Flip Love พลิกรักกับดักหัวใจ Wonhyuk Kyumin Kihae

ตอนที่ 30 : *Flip Love*: Chapter 26 เขิน~ (100%)***

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    1 ก.ย. 56



Chapter 26 เขิน ~



เสียงจ้อกแจ้กจอแจของนักเรียนทั้งสองคณะในหอประชุมใหญ่ทำเอาเสียงกังวาลไปทั่วทั้งบริเวณ วันนี้แทบทั้งวันหลังจากกลับมาและพักผ่อนแล้ว อาจารย์ทั้งหลายปล่อยเวลาให้ทุกกลุ่มได้เตรียมตัวสำหรับการแสดงในคืนพรุ่งนี้

แต่ละกลุ่มต่างก็จับจองพื้นที่ส่วนต่างๆของหอประชุม บางส่วนก็ทำฉาก บางส่วนก็ซ้อมบทบาทกันไป แต่กลุ่มที่เป็นที่สนใจของนักศึกษาทั้งหลายคงไม่พ้นกลุ่มของยองซู ที่ตอนนี้เขากำลังจะกระอักอากาศมืดแถวนั้นตายพร้อมกับเพื่อนร่วมกลุ่มคนอื่น

“เอ่อ...แทคยอน ฉันว่านายไม่ต้องกอดแน่นขนาดนั้นก็ได้” ยองซูที่เป็นหัวหน้ากลุ่มและผู้กำกับไปโดยปริยายเอ่ยทัก นักบาสหนุ่มที่กำลังกอดร่างอวบของซองมินแน่น

“แอ่ก...ฉันหายใจไม่ออกอ่า” ดวงตาหวานกับใบหน้าง้ำงอเหมือนจะร้องไห้ออกมารอมร่อของซองมินทำให้คยูฮยอนลุกขึ้นจากที่นั่งหลังจากนั่งปล่อยออร่ามืดดำ มือหนาแยกร่างอวบออกจากแทคยอนมาจับดูตามเนื้อตัวนิ่มโดยไม่สนใจร่างหนาอีกคนเลยซักนิด

“แต่ว่าฉันกำลังซ้อมอยู่นะ” อ๊คแทคยอนเถียง(หรือแถ)

“แต่ฉันว่ามันเกินไปนิดนะ ซองมินจะตายเอา” จีซองเอ่ยสมทบช่วยแทนคยูฮยอนที่ดูจะอดกลั้นไว้มากพอดู

“เราแค่ซ้อมนะ แล้วก็ไม่ต้องกอดขนาดนั้นก็ได้ แล้วอย่างนี้ซองมินจะดิ้นขัดขืนให้เห็นได้ไง”

“ก็..มันทั้งหอมทั้งนิ่มนี่นา” เสียงทุ้มของแทคยอนเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆที่เผลอกอดร่างอวบจนลืมตัว

“ฉันว่าเอาอย่างนี้ก็แล้วกันนะ ซ้อมบทพูดอย่างเดียวก่อน ถ้าแม่นบทพูดแล้วค่อยซ้อมท่าทางด้วย” ยองซูแจกแจงงานให้อย่างนี้จะดีกว่าเขาจะได้ไปดูแลส่วนอื่นด้วยทั้งเสื้อผ้าและของประกอบฉาก ไม่อย่างนั้นคาดว่าคงจะมีสงครามคาบสมุทรเกาหลีซะก่อนจะได้ซ้อมแน่เลย

“......บทของนายกับซองมินมีไม่กี่คำ ฉันคิดว่านายควรจะจำได้แม่นกว่านี้จะได้ไม่ต้องซ้อมหลายรอบ” คยูฮยอนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งทุ้ม คนอื่นคงไม่รู้ได้ว่าตอนนี้คยูฮยอนกำลังอยู่ในอารมณ์ใกล้ระเบิดอยู่รอมร่อ ยกเว้นซองมินที่พอจะดูออกบ้าง

“ฉันก็พอจำได้แล้วน่า ไม่ต้องซ้อมบทพูดแล้วก็ได้ ซ้อมจริงเลยดีกว่านะ” นายโกโก้ฟันเปียนโนท่าทางจะไม่เห็นอนาคตข้างหน้าของตัวเองแน่นอนเอ่ยบอกอย่างไม่สนใจเลยว่าตัวเองกำลังไปยุ่มย่ามกับคนรักของคนอื่น หน้าตาเฉย

“.............” คยูฮยอนกดตาคมมองนิ่งอย่างประเมินอีกฝ่ายว่าควรจะจัดการแบบไหนถึงจะดี แต่ก็มีเสียงหวานเรียกให้เขาหลุดออกมา

“...คยู โกรธอยู่เหรอ” มือบางเกาะแขนหนาไว้อย่างเอาใจ

“...เปล่าหรอก เรามาซ้อมบทของเราดีกว่านะ” คยูฮยอนเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจแทคยอนและหันมาสร้างโลกส่วนตัวระหว่างเขาและซองมินแทน

ทั้งคู่ต่อบทโต้ตอบกันได้อย่างไม่บกพร่อง เนื่องด้วยเมื่อวานเขาก็สอนและทำความเข้าใจให้ซองมินไปบ้างแล้ว แถมวันนี้ตอนเช้าระหว่างที่เดินขึ้นยอดเขาฮันลาเขาก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไป เดินจับมือนุ่มไปพูดต่อบทไป

แทคยอนยืนมองซองมินเอ่ยบทพูดแสนหวานด้วยท่าทางเขินอาย แก้มแดงนวลน่ารักนั่นแดงขึ้นแทบจะทุกครั้งที่คยูฮยอนเอ่ยบทออกมา บทหวานๆของท่านราชองครักษ์กับหญิงสาวผู้เป็นที่รักทำให้บรรยากาศรอบกายค่อยๆกลายเป็นสีชมพูหลังจากปล่อยความมืดดำอยู่ช่วงนึง

“โธ่ ซองมิน ทำไมผมไม่เจอซองมินก่อนนะ” เสียงทุ้มบ่นงึมงำกับตัวเองอย่างเศร้าสร้อย แต่แล้วก็ทำท่าทางเหมือนฮึดสู้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น เมื่อคิดถึงใบหน้าหวานกับร่างอวบ และดวงตาที่สดใสอยู่เสมอ

“ไม่ได้ๆ ต้องพยายาม อ๊ดแทคยอนนายต้องทำได้” มือหนากำหมัดขึ้นมาอย่างตั้งใจจริงๆ

..

