กล่าวไว้เมื่อครั้งปฐมนิเทศน์ว่า ทุกปีมักจะมีความวุ่นวายเกิดขึ้น หลังจากพิธีเปิดหนังสือเพราะทุกคนต่างก็อยากเป็นผู้ที่ถูกเลือก จึงขอให้ระมัดระวังอย่างมาก ควรคำนึงถึงผลของการกระทำอันสิ้นคิด ที่จะตามมาให้ดี เพราะทางสภานักศึกษาจะมีบทลงโทษรองรับไว้แล้ว”

เสียงเข้มกังวาลก้องในห้องประชุมกว้าง ที่ไม่มีแม้แต่เสียงซุบซิบ ต่างตั้งใจฟังทั้งสิ้น ฮันกยองเว้นวรรคเป็นครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวต่อเพื่อเริ่มพิธีการต่อไป

“เมื่อทุกคนรับรู้ข้อชี้แจงทั้งหมดแล้ว ขอเชิญ คิมฮีชอล ผู้ครอบครองหนังสือคนปัจจุบันขึ้นมาอ่านบทปฏิญาณข้อบัญญัติครับ”

เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วห้องประชุม ทันทีที่ท่านประธานมาดนิ่งกล่าวเรียกคนสวยประจำมหาวิทยาลัยคนสำคัญ ร่างบางเดินขึ้นมาบนเวทีด้วยความมั่นใจ ไร้วี่แววคนอ่อนแอหลังเวทีที่มีเพียงคนเดียวได้เห็นเมื่อกี้นี้

“ผมคิมฮีชอล ผู้ครอบครองหนังสือคนปัจจุบันขอเริ่มทำพิธีเปิดหนังสือครับ” เสียงหวานพูดอย่างสุภาพตามความเหมาะสมในพิธีการ แล้วจึงเดินมาหยุดยืนหน้ากล่องแก้วกระจกใส ฮยอกแจที่นั่งดูอยู่ด้านล่างเวทียิ้มออกมาน้อยๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่ได้เห็นหนังสือในหอสมุด

มือเรียวของฮีชอลเปิดกล่องกระจกออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วจึงค่อยๆเปิดหนังสือเล่มสีเขียวขอบทอง ที่มีร่องรอยของกาลเวลา ขนาดหนาประมาณสองถึงสามนิ้ว กระดาษที่ในอดีตเคยเป็นสีขาวสะอาดตา ปัจจุบันกลับกลายเป็นสีเหลืองอมทอง

ทันทีที่ฮีชอลเปิดหนังสือออกนั้นราวกับเกิดแสงจากสิ่งที่อยู่ในกล่องแก้วใสวาบเข้าสู่ดวงตาของฮยอกแจที่กำลังจ้องดูทุกการกระทำของร่างบนเวที แม้จะประหลาดใจ แต่มือบางทำได้เพียงยกขึ้นขยี้ตาใส เพราะไม่แน่ใจ ฮยอกแจจึงหันไปมองคนรอบข้างที่ต่างนั่งนิ่งจดจ้องไปยังบนเวที ต่างก็ไม่มีปฏิกิริยาแปลกไป จึงคิดเพียงว่า คงตาฝาด

 

“ข้อบัญญัติหนังสือแห่งมหาวิทยาลัยโซล ข้าขอปฏิญาณว่า ข้าจะครอบครองหนังสือเล่มนี้ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ ไม่คิดร้าย ไม่หาประโยชน์อันมิควรจากหนังสือเล่มนี้และจะตามหาผู้ถูกเลือกจากหัวใจโดยมิมีการเห็นแก่พวกพ้องหรืออำนาจอื่นใด ผู้ถูกเลือกจะต้องเป็นผู้ที่มีหัวใจบริสุทธิ์และไม่โลภมากในความรักเท่านั้น”

เสียงหวานกล่าวจบเสียงปรบมือรับก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับฮันกยองที่เดินเข้ามายืนคียงข้างร่างบางบนเวทีเพื่อเตรียมจะกล่าวเข้าสู่พิธีการต่อไป มือหนาคว้ามือบางไว้อย่างนิ่งๆหลังโพเดี่ยมที่คนด้านล่างไม่สามารถมองเห็นได้แน่นอน

