Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 41 : *Flip Love*: Chapter 36 เธอที่น่ารัก (100%)***

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 พ.ย. 56



Chapter 36 เธอที่น่ารัก ^^



           “อ้าว ดงเฮ จะกลับแล้วเหรอ”

เสียงของพนักงานสาวในบริษัทออแกนไนซ์แห่งหนึ่งเอ่ยถาม ดงเฮที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าก็เงยหน้าขึ้นตอบเสียงหวาน

“ฮะพี่ยองเอ” คนถามคำถามมองหน้าหวานของรุ่นน้องคนสวยที่วันนี้ดูมีรอยยิ้มเป็นพิเศษจนต้องอดแซวไม่ได้

“แหม ยิ้มหวานอย่างนี้ รุ่นน้องพี่มีอะไรดีรึเปล่าเนี่ย ไม่บอกกันเลยน้าาา” หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้แล้วกระแซะไหล่ใส่ดงเฮ

“ไม่มีอะไรพิเศษหรอกฮะ...” ตอบไปแค่นั้น แต่แก้มแดงๆนั้นไม่ได้สร้างความเชื่อถือให้เพิ่มขึ้นเลย

“แหนะ ไม่บอกพี่จริงอ่ะ...พี่ว่าต้องเกี่ยวกับที่วันนี้กลับบ้านเร็ว แล้วก็เกี่ยวกับเชฟหนุ่มรูปหล่อคนนั้นแน่เลยใช่ม่ะ” หญิงสาวยังคงมองอย่างคาดคั้นยิ้มๆ แต่ดงเฮก็แค่ส่ายหน้าพร้อมกับแก้มแดงก่ำ พลางเก็บของไม่หยุดมือ

“โหยไรอ่า...งั้นพรุ่งนี้พี่ยอมไปดิวงานแทนเลยก็ได้ บอกหน่อยสิ”

“....ทำไมพี่ถึงอยากรู้นักล่ะฮะ” ดงเฮเริ่มสนใจในข้อเสนอแต่ยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

“ก็แหม...วันนั้นที่เชฟเขามารับเราที่งานน่ะ มีแต่คนสนใจ ไม่ใช่ว่าเพราะหล่อหรอกนะ...แต่เพราะดงเฮยอมให้มารับอย่างนี้....แฟนใช่ม่ะ บอกพี่มาเลยนะ”

ดงเฮหัวเราะเบาๆพลางนึกถึงคืนวันก่อนที่คิบอมขับรถไปรอรับหลังงานเลี้ยงขอบคุณลูกค้าของบริษัท จนทำให้เพื่อนๆร่วมงานต่างก็สงสัยกัน เพราะไม่เคยเลยที่ดงเฮจะยอมให้ใครทั้งที่บริษัทและลูกค้าคนไหนที่สนใจไปรับไปส่ง แต่ประเด็นสำคัญคือ พ่อคุณคนที่มารับดันใส่ชุดเชฟมาเต็มยศเดินมากุมมือไปถึงรถ จนกลายเป็นยิ่งเรียกความสนใจเข้าไปใหญ่

“ก็...ฮะ...แฟนผมเอง” แม้ริมฝีปากแดงจะเม้มแน่นแต่ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังยิ้มด้วยความสุขสุดๆ

“โห้ยยยย นั่นไง พี่ว่าแล้ว...อิจฉาอ่าT^T

“ไม่ต้องอิจฉาหรอกฮะ ถ้าพี่รู้ว่าแฟนผมเป็นยังไงพี่จะเหนื่อยแทนมากกว่า”

“ความจริงพี่อิจฉาทั้งสองฝ่ายแหละ เราก็ออกจะน่ารักขนาดนี้~....ว่าแต่ทำไมล่ะแฟนเราเป็นยังไง ถึงทำเราเหนื่อยเหรอ” ยองเอ กอดอกสงสัยในใจก็เดาไปว่า อาจจะเพราะนิสัยเชฟคนหล่อจะไม่ดี ทำให้ดงเฮต้องเบื่อหรือเหนื่อยใจ

“อ่าคือ...-////-....ไม่มีอะไรหรอกฮะแค่ชอบเอาแต่ใจบางเรื่องแค่นั้นเอง” ...เรื่องหื่นๆอ่ะนะ

“อ่อ งั้นหรอกเหรอ เราก็ให้เขาตามใจเราบ้างซิ พี่ว่าเรื่องแบบนี้ก็คงต้องสลับกันตามใจแหละเน้าะ ให้เขาเอาใจเราบ้าง เราเอาใจเขาบ้าง รักจะได้อยู่ยาวๆไงล่ะ”

ดงเฮคิดตามและพยักหน้ารับเห็นด้วยกับคำที่รุ่นพี่บอก

“ว่าแต่เขาเป็นเชฟอะไรอ่า ท่าทางจะเป็นเชฟใหญ่ร้านอาหารหรือโรงแรมที่ไหนแน่เลย หน้าตาหล่อแล้วยังทำอาหารเก่งด้วยอย่างนี้ไม่ให้อิจฉาได้ไงล่ะ” ยองเอนึกแล้วก็อดบอกอย่างเพ้อๆไม่ได้

“เปล่าหรอกฮะ เขาเป็นพาทิซิเย่ ทำขนมที่ร้าน Vanilla story น่ะฮะ”

“แอร้ยยย จริงเหรอ ร้านนี้เองหรอกเหรอ แล้วอยู่สาขาไหนล่ะเนี่ย พี่จะได้ไปอุดหนุน”

“ร้านสาขาหลักที่อยู่แถวมหาลัยโซลน่ะฮะ”

 

“ไม่ต้องไปอุดหนุนถึงที่ร้านหรอกครับ”

!!!

