Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 42 : *Flip Love*: Chapter 37 ใกล้หมดเวลา (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 ม.ค. 57



Chapter 37 : ใกล้หมดเวลา




            เมื่อปฏิทินบอกเตือนเวลาเพิ่มขึ้นทุกวัน วันสอบปลายภาคก็ยิ่งเคลื่อนเข้าใกล้จนทำให้นักศึกษาทั้งหลายรู้สึกว่าต้องขยันขึ้นมาหลังจากปล่อยให้บางวันผ่านไปเฉยๆ

หอสมุดหลักของมหาวิทยาลัยโซลที่มีชื่อเสียง และขนาดที่กว้างขวางตอนนี้อัดแน่นไปด้วยนักศึกษาทุกคณะที่ต่างก็เข้ามาหากอบโกยความรู้กันอย่างขะมักเขม้น

ในมุมหนึ่งของหอสมุดกว้าง โต๊ะที่เรียกสายตาหลายคู่ให้ละจากหน้าหนังสือเพื่อมองโดยเฉพาะใบหน้าหวานของหนึ่งในร่างบางที่นับวันความงดงามเพิ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ได้รับตำแหน่งที่ใครๆก็อยากได้ “ผู้ครอบครอง” หนังสือคนปัจจุบัน หากแม้นใบหน้างามนั้นจะน่ามองและเข้าใกล้เพียงใด แต่แววตาที่มีความเศร้านั้นกลับเหมือนบาเรียบางๆกั้นไว้ไม่ให้เข้าใกล้มากกว่า ราวกับกลัวว่าหากจับต้องเพียงน้อยนิดจะตายสลายลงคามือได้

 

“ฮยอกนี่หัวข้อนี้อาจารย์บอกว่าออกมั้ยอ่า” เรียวอุคจิ้มปลายดินสอลงไปบนชีทให้ฮยอกแจที่นั่งอยู่ด้านข้างดู

“อืม...น่าจะออกนะเพราะในคาบรู้สึกว่าแกจะบอกว่าสำคัญอยู่เหมือนกัน”

“แต่ในชีทมีเนื้อหานิดเดียวเองนะ”

“ฉันก็ว่าจะหาอ่านเพิ่มอยู่เหมือนกัน...งั้นเดี๋ยวฉันไปดูหนังสือเรื่องนี้มาเลยดีกว่านะ” ฮยอกแจเลื่อนเก้าอี้ด้วยเสียงที่เบาสุด แล้วเดินออกไปยังมุมของหมวดหนังสือภาษา

อีกด้านหนึ่งของโต๊ะหนังสือตัวเดียวกัน ร่างสูงสองคนที่นั่งจดจ่ออยู่กับหนังสือเรียนภาควิชาตนเองอยู่ไม่ต่างกัน ซีวอนและเยซอง ตาคมสองคู่ที่มองหนังสือของใครของมันอยู่นานละจากหน้าหนังสือขึ้นเมื่อเสียงแหลมของเรียวอุคเอ่ยถามเพื่อนก็เป็นเยซองที่เงยหน้าขึ้นก่อน เมื่อบทสนทนาจบลงที่ฮยอกแจลุกออกจากโต๊ะไป ก็เป็นซีวอนที่ค่อยๆลุกขึ้นยืนตามอย่างช้าๆ

“จะตามฮยอกแจไปทำไมวะ ไอ้วอน” เยซองเอ่ยถามเพื่อนที่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับสายตาที่ไม่ยอมละจากแผ่นหลังบางที่เดินนำไปแล้ว

“แล้วถ้าเป็นแกจะตามไปทำไมล่ะ” พูดไว้แค่นั้นแล้วก็เดินตามฮยอกแจไปทันที ทิ้งให้เรียวอุคนั่งขำกับปฏิกิริยาของคนรักที่เหมือนจะคิดตามไม่ทันเท่าไหร่

“ขำอะไรครับที่รัก...รู้เหรอว่าถ้าเป็นผมเดินตามแฟนไปมั่ง ผมจะทำอะไร” ว่าจบก็ตบด้วยคิ้วเข้มที่ยักขึ้นเหมือนจะล้อๆให้คนรักตัวเล็กหน้าแดงเล่น เรียวอุคเลยได้แต่ยู่หน้าใส่แล้วยกหนังสือในมือขึ้นบังสายตาคู่นั้น

 

 

เท้าเล็กก้าวเดินผ่านชั้นหนังสือสูงหลายชั้นเพื่อเข้าสู่โซนที่ต้องการหา แต่ก็หยุดไว้ เมื่อส่วนที่เดินมาถึงคือห้องกระจกใสที่ภายในมีกล้องวงจรปิดติดไว้ที่มุม แท่นสูงที่ด้านบนวางหมอนกำมะหยี่สีแดงขอบทองนิ่งอยู่...ซึ่งความจริงแล้วควรจะมี หนังสือเล่มหนาปกสีเขียวที่ตอนนี้อยู่กับตนวางอยู่บนนั้น

ฮยอกแจยกมือบางวางนาบบนกระจก นัยน์ตาเศร้ามองเข้าไปพาลนึกถึงวันแรกที่เขาเห็นหนังสือในตำนานครั้งแรกในห้องนี้...เหตุการณ์มากมายเกิดขึ้นหลายอย่างจนไม่อยากเชื่อตัวเอง ยิ่งคิดน้ำตาก็พาลจะไหลจนตองหยุดคิดและเดินเข้าไปยังชั้นหนังสือตามเป้าหมายเดิม

 

“วรรณกรรมโชซอน..วรรณกรรมโชซอน...” เสียงหวานเอ่ยเบาๆพร้อมกับลากนิ้วผ่านสันปกหนังสือบนชั้นไปเรื่อยๆในมุมหนังสือหมวดภาษาที่อยู่ในสุดพอดี

“เฮ้อ...อยู่ชั้นบนอีกแล้วเหรอเนี่ย” เสียงบ่นเบาๆทำให้คนที่ตามมายิ้มเอ็นดูคนรักที่มีความสูงไม่เพียงพอ ซีวอนก้าวเข้าไปชิดร่างบางแล้วเอ่ยถามเสียงเบาให้เหมาะกับสถานที่

“เล่มไหนครับฮยอก” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นกับร่างสูงที่เข้าประชิดตัวทำให้สะดุ้งเล็กน้อย ร่างบางหันกลับมาหาร่างสูงที่ยืนกั้นทางออกไว้จนมิด

“อ้ะ....ซีวอน....เล่มนั้นน่ะ...วรรณกรรมโชซอน” ฮยอกแจที่ยกมือขึ้นกำที่อกเพราะตกใจ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็เอ่ยบอกหนังสือเล่มที่ต้องการไป

มือหนายื่นขึ้นไปเพียงนิดก็ถึงหนังสือเล่มหนาช่างต่างกับฮยอกแจที่มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ยื่นถึง

“อ่ะนี่ครับ...แต่ว่าเหตุการณ์นี้เหมือนกับก่อนหน้านี้เลยนะ...ตอนนั้นเพิ่งเปิดเทอมเอง” ใบหน้าคมยกยิ้มให้พาลให้หัวใจที่พยายามให้มันไม่เต้นเร็วยามทีอยู่ใกล้ๆต้องเต้นเกินจังหวะปกติอีกครั้ง