..

..

“ครับ อีกสองวันผมก็กลับแล้ว”

// งั้นเหรอ ที่มหาลัยน่ะ ตอนนี้เขากำลังเริ่มเตรียมงานมอบหนังสือแล้วล่ะ มิรินตื่นเต้นมากเลย //

เสียงหวานของหญิงสาวดังลอดโทรศัพท์เครื่องเล็กของซีวอนที่ลุกออกมาคุยด้านนอก

“...อ่ะ...งั้นเหรอครับ...” ใจดวงแกร่งแทบหล่นวูบเมื่อสิ่งที่เขากลัวเริ่มใกล้เข้ามา

// ซีวอนค่อยๆเริ่มบอกฮยอกแจหน่อยซิว่า มิรินเหมาะกับเป็น ผู้ถูกเลือก คนต่อไปน่ะ //

“...คือ...ผม....”

// มิรินว่าต้องรีบบอกก่อนไง เดี๋ยวฮยอกแจไปเจอคนอื่นที่สนิทด้วยหรือว่าเข้าเกณฑ์มากกว่ามิรินขึ้นมาแย่เลย //

“มิรินครับ ผมว่าเรื่องนี้.....”

// มิรินต้องวางแล้วนะ นัดกับเพื่อนไว้วันนี้เห็นว่ามีสินค้าล้อตใหม่เข้าร้านแบรนด์ที่มิรินของชอบซื้อกระเป๋าอ่ะ ซีวอนจำได้มั้ย เดี๋ยวหมดซะก่อนมิรินวางแล้วนะ อย่าลืมบอกฮยอกแจล่ะ //

...ติ้ดดๆๆๆ

สายวางไปแล้ว ซีวอนยืนมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งอย่างไม่รู้ทางออก เขายังไม่มีความกล้าพอที่จะทำลายความหวังของมิริน และกำลังกลัวความจริงที่ตนเก็บซ่อนคนที่ตนรักจากใจจะเปิดเผยให้รู้

“............” ดวงตาคมเจือความกังวลใจ ค่อยๆหลับลงอย่างตั้งสติ เนื่องด้วยตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี ควรทำยังไง

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

 

อาหารมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันด้วยบรรยากาศที่สดใสขึ้น ฮยอกแจที่เริ่มยิ้มออกมาได้แล้ว กับคู่ของเยซองและเรียวอุค ที่ไม่ต้องบอกก็รู้เพราะว่า ผู้ชายที่ชื่อว่า เยซองคนเดิมกลับมาแล้วน่ะซิ

“อุคกี้ครับ ผมอยากกินคำนั้นจังเลย ~” เรียวอุคที่กำลังคีบคิมบับเข้าปาก ต้องชะงักมือ เพราะเสียงทุ้มของแฟนหมาดๆบอกออกมา ตาเรียวหันมามองอย่างหมั่นไส้เล็กๆของคนตัวโตที่ออดอ้อนจนน่าใช้เท้าสะกิด

“ทำไมต้องเอาคำนี้ด้วยล่ะ เอาที่ยังมีอยู่ในจานก็ได้นี่”

“ก็คำนี้มันโดนปากที่รักของผมแล้วนี่ ผมอิจฉามัน ผมจะจัดการกินมันเอง”

( = = ) สีหน้าของเพื่อนร่วมโต๊ะ

“..............” เรียวอุคหน้าแดงขึ้นมาด้วยคำบอกแสนด้านๆ ยัดคิมบับคำที่ว่าเข้าปากตนเองอย่างรวดเร็วแก้อาย

“ไอ้บ้า ไม่ต้องเลยนะ พูดอะไรก็ไม่รู้” ใบหน้าแดงกับข้าวห่อสาหร่ายเต็มปาก พ่นเสียงแหลมๆออกมากลบความอาย

“ไม่ได้หรอก ต่อไปนี้ริมฝีปากของที่รัก ตัวของที่รักทั้งหมดเป็นของผมแล้ว ผมหวงรู้ไว้ด้วย”

“......” ไม่มีใครพูดอะไรออกซักคนเลย เพราะคิดอย่างเดียวกันในตอนนี้เลยว่า...นี่ซินะเยซองตัวจริง

“อะ ไอหน้าไม่อาย” เรียวอุคเลิกวิธีด่ารอดไรฟันแทนเพราะรอบกายเริ่มหันมามองกัน จนต้องก้มหน้าก้มตาจัดการคิมบับให้หมดจานโดยไว

 

“ซองมินครับ ผมนั่งด้วยนะ”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากด้านหลังของซองมินทำให้คยูฮยอนต้องเงยหน้าขึ้นดูทันที และไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก...

“อ้าว...โกโก้” เสียงหวานยังไม่ได้ทันเอ่ยตอบคำบอก ร่างหนาของแทคยอนก็หย่อนกายลงนั่งข้างร่างอวบโดยมีเจ้าของตัวจริงนั่งอยู่ตรงข้ามเสียแล้ว

“.........”

“โกโก้ไม่มีเพื่อนเหรอ” ดวงตาหวานช้อนมองอย่างสงสัยพร้อมเอ่ยคำถามที่ฟังดูยังไงพิกล

“..........” อ๊คแทคยอนนิ่งไปอย่างไม่แน่ใจคำถาม

“ฮ่าๆๆๆๆๆ” เสียงของคู่รักคู่ล่าสุดระเบิดหัวเราะออกมาอย่างดัง เรียวอุคและเยซองที่พร้อมใจกัน เรียวอุคหัวเราะเพราะเข้าใจความเป็นซองมินดี ส่วนเยซองหัวเราะสะใจแทนเพื่อนตนที่กำลังนั่งหน้าทะมึนอยู่แทน

“เพื่อนผมมีอยู่แล้วครับ มีหลายคนด้วย เดี๋ยวไว้ผมแนะนำให้ซองมินรู้จักนะครับ” แทคยอนบอกออกมาแม้ตอนแรกจะหน้าเสียไปบ้าง

“อ้าว แล้วทำไมถึงไม่ไปกินข้าวกับเพื่อนล่ะ เพื่อนโกโก้ไม่งอนเหรอ” คำถามซื่อๆเช่นเคย ทำเอาโกโก้ไปไม่เป็น แต่ก็ไม่ลดละความพยายาม

“ไม่งอนหรอกครับ ผมอยากกินข้าวกับซองมินบ้างนี่ครับ”

“...........”