อยู่ดีๆก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังของสองคนที่กำลังคุยกัน ร่างบางของดงเฮหันไปก็เห็นคนรักของตัวเองที่วันนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเชฟแต่กำลังอยู่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินที่มีโค๊ตตัวหนาคลุมมาอีกชั้นแทน กำลังยกกล่องกระดาษขนาดใหญ่ขึ้นให้ดู และกลิ่นหอมๆที่เริ่มลอยอบอวลเมื่อร่างสูงก้าวเข้าใกล้

“นี่ครับ ผมอบเองก่อนออกมารับดงเฮ ฝากด้วยนะครับ ถ้ามีใครมาจีบดงเฮบอกผมได้เลยนะ”

คิบอมยื่นกล่องขนมให้ยองเอที่ยืนยิ้มล้อส่งสายตามองสลับกันไปมาระหว่างดงเฮและคิบอม ยองเอรับกล่องมาเปิดดูภายในก็พบว่าเป็นคัพเค้กหลากสีที่ตกแต่งง่ายๆแต่น่ารักวางอยู่เต็มกล่อง

“คึคึ ได้เลยจ้าคุณเชฟสุดหล่อ พี่จะเอาขนมไปแจกพร้อมกับบอกทุกคนตามนี้เลยนะ อิอิ”

! พี่ยองเออ่า” รุ่นพี่สาวไม่สนใจเสียงเรียกงอนๆของดงเฮ เดินไปแวะโต๊ะโน้นโต้ะนี้ พร้อมกับพูดอะไรซักอย่างแล้วก็ผลก็ไม่ต้องเดา สายตาทุกคู่หันมามองล้อๆพร้อมรอยยิ้มทั้งนั้น

(-///-)

 

 

“ดูซิ โดนล้อไปเป็นอาทิตย์แน่นอนอ่ะ”

หลังจากที่โดนสายตามากมายกับคำพูดทักทาย(?)ของเพื่อนร่วมงานทั้งหลายดงเฮก็ทำได้แค่เม้มยิ้มแก้มแดงๆรับไปไม่กล้าพูดอะไร จนอดไม่ได้ที่จะต้องตีไหล่คนรักที่ทำหน้าที่เป็นสารถีให้อยู่ตอนนี้

“อะไรกัน ฉันผิดเหรอเนี่ย หื้อ?” คิบอมยกยิ้มมุมปากพร้อมกับหันหน้ามาหาใบหน้าหวานที่คิดถึงมาทั้งวันขณะที่รถจอดรอสัญญาณไฟ

“...ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย” ดงเฮพึมพำเบาๆอย่างกลัวว่าคนตัวโตจะน้อยใจ ตาหวานช้อนขึ้นมองคนรักที่วันนี้มารับถึงบริษัทเขาได้

“แล้ววันนี้ทำไมถึงมาบริษัทได้ล่ะ นึกว่าจะไปเจอกันที่บ้านซะอีก”

“ก็ไม่อยากให้เสียเวลา กว่าจะกลับไปถึงบ้านแล้วก็ต้องขับรถออกมาอีก ฉันมารับที่นี่เลยดีกว่า จะได้เจอกันเร็วๆ” ดวงตาคมหายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ใครเห็นก็ต้องใจเต้นไม่ต่างกับดงเฮที่แก้มแดงปลั่งทุกที

“แล้วเรื่องที่ร้านเรียบร้อยแล้วเหรอ”

“เรียบร้อยแล้วล่ะ ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ คุณยูยองก็ให้คนจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก” มือหนายกขึ้นกลุ่มผมนุ่มที่เคลื่อนที่ขึ้นลงเพราะเจ้าตัวพยักหน้ารับ

 

แล้วไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เหตุผลที่ทำให้ลีดงเฮอารมณ์ดีมาทั้งวันก็เพราะว่า เชฟหนุ่มคนรักบอกว่าวันนี้อยากจะไปเดทให้หายเครียดและให้สมกับการเป็นคนรักจริงๆซักหน่อย หลังจากที่ตกลงคบกันจริงจังแล้ว ก็หาเวลาอย่างนี้ยากอยู่ไม่น้อย ต่างคนก็งานยุ่งไม่แพ้กันโดยเฉพาะร่างบางก็เถอะนะ

“อยากจะทำอะไรก่อนล่ะ หิวรึยังกินข้าวก่อนมั้ย”

“ยังไม่ค่อยหิว...นี่คิบอม...ฉันอยากดูหนังอ่ะ ดูหนังกันนะ” เสียงหวานเอ่ยบอกติดจะอ้อนๆทำให้อดีตเพื่อนสนิทยิ้มกว้างพอใจ

“ไปสิ งั้นไปดูหนังก่อนแล้วกัน”

..