ตั้งแต่ฮยอกแจกลับไปอยู่ที่บ้าน ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีโอกาสใกล้ชิดกันเลย ซีวอนที่แทบจะไม่ได้ออกจากบ้านยกเง้นมามหาลัย ไม่ต้องพูดถึงห้องที่คอนโด เมื่อไม่มีฮยอกแจอยู่ก็ปิดทิ้งไว้ แต่ว่าอย่างน้อยซีวอนก็โทรหาเขาทุกวัน นี่เป็นสิ่งเดียวที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจที่มีแต่บาดแผลให้ยังคงประคองไปได้

ซีวอนยืนนิ่งมองคนที่รับหนังสือจากมือเขาไปกอด แก้มที่เหมือนจะแดงขึ้นไม่ต่างจากวันนั้น แต่ต่างกันตรงที่เขารู้แล้วว่าแก้มนั้นหอม ริมฝีปากแดงก่ำนั้นหวานและร่างเล็กๆที่นุ่มเพียงไหน...ยิ่งไม่ได้เจอกัน ไม่ได้ใกล้ชิดกันเป็นสัปดาห์อย่างนี้เขาก็ยิ่งคิดถึง...คิดถึงหัวใจของตัวเอง...

หมับ

อ้อมแขนแกร่งสองข้างทำตามใจของเจ้าของ รวบเอาร่างเล็กมาแนบอกแน่นให้หายคิดถึง

“ผมอยากให้สอบเสร็จเร็วๆ”

ฮยอกแจฟังนิ่งในอ้อมกอดที่เขาแสนคิดถึงและคิดตาม เมื่อการสอบเสร็จสิ้นนั้นก็หมายถึงปิดเทอม ซีวอนเคยบอกเขาตอนที่โทรคุยกันว่า เขาคงจะไม่ต้องดูแล้วมิริน เหมือนอย่างตอนนี้แล้ว ไม่ต้องคอยประคองมาเรียน รอรับกลับบ้านและออกไปไหนไม่ได้อย่างอิสระเพราะมิรินไม่เคยปล่อยให้ซีวอนไปแค่คนเดียว แต่ถ้าเป็นช่วงปิดเทอมเมื่อไหร่ ซีวอนก็จะไปช่วยพ่อที่บริษัทและอยู่ที่คอนโดเป็นปกติอยู่แล้ว ความวุ่นวายนี้ก็คงจะสิ้นสุดลง

...และเรื่องเศร้านี้ก็สิ้นสุดลงจริงๆ...เมื่อฮยอกแจติดสินใจแล้วไม่ต่างกัน...มันจะจบลงจริงๆ...

 

“แต่ฉันไม่อยากเลย” เสียงหวานสั่นเครือ น้ำตาหยาดใสคลอหน่วยเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจจะทำ ซีวอนก้มลงมองคนตัวเล็กอย่างแปลกใจ

“ทำไมล่ะ หืม?...เป็นอะไรไปครับฮยอก”

ปลายนิ้วหนายกขึ้นไล้หยาดน้ำตาที่เริ่มจะล้นออกมาออก นัยน์ตาคมที่มองมามีความห่วงใยอยู่เต็มเปี่ยมยิ่งเรียกให้น้ำใสๆกลั่นตัวเพิ่มขึ้น

“ปะเปล่าหรอก...ฉันแค่คิดถึงซีวอนน่ะ” ฮยอกแจซบหน้าลงกับแผ่นอกหนาที่อุ่นเหลือเกิน

เสียงหัวใจที่เต็มเป็นจังหวะ กลิ่นโคโลญน์ของคนๆนี้ แรงจากแขนหนาที่โอบกอดตอบ...ไม่อยากจะเสียไปเลยจริงๆ...

ปลายนิ้วหนาเชยใบหน้าหวานให้เงยขึ้น หยาดน้ำใสที่ไหลลงมาเปื้อนแก้มถูกริมฝีปากร้อนจูบซับให้แห้งเหือดไปจากหางตามายังแก้มใส และกลีบปากสีสด

ริมฝีปากหนาค่อยๆแนบลงอย่างช้าๆ บดเบียดให้สนิทแนบราวกับซึมซับความรู้สึกทุกอย่างจากภายนอก และค่อยๆเคลื่อนขยับเข้าสร้างความรู้สึกภายใน ส่งผ่านความรู้สึกคิดถึงห่วงหาให้เข้าถึงหัวใจ กลีบปากเล็กที่เผยอรับให้ริมฝีปากร้อนกวาดต้อนความหวานจนเสียงจูบดังขึ้นตามจังหวะ ทว่าเสียงนั้นกลับยิ่งเป็นตัวกระตุ้นให้มือหนาแนบศีรษะเล็กเพื่อปรับให้รสจูบนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความร้อนค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิด มือเล็กกำเสื้อของร่างสูงแน่น เมื่อความรู้สึกบางอย่างเริ่มเกิดขึ้น ซีวอนขยับใบหน้าคมเปลี่ยนจังหวะจูบ แต่ก็เหมือนเว้นให้คนตัวเล็กได้หอบอากาศเข้าเติมบ้างเป็นจังหวะๆ มือหนาข้างหนึ่งละจากใบหน้าหวานเปฃี่ยนมาเป็นเริ่มไล้ไปตามเอวบาง ความรู้สึกมากมายสั่งให้ร่างกายต้องการมากยิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ แต่เสียงจากรอบข้างและสมองสั่งให้จำต้องข่มกลั้ความรู้สึกให้หยุดลงเพียงตรงนี้ ริมฝีปากหนาจึงได้ยอมผละออกจากกลีบปากที่แดงช้ำ

จุ้บ

จูบแรงๆที่กลีบปากสีสดอีกครั้ง แล้ววางหน้าผากลงแนบกับคนรักที่ปรับให้จังหวะหายใจคงที่ยังไม่ได้ กลีบปากแดงที่บวมช้ำมันช่างเย้ายวน

“ผมก็คิดถึงฮยอก” ฮยอกแจไม่เอ่ยตอบอะไร แต่กลับสอดแขนเล็กเข้ากอดอีกครั้ง

“...สอบเสร็จแล้ว ผมไปรับฮยอกแจกลับมาอยู่ที่คอนโดด้วยกันเหมือนเดิมนะ...”

“.......”

“ผมอยากเจอคุณทุกวัน...อยากอยู่กับคุณตลอดเวลา...อยากกอดคุณแบบนี้...นะครับ”

“......อือได้...” ถ้าซีวอนไม่ได้คิดไปเอง เขารู้สึกเหมือนว่าแรงกำจากมือเล็กที่เสื้อเขาจะแรงขึ้น และความชื้นที่เกิดขึ้นจากใบหน้าหวานที่แนบอยู่กับอกเสื้อเช่นกัน...

 

....ฮยอกก็อยากอยู่กับคุณแบบนี้...แต่เมื่อถึงวันนั้น...ผมคงได้กอดคุณเป็นครั้งสุดท้าย...