“เฮ้ย คยูไม่ทำอะไรหน่อยเหรอวะ” เยซองที่นั่งอยู่ข้างๆกระซิบถามเพื่อนเบาๆเมื่อไม่เห็นว่าเพื่อนตนจะทำอะไรเลย ทั้งที่มีคนมาจีบแฟนตัวเองต่อหน้าต่อตา

“...........” ไม่มีคำตอบจากเจ้าของสายตาคม มีเพียงสายตาคมที่ยังมองภาพตรงหน้านิ่ง ไม่เอ่ยคำใด แต่เยซองเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างได้บ้างเล็กน้อยแล้ว

คยูฮยอน กำลังเป็นระเบิดเวลาลูกย่อมๆ....

เยซองกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกด้วยความหวาดๆ และเตรียมไว้อาลัยให้ไอ้มืดนักบาสนี่

“ซองมินทานนี่มั้ยครับ” แทคยอนพยายามเอาใจทุกอย่างแต่ซองมินก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่

“คยู ~” เสียงหวานที่ดังลอดออกมาจากแก้มที่เต็มไปด้วยเม็ดข้าวจนตุ่ยออกมาเรียกคนรักที่นิ่งเงียบไปซักพักแล้ว

“หืม?”

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว ไปเดินแถวริมอ่างเก็บน้ำที่เมื่อกลางวันบอกไว้กันนะ” เสียงหวานเจื้อยแจ้วบอกทวงสัญญา พอทำให้คยูฮยอนลดอาการมืดขรึ้มลงได้บ้าง

ซองมินที่เห็นคยูฮยอนพยักหน้ารับและยิ้มให้เล็กๆก็ยิ้มจนก้มเต็มตักข้าวกินคำโต แต่เม็ดข้าวก็ไปเปื้อนที่แก้มนวลพอดี มือหนาสีเข้มยื่นมาจนถึงนั้นอยู่ในสายตาของคยูฮยอนตลอดเวลา

“ซองมินครับ ข้าวเปื้อนน่ะครับ” หยิบเม็ดข้าวเล็กๆสีขาวออกจากแก้มนวลคงไม่มีอะไรหาก มือหนาที่สัมผัสโดนแก้มใสนั้นเกิดติดใจลูบซ้ำที่แก้มนวลนั้นซ้ำ

ปึง!

เสียงกายหนากระแทกโต๊ะดังลั่นจากคยูฮยอนที่ลุกขึ้นคว้าคอเสื้อของแทคยอนที่ไว้อย่างแรง นัยน์ตาคมส่งสายตาเย็นๆไปให้แทคยอน แล้วค่อยๆเอ่ยลอดไรฟันออกมา

“หยุดความคิดของนายซะ”

“.....” แทคยอนไม่เอ่ยสิ่งใดตอบกลับมามีเพียงสายตาที่ไม่เปลี่ยนไปจากตอนแรกเลย คยูฮยอนเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่า คนๆนี้ไม่เลิกราแน่นอน

“คยู เป็นอะไรไปน่ะ” ซองมินตกใจลุกขึ้นยื้อมือของคยูฮยอนออกจากคอเสื้อของแทคยอน

“.......” คยูฮยอนไม่เอ่ยคำใดทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วคลายมือที่กำคอเสื้อออก หมุนกายเดินออกจากจุดนั้นไป ท่ามกลางความสนใจของทุกคน มีเพียงคนเดียวที่สงสัยคือ ซองมิน ที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ใดๆเลย นั่งลงเงียบๆไม่กล้าวิ่งตามออกไป

“ซองมินครับ”

“.....” ไม่มีเสียงหวานตอบกลับมามีเพียงใบหน้าหวานที่ดูเศร้าลงและนิ่งเฉย

“ไม่เป็นไรนะครับ ทานต่อเถอะนะ”

“....ไม่แล้วอ่ะ”

“อ้าวทำไมล่ะ ยังไม่อิ่มไม่ใช่เหรอ” เรียวอุคถามขึ้นเมื่อเพื่อนตัวอวบเลื่อนจานอารหารตรงหน้าออก

“อืม ยัง แต่ว่าไม่อยากกินแล้วล่ะ” คิ้วเรียวขนวดน้อยๆอย่างกังวล และไม่เข้าใจเรียวอุคและเยซองหันไปมองหน้ากันอย่างที่ไม่คิดว่า จะมีอะไรที่ทำให้ซองมินกินอะไรได้น้อยลง คงเป็นเพราะคยูฮยอน อย่างเดียวซะแล้ว

..

..

ก้อกๆๆ

“คยู ไปเดินริมอ่างเก็บน้ำกันมั้ย” ข้อนิ้วบางเค้าะลงเบาๆสองสามทีที่หน้าประตูห้องของคยูฮยอนและเยซองพร้อมเอ่ยชวนเสียงหวานลอดผ่านหน้าประตูไป เพียงครู่เดียวประตูบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับใบหน้านิ่งเฉยของคยูฮยอน

“ไปกันนะ” ดวงตาหวานกระพริบสองสามครั้งพลางบอกคำชวนแสนน่ารัก ร่างสูงที่เห็นก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงทุ้มออกมา

“วันนี้อย่าเพิ่งไปเลยนะ ซองมินกลับไปท่องบทที่ห้องเถอะ ผมก็จะท่องของผมเหมือนกัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกโดยไม่กล้าสบตาหวานที่คงเจือความผิดหวังจางๆให้เห็นเท่าไหร่นัก

“ไม่ไปจริงๆเหรอ...” เรียวปากบางยู่ยกขึ้นอย่างเสียดาย แต่เมื่อได้คำตอบเป็นการพยักหน้าจากร่างสูงก็ทำได้แค่เดินคอตกกลับห้องไป

“ผมควรทำยังไงกับเรื่องนี้ดี” เสียงทุ้มพึมพำกับตนเองเบาๆ หลังจากเยซองแยกกลับมาที่ห้องก็บอกว่า ซองมินกินข้าวไปนิดเดียวแล้วก็ไม่ยอมกินอะไรอีกเลย แถมยังแต่สีหน้ากังวลจนเรียวอุคต้องไปซื้อขนมมาให้ แต่ก็ไม่แตะอีก คยูฮยอนได้ยินอย่างนี้ก็ยิ่งกังวลและกลัว

เขากลัวว่าตนเองจะอารมณ์เสียหรือทำอะไรไม่ดีใส่ซองมินที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วย จนต้องปล่อยให้ร่างบางผิดหวังที่ไม่ได้ทำตามสัญญาและกลับไปเช่นนี้....