..

ผ่านไปไม่นานทั้งสองคนก็มาอยู่ในโรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่ ที่กำลังฉายภาพยนตร์ฝรั่งชื่อดัง อากาศจากเครื่องปรับอากาศจากไม่ค่อยแต่งต่างจากด้านนอกเท่าไหร่ เพราะออกจะหนาวเหมือนกันท่าทางโรงหนังจะลืมเปิดฮีตเตอร์หรือยังไง ไหล่เล็กของดงเฮเบียดเข้าหาคิบอมแบบไม่รู้ตัว

“หนาวเหรอ?”

“อือ...” ดงเฮขานรับเพียงนิดเพราะกำลังมีสมาธิกับภาพตรงหน้า ดวงตากลมมองจอกว้างไม่ได้วางตา แต่ร่างเล็กกับคอยเบียดเข้าชิดอกแกร่งจนแทบจะซ้อนกัน ทำให้สมาธิของคนร่างสูงหมดจากภาพยนต์ตรงหน้าไปทีละนิด

ฟึ่บ

แขนหนาของคิบอมยกขึ้นไปโอบรอบไหล่เล็กให้ได้ซุกเข้าหาความอบอุ่นของตัวเองมากขึ้น ดงเฮเกร็งตัวอยู่ครู่หนึ่งด้วยกลัวและรู้นิสัยของคนรักดี

“........” แต่เมื่อเห็นว่าคิบอมยังคงมองไปที่จอเหมือนเดิม ก็ค่อยๆผ่อนไหล่เข้าซุกอ้อนเต็มที่ จนคนที่พยายามสนใจหนังด้านหน้ามากกว่าคนรักหน้าหวานเริ่มจะอยากเอาเปรียบ

กึก

ดงเฮนั่งนิ่งทันทีเมื่อรู้สึกว่าใบหน้าคมเลื่อนมาแนบที่เหนือขมับแล้วริมฝีปากหนาก็กดลงหอมเพียงครู่แล้วก็นิ่งไป เมื่อหนังด้านหน้าได้รับความสนใจอีกครั้ง

(.////.) ใบหน้าหวานก้มลงยิ้มแป้นให้กับตัวเอง เมื่อรับรู้ได้ว่า คิบอมก็มีมุมน่ารักเหมือนกัน บางครั้งก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเด็กตัวน้อยที่ผู้ชายตัวโตคนนี้เอ็นดู ไม่บ่อยนักหรอกที่จะได้เห็นเพราะส่วนมากความหื่นมันนำโด่งกว่าอยากอื่นมาเลย(ขำ)

..

..

“เรื่องนี้มีภาคต่อไปอีกใช่มั้ย ไว้มาดูภาคต่อไปอีกนะ”

เมื่อเดินออกจากโรงภาพยนตร์แล้ว ทั้งสองคนก็มาทานอาหารมื้อเย็นกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดงเฮก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงเนื้อหาที่เพิ่งจบไป ดวงตาใสเป็นประกายยามเล่าไปด้วยจนทใหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามต้องยื่นมือมาลูบแก้มใส

“ทำไมเมื่อก่อน ฉันถึงไม่รู้สึกว่านายน่ารักขนาดนี้นะ”

 

ฉ่า

ริมฝีปากสีสดเม้มกลั้นยิ้มคงดูไม่น่ารักเท่า มือเรียวสองข้างที่ยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง

 

ลีดงเฮ อยากจะรู้จริงๆว่าคนตรงหน้านี่ใช่ คิมคิบอมคนที่เคยเจ้าชู้ฟันแล้วทิ้งคนนั้นจริงรึเปล่า >////<

“หึหึ”

ไม่ต้องมาหัวเราะอย่างนั้นเลยนะ!

“เขินรึไง เอามือออกเถอะ ฉันอยากเห็นหน้า”

“ยิ่งพูดอย่างนี้ก็ยิ่งเขินนะ” เสียงอู้อี้ที่ลอดผ่านมาดูเรียบเฉย แต่แก้มที่แดงจนลามไปถึงหูนั่นปกปิดความน่ารักไม่ได้เลย

“ก็อย่าทำให้ฉันยิ่งรักสิ”

 

ตู้ม! ลีดงเฮ ระเบิดตัวเองเลยดีกว่า !

 

เมื่อเห็นว่าดงเฮเขินจนไม่กล้าเงยหน้า คิบอมก็เลยต้องหยุดหยอดความหวานใส่ เพราะกลัวดงเฮจะช๊อคเพราะน้ำตาลขึ้นซะก่อน มุมปากหนายกยิ้มทุกครั้งที่เห็นว่า ดวงตาหวานนั้นคอยช้อนมองตลอดการกินข้าวมื้อนี้ ราวกับกลัวว่า เขาจะทำอะไร

...ก็รู้อยู่บ้างล่ะนะ ว่าดงเฮมักจะอาย ถ้าเขาหวานใส่...แต่ถ้าหื่นใส่...ดงเฮก็ร้อนแรงจนเหลือเชื่อได้เหมือนกันนี่นา

..