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

 

กริ้ง~กริ้ง~

“ร้าน ReadMe ยินดีต้อนรับครับ~....อ้าว ฮยอกแจ หายไปเลยนะเรา” เสียงทุ้มของเจ้าของร้านร่างอวบเอ่ยทักทายร่างเล็กที่เปิดประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีฮะพี่ชินดง ขอโทษนะฮะหายไปนานเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก เราก็โทรมาบอกพี่แล้วนี่ว่าจะสอบแล้วไม่ค่อยว่างอีก...พี่เลยไปแปะป้ายรับสมัครพนักงานแทนเราไปแล้วล่ะ” ชินดงล้วงมือลงในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนแล้วหยิบเอากระดาษที่พับไว้ออกมาคลี่ให้ฮยอกแจดู

“อ้าว แล้วพี่เก็บทำไมเหรอฮะ ไม่เอาไปติดไว้เหมือนเดิมล่ะ ผมคงยังไม่ได้มาช่วยจนกว่าจะเปิดเทอมล่ะฮะ” ฮยอกแจบอกเสียงเศร้าๆแต่ยังมีรอยยิ้มบางๆให้ชินดงเช่นเดิม

“พี่เพิ่งเอาออกน่ะ ได้เด็กมาช่วยแล้วล่ะ ถึงเราจะสวยเรียกลูกค้าให้พี่ได้เยอะแต่วันก่อนก็มีคนนึงโน้นไง ยืนสูงอยู่ตรงโน้นชื่อโจวมี่ ส่วนอีกคนเพิ่งได้วันนี้เลยเอาป้ายออกเลย สองคนพอแล้ว”

ฮยอกแจมองตามปลายนิ้วของชินดงที่ชี้ไปทางชั้นวางหนังสือด้านใน ก็เห็นผู้ชายร่างสูงแต่งตัวมีสไตล์และท่าทางจะเป็นมิตรดี

“แล้วอีกคนล่ะฮะ?”

“อีกคนเหรอ...อ่า...” ชินดงดูลังเลเล็กน้อย แล้วมองซ้ายมองขวากวักมือเรียกฮยอกแจให้โน้มตัวเข้ามาหาใกล้ๆ

“เราจำเด็กผู้หญิงแปลกๆที่ชอบเข้ามาในร้านแล้วซื้อหนังสือพิมพ์บ้าง ซื้อหนังสือสอบมหาลัยบ้าง คนนั้นได้มั้ย” เสียงทุ้มกระซิบบอกเบาๆ

“จำได้ฮะ...หรือว่า เด็กมอปลายคนนั้นมาสมัครงานเหรอฮะ” ฮยอกแจถามกลับเสียงเบาอย่างสงสัย

“ใช่แล้วล่ะ...พี่ก็ไม่แน่ใจซักเท่าไหร่ว่าน้องเขาจะมีอะไรรึเปล่า...แต่ก็รับเข้าทำงานก่อน คงจะไม่มีพิษภัยอะไรหรอกมั้ง” ชินดงยืดตัวตรงและใช้เสียงโทนเดิม เมื่อเห็นว่าเรื่องที่พูดไม่จำเป็นต้องระวังแล้ว

“เห็นหนังสือที่เขาเคยซื้อเป็นพวกสอบเข้ามหาลัยทั้งนั้นเลยนี่ฮะ คงจะเป็นเด็กใกล้สอบ แต่จะดีเหรอฮะที่มาทำงานพิเศษในเวลาแบบนี้” ฮยอกแจนึกสงสัยเล็กน้อยเมื่อนึกย้อนไปถึงเด็กผู้หญิงผมหน้าม้าตรงคนนั้น

“เขาบอกไว้แล้วน่ะว่าจะเริ่มทำหลังจากสอบเสร็จ ถามพี่ไม่หยุดเลยเรื่องที่มหาลัย เขาอยากเข้าที่เดียวกับเราน่ะ”

“อย่างนั้นเองเหรอฮะ”

“แล้วเราล่ะ ปิดเทอมไปไหน ทำไมไม่มาทำงานกับพี่เหมือนทุกที”

“ผมจะไปบ้านคุณตาที่ชางวอนน่ะฮะ”

“อ่อ งั้นเหรอ แถวไหนล่ะชางวอนเนี่ยพี่ว่าช่วงปิดเทอมคนไม่ค่อยเยอะจะไปเที่ยวหน่อย”

“แถวชาอึนดงนะฮะ ถ้าพี่ไปไปพักที่ไร่ของตาผมได้ตลอดเลยนะฮะ” ฮยอกแจแย้มยิ้มดีใจที่พี่ชายที่สนิทด้วยจะไปเที่ยว อย่างน้อยช่วงเวลาที่ไร้คนๆนั้นข้างกายก็คงพอช่วยให้ใจไม่ว่างเปล่าได้บ้าง

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

“นี่ เอาหนังสือเล่มนี้ไปด้วยดีมั้ยอ่า” เสียงแหลมของเรียวอุค เอ่ยถามคนรักที่ยืนอยู่ข้างๆในร้านหนังสือบนห้างใหญ่แห่งหนึ่ง อีกสองวันก็ถึงวันที่จะต้องสอบปลายภาคแล้ว แต่การอ่านหนังสือติดกันนานๆก็ทำให้สมองตื้อได้ เลยออกมาเปลี่ยนบรรยากาศหาอะไรกินกันในห้างสักหน่อย

“.....อือ...” เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาดูจะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ ดวงตาเรียวจึงต้องเงยจากหน้าหนังสือที่กำลังเปิดดูไปทั่วๆ

ภาพที่เห็นคือเยซองกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือในมือด้วยใบหน้าซีเรียส...แต่สังเกตหน้ากระดาษแล้วมันดูจะมีตัวอักษรน้อยไปหน่อยนะ ถ้าเทียบกับหนังสือที่ควรจะเป็นหนังสือเรียนแล้ว

กึก

“นี่! มายืนดูหนังสืออะไรเนี่ย!!! เดี๋ยวเถอะ จะสอบอยู่แล้วท้ๆ ฮึ้ยยย”

ปึ่ก ปึ่กๆ มือเล็กยกหนังสือในมือขึ้นฟาดไปที่ไหล่กว้างด้วยความหงุดหงิดไม่น้อย คนเตรียมสอบภาษาอะไรมายืนดูหนังสือที่มีแต่ภาพผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยล่ะเนี่ย!

“อ่ะโอ้ยๆ ที่รักๆ ผมแวะดูคอลัมนี้นิดเดียวเองนะ”

“งั้นเหรอ คอลัมด์อะไรล่ะ เห็นแต่น้องๆน่าซั่มสิไม่ว่า” ปลายนิ้วเรียวชี้จิ้มแรงๆไปที่รูปนางแบบเซ็กซี่บนหนังสือในมือเยซอง

“เห้ย! เปล่านะ นี่ ผมอ่านหน้าฝั่งนี้ต่างหาก คอลัมรถนอกนำเข้าปีนี้ ผมอ่านอันนี้ๆ” เยซองรีบบอกเป็นพัลวันกลัวตัวเองจะมีคดีซ้อนเรื่องที่บ้านเข้าไปอีก พาลจะคนตัวเล็กจะหนีเอา

“ผมไม่สนหรอก สาวๆที่ไหนไม่น่ารักเท่าคนนี้หรอก”

เรียวอุคหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อ แม้ความจริงเรียวอุคจะรู้อยู่แล้วเยซองไม่ใช่คนแบบนั้น ที่จะคอยดูใครที่ไหนเป็นอาหารตาไปเรื่อย แต่ก็ต้องคอยแสดงอาการบอกบ้างว่า เขาก็ไม่ได้ไม่สนใจเรื่องแบบนี้ อยากมีกิ้กก็ลองดูสิ ได้มี เลิกหายตายจาก(?)แน่!