..

..

30%



และแล้ววันที่สามวันสุดท้ายที่จะทำกิจกรรมร่วมกัน ณ เกาะเชจูของสองคณะนี้ก็จะจบลง ช่วงเช้าอาจารย์ทั้งหลายยังคงปล่อยให้ทุกกลุ่มได้เตรียมตัวให้พร้อมกับการแสดงของตนที่จะต้องแสดงในช่วงเย็นของวันนี้พร้อมกับงานเลี้ยงส่งท้ายก่อนกลับโซล

“อ่า ฉากเกือบเสร็จแล้วเหลือเก็บรายละเอียดเล็กน้อย...เสื้อผ้าพร้อมทุกตัวแล้ว...คิวแสดงเรียบร้อย...อืม...ไม่เหลืออะไรแล้วใช่ม่ะเนี่ย” ยองซูเช็ครายการที่ต้องเตรียมให้พร้อมก่อนที่จะซ้อมใหญ่ ขณะที่ทุกคนนั่งล้อมวงกัน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวเราก็เริ่มซ้อมจริงดูเลยแล้วกัน ฝ่ายเสื้อผ้ากับฉากเดี๋ยวเตรียมของเลยนะ ดูเวลาด้วย เอาให้เหมือนตอนแสดงจริงๆ...ส่วนนักแสดงทุกคนตั้งสมาธิดีๆนะ คิดว่ามีคนดูเราอยู่จะได้ชิน ไม่ตื่นเต้นซะตั้งแต่ตอนนี้”

สมาชิกในกลุ่มลุกขึ้นแยกออกไปทำหน้าที่ของตน เหลือเพียงนักแสดงทั้งหลายที่ยืนเป็นกลุ่มกันนัดแนะคิวให้แม่นขึ้นว่าใครออกก่อนหลัง

“จีซอง ตรงนี้ให้ฉันเป็นแม่นมของซองมินเดินมาเปิดม่านให้ซองมินลงจากรถใช่มั้ย” หญิงสาวร่างอวบเอ่ยถามคนเขียนบท

“ใช่แล้ว เดินมาเปิดกว้างๆเลยนะ คยูฮยอนจะได้เห็นหน้าซองมินชัดๆ เห็นปั้ป ตกหลุมรักเลย คิคิ” จีซองหัวเราะชอบใจ โดยไม่ได้สนใจหนุ่มผิวเข้มที่อยากได้บทพระเอกมาแสดงทั้งในละครและในความจริง

“......ซองมินครับ ซ้อมบทกันนะ ผมยังท่องไม่ค่อยได้เลย ซองมินต่อบทกับผมหน่อยนะ” ชายหนุ่มที่เมื่อวานโดนคว้าคอเสื้อไม่ได้สำนึกขึ้นเลย กลับยังกล้าชวนร่างอวบตาหวานต่อหน้าเช่นเคย

ตาคมมองนิ่งไม่อยากให้เสียงาน แม้ว่าตอนนี้ในใจเขาจะวุ่นวายแค้นเคืองสักแค่ไหน ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือหน้าที่ และความรับผิดชอบ ร่างสูงเก็บเอาความโกรธที่คุกรุ่นอยู่อัดลงในใจอีกครั้งโดยที่ไม่รู้เลยว่า ความโมโห นั้นจะมีพลังมากกว่าความอดทนที่ถูกกั้นต้านไว้ได้อีกนานแค่ไหนกัน

“.........เอ่อ..ก็ได้” ตาหวานเหล่มองไปทางคนรักของตนอย่างกังวลเล็กน้อย ซองมินไม่แน่ใจว่าคยูฮยอนเป็นอะไรไปตั้งแต่เมื่อวาน ดูนิ่งเครียดกว่าเดิม จึงคิดไปเพียงแค่ว่า คงเหนื่อยกับหลายเรื่อง วันนี้เลยไม่กล้าเข้าไปอ้อนมากนัก

 

“เจ้าจะหนีไปไหนได้ ไม่ว่าจะทำเยี่ยงไร เจ้าก็ต้องตกเป็นของข้าอยู่ดี”

“ถึงกายข้าจะต้องตกเป็นของท่านแต่ท่านจะไม่มีวันได้ดวงใจข้าไปอย่างแน่นอน”

เสียงบทพูดโต้ตอบของเสนาบดีฝ่ายซ้ายและหญิงสาวที่ต้องจำใจทำเพื่อบิดาเอ่ยออกมาอย่างไหลลื่นและไม่สะดุด

 

“.....แล้วถ้าหากข้าอยากได้ดวงใจของเจ้าจริงๆล่ะ”

 

“...........”

 

เสียงทุ้มที่เอ่ยคำพูดที่ไม่ได้เหมือนในบทที่ประพันธ์มาคงไม่ได้ทำให้ดวงตาหวานวูบไหวได้เท่าสายตาคมคู่นั้นที่มองมา...

...ทำไมโกโก้มองเราเหมือนที่คยูมองอย่างนี้ล่ะ...

 

“........คือ...มีบทนี้ด้วยเหรอ ทำไมไม่มีในบทของฉันล่ะ” อยู่ดีๆซองมินก็เกิดอาการประหม่าขึ้นมา ไม่กล้าสบตาคมนั่น เพราะไม่คุ้นชิน

“....ถ้าผมถามจริงๆล่ะ”

“........” ตาหวานเงยขึ้นสบมองนิ่งๆอย่างหาแววล้อเล่นแต่ก็ไม่มี

 

“ซองมิน ไปเตรียมตัวกันเถอะ นางเอกของเราต้องแต่งนานหน่อย เดี๋ยวไม่ทันนะ” เพื่อนร่วมกลุ่มฝ่ายจัดการเสื้อผ้าและแต่งตัวแต่งหน้า เดินเข้ามาเรียกและคว้าแขนซองมินให้เดินไปทางส่วนด้านข้างเวที ช่วยทำลายบรรยากาศแปลกที่ซองมินเริ่มไม่เข้าใจได้

ทำไมโกโก้ ต้องมองกันอย่างนั้นด้วยล่ะ...ไม่ดีเลย~...