พิธีการดำเนินไปเรื่อยๆจนครบ ทั้งอธิการบดีประจำมหาวิทยาลัยที่เล่าเรื่องตำนานหนังสือสมัยที่ท่านยังเรียนอยู่ หรืออาจารย์อีทึกที่ขึ้นมาชี้แจงรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับกฏของหนังสือและการเก็บรักษาต่างๆนานา จบด้วยร่างสูงของท่านประธานคนหล่อที่ทำให้สาวๆหลายคณะนั่งเพ้อกันแทบค่อนหอประชุม ที่ขึ้นมากล่าวปิดงานเป็นขั้นตอนสุดท้าย

“...สุดท้ายนี้ขอให้ทุกคนรักษากฏและปฏิบัติตามข้อบัญญัติด้วย ผมประธานนักศึกษาประจำปีการศึกษานี้และ ผู้ครอบครองหนังสือ คิมฮีชอล และอาจารย์ทุกท่านขอจบงานพิธีเปิดหนังสือเพียงเท่านี้ครับ ขอบคุณครับ”

หลังจากพิธีการเปิดหนังสือจบลง พิธีการที่ไม่ยาวนานในช่วงเช้าของวันแต่สำคัญยิ่งต่อคนมากมาย นักศึกษาที่ต่างกลับออกจากห้องประชุม ฮยอกแจ ซีวอน และมิรินเดินออกมาก็ต้องหยุดหน้าห้องประชุม

“ฮยอกแจ ทำไมไม่เดินต่อล่ะ” ซีวอนถามขึ้นเพราะร่างบางหยุดยืนหน้าหอประชุมไม่ไปไหน

“ฉันจะรอซองมินน่ะ โทรหาก็ไม่รับสายเลย”

“งั้นเหรอ เมื่อกี้ผมลองโทรหาไอคยูก็ไม่ติดเหมือนกัน ไม่รู้ว่าพาซองมินไปถึงไหน” ซีวอนคว้าโทรศัพท์เครื่องเล็กของตัวเองขึ้นมาโทรดูอีกรอบแต่ก็เป็นเช่นเดิม ไร้การตอบรับใดๆ

“เอ่อ พวกนายไปกันก่อนก็ได้นะ ฉันว่าจะรออีกหน่อยแต่ถ้ายังไม่เห็นก็คงต้องกลับเหมือนกัน” ฮยอกแจที่เห็นมิรินเริ่มยกมือขึ้นมาพัดไปมาให้คลายร้อนบ้าง บังแดดบ้าง แต่มืออีกข้างก็ไม่วายเกี่ยวแขนร่างสูงไว้ เลยต้องเอ่ยออกมาเพราะเห็นว่าซีวอนยังคงมีท่าทีว่าจะรออยู่ด้วยกัน

“อืม งั้นพวกเราไปกันเถอะนะ ซีวอน มิรินอยากไปเดินตากแอร์เย็นๆที่ห้างจังเลยนะ”

“อ่า ได้ครับ งั้นเราไปก่อนนะฮยอกแจ”

“อืม แล้วเจอกัน”

 

            เรา งั้นเหรอดีจัง ว่าแต่....สองคนนั้นไปไหนกันนะ

 

TBC…

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



หุหุ ตอนที่ สี่ แล้ว ตอนนี้ยกให้ฮันชอลไปน้ะคะ

ตอนหน้า !!! ดูซิ ลูกชายเจ้าของร้านจะพากระต่ายตัวอวบไปไหน

แอร้ยยยย ตอนหน้าถูกใจแม่ยกคยูมินแน่นอน คิคิ >////<

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้คอมเมนต์น้ะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1897 HyukJewel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 18:02
    มันต้องมีอัลไลแน่นแน่


    #1,897
    0
  2. #1727 Jai Jaja (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มกราคม 2557 / 13:48
    ^________________^

    หมาป่าขย้ำกระต่ายแล้ว
    #1,727
    0
  3. #1555 MayChuly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 23:43
    คยูพาซองมินไปไหนเนี่ย
    #1,555
    0
  4. #1507 PooNGPaaNG (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 00:10
    หนีกลับบ้านเลยเรอะ 555555555555555555  