...

..

            “อื้อ...คะคิบอม...”


           
             ตัดฉับค่าาาาาา ตามไปที่เดิมเลยนะคะ ใครไม่ทราบก็ ถามคุณกูเกิ้ลด้วยชื่อเรื่องชื่อตอนเลยค่ะ ^^



            ..
            ..

สองสายตามองสบกัน ดวงตาคมมองสบกันนัยน์ตาใสที่ฉ่ำน้ำ มือหนายกขึ้นเกลี่ยใบหน้าหวานที่มีเหงื่อไหลซึม แล้วรอยยิ้มที่แสนมีเสน่ห์ก็ค่อยๆแย้มขึ้น

จุ้บ

“ฉันรักนาย...”

 

ริมฝีปากล่างที่บวมช้ำของดงเฮถูกฟันขาวขบกัดด้วยความเขินอายอีกครั้งของวัน แต่แล้วริมฝีปากก็แย้มออกเอ่ยคำที่น่ารักให้ได้ยิน

“...ฉันก็รัก...เหมือนกัน” เชฟหนุ่มยกยิ้มเพียงนิด แต่ก็เอ่ยต่อราวกับแกล้งกัน

“รักใครล่ะ...ต้องบอกชื่อด้วยสิ ถ้าเกิดว่าไม่บอกแล้วนายไปรักคนอื่นขึ้นมา แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ”

ดวงตาหวานมองมาเหมือนกับค้อนเล็กแล็กๆ แต่แก้มแดงๆนั่นก็ทำให้รู้ว่ากำลังเขินแค่นั้น

“...ฉันก็รัก...เชฟคิมคิบอม คนเดียวน่ะแหละ”

มือเล็กตีไปที่ไหล่ของคนที่ยังไปปลดร่างกายออกไป แล้วบอกด้วยเสียงงุ้งงิ้งเพิ่มความน่ารักให้คนรักอดใจไม่ได้ก้มไปลงฟัดแก้มแดงๆที่วันนี้ทำงานดีผิดปกติอีกซักครั้ง

ฟอดดดดด

“เฮ้อ...เสียดายเวลาเมื่อก่อนชะมัด ถ้ารู้ว่าจะมีความสุขอย่างนี้คงจับนายปล้ำทุกวันจนกว่าจะสารภาพรักน่ะแหละ”

เพี้ย

“นี่กะจะไม่รักฉันก่อนเลยรึไง” คราวนี้น้ำหนักที่วาดมือลงบนไหล่คนรักไม่ได้เบาเช่นเดิม แต่เพิ่มแรงขึ้นมาด้วยความงอนจริงๆ

“ก็ชาตินี้ให้นายรักก่อนเพราะย้อนเวลาไม่ได้แล้ว...แต่ชาติหน้าฉันจะเป็นฝ่ายจีบนายบ้างสารภาพรักกับนายก่อนบ้าง...ชาติต่อไปนายก็สลับมาเป็นฝ่ายสารภาพรักก่อน อย่างนี้ไปเรื่อยๆทุกชาติเลยดีมั้ย”

 

เหมือนจะฟังแล้วเป็นคำพูดเล่นๆ แต่ดงเฮก็ชอบไม่น้อย เพราะมันรู้สึกเหมือนกับว่าคิบอมกำลังบอกว่า เราจะรักกันไปทุกชาตินี่นา

 

“แล้วก็เมื่อกี้นายเป็นฝ่ายทำ...ให้ฉัน...เพราะฉะนั้นรอบนี้ฉันจะเป็นฝ่ายทำ....ให้นายเองนะ”

“นะนี่ เดี๋ยวสิ!!!

 

 

อ่า....เห็นทีจะไม่ทันแล้วล่ะนะดงเฮ...ถ้ายังไงตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้ค่อยโทรบอกให้พี่ยองเอช่วยดิวงานแทนอย่างที่บอกไว้ละกันนะ ^^

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._




60%


“ป้าครับ..แม่อยู่บ้านรึเปล่า”

เสียงของเยซองเอ่ยถามป้าแม่บ้านที่อยู่รับใช้มานานทันทีที่ก้าวเข้าในตัวบ้านพร้อมเรียวอุคที่สีหน้าไม่ดีเท่าไหร่

“อยู่ค่ะคุณจงอุน อยู่ในห้องทำงานแหน่ะค่ะ” เยซองพยักหน้ารับแล้วหันไปหาคนรัก

“ไป ไปหาแม่กันเถอะ”

“นี่ แต่แม่นาย...” เสียงหวานบอกแผ่วๆพลางขืนกายไม่ก้าวไปตามแรงดึงที่มือ

“แค่ไปสวัสดีน่า บอกแค่ว่าผมพาเรียวอุคมาที่บ้านก็แค่นั้น อย่างอื่นผมไม่สนหรอก”

ว่าจบเยซองก็ไม่สนอะไรเดินไปโดยมีเรียวอุคก้าวตามไปด้วยสีหน้ากังวล

..

..