ความคิดในใจดวงน้อยที่เจ้าของนั่งขมวดคิ้วปากยู่ด้วยความวุ่ยวายใจเล็กน้อย จนเพื่อนสาวๆร่วมกลุ่มที่เข้ามาช่วยแต่งหน้าต้องขอให้คลายคิ้วลงบ้าง

“คิดอะไรอยู่จ้ะซองมิน หน้ายับหมดแล้วเนี่ย” มือเรียวของหญิงสาวหนึ่งในนั้นค่อยๆกดแผ่นฟองน้ำนุ่มลงบนผิวนวลที่ละนิดๆพลางถาม

“ก็....ถ้าเกิดว่าคนๆนึง หรือเพื่อนเรามองเราด้วยสายเหมือนที่คนรักของเรามองมา...อย่างนี้หมายความว่าอะไรเหรอ”

“โธ่ ไม่เห็นจะยากเลย ก็แสดงว่าคนๆนั้น มีความรู้สึกเดียวกับที่ แฟนเรามองเรา ซึ่งก็เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก ความรัก ไงล่ะ” ทันทีที่ได้ยิน แก้วใสเบิกกว้างอย่างตกใจ

“มะ หมายความว่าเพื่อนเราคนนั้นชอบเรางั้นเหรอ” ปากน้อยๆอ้าออกแล้วถามอย่างไม่มั่นใจ และไม่อยากให้เป็นไปอย่างที่ตัวเองเข้าใจ

“ใช่แล้วจ้า ~

 

โกโก้ชอบเราเหรอทำไงดีล่า ...คยู ~

 

คนที่ไม่เคยรับรู้ว่าตัวเองน่ารักจนเข้าตาเข้าไปในใจใครหลายๆคน วันนี้เป็นวันแรกที่ได้รู้ว่า นอกเหนือจากคนที่ตนรักสุดใจแล้วยังมีเพื่อนตัวโตอีกคนนึงชอบตัวเองด้วยเช่นกัน แล้วลีซองมินจะทำยังไงล่ะเนี่ย

..

..

และแล้วเมื่อเวลาที่ทุกกลุ่มต้องแสดงใกล้เข้ามาบรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ก็ยิ่งคึกคัก และยิ่งเมื่อมีเสียงกรี้ดกร้าดออกมาจากกลุ่มของจีซองที่ได้ใช้ห้องแต่งตัวด้านข้าง

“ว้ายยยย หล่อมากเลยอ่ะ” สาวๆในกลุ่มกำลังมือไม้สั่นที่เห็นหนุ่มหล่อสองคนยืนสง่าในชุดเกาหลีโบราณ

คยูฮยอนที่รับบทเป็นท่านราชองครักษ์อยู่ในชุดสีเขียวเข้มช่วงอกมีลายมังกรสีทอง ทิ้งตัวยาวลง รับกับใบหน้าคม มือหนาถือดาบยาว ส่วนทางแทคยอนในบทเสนาบดีฝ่ายซ้าย ในชุดแบบเดียวกันแต่เป็นสีแดงสด(ตัดกับผิว? = =) แต่ก็ช่วยทำให้เสริมความเข้มไปได้ไม่ยาก

“เลือกไม่ถูกเลยอ่ะ แบบไหนดี แบบแบดบอย หรือแบบมาดนุ่มดีนะ” หญิงสาวกลุ่มอื่นที่แอบตามเสียงกรี้ดเข้ามาดูคนหนึ่งเอ่ยคุยกับเพื่อนเบาๆอย่างเพ้อๆ

“นี่แล้วนางเอกของเราล่ะ เราก็อยากเห็นซองมินเหมือนกันนะ” กลุ่มชายหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยบอกบ้างเมื่อสาวๆเขาเห็นอาหารตาไปแล้ว เขาก็อยากเห็นซองมินบ้างเหมือนกันคงน่ารักมากๆแน่นอนเลย

“ได้เลยรอแป้ปเดียว รับรองสวยจนหาแหวนมาขอแต่งได้เลยล่ะ” เพื่อนฝ่ายเสื้อผ้ารีบบอกออกมาอย่างภูมิใจ

“เสร็จแล้วจ้า เสร็จแล้ว นางเอกของเรามาแล้ว แท๊แด่นนน ~ ~ ~ ~

“.........”

“ว้าววววววว สวยมากเลยยยยย”

ท่ามกลางเสียงชื่นชมและตื่นเต้นของคนมากมายที่มามุงดู มีผู้ชายสองคนที่ยืนดูด้วยความเงียบกับภาพที่ปรากฏตรงหน้า

เรือนร่างที่ดูนุ่มนิ่มใต้ชุดฮันบกแบบเกาหลีโบราณ เสื้อด้านบนเป็นสีชมพูเข้มขอบปกเสื้อเป็นสีขาว ด้านล่างเป็นกระโปรงพองยาวกรอมข้อเท้าสีเขียวอ่อน หากแต่เครื่องแต่งกายคงไม่ทำให้สายตาถูกตรึงไว้ได้เท่ากับดวงหน้าหวานที่แต่งแต้มให้สวยงาม เส้นผมยาวที่ถักเป็นเปียเกลียวสวยวางพาดที่ไหล่เล็กยาวมาด้านหน้ารับกับแก้มแดงที่ดูเขินอายเมื่อมีคนมากมายสนใจ

“สวยมากเลย ซองมิน” เป็นแทคยอนที่ดึงตัวเองออกจากความตะลึงได้ก่อนเอ่ยชมออกมา ซองมินที่ยังอายๆอยู่ก้มหน้าเม้มกลั้นยิ้มไว้เหมือนว่าอายที่แทคยอนเอ่ยชม คยูฮยอนเห็นเช่นนั้นก็พาลนึกหงุดหงิดในใจขึ้นมาโดยที่ไม่รู้เลยว่าแก้มแดงๆกับปฏิกิริยาเช่นนี้มาจากที่ซองมินเห็นร่างสูงใส่ชุดราชองครักษ์แล้วดูดีจนไม่กล้ามองให้เต็มตาต่างหาก...