“ไม่มีจริงจิ้งงงง หนังสือรถมันก็ต้องมีรูปสาวๆไว้ล่อผู้ชายเป็นธรรมดานี่ครับ”

“นั่นน่ะรู้อยู่แล้ว...แต่ทำไมไม่ดูหนังสือเรียนล่ะ เดี๋ยวคะแนนไม่ดีอย่ามาบ่นนะ ไม่ติวสอบซ่อมให้ด้วย...”

เสียงใสๆของเรียวอุคยังคงพูดไปเรื่อยๆโดยมีคนฟังแก้มอิ่มยิ้มตาม เพราะยิ่งฟังก็ยิ่งชอบ เพราะแต่ล่ะอย่างที่ได้ยินมันช่วยบอกให้เขารู้ว่าคนตัวเล็กห่วงเขามากแค่ไหนนี่นา

 

 

“ข้ามไปตึกฝั่งโน้นมั้ยไปหาคุณแม่กัน”

เยซองเอ่ยชวนคนรักหลังจากออกจากร้านหนังสือแล้ว แถวทงแดมุนอย่างนี้มีแต่ตึกสูงๆหลายตึกที่เป็นห้างและร้านขายของติดกันมากมาย หนึ่งในร้านเหล่านั้นก็มีร้านของคิมฮยอซอนรวมอยู่ด้วย

ร้านขายของแฮนเมดทั้งหลาย มีทั้งตุ๊กตาถัก กระเป๋า เสื้อเย็บมือ เครื่องประดับที่ต่างกูดูแล้วสบายตาด้วยโทนสีพาสเทลเอาใจวัยรุ่นสาวๆ แต่ก็มีแบบที่ดูหรูเจ้ากับสาวทำงานเหมือนกันด้วยสีเอิร์ทโทน

 

“แม่ล่ะฮะ พี่มินแจ” เรียวอุคเดินเข้ามาก็เอ่ยถามหามารดาที่มองดูทั่วๆแล้วก็ไม่มีกับพนักสาวขายในร้านที่รู้จักกันดี

“คุณฮยอซอนไปคุยกับเลขาสมาคมที่ฝั่งโน้นน่ะคะ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” เรียวอุคที่ฟังก็รู้ได้ทันทีว่าคงเป็นเลขาสมาคมผู้ค้าของทงแดมุนแน่ ก็คิมฮยอซอนคุณแม่คนเก่งเขาเป็นประธานสมาคมนี่นา

“คุณแม่มีเลขาด้วยเหรอเนี่ย” เยซองดูแปลกใจเล็กน้อย

“ใช่ คุณแม่มีเลขา มีเหรัญญิก มีฝ่ายบุคคล มีฝ่ายสถานที่ มีอีกมากมาย มีหลายคนด้วยนะ” เรียวอุคเล่ายิ้มๆ

“คุณแม่เปิดบริษัทอ่ะไรงั้นเหรอ หรือท่านลงการเมืองที่ไหน ไม่ได้ว่าเปิดแต่ร้านแฮนเมดนี่เหรอ” ยิ่งพูดยิ่งคิดเยซองก็ยิ่งงงน่าดู

“หึหึ เปล่าหรอกๆ บอกความจริงก็ได้ ก็แม่ฉันน่ะ...”

 

            “จงอุน!


50%



ไม่ทันทีเรียวอุคจะเอ่ยเข้าเรื่อง เสียงแหลมที่เรียกชื่อจริงๆของเยซองก็ดังมาจากทางด้านหน้าประตูร้าน

และไม่ต่างไปจากที่คิด มีเพียงคนในบ้านเท่านั้นที่จะเรียกชื่อนี้

สายตาทั้งสองคู่หันกลับมามองที่ต้นเสียง เยซองเลยออกเสียงทักทายไป

“อ้าว แม่มาช๊อปที่นี่เหรอเนี่ย...” คำทักทายของลูกชายที่ดูไม่ค่อยจะต้อนรับเท่าไหร่ เอ่ยกับคุณนายคิมที่มากับหญิงวัยกลางคนอีกสองคน ดูจากการแต่งตัวและท่าทางแล้ว คงไม่แคล้วเป็นคุณนายจากตระกูลอะไรซักอย่างอีกแน่

“ถ้าร้านเค้าไม่มีสาขาอื่นฉันก็ไม่มาหรอก” คิมจีอันตอบอย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่ คนตัวเล็กที่มองอยู่รู้สึกเหมือนบรรยากาศเดิมๆจะกลับมาอีกแล้ว...ความไม่พอใจและสายตาที่มองอย่างเหยียดๆนั้น...

“ว่าแต่แกเถอะ ไหนว่ามีสอบไง แล้วนี่อะไรมาเดินเที่ยวอย่างนี้เนี่ยนะ”

คุณนายคิมที่หันไปกระซิบอะไรกับเพื่อนที่มาด้วยกันสองสามคำแล้วก็กลับมาสาดคำบ่นใส่เยซองจนต้องเบือนหน้ากรอกตาอย่างเซ็งๆให้เห็น

“ผมออกมาซื้อหนังสือ นี่ไง...แล้วก็แค่แวะมาหาแม่แฟนผมแค่นั้นเอง...” เยซองยกถุงหนังสือในมือขึ้นพร้อมบอกและก็ไม่วายยกแขนหนาขึ้นโอบไหล่เล็กอีกด้วย

“ตายแล้ว นี่แฟนตาจงอุน พามาหาแม่ตอนจะสอบอย่างนี้ไม่กลัวจะเสียเวลาอ่านหนังสือเหรอจ้ะ เวลานี้ยังเรียกให้พาลูกตัวเองมาหา คงจะไม่ค่อยรู้กาลเทศะสินะ” หนึ่งในคุณนายบอกออกมา

! คุณป้ามาว่าแม่ผมว่าอย่างนี้ได้ยังไง เราแค่มาซื้อของแถวนี้เลยแวะมา แม่ผมไม่ได้เรียกให้มาหาซักหน่อย”

“ผู้ใหญ่กำลังพูดนะ เถียงขึ้นมาได้ยังไง”

เรียวอุค เริ่มไม่พอใจเมื่อคุณนายที่ใส่ขนเฟอร์จนเหงื่อท่วมบอก คิมจีอันก็เอ่ยออกมาอย่างที่เรียกความไม่พอใจให้เยซองเพิ่มขึ้นไปอีก

“เราไม่ได้เถียงนะ....เอาเถอะ ผมไม่อยากเสียเวลา กลับไปอ่านหนังสือ มีประโยชน์กว่ามายืนฟังคนแก่แถวนี้บ่นเยอะเลย”

มือหนาจับที่มือเล็กกำไว้เพื่อจะได้ก้าวเดินออกจากหน้าร้านไป แต่คิมจีอันที่ยิ่งดูไม่พอใจเมื่อลูกชายไม่ได้สนใจเลย

“เดี๋ยว จงอุน”

“....” เท้าที่เริ่มก้าวไปข้างหน้าได้เพียงก้าวเดียวหยุดนิ่ง แม้จะไม่เอ่ยตอบขานคำเรียกชื่อ

“ช่วยแม่เอาของพวกนี้ไปไว้ที่รถให้ก่อน แล้วค่อยไป” จีอันชี้ปลายนิ้วไปยังถุงกระดาษเคลือบมีอักษรบ่งบอกความแพงของมันอยู่ตรงกลางประมาณสิบถุงจากในมือทั้งสามคน

“อือ...” เยซองพยักหน้ารับนิ่งๆ หันไปรับของจากมือหญิงวัยกลางคน โดยมีเรียคอุคที่ยื่นมือจะไปช่วยแต่ทว่า...