“เอ่อ...สวัสดีฮะ คุณป้า” เมื่อเข้ามาด้านในห้องทำงานที่มีหญิงวัยกลางคนที่ยังคงความงามไว้นั่งดูการ์ดเชิญหลายใบที่วางอยู่บนโต๊ะมากมายอยู่ เสียงหวานก็เอ่ยทักทาย

“เรียกแม่ซิ” เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลที่เอ่ยบอกว่าที่ลูกสะใภ้ โดยไม่สนใจผู้เป็นแม่เลย

“นี่! จงอุนแม่อนุญาตแล้วรึไง...แล้วนี่พามาทำไมที่บ้าน บอกไว้ก่อนนะ แม่ไม่ใจอ่อนหรอก”

“ผมก็ไม่ได้มาทำจะให้แม่ใจอ่อน...วันนี้ผมแค่พาเรียวอุคมาติวหนังสือเตรียมสอบที่บ้าน ขอตัวนะครับ”

เยซองพูดด้วยน้ำเสียงปกติ เอ่ยจบก็พาเรียวอุคที่โค้งให้จีอันอยู่ตามไปด้วย คุณนายคิมมองตามอย่างไม่เชื่อสายตาว่าลูกชายตัวเองเฉยชากับความรู้สึกของเธอได้เพียงนี้เลยเหรอ

 

เยซองและเรียวอุคหอบเอาหนังสือมากองอ่านที่พื้นในห้องนั่งเล่นที่มีพรมนิ่มๆและโต๊ะกระจกตัวเล็กๆ ทั้งสองคนสลับกันอธิบายและแนะนำให้กัน ในวิชาที่ถนัด จนเวลาผ่านไปเข้าสู่ช่วงเย็น

“เฮ้อ...เมื่อยจัง พักหน่อยดีกว่า” เจ้าของเสียงหวานสะบัดมือเรียวไปมาบ่งบอกความเมื่อยขบจากการจดโน๊ตย่อหลายวิชาต่อกัน พลางเอนหลังพิงกับเก้าอี้ตัวใหญ่

“ผมนวดให้เอามั้ย”

เรียวอุคเกือบจะยื่นมือตัวเองไปให้แล้วล่ะ ถ้าหากไม่ติดว่า สายตาคมที่มองมามันดูมีเลศนัยพิกล

“ไม่เอาอ่ะ ไม่ค่อยจะเชื่อ”

“โธ่ ที่รักคร้าบบบบ ผมแค่อยากให้คุณสบายจริง จริ้งงงง”

“....เสียงสูงปรี้ดเลยนะ”

ไม่ได้แค่เสียงสูงมีพิรุธเท่านั้น เยซองยิ้มกว้างแล้วขยับเข้าใกล้คนรักพร้อมกับคว้ามือเล็กมากุมไว้พลางนวดเบาๆ โดยมีรอยยิ้มหวานๆเป็นของตอบแทน

 

“อ่า ป้าขอขัดจังหวะนิดนึงนะคะ” เสียงเจือความสูงวัยดังขึ้นจากด้านหลังเรียกให้ทั้งสองหันไปมอง

“มีอะไรเหรอครับป้า ผมกำลังสวีทเลยนะ”

“สวีทอะไรล่ะ...มีอะไรเหรอฮะป้า” เรียวอุคแหวเบาๆพร้อมกับดึงมือตนเองออกจากมือหนา

“ป้าจะถามว่าวันนี้คุณจงอุนกับคุณเรียวอุคจะอยู่ทานอาหารเย็นที่บ้านมั้ยคะ...เอ่อ...วันนี้คุณนายไม่ได้ออกไปงานที่ไหนน่ะค่ะ”

“......” คำถามของคุณป้าแม่บ้านทำเอาทั้งสองคนมองหน้ากันทันที

“.....อยู่ซิครับ ไม่ออกไปไหนหรอก เดี๋ยวแม่จะยิ่งโมโหมากกว่าที่นี่อยู่ให้โมโหให้เห็นนี่แหละ”

“ได้ค่ะ...คุณเรียวอุคชอบทานอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าค่ะ”

“ไม่มีหรอกฮะ ผมทานง่าย...เดี๋ยวผมไปช่วยป้าด้วยดีกว่าฮะ” ว่าจบก็ลุกขึ้นโดนไม่สนสายตาคนรักและคำปฏิเศธด้วยความเกรงใจจากป้าแม่บ้านเลยซักนิด

..

..

..

“ฮ่าๆๆๆ”

 

“หือ...เสียงใครน่ะ ทำอะไรกันดังออกมาถึงนี่เลย”

คิมจีอันที่เดินลงมาด้านล่างได้ยินเสียงแว่วออกมาจากด้านในห้องครัว จึงพาร่างตนเองก้าวเดินไปตามเสียงนั้น ไม่ทันจะถึง เสียงลูกชายของเขาก็ดังขึ้นเป็นคำตอบ

“โธ่...เรียวอุคอ่า ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆแค่นั้นเอง น้าาา”

“ไม่ต้องมา น้าาาา...เลย เกะกะเปล่าๆฉันจะช่วยคุณป้าเขาให้ทำมื้อเย็นเสร็จเร็วขึ้น แต่นายมาทำงี้ยิ่งช้าม่ะเนี่ย” มือเรียวข้างหนึ่งชี้ปลายช้อนในมือไปหาคนรัก อีกหนึ่งก็หมุนเปิดเตา