 

“เอาล่ะ ชื่นชมกันพอแล้วน่ะ เดี๋ยวค่อยไปดูตอนแสดงจริงดีกว่านะ กลุ่มอื่นออกไปได้แล้ว จะถึงเวลาเริ่มแล้ว” ยองซูตะโกนบอกให้สถานกาณ์เข้าที่เพื่อเตรียมตัวอย่างจริงจังเสียที

 

 

เสียงหวานของอาจารย์ตาสวยประกาศเริ่มการแสดงของทุกกลุ่ม แต่ละกลุ่มก็มีความหลากหลายต่างกันไป มีทั้งร้องเพลงที่มีความหมายดีๆพร้อมกันอย่างกลุ่มของเยซอง หรือแบบกลุ่มของฮยอกแจที่ทำเลียนแบบรายการทอล์คโชว์ จนมาถึงคิวของกลุ่มซองมินที่นักเรียนทั้งสองคณะต่างตั้งหน้าตั้งตาคอย

“ผมยองซูตัวแทนกลุ่มจะเป็นผู้บรรยายนะครับ”

ฉากที่ทำเลียนแบบในวังแบบง่ายๆบนเวทีตอนนี้ มีชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งรับบทเป็นกษัติรย์กำลังกล่าววาจากับองครักษ์หนุ่มที่เพิ่งจะรายงานเรื่องที่สืบได้ความมาว่า เสนาบดีฝ่ายซ้ายที่หมายจะยึดครองบัลลังค์ด้วยการค่อยๆรวบรวมคนเป็นฝ่ายตนและยังได้เชยชมสาวงามเป็นการแลกกับตำแหน่ง

ราชองครักษ์รับคำและรีบรุดไปยังตำหนักของเสนาบดีฝ่ายซ้ายตามที่สายได้รายงานมา แล้วฉากในวังก็เปลี่ยนเป็นฉากในบ้านของขุนนางยศด้อยที่ผู้เป็นบิดากำลังสั่งให้หญิงสาวผู้เป็นลูกต้องไปถวายตัว ร่างนิ่มในชุดสวยทำเอาคนทั้งหอประชุมตื่นตาจนมีเสียงฮือฮาตามกันออกมา ซองมินชะงักไปเล็กน้อยกับเสียงของผู้ชมแต่ก็ตั้งสมาธิเอ่ยเสียงเศร้าต่อบทไปได้อย่างไม่ติดขัด

บทเศร้าที่หญิงสาวจำใจต้องทำตามที่บิดาต้องการทำให้ หยาดน้ำตาไหลซึมออกมาได้ยิ่งทำให้เพื่อนๆต่างกลุ่มและอาจารย์สงสารกันจับใจ และแล้วฉากที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงฉากที่ราชองครักษ์มาคอยซุ่มดู แต่กลับเจอเข้ากับหญิงสาวที่ก้าวลงจากเกี้ยวโบราณด้วยใบหน้าเศร้าเปื้อนหยาดน้ำตา

ตาคมของคยูฮยอนเบิกกว้างอย่างต้องตาเข้ากับใบหน้าหวานนั้น แต่แล้วมือแกร่งกลับค่อยๆกำดาบในมือแน่นขึ้น แล้วก็ต้องหลบฉากเข้าไปเพื่อคอยจังหวะที่จะเข้าไปช่วยร่างนิ่ม หญิงสาวกลุ่มอื่นที่นั่งดูกันตาไม่กระพริบลุ้นตามด้วยใบหน้าปลื้มใจไม่เลิก

เมื่อนางเอกของเรื่องเดินทางมาถึงจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้าของก็ต้องออกมาต้อนรับทันที

แทคยอนมีสีหน้ายินดีที่ได้เจอหญิงสาวที่ถูกส่งเข้ามาอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงทำท่าทีเกี้ยวพาราสีซองมินอย่างที่ซ้อมไว้เพียงนิดหน่อย แต่ตอนนี้ต้องทำให้เต็มที่ ซองมินที่เห็นว่าต่างจากที่เคยซ้อมไว้ก็ตกใจขึ้นมา บวกกับสิ่งที่เขาเพิ่งเข้าใจไม่นาน นั่นคือ แทคยอนอาจจะคิดกับเขามากกว่าเพื่อนทั่วไป ใบหน้าหวานตระหนกปนกับเอียงอายเอ่ยบทพูดออกมาอย่างเสียงดังฟังชัด

“ข้าเพียงทำเพื่อบิดาข้า หาได้ทำเพื่อหวังสิ่งใดให้ตนเองไม่”

“แต่เจ้าจะหวังอะไรจากข้าก็ได้ต่อจากนี้ เพราะข้าถูกใจเจ้าเหลือเกิน” เสนาบดีก้าวเข้าประชิดร่างบางแล้วเชยปลายคางขึ้นให้สบตา ดวงตาหวานที่มีร่องรอยของความเขินอาย แต่ถูกกลบไว้ด้วยบทบาทที่ต้องแสดงว่าเข้มแข็ง

“ข้าไม่ต้องการอะไรจากคนเช่นท่าน”

“ปากดีนักนะ อยากรู้นักว่ารสชาติจะดีเช่นกันรึเปล่า” เสียงเข้มดังตวาดแล้วหมายจะก้มลงบดจูบ แต่ใบหน้าเรียวบิดหนี

!! ปล่อยข้านะ”

“เจ้าจะหนีไปไหนได้ไม่ว่าจะทำเยี่ยงไร เจ้าก็ต้องตกเป็นของข้าอยู่ดี” มือหนาเลื่อนมากุมข้อมือบางทั้งสองข้างแล้วกดร่างบางลงแนบพื้นเวที เสียงฮือฮาอย่างเต้นของคนดูดังขึ้นเบาๆ

“ถึงกายข้าจะต้องตกเป็นของท่าน แต่ท่านจะไม่มีวันได้ดวงใจข้าไปแน่นอน” ดวงตาใสที่แน่วแน่ อย่างวันแรกที่เขาได้พบ แววตาใสที่ทำเอาเขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นทำเอาแทคยอนสะดุดเงียบไป ริมฝีปากบางที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้าขบเม้มเล็กน้อยอย่างประหม่า ยิ่งเหมือนเชิญชวนให้ลงไปลิ้มลอง

บรรยากาศในหอประชุมที่เงียบสงัดเพราะต่างลุ้นอยู่กับฉากเข้มข้นตรงหน้า คยูฮยอนที่ยืนซ่อนตัวอยู่ข้างฉากรอออกมาช่วยเมื่อถึงบท ยืนมองแทคยอนกำมือข้อมือขาวของซองมินแน่นแล้วก็เริ่มเกิดอาการไม่พอใจแล้ว แต่หากว่าสิ่งที่ทำให้คยูฮยอนพุ่งตัวออกจากจุดซ่อนนั้นได้คือ

“อื้อ!!!