    ต่อไปคงอ้วนแน่ กินร้านดังฟรีๆ
    #1,507
    0
  5. #1473 nc23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:54
    โห!!!มิริน___เธอชั่ง....
    #1,473
    0
  6. #1361 Kimployploy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 00:06
    อ๊าาาาาาา นายหอมมมมมมมม
    เดี๋ยวก็โดนกระต่ายจับกดเอ๊ยยย จับกินหรอก คิคิ
    #1,361
    0
  7. #1269 Redberrylips (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2555 / 19:33
    ซองมินน่ารักเกินไปเเล้ว ฮยอกน่ารักด้วยน่าสงสารด้วย มิรินท่าทางคุณนายจัง -0-
    #1,269
    0
  8. #1236 luvkyumin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 21:46
    มินทำมัยต้องหลบหน้าคยูหละ
    แล้วคยูพามินไปไหน
    #1,236
    0
  9. #1188 lllll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 20:07
    คยูพามินไปไหนนนนนน ??
    #1,188
    0
  10. #1168 gonjung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 21:06
    มินหลบหน้าคยูทำไมอ่ะ

    ทั้งๆที่ชอบขนมแล้วทำไมพอคยูบอกว่าเป็นเจ้าของร้านต้องหนีด้วยอ่ะ

    แล้วนี่คยูพามินไปไหนอ่ะ

    ฮยอกน่าสงสารจังต้องมองคนที่รักกะคนอื่น
    #1,168
    0
  11. #1107 Hanoy_4701 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2555 / 20:22
    คยูพอมินไปไหนง่ะ - -*
    สงสารฮยอก T^T
    #1,107
    0
  12. #1010 Bïngchá~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2555 / 21:10
    คยูพาน้องมินนี่หายไปไหนเนี่ยยยยย

    กล้าทิ่งฮยอกไว้คนเดียวได้ยังไง

    น่าสงสารอ่ะ

    ยายมิรินนี้ก้อเหมือนจะร้ายน่ะ
    #1,010
    0
  13. #982 frery (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2555 / 13:52
     คยูพาซองมินหายไปเลยนะ
     พาซองมินไปที่ไหนกันนะ
    #982
    0
  14. #955 atomicblue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2555 / 18:40
    ทำไมซองมินต้องหลบหน้าคยูด้วยอ่ะ

    เกิดไรขึ้นเหรอ
    #955
    0
  15. #915 kungking (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2555 / 00:04
    กี้ลากมินไปที่แห่งใด
    #915
    0
  16. #818 wonhyuk24hr. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 06:56
    คยูมิน > < เคลียร์กันกันยังไงเนี่ย เหอๆ
    วอนฮยอก! เมื่อไหร่จะsparkกัน ห๊า!! วอนรีบทิ้งมิรินไปหาฮยอกเดี๋ยวนี้
    เยเย่ พี่เสี่ยวมากกก
    #818
    0
  17. #790 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 19:00
    กี้ลักพาตัวมินไปไหนเนี่ยย
    #790
    0
  18. #756 iamtsubame (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 13:05
    ได้ข่าวว่าเรื่องนี้ตัวเอกคือวอนฮยอกไม่ใช่เหรอ? 55555
    .
    .
    แล้ววอนฮยอกไปหนายยยยยยยยยยยยย!!!!!
    #756
    0
  19. #657 Chohyukice (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 01:48
    คยูมินไปนานอย่างนี้...เคลียร์กันถึงไหนหนอ?? =w=
    เริ่มไม่ชอบมิรินล่ะ ขัดขวาง วอนฮยอก อยู่เรื่อย แม่งงงงง =*=
    #657
    0
  20. #654 ผู้ชาย_ xมายเลข 89!! # (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 01:42
    พี่คยูพี่จะพากระต่ายของเราไปไหน

    น่าสงสารฮญอกจังอ่ะ ซีวอนหันมามองฮยอกมั่งเด้
    #654
    0
  21. #630 geejajaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2555 / 19:13
    กรี๊คยูลากมินไปทำอะไรเนี๊ยะ จะบ้าตาย แต่มินน่ารักอ่ะ แบบว่าตลบหน้านายหอมกันใหญ่



    วอนฮยอกไม่มีทีท่าจะSparkรักกันเลยเหรอเนี๊ยะ
    #630
    0
  22. #620 love_kihae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 16:16
    คยูพามินไปหนายยยยยย!!
    #620
    0
  23. #554 BBLooK^^" (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 00:37
    พากันหายไปเลยนะ ชิชิ
    #554
    0
  24. #527 queenny0713 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2555 / 15:48
     เกียมพามินไปไหนอ่ะอยากรู้
    #527
    0