“ถึงจะช้า แต่อร่อยมากขึ้นเพราะใส่ความรักลงไปด้วยเยอะเลยนี่นา ฮิ้วววว”

คุณชายของบ้านเอ่ยจบตบท้ายเสียงเอง แถมด้วยการเรียกเสียงตอบรับเป็นการโห่แซวจากคนงานในบ้านแถวนั้นได้ไม่น้อยเลย ที่หลายคนไม่ได้มีหน้าที่ในครัว แต่อยากจะเห็นหน้าคุณหนูน่ารักๆคนนั้นที่คุณชายพามา แถมด้วยเสียงพูดคุยดูน่าสนุกนี่อีกเลยยิ่งมายืนออกันเต็มไปหมด

“หึหึ คุณชายคะคุณเรียวอุคเขินจะแย่แล้วนะคะ อย่าหยอกแกเลยนะคะเดี๋ยวมื้อนี้คงจะหวานไปนะป้าว่า” คุณป้าแม่บ้านเดินมาโอบไหล่เล็กที่เจ้าของแก้มแดงแป้ดเพราะการโดนล้อจากสายตาหลายคู่นั้น แต่เหมือนว่าคุณป้าจะยิ่งทำให้ยิ่งเขินยังไงก็ไม่รู้

 

เสียงหัวเราะพูดคุยกันดังโต้ตอบไม่ขาดสายทำให้คุณนายแห่งตระกูลคิมที่มองอยู่วงนอกนั้นนิ่งราวกับกำลังจมดิ่งลงไปในความคิดตนเอง...

...

..

”แม่ครับๆ...วันนี้ทำต๊อกบ๊กกิได้มั้ย นะนะคุณแม่คนสวย”

“แหม อยากได้อะไรก็ชมแม่อย่างนี้ทุกที แม่ตามทันเราแล้วรู้มั้ย”

“นะครับแม่ น้าคร้าบบบบ”

“อะไรกับตาจงอุน อ้อนแม่เราทุกวันอย่างนี้พ่อจะทำยังไงล่ะ ไม่ได้กินที่พ่ออยากกินบ้างเลย”

“โธ่พ่อ ไม่งอนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมให้พ่อเลือกมั่งก็ได้ครับ”

“ฮ่าๆๆๆ งั้นพ่อรอพรุ่งนี้ก็ได้”

..

..

 

บทสนทนาของลูกชายที่อ้อนขอมื้อเย็นเป็นอาหารโปรดโดยมีผู้เป็นพ่อเอ่ยแซว มีเสียงหัวเราของผู้เป็นแม่คลอไป เป็นครอบครัวที่น่ารักอบอุ่นจริงๆ...แม้จะอยู่ในห้องครัวห้องเล็กๆกินอาหารธรรมดา แต่ความรักความอบอุ่นอบอวลไปทั่วจนคิดว่า ความสุขกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว...

....สิ่งเหล่านี้เธอหลงลืมไปตั้งแต่เมื่อไหร่....

 

คิมจีอันรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครสะกิดที่ไหล่แล้วเรียกให้ลุกขึ้นจากโต๊ะที่ตรงหน้าเต็มไปด้วยของมีค่าและเพื่อนมากมายที่กำลังสวมหน้ากาก เพื่อเดินหันหลังกลับมาหาบ้านหลังเล็กๆที่มีเสียงหัวเราะและความสุขจากลูกและสามี

“นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้ยินเสียงจงอุนหัวเราะ....” คุณนายตระกูลคิมพูดกับตัวเองเบาๆหลังจากที่เดินเลี่ยงออกมาจากหน้าห้องครัว

“แม่ พึมพำอะไรคนเดียวน่ะ”

!” จีอันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือหนาของลูกชายวางลงบนไหล่ของตน

“ตกใจขนาดนั้นเลย....นี่ แม่วางแผนอะไรอีกรึเปล่า ผมจะบอกให้นะว่าไม่ได้ผล...ถ้าทำใจทานข้าวร่วมโต๊ะกับว่าที่สะใภ้แม่ไม่ได้ผมก็ไม่ว่านะ”

เหมือนมีวูบหนึ่งที่ความรู้สึกเดิมๆระหว่างตัวหล่อนเองกับลูกชายจะกลับมา ช่วงเวลาที่ลูกชายพูดคุยหยอกล้อเล่นตามประสาเด็กร่าเริง แต่แล้วเพียงครู่หนึ่งลูกชายที่โตเป็นหนุ่มก็เหมือนกับกำลังระแวดระวังบางอยากจากตัวหล่อน

“ไปสิ...แม่ก็หิวแล้วเหมือนกัน”

“....หืม?...วันนี้อากาศก็ปกตินี่ ทำไมคุณนายคิมถึงไม่โวยวายล่ะเนี่ย” เยซองประหลาดใจเล็กน้อยทำทีเป็นชะเง้อมองท้องฟ้าด้านนอกกัดผู้เป็นแม่เล็กๆ

“แล้วอยากให้แม่โวยวายรึไง”

“ผมเปล่าบอกว่า ผมอยากซะหน่อย ผมแค่บอกว่ามันผิดปกติเฉยๆ...กินข้าวดีกว่า...ที่รักคร้าบบบบ...”