“เธอไม่ต้อง แค่จงอุนก็พอ...นี่กุญแจ รถจอดอยู่ตรงชั้นสี่”

นัยน์ตาคมหันไปสบกับดวงตาเรียวหวานด้วยความกังวลใจ แต่เรียวอุคกลับพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มจางๆแสดงกำลังใจที่มี เยซองจึงได้วางใจเดินเอาของพะรุงพะรังไปเก็บที่รถ

 

 

“นี่สินะ ที่คุณน้องบอกว่ามาจับลูกชายน่ะ” ยัยคุณป้าผมหยิกซอยสั้นใส่เครื่องหประดับจัดเต็มไม่ต่างจากอีกคนเอ่ยขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเยซองเดินไปห่างแล้ว

เรียวอุคมองสบต้าวยความนิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สาอะไร จนยิ่งทำให้คนที่มองไม่พอใจ

“จะสอบแท้ๆแต่มาชวนทำตัวให้แย่ลง ทั้งไม่ช่วยส่งเสริมเรื่องการเรียน นี่ไม่รู้หลอกเอาเงินด้วยรึเปล่า ที่บ้านสั่งสอนกันมาสินะ” ครั้งนี้เป็นคุณนายผอมแห้งอีกคนที่มีขนเฟลอร์อยู่บนคอเป็นคนพูด

“......นี่หูหนวก หรือโดนด่าแบบนี้มาจนชินเลยไม่รู้สึกอะไรห่ะเนี่ย”

“เปล่าฮะ...ผมมีร่างกายและจิตใจสมบูรณ์ดีทุกอย่าง...ผมแค่ไม่เข้าใจอย่างเดียวว่า...ที่พวกคุณป้ากำลังทำ...มีความสุขมั้ยฮะ...”

จีอันที่ยืนฟังอยู่ แม้ว่าตอนแรกอยากจะว่าให้แรงเช่นเดียวกับเพื่อนตนอีกสองคน แต่พอได้ยินเด็กคนนี้พูดแบบนี้ ความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้เมื่อครั้งอยู่ที่บ้านก็เริ่มกลับมา

“แกกวนพวกฉันงั้นเหรอห่ะ!!!” เสียงแหลมของคุณป้าผมหยิกเริ่มดังแปดหลอดจนคนไม่ไกลนั้นต้องเบนหน้าหนี

“ดูมองหน้าตาเฉย น่าหมั่นไส้จริงๆ!!!” คุณนายอีกคนยั้งอารมณ์ไม่ไหวง้างมือขึ้นกะจะฟาดลงไปเต็มแรง

ฟึ่บ

ด้วยความที่รูปร่างเล็กเรียวอุคเพียงเอนตัวหลบก็พ้นจากวงโคจรของคุณป้าได้ไม่ยาก คิมจีอันเห็นเป็นอย่างนั้นเลยเข้าไปดึงหนังสือที่เรียวอุคกอดไว้ออกมา

“หนังสืออะไรไหนดูสิ หนังสือเรียนรึเปล่า” จีอันบอกพลางดึงอย่างแรงแต่เพราะออกแรงดึงมากไปหน่อยและเรียวอุคก็ไม่ได้หวงหรือปิดบังอะไรจึงปล่อยให้ไป คุณนายคิมเลยเซไปตามแรงจนไปโดนเอาคนที่เดินผ่านมาพอดี

ปึ่ก!

“อ้าวๆๆ...คุณนายทำอย่างนี้อยากให้พวกเราเรียกค่าเจ็บตัวงั้นเหรอ”

หนึ่งในกลุ่มวัยรุ่นที่ดูไม่ค่อยเข้ากับสถานที่เท่าไหร่ซึ่งโดนหนังสือแกกระแทกเข้าเต็มหลังหันมาบอก

ดวงตาหลายคู่ในนั้นหันมามองต้นเหตุก็เดาะลิ้นถูกใจเครื่องประดับเงินทองที่อยู่บนนิ้วบนคอ

“ใส่สร้อยสวยนะเจ้ แบ่งมาจ่ายค่าเจ็บตัวผมหน่อยเป็นไง” หนุ่มหน้าเหี้ยมบอกพลางจับสร้อยบนคอขึ้นมาดู

“นี่ปล่อยนะ เจ็บตัวแค่นี้ไม่ได้จ่ายเยอะขนาดสร้อยเส้นนี้ซักหน่อย” คิมจีอันปัดมือออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ

คุณนายอีกสองคนที่ยืนนิ่งกำกระเป๋าหนังยี่ห้อหรูในมือแน่นและเริ่มเขยิบออกห่างโดยไม่วายดึงเสื้อเพื่อนมาด้วย

“เดี๋ยวเหอะ ยัยป้านี่” กลุ่มจิ้กโก๋เริ่มหงุดหงิดเลยง้างมือขึ้นและฟาดลง

เพี้ยะ!

“กรี้ดดดด พวกฉันไม่รู้เรื่องนะ ฉันไม่รู้เรื่อง!!!” หลังจากเสียงกระทบจากฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มนิ่มของเรียวอุคดังขึ้น เสียงของคุณนายลูกคู่สองคนก็ร้องโวยวายและพากันดึงหนีออกไปทิ้งเรียวอุคกับคิมจีอันไว้กับกลุ่มวัยรุ่นที่เริ่มมีคนมองกันมา

“......”

“ไอ้เด็กนี่ เข้ามาขวางทำไมห่ะ เดี๋ยวปั้ด กูหมั่นไส้อีป้านั่นโว้ย แม่แกรึไงห่ะ”

เรียวอุคที่เห็นว่าจีอันคงโดนตบแน่เลยรีบเข้ามาขวางกลัวว่าอันตพาลพวกนี้จะยิ่งทำร้ายรุนแรง

จีอันที่ตกใจกลัวว่าตนเองจะเจ็บแต่ก็ไม่เพราะมีเรียวอุคเข้ามาบัง ตัวที่ไม่ได้โตไปกว่าเขา แก้มที่เริ่มแดงก่ำกับไหล่บางๆที่มายืนกั้นไว้ระหว่างเขากับอันตพาลพวกนั้น

“ไม่ใช่แม่...แต่ก็เหมือนแม่นั่นแหละ” เสียงแหลมว่าออกไปไม่กลัวอะไร

“อะไรของมันวะ ไม่ใช่แม่แต่เหมือนแม่” ในระหว่างที่กลุ่มวัยรุ่นหันไปพูดคุยกัน เสียงแหลมก็หันมากระซิบบอกคิมจีอันที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“คุณน้าฮะ...เดี๋ยวผมนับสามแล้ววิ่งนะฮะ”

คุณนายคิมพยักหน้ารับว่าเข้าใจ และเธอก็ไม่อยากจะอยู่ให้พวกวัยรุ่นมันทำร้ายอะไรเธอหรือเรียวอุคอีก

“เอาค่าเสียหายมา เอามาเลยๆเอามา” มือกระด้างยื่นเข้ามาใกล้หมายจะกระชากสร้อยของคุณนายคิม แต่เธอเบนตัวหนี แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงแหลมของเรียวอึคดังขึ้นเบาๆบอกเลขสามตัว

“สาม! วิ่ง!