ริมฝีปากหนาของแทคยอนกดจูบลงบนเรียวปากสีชมพูของซองมินอย่างแรง ท่ามกลางสายตาของคนทั้งหอประชุม พร้อมกับเสียงฮือฮาที่เริ่มดังขึ้น

แทคยอนที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นริมฝีปากที่เขาอยากจะสัมผัสมันมาตลอดอยู่ตรงหน้า ก็ไม่คิดจะห้ามใจต่อไปก้มลงบดจูบได้เพียงนิดรู้สึกถึงคนด้านล่างที่ดิ้นสะบัดหน้าหนี แต่ก็ยื้อต่อได้เพียงครู่เดียว ไหล่หนาของตนก็ถูกดึงออกด้วยแรงจากด้านหลังพร้อมกับแรงปะทะอย่างแรงที่หน้าคม

ปึ่ก!

หมัดแข็งๆของคยฮูฮยอนซัดเข้าที่หน้าเข้มอย่างแรงจนแทคยอนเซล้มไปกองกับพื้น แววตาและสีหน้าที่โกรธจนหน้ากลัว แทคยอนหันมาเห็นก็ได้สติ และจำได้ดี เขาจำได้ดีว่าแววตาอย่างนี้เขาเคยเห็นมันมาก่อน...เมื่อครั้งที่เขาไปช่วยซองมินจากพวกชั่วที่ลักพาตัวไปพร้อมกับฮยอกแจไว้ได้

“แกไม่ได้ตายดีแน่” ดาบยาวแบบโบราณถูกดึงออกจากฝักแล้วชี้ไปยังหน้าของแทคยอน ถึงแม้คยูฮยอนจะโกรธมากแค่ไหนแต่เขาก็รับผิดชอบต่อ ด้วยความอดทนที่มีอยู่น้อยนิด

มือหนากำดาบแน่นจนสั่นด้วยความโกรธ ปลายดาบคมชี้ไปที่หน้าของคนที่กล้าจูบคนรักของเขา คยูฮยอนหายใจเข้าลึกๆเรียกสมาธิของตนเองเล็กน้อยแล้วเก็บดาบของตนลง

...ความอดทนของคยูฮยอนหมดลงแล้ว เขาไม่ทนแล้ว

“ช่วยจัดการต่อด้วย” เสียงทุ้มหันไปบอกเพื่อนร่วมกลุ่มที่รับบทเป็นสายลับอีกคน ว่าจบก็หันไปหาร่างบางที่ยังนั่งตกใจยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอยู่

 

“ไปกันเถอะ” เสียงทุ้มเข้มที่ตวาดดังก่อนหน้านี้เปลี่ยนเป็นอ่อนนุ่ม กายหนาก้มลงช้อนร่างนวลในชุดฮันบกโบราณเข้าอ้อมกอด แล้วพาเดินออกจากเวทีไปด้วยสายตาที่ใครเห็นก็ต้องหลีกทางให้ และท่ามกลางสายตาของคนทั้งฮอลล์

ยองซูที่ถือไมค์บรรยายอ้าปากค้างอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อดี เมื่อไม่มีพระเอกกับนางเอกแล้ว ร้อนถึงจีซองที่ต้องแก้บทสดๆร้อนๆกันตรงนั้น จากฉากที่ต้องมีแต่งงานกันระหว่างพระนาง ก็เปลี่ยนเป็นฉากลงโทษเสนาบดีกับพ่อของนางเอกแทน แล้วสุดท้ายละครก็จบลงอย่างกระท่อนกระแท่นด้วยความเข้าใจ(เห็นใจ)ของผู้ชมทั้งหลาย ที่ตอนนี้เริ่มไปสนใจว่าพระนางเขาหายไปไหนกันแทนแล้ว

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._

“เปิดซิ”

คยูฮยอนอุ้มซองมินเดินกลับมายังห้องพักของซองมินและเรียวอุคระหว่างทางที่ท้องฟ้าเริ่มโปรยความมืดลง ร่างอวบที่ได้ยินเสียงทุ้มบอกนิ่งๆอย่างไม่รู้อารมณ์ก็รีบกระวีกระวาดหากุญแจที่ติดตัวมาเปิดให้ทั้งที่ยังถูกอุ้มอยู่อย่างนั้น

เมื่อเข้ามาด้านในโดยที่ไม่ลืมลงกลอนประตูห้องอย่างที่ถึงแม้มีกุญแจก็เปิดเข้ามาไม่ได้ราวกับระแวงว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อครั้งก่อนๆที่ผ่านมา คยูฮยอนเดินตรงไปยังเตียงกว้าง แต่กลับยังนิ่งเฉยไม่เอ่ยอะไร แขนแกร่งปล่อยซองมินลงบนเตียงอย่างที่รู้สึกว่าไม่นุ่มนวลเท่าที่ควร

“อ้ะ !

“เช็ดออกเดี๋ยวนี้” ร่างสูงที่คร่อมทับร่างบางสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มจนซองมินตกใจพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาคมที่ดูคุกรุ่น

“ชะ เช็ดอะไร” เสียงหวานถามสั่นๆอย่างเริ่มกลัว

“เช็ดนี่ไงล่ะ เช็ดออกให้หมด” ปลายนิ้วหนายกขึ้นถูที่ริมฝีปากบางอย่างแรง ริมฝีปากสีแดงสดที่เขาเป็นเจ้าของคนเดียวกลับถูกชายอื่นมาช่วงชิงไปต่อหน้า ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

“อ้ะ จะเจ็บ” ปลายนิ้วหนาที่ถูไปมาอย่างแรงด้วยความโกรธชะงักลงเล็กน้อยเมื่อเสียงหวานร้องบอก พลันสังเกตเห็นด้วยตอนนี้กลีบปากเริ่มบวมแดงช้ำจากแรงกด

“เฮ้อ...” เสียงทุ้มถอนหหายใจออกมา แล้วลดมือหนาลงเป็นแนบที่สองข้างแก้มแทน พร้อมกับจ้องมองเข้าไปที่แก้วตาใส

“ตกใจรึเปล่า กลัวมั้ย”

“หมายถึงเรื่องอะไรล่ะ ถ้าเรื่องนายโกโก้อ่ะ ก็ตกใจ แต่ถ้าเรื่องกลัว ฉันไม่กลัวคยูหรอกนะ” คนน่ารักบอกออกมาหมดอย่างใสซื่อพาลทำเอาคนโกรธเป็นไฟเบาลง

“รู้มั้ย ทำไมถึงโกรธ” เสียงทุ้มถามนิ่งๆไม่หมายถึงเรื่องไหน

“คยูโกรธฉันเหรอ ไม่ได้โกรธโกโก้เหรอ งื้อออ~ อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่รู้ว่าโกโก้จะทำอย่างนี้นี่นา คยูอ่า~ ~