จีอันส่ายหน้าเล็กน้อยกับนิสัยลูกชายที่เดินกลับเข้าไปพร้อมกับตะโกนเรียกคนรักลั่น และเพียงครู่เดียวเสียงหวานก็ตอบบวกโวยเล็กๆกลับมา เสียงที่เกิดขึ้นลึกๆในลำคอเป็นจังหวะสั้นๆกับมุมปากที่ยกขึ้นพร้อมกันทั้งสองข้างไม่รู้ตัวนั้น...

“.....อ่า...” คุณนายตระกูลคิมชะงักนิ่งไปเมื่อสัมผัสได้ว่า...ตนเองกำลังยิ้ม...กับหัวเราะอยู่ใช่มั้ย...

มือเรียวยกขึ้นจับใบหน้าของตนเองราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมสิ่งเหล่านี้ที่หายไปจากชีวิตของหล่อนนานมากแล้ว กลับกลับมาง่ายๆ...ง่ายดายเกินไปจนไม่อยากจะเชื่อเลย...

..

..

“นี่ครับ...อันนี้ผมหั่นเองเลยนะ” มือหนาของเยซองตักแครอทไปใส่ให้ในจานของเรียวอุค ผักสีส้มที่มีรูปร่างประหลาดเกินกว่าจะใช้คำว่า หั่น ได้ ทำให้คนร่างเล็ต้องหัวเราะขำกับการนำเสนอเกินหน้าเกินตาของคนรัก

“เชื่อเลยล่ะว่าหั่นเอง แครอทสภาพแบบนี้ไม่มีใครทำได้แล้วล่ะ คึคึ” ด้วยใบหน้าน่ารักและเสียงหัวเราะหวานๆเรียกให้คนอื่นๆที่มองอยู่ยิ้มตามง่ายๆ ไม่ต่างกับจีอันที่เผลอหัวเราะสภาพแครอทของลูกชายจนได้

“นี่ผมใส่หัวใจเข้าไปในการหั่นเลยนะ”

“ใส่ยังไงสภาพถึงออกมาแบบนี้ล่ะ” เรียวอุคยังคงแซวคนรักไม่เลิกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังพยายามแถต่อ

“ก็ใส่หัวใจก็ต้องรับรู้ด้วยใจซิคร้าบบบ มองด้วยตาอย่างเดียวรับรู้ไม่ได้หรอก ฮิ้ววววว” เล่นเองตบมุขเองเช่นเคย แต่เพิ่มคนช่วยรับมุขเป็นเด็กๆในบ้านอีกหลายคน

“ฮิฮิ...” ในท่ามกลางเสียงแซวและหัวเราะของคนในบ้าน เสียงหวานเจืออายุก็ดังขึ้นเบาๆจนถ้าหากไม่ได้อยู่ใกล้ๆหรือกังเกตก็คงไม่รู้...คิมจีอันกำลังยิ้มหัวเราะกับคนในบ้าน...

“แม่...แม่กำลังขำอยู่ใช่มั้ย...แม่กำลังหัวเราะเพราะความรักของพวกเราน่ารักใช่มั้ย???” เยซองแทบจะลุกขึ้นเท้าแขนลงบนโต๊ะแต่กลัวแม่จะตระหนกไปใหญ่เลยต้องทำเป็นนิ่งไว้

“พูดอะไรไม่อายปากเลย ความรักของเราน่ารักอะไร” จีอันที่เผลอหลุดไม่รู้ตัว กระแอมในลำคอสองสามทีแล้วทำเป็นไม่สนใจท่าทีของทุกๆคน

“ก็จริงนี่นา.......แม่...ผมมีความสุข แม่ก็มีความสุข...แม่ยอมรับที่เราคบกันเถอะ...” เสียงทุ้มของลูกชายที่ฟังดูจริงจังขึ้นอย่างที่ไม่ต้องมองก็รับรู้ได้ ผู้เป็นมารดาหลบสายตากลัวว่าหากเผลอมองแล้วจะใจอ่อนในวินาทีนั้น...แต่แล้วเมื่อหลบสายตาของลูกชายก็สบเข้ากับสายตาหวานอีกคู่หนึ่ง...

“คุณแม่ฮะ...พวกเรารักกันจริงๆ...ผมขอแค่นี้ เราก็มีความสุขกันแล้วจริงๆนะฮะ...ให้พวกเราคบกันนะฮะ....”

เสียงหวานของเรียวอุคเอ่ยขออย่างจริงจัง เยซองที่ไม่เคยก้มหน้าหรือวิ่งหนีปัญหา ร่างสูงที่มักจะยืดตัวตรงปกป้องและสู้เพื่อเขาเสมอ...แม้ว่าจะเจออีกกี่ปัญหาเราก็จะไม่ท้อแน่นอน

สายตาสองคู่ที่มีความแน่วแน่และจริงจังนั้นทำให้จีอันรู้สึกเหมือนกับตนเองกำลังทำเรื่องเลวร้ายจริงๆ....