!!! เฮ้ย! ตามไปจับมัน!

 

..

..

“แฮ่กๆ...แฮ่ก....เหนื่อย...มันไป......รึยังฮะ” เสียงหอบสลับเว้นหายใจดังขึ้นแบบที่หากคนตามหามายืนอยู่ใกล้ๆก็อาจจะได้ยินอย่างชัดเจนแน่นอน

เรียวอุคและคิมจีอันวิ่งมาหลบตรงมุมใกล้ทางออกของห้าง ซอกเล็กๆบนพื้นหลังเก้าอี้ม้านั่งที่ช่วยบังไว้ให้

“นี่...ฉันไม่ได้...วิ่ง...อย่างนี้...มานาน แค่ไหนแล้วเนี่ย...” รอยยิ้มเล็กๆเกิดขึ้นที่มุมปากของคุณนายคิม เหตุการณ์ที่ไม่รู้ว่าเคยเกิดขึ้นมั้ย หรือเกิดขึ้นครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

 

...ทำไมเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนี้ ถึงทำให้หลายๆอย่าง หลายๆเรื่องราวในชีวิตเธอมันทับซ้อนขึ้นมาทุกครั้ง มีเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้ทุกครั้ง โดยไม่ได้คาดคิดมาก่อน...

 

“คุณป้าเจ็บตรงไหนมั้ยฮะ” เรียวอุคปล่อยมือที่จับกันมาแน่นออกเพื่อจับตามแขนและข้อเท้าของคิมจีอัน

“ฉันไม่ได้เจ็บอะไรตรงไหนหรอก....เธอนั่นแหละ” จีอันจับมือของเรียวอุคให้หยุด แล้วถามกลับ

“....”

“โดนตบไม่ใช่เหรอไง...จะเอาหน้าเข้ามาทำไมก็ไม่รู้...เอาแขนบังจะดีกว่าอีก ถ้าจะช่วยน่ะ”

“เอ่อ...” เรียวอุคไม่ค่อยเข้าใจว่าจีอันกำลังจะว่าเขาโง่หรืออะไร ยังดูไม่ค่อยออกว่ามารดาของคนรักกำลังมีท่าทีไปไหนทางไหน

“...ฉันหมายถึง....ขอบคุณ...แค่นี้แหละ...ขอบคุณมากๆ...”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ...ผมไม่ได้เป็นอะไร” เรียวอุคยกมือขึ้นถูแก้มข้างที่โดนตบเบาๆบอกว่าไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย

“ใครบอกล่ะ ดูซิ...แก้มแดงเป็นรอยนิ้วอย่างนี้ไม่รู้ตาจงอุนเห็นแล้วจะอาละวาดรึเปล่า”

“อ่า...นั่นสิฮะ...ต้องโวยวายแน่เลย” คนรักแก้มป่องที่โวยวายเก่งทุกอย่างที่เป็นเรื่องของเขา นิสัยที่เป็นทุกที

“.......” จีอันเงียบไป หญิงวัยกลางคนในชุดที่ยังหรูหรานั่งพิงกลังกับเก้าอี้ มองเหม่อบอกให้รู้ว่ากำลังคิดอะไรในใจ

“...คุณป้าฮะ...”

“เธอรู้มั้ย...จงอุนน่ะเมื่อก่อนพูดเก่งมาก...กับฉันน่ะ...แต่เดี๋ยวนี้ เขาแทบจะไม่พูด...ไม่ซิ...ไม่มาให้เห็นหน้าด้วยซ้ำ...”

“...เยซองเขากลับบ้านนะฮะ...ทุกครั้งที่คุณป้ากลับบ้าน...เขาก็อยากเจอคุณป้านะ...”

 

การเข้าใจความเป็นตัวตนคนอื่นอย่างเป็นธรรมชาติของเรียวอุคนี่สินะที่เป็นเสน่ห์ทำให้คนรอบข้างรู้สึกสบายใจ และผ่อนคลาย

....ซึ่งเป็นสิ่งที่จงอุนอยากได้มาตลอด...แต่เธอกลับให้ไปแค่ความอึดอัดใจ...

 

“...ขอบคุณนะ...ฮึก...ฉันนี่มันเป็นแม่ที่ไม่ดีแล้วยังเป็นแม่สามีที่ใจร้ายเหมือนในนิยายอีก”

เธออยากจะร้องไห้ออกมาล้างความรู้สึกแย่ๆที่เกิดขึ้น แต่ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ ในเมื่อคิดแล้วว่า เรื่องดีๆกำลังจะเกิดขึ้น เรื่องราวทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น...

 

“คุณป้า...”

“แม่ไม่อยากเป็นคนใจร้ายแล้วล่ะ...ต่อจากนี้...มาช่วยทำให้บ้านของเรากลับมามีรอยยิ้มเหมือนเดิมหน่อยนะ เรียวอุค...”

เรียวอุคยิ้มกว้างรับรอยยิ้มที่จีอันส่งมาให้พร้อมคำพูดที่เหมือนต้อนรับเข้าครอบครัว ความสุขที่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว...

“ขอบคุณฮะ คุณแม่”

..

..

..

“แม่! เรียวอุค! เกิดเรื่องอะไรขึ้น ไปไหนกันมาน่ะ”

เยซองที่กลับมาจากเอาของไปเก็บที่รถ พอมาถึงที่หน้าร้านก็ไม่มีทั้งแม่ทั้งคนรักของตนเองยืนอยู่เลย กระทั่งพนักงานในร้านบอกว่า มีเรื่องเกิดขึ้นกับวัยรุ่นกลุ่มนึง

ใจเป็นห่วงทั้งแม่และคนรัก มือกดโทรศัพท์หาแทบเป็นร้อยสายแต่ก็ไม่มีปลายสายไหนตอบกลับมาเลย

“แล้วนี่! หน้าไปโดนอะไรมา ใครทำอะไร!

ไม่ต้องเป็นฝ่ายเล่าก่อนหรอก คุณชายตระกูลคิมเขาเห็นเองเลยล่ะ

“...อ่า...ฉันแค่จะเข้าไปบังคุณแม่น่ะ แต่ลืมยกแขนขึ้นมาแค่นั้นเอง”

(-_-)?” ทำไมเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจล่ะเนี่ย

“ยังไงนะ? บังจากอะไร? โดนอะไรล่ะรอยนิ้วชัดๆเลยนี่” มือหนายกขึ้นลูบที่แก้มใสอย่างเบามือเพราะกลัวคนรักจะยิ่งเจ็บ

“ก็พวกวัยรุ่นจะตบคุณแม่นี่นา...ฉันเอาหน้าเข้าไปก่อนน่ะ ความจริงเอาตัวเอาแขนเข้าไปบังก็ได้แต่ลืมน่ะ...แหะๆ” เรียวอุคยิ้มแหย๋ๆให้เยซองดูน่ารักน่าเอ็นดูจนจะว่าก็ว่าไม่ลง ทำได้แค่บ่นงึมงำว่าต้องทายานะ แค่นั้น

 

บรรยากาศที่ดูผ่อนคลายสบายใจของเยซองกับเรียวอุคแม้ว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น แต่ก็ทำให้ยิ้มได้เหล่านี้มาสาเหตุมาจาก...ความห่วงใจ...และเข้าใจเท่านั้นเอง...

 

“แล้วแม่ล่ะ ไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ย...ไปหาเรื่องอันตพาลพวกนั้นทำไมก็ไม่รู้...แล้วก็ไอสร้อยเส้นบึ้กๆเนี่ยเลิกใส่เลย ใส่ไปออกงานตามใจแม่ แต่ใส่มาแถวนี้ไม่เจอโจรคนอื่นก็นึกว่าของปลอมหรอก”

ตามสไตล์คิมจงอุน...เป็นห่วง...แต่กับมารดาเขาก็หวานให้ได้แค่นี้แหละ แต่เท่านี้ก็ทำให้คิมจีอันยิ้มได้กว้างมากพอแล้วล่ะ

“แม่ไม่ได้หาเรื่องสักหน่อย...”

 

 

“เป็นยังไงบ้างอุคกี้”

และแล้วคิมฮยอซอนก็วิ่งหน้าตาตื่นมาพร้อมกับพนักงานในร้านที่ออกไปตามเธอ เมื่อเจ้าของร้านมาก็พาทุกคนเข้าไปนั่งด้านในร้านส่วนของห้องทำงานที่มีชุดรับแขกเอาไว้กว้างขวาง

ฮยอซอนจับลูกชายตัวเล็กของเธอไปมาดูให้แน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไร ร่างเล็กก็ลุ้นในใจลึกๆว่าแม่ตนจะไม่เห็นรอยบนหน้า แต่เห็นทีว่าจะไม่เป็นผล...

“โดนที่หน้าอย่างเดียวใช่มั้ยลูก ตรงอื่นไม่โดนนะ”

“ฮะ...ผมวิ่งหนีไปก่อนน่ะฮะ”

“งั้นก็ค่อยยังชั่ว...ไม่ได้เป็นอะไรมาก...แล้วนี่....” ฮยอซอนลูบผมลูกชายปลอบขวัญเบาๆแล้วหันไปหาผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้วยกันกับเยซอง ดูท่าทางแล้วจะอายุเท่าๆกับเธอ

“นี่คุณคิมจีอันฮะแม่...เป็นคุณแม่ของเยซองน่ะฮะ”

“อ้าว อย่างนั้นเองเหรอเนี่ย...สวัสดีค่ะอยากเจอมานานแล้ว ฉันคิมฮยอซอน เป็นแม่ของคิมเรียวอุคค่ะ” ฮยอซอนโค้งทักทายอย่างไม่ถือตัวก่อนแถมยิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร

“อะค่ะๆ สวัสดีค่ะคิมจีอันค่ะ ยินดีที่ได้พบ” จีอันโค้งให้กลับโดยทันที

“เจอแต่หน้าแฟนลูกชายมานานวันนี้ได้พบคุณแม่เสียที อยากจะชมมากเลยว่าเลี้ยงเยซองได้น่ารักร่าเริงดีจริงๆเลยค่ะ” ฮยอซอนชมไปยิ้มไปอยากให้เข้าใจ ความภูมิใจของพ่อแม่เวลามีคนชมลูกตนเองให้ฟัง แต่กลับเป็นการบอกอะไรบางอย่างให้คิมจีอันที่เพิ่งจะเข้าใจตัวตนและสิ่งที่ควรเป็นไปของลูกชายตนเองมากขึ้นทีละนิด

“นี่จงอุน เขาไปที่บ้านหลายครั้งแล้วเหรอคะ”

“ไปตลอดล่ะค่ะ เขากลัวเรียวอุคจะงอน หรือว่ากลัวจะทนคิดถึงที่รักเขาไม่ได้ก็ไม่รู้นะคะ ฮ่าๆ” ฮยอซอนเล่าพลางเอ่ยแซว เรียวอุคที่นั่งฟังอยู่ก็ทำได้แค่ทำหน้าแหย๋ๆอย่างไม่รู้จะห้ามยังไง ยิ่งเยซองแล้วไม่ต้องห้ามเลย ยิ่งยิ้มแฉ่งยักคิ้วรับเหมือนภูมิใจอย่างนั้นแหละ

 

“ฉัน...ขอพูดตามตรงนะคะ...ตอนแรกฉันไม่ได้เห็นด้วยหรอกนะ ที่สองคนนี้คบกัน....”

 

คิมจีอันเริ่มบอกออกมาช้า อย่างที่ทุกคนนั่งฟังนิ่ง แม้ว่าฮยอซอนจะประหลาดใจอยู่เล็กน้อย

“แต่ตอนนี้...ฉันเปลี่ยนใจแล้วล่ะ...ฉันลืมความรู้สึกนั้นไปนานจนหลงลืมตัว...ลืมไปว่ามีลูกชายที่นิสัยน่ารักแค่ไหน...ลืมความอบอุ่นและรอยยิ้มในครอบครัวไป...จนวันที่เยซองเขาพาเรียวอุคไปเจอ...ฉันจึงได้รู้ว่า อะไรบางอย่างในชีวิตขาดไป ซะที”

 

“ฉันดีใจนะคะ...ที่คุณรู้และพบสิ่งนั้นแล้ว” ฮยอซอนยิ้มให้ เธอดูออกอยู่ไม่น้อยเหมือนกันว่าลูกเขยของเธอมีปัญหาอะไรที่ซ่อนอยู่และตอนนี้เธอเข้าใจมันหมดแล้ว

“ถ้ายังไงก็ฝากเรียวอุคไว้ด้วยนะคะ อาจจะมีซนบ้างแต่รับรองความน่ารักค่ะ” เรียวอุคที่แก้มแดงก่ำทันทีเมื่อมารดาของตนเอ่ยแบบนั้น...ก็มันเหมือนสู่ขอแล้วยกให้กัน ยังไงยังงั้นเลย

“รับเลยครับคุณแม่ คนนี้ฝากผมเลย” เยซองยิ้มแก้มอิ่มพึงพอใจมากๆ แต่พอหันไปหามารดาตนเองที่ยังนั่งนิ่งเฉยเลยต้องเอ่ยขึ้นมา

“แม่ล่ะว่าไง...ถ้าแม่เป็นแม่ที่น่ารักให้ผมเหมือนเดิม...ผมจะให้แม่มีลูกสะใภ้ที่น่ารักที่สุดภายในสิบนาทีนี้เลย สินค้ารับประกันตลอดชีพไม่มีคืนเงินแน่นอน”