“กินข้าวต่อได้แล้ว...อาหารคงชืดหมดกันพอดี”

เมื่อคุณนายของบ้านตัดบทไม่เอ่ยต่อเรื่องนั้น เยซองก็ถอดหายใจหนักอย่างไม่คิดปิด ดวงตาหวานที่มองคนรักเจือความผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเมื่อคิมจีอันเอ่ยต่อ

“กินซิ เรียวอุค ยิ่งตัวเล็กๆอยู่นะเรา”

!!!” เป็นครั้งแรกที่จีอันเรียกชื่อและทำอะไรที่บ่งบอกว่าใส่ใจแบบนี้จนทั้งสองเบิกตาโต แลพค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมาช้าๆ

....อย่างน้อยก็มีโอกาสเพิ่มขึ้นทีละนิดแล้วล่ะนะ...^^

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._




มาแล้วค่าาาาาา จัดให้ความหวานจากคิเฮ เต็มๆไปเลยยยยยยยย คึคึ หวานมั้ยอ่ะ อยากให้หวานๆกันบ้าง

อิอิ พอจะหายคิดถึงคิเฮขึ้นมามั้ยคะ อิอิ ตอนนี้ใครไม่อ่านเอ็นซีก็จะบอกให้ว่า อันนี้เป็นเอนซีสุดท้ายของคิเฮ ในเรื่องนี้

ไม่นับ ตอนพิเศษนะคะ อันนี้เก็บไว้ทีหลังพิเศษ จริงๆ ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะกล้าเขียนรึเปล่า -,,- บอมหื่นไปอ่ะ

มาช้านิดส์นึงทั้งที่กระแสจากตอนที่แล้วดีใช้ได้เลย ขอบคุณนะคะ นี่มาเร็วสุดชีวิตแระ ยอมไม่เล่นเฟสเลยนะเนี่ย 5555


ตอนหน้า!!! วอนฮยอกจะกลับมาให้ทุกคนด่าอีกแระค่าาาาา  5555 




ขอบคุณที่ทุกคนแวะมาอ่าน โหวตและ คอมเม้นต์ให้นะคะ รักกกกกทุกคนเลย ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1929 HyukJewel (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 18:43
    แหม คิเฮเปิดตัวละหวานน้าาาาา
    คุณแม่รับหนูอุคแล้ว น้องน่ารักชิมะ
    #1,929
    0
  2. #1744 Jai Jaja (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 21:04
    ^^____________^^

    รั่วได้ใจมากเลยคร่า เยซอง

    อ่านไปขำไป จากคนมาดนิ่งๆ แข็งๆ เฉยๆ

    กลายเป็นรั่ว ฮา ก็น่ารักไปอีกแบบนะ 

    เยเรียว ซารังเง <3 <3
    #1,744
    0
  3. #1704 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 23:29
    คุณเเม่ยอมรับอุคเเล้ว

    มาต่อเร็วนร้าค่ะ เป็นกำลังใจค่ะ
    #1,704
    0
  4. #1702 aoyaanya (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 10:40
    คิบอมหวานนะ
    #1,702
    0
  5. #1701 kamiyun (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 20:26
    เย้ๆไรเตอร์กลับมาแล้ววว คิดถึงนะคร้า

    คุณแม่ยอมแล้วนะอุคกี้

    รอวอนอยอกอยู่น้าคร้าอยากร้องไห้หนักๆ

    ไรเตอร์จัดวอนหนักๆเลยนะค่ะ หมั่นไส้ส่วนตัวอิอิ

    สู้ๆน้าคร้า เด๋วปูเสื่อรอ
    #1,701
    0
  6. #1700 Mind-myy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 17:19
    คุณแม่ยอมรับแล้ววววว
    #1,700
    0
  7. #1699 ae snoopy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 14:59


    คุณม่เริ่มยอมรับอุคแล้ว
    #1,699
    0
  8. #1698 angle (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 22:11
    เอาใจไปได้ในระดับนึงแล้วนะเยเรียว

    สู้ๆต่อไปล่ะ เดี๋ยวแม่ก็ยอมรับเอง อิอิ ~
    #1,698
    0
  9. #1692 ae snoopy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2556 / 17:35


    คิเฮหวานกันจนน่าอิจฉา
    #1,692
    0
  10. #1691 Mind-myy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 13:53
    คิบอมหื่น เอะอะ จับกดตลอดเบยยยยย
    #1,691
    0
  11. #1690 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 23:18
    ร้อนเเรงมากกกกกกกก

    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ค่ะ
    #1,690
    0
  12. #1689 Bow Tunyarut (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 22:25
    คู่นี้ บอมหื่อนจริงๆ

    #1,689
    0
  13. #1688 angle (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 18:31
    ฮิ้วววววววววววววววววว

    อะไรกันยะอิบอม เอะอะจับกดๆ -*-

    เป็นสเต็ปจริงๆ เดทเสร็จก็ต้องขึ้นเตียง

    กร๊ากกกกกกกกกกกกก ~
    #1,688
    0
  14. #1687 sasi (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 00:03
    คิบอมน่ารักขึ้นเยอะเลย หวาน หวาน
    #1,687
    0