!!!....ฮ่าๆ...โอเคๆ...เราไม่ต้องบอกแม่ก็รับอยู่แล้ว แฟนเราน่ารักขนาดนี้” จีอันเบิกตาโตแล้วก็หัวเราะออกมาแบบที่ไม่ได้ทำมานานแล้ว กับเงื่อนไขจากลูกชายคนที่ขี้เล่นตั้งแต่เด็กๆ

ฮยอซอนหัวเราะออกมาเสียงดังพอกับที่เยซองร้องด้วยความดีใจ คงจะมีแต่เรียวอุคเท่านั้นล่ะมั้ง ที่ยังนั่งกรอกตาเหงื่อตกกับพฤติกรรมแฟนที่ออกจะล้นๆ...แต่ก็นะ มันทำให้มีรอยยิ้มก็เพียงพอแล้ว

 

 

“แล้วเรื่องเมื่อกี้ล่ะคะ จำหน้าอันตพาลพวกนั้นได้มั้ยคะ” ฮยอซอนเอ่ยถามคิมจีอันและลูกชายตนเอง

“ก็จำได้นะคะ...แต่อาจจะไม่ครบทุกคน”

“ใช่ฮะ...แต่คุณแม่จะทำอะไรเหรอฮะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวแม่เช็คกล้องวงจรปิดของที่นี่เอาก็ได้ จะได้จัดการได้ถูกตัว” ว่าจบคิมฮยอซอนก็ลุกขึ้นไปจัดการทันที เรียกให้สองแม่ลูกหันมาสบตาเรียวอุคอย่างไม่เข้าใจ

“คุณแม่จัดการง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” เยซองถามอย่างลังเลบางอย่างในใจ

“อือ...ก็คุณเขา...นอกจากจะเป็นประธานสมาคมผู้ค้าทงแดมุนแล้ว...ยังเป็นประธานสมาคมผู้ค้าปลีกแห่งเกาหลีอีกด้วยน่ะ ^^

 

อ่า...ใครว่าคิมฮยอซอนจะเป็นแม่ค้าเปิดร้านเล็กๆล่ะ...เห็นทีว่าจะไม่ใช่แค่นั้นซะแล้ว...= =


TBC. 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



===================================


งื้ดดดดดดดดด มาช้าอีกแล้ววววว แหะๆ ความจริงครึ่งตอนที่เหลือกิ้บอัพได้ตั้งแต่ วันที่ยี่สิบได้ แต่!!!

กิ้บต้องลบไปเกือบสิบหน้า.... 10 หน้าจริงๆค่ะ...เพราะนิสัยที่แต่งไปเรื่อยไม่ได้ดูที่วางพล้อตเอาไว้ =="


ตอนต่อไป วอนฮยอกเศร้าๆอีกแล้วค่ะ แต่เป็นเอ็นซี ที่เศร้าๆนะ - v - 

PS. ขอบคุณจริงๆนะคะที่ยังเม้นให้ ทวงถามถึงให้ตลอด T^T

ตอนที่แล้วคอมเม้น ลดฮวบ สาเหตุเดียวเลย "ดองฟิค"





ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาอ่าน โหวต คอมเม้นต์ให้น้าาาาาา >.<




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1930 HyukJewel (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 21:39
    ฮยอกจะทำอะไร จะไปจากพี่วอนหรอ T_T
    สองแม่เย่อุคเจอกันแล้ว เรื่องสวย
    #1,930
    0
  2. #1754 Twins_LuvSuJu (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:04
    คุณแม่ยอมรับแล้วดีใจด้วยน๊า ^^
    #1,754
    0
  3. #1753 davildeath (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:09
    แม่พี่เย่ ในที่สุดก็ใจดีแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
    #1,753
    0
  4. #1752 Mind-myy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 13:46
    ดีใจกับอุคอ่ะ แม่พี่เย่เข้าใจแล้ว><
    #1,752
    0
  5. #1751 ae snoopy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 14:03


    คุณแม่พี่เย่ให้อุคผ่านแล้ว
    #1,751
    0
  6. #1750 SoSo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 01:58
    เย่อุคทางสะดวกแล้ว จากนี้ก็รอเช็ดน้ำตาให้ฮยอกแจ TωT (เตรียมดราม่าล่วงหน้าเลย)
    #1,750
    0
  7. #1747 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 22:07
    หนูเรียวน่ารัก

    รอวอนฮยอกตอนหน้าค่ะ



    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

    มาอัพเร็วๆนะค่ะ
    #1,747
    0
  8. #1745 Jai Jaja (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 21:41
    อ่า "ความลับ"ของครอบครัวกระรอกน้อย

    แหม่ๆๆ ไรท์เล่นตัดฉับ ฉับๆ แบบนี้ก็คาใจเลย

    TT^TT
    #1,745
    0
  9. #1733 nc23 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 08:48
    กลับมาอ่านอีกครั้งหลังจากหายไปนานเพราะงานที่ทำ_เลยกำลังหาว่าขาดหายไปช่วงไหน เป็นกำลังใจให้น้องรักการเขียนฟิคและวอนยอกต่อไปนานๆ_ขออย่าให้คนอ่านเป็นแรงกดดัน ทำให้น้องเสียสมาธิในงานเขียนเลยนะคะ_ ___เป็นแรงใจ_อยู่ตรงนี้//แม้นอาจมองไม่เห็น
    #1,733
    0
  10. #1724 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 21:03
    มาต่อเร็วๆนะรออยู่
    #1,724
    0
  11. #1723 malineeii (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 00:50
    มาบ่อยๆนะค่ะ รอทุกวันนะเนี้ยยยยย
    #1,723
    0
  12. #1716 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 18:02
    ฮยอกจะหนีวอนไปแล้ว วอนก็นิสัยไม่ดี
    แล้วใครที่เรียกเยซองอ่ะ
    มาต่อเร็วนะ ค้างมากอ่ะค่ะ
    #1,716
    0
  13. #1715 davildeath (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 20:05
    มาต่อเร็วๆ น้าาาาาาาาาาาาาาา รออ่านอยู่ค่า
    #1,715
    0
  14. #1714 Twins_LuvSuJu (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 01:35
    มาต่ออีกน้า รอทุกวันจนลืมไปแล้วนะนิ~
    #1,714
    0
  15. #1713 ไก่ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 00:17
    ติดตามๆอัพไวๆน้า
    #1,713
    0
  16. #1712 ae snoopy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 17:29


    เมื่อไหร่แกจะเคลียตัวเองได้หะอิวอน
    #1,712
    0
  17. #1711 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 16:04
    ดีใจที่ไรมาต่อเเล้ว

    วอน เเกก็ทำให้เรื่องมันจบสักทีดิ



    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์นร้าค่ะ

    มาต่อเร็วๆนร้า
    #1,711
    0
  18. #1710 aoyaanya (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 11:40
    ใครมากัน??
    #1,710
    0
  19. #1708 Toonbun (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 21:46
    ดีใจที่ไรเตอร์มาต่อให้แล้ว. เหมือนได้ของขวัญปีใหม่เลย
    #1,708
    0
  20. #1707 tonzom (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 20:41
    ดีใจที่มาต่อแล้ว^^

    สงสารฮยอก วอน...อย่าจับปลาสองมือดิ๊
    #1,707
    0