เสียงหวานรีบง้องอนทันทีอย่างทุกทีที่รู้(หรือคิดไปเอง)ว่าคนรักโกรธ แต่คนถูกง้อไม่ได้โอนอ่อนไปตามเลย

“ผมไม่ได้โกรธเรื่องนั้น”

“...งือ งั้นเรื่องอะไรอ่า” ตาใสที่มองมาอย่างไม่รู้จริงๆ ทำให้คนที่ยังนอนทับอยู่ด้านบนต้องสงบจิตใจให้เย็นลง มือหนาถูเบาๆที่แก้มนิ่ม

“แก้มเนี่ย ทำไมมันต้องแดงเวลาอยู่ใกล้นายคนนั้นด้วยล่ะ”

“.....” ตาหวานโตทันทีที่ได้ยิน

“.........กะ ก็ฉันเห็นโกโก้ชอบมองฉันเหมือนที่คยูมองฉันน่ะ ฉันก็เลยไปถามเพื่อนๆว่ามันหมายความว่าไง เพื่อนๆก็ตอบว่า....” เอ่ยมาถึงตรงนี้ซองมินก็ไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อ แต่แก้มก็แดงขึ้นเล็กน้อยจริงๆ

“เค้าชอบซองมินใช่มั้ย”

! คยูรู้ด้วยเหรอ” เสียงหวานถามอย่างประหลาดใจ

“ใช่ มีแต่ซองมินเท่านั้นแหละที่ไม่รู้”

“งือ... ก็ฉันสนใจแต่คยูมีแต่คยู พอรู้ว่ามีคนอื่นนอกจากคยูมาชอบก็ตกใจแล้วก็.....อายน่ะ” ตาหวานปิดปี๋ลงด้วยความอาย

“...รู้มั้ย ต่อไปนี้ห้ามทำแก้มแดงอย่างนี้กับผู้ชายคนอื่นไม่ว่าหน้าไหน” มือหนาของคยูฮยอนแนบไปที่แก้มทั้งสองข้างอย่างแผ่วเบา พร้อมกับที่ซองมินค่อยลืมตาขึ้นสบอย่างอายๆ ก็ตอนนี้เขาสองคนนอนอยู่บนเตียงนี่นา

เจ้าของแก้มนวลแดงๆกับดวงตาใสที่หรุบลงอย่างอายๆช่างน่ารักน่าเอ็นดูพยักหน้ารับเบาๆ แต่คงไม่เท่าริมฝีปากช้ำฉ่ำสีแดงสดที่คยูฮยอนต้องเข้าครอบครองเป็นเจ้าของใหม่อีกครั้ง



--- Flip Love NC 137 ---

 




“อึ้ก..คยูอ่ะ...ไหนว่า...ฮึก ไม่เจ็บอ่า...ฮึก” ดวงหน้าหวานที่แดงก่ำเหมือนจะเบะร้องไห้ออกมา ทำเอาคนที่มีความสุขล้น ยิ้มขำอย่างเอ็นดู

“ครั้งแรกก็อย่างนี้แหละ ครั้งต่อๆไปไม่เจ็บแล้วล่ะ” มือหนาลูบกลุ่มผมหอมเบาขณะเลื่อนกายมาตะแคงนอนเคียงข้าง

“จริงๆนะ ครั้งต่อไปเจ็บน้อยลงนะ” คำถามซื่อๆที่เจือความเชื่อใจเต็มที่ แต่เสียงหวานกลับดูเบาลง พร้อมกับตาหวานที่ปรือปรอย

มือหนาคว้าเอาผ้าห่มผืนใหญ่ห่มให้ร่างอวบที่ดูท่าทางจะหมดแรงไปกับรสรักครั้งแรก แขนหนาสอดเอาร่างอวบเข้าในอ้อมกอดช้อนให้ซองมินนอนอิงอกแกร่งใต้ผ้าห่มที่ดึงขึ้นปิดไหล่มน

“ครับ นอนซะนะครับคนดี” เสียงทุ้มเอ่ยบอกข้างหูบาง ซองมินที่ปรือปรอยหลับลงไปในอ้อมกอดอุ่นด้วยความสุขที่มากล้น

“ฝันดีซองมินของผม”

 

_.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._.Flip Love._.~;*’¯’*;~._.~;*’¯’*;~._



=====================================

ประกาศ ....กิ้บ รถ ล้ม ค่ะ ==" แล้วดันเอาข้างขวาลง เจ็บไหล่ไล่มาถึงข้อมือเลย ยกมือไม่ขึ้น 

นี่ที่พิมพ์ก็แทบจะนอนอยู่แล้ว ค่ะ T^T

พิมพ์ ช้ามากกกกก T^T ด้วยความ เจ็บ ร้าวววว ฮึก.... 


เพราะฉะนั้น ตอนต่อไปจะมาช้าหน่อยนะคะ อย่าหายกันไปไหนน้าาาาา TT.,TT

ในที่สุดคุณชายร้านขนมก็ได้เป็นเจ้าของกระต่ายน้อยแล้วนะ อิอิ พลาดหวุดหวิดมาหลายครั้ง 555

ตอนหน้า กลับมหาวิทยาลัยแล้วค่ะ เตรียมงานมอบหนังสือแล้ว ^^





ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน โหวต และ คอมเม้นต์นะคะ

รักมว้ากกกกกก เลย >.,<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,942 ความคิดเห็น

  1. #1919 HyukJewel (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 21:19
    จะทำยังไงกับพี่วอนดีอะ
    อยากกระชากรากถูพี่แกมาก
    โกโก้ ทำแบบนี้ไม่ดีเลยอยู่ใกลไม่ได้แล้วงี้
    #1,919
    0
  2. #1739 Jai Jaja (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 15:44
    โกโก้ อดกินกระต่าย

    TT^TT
    #1,739
    0
  3. #1574 MayChuly (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2556 / 02:33
    กระต่ายโดนกินแล้วววว >_<

    เมื่อไรวอนจะพูดซะกะทีเฮ้่ออออ
    #1,574
    0
  4. #1496 nc23 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:33
    วอนอ่ะ......ยังไม่รู้ตัวอีก_
    #1,496
    0
  5. #1386 Kimployploy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 03:06
    หมาป่าเจ้าเล่ห์อิ่มแล้วสินะ
    #1,386
    0
  6. #1256 honeypan (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 10:52
    มินเอ๊ย....อย่าเชื่อมันมากลูก กี้มันโกหก คุคุคุ #วิ่งหนีคยู


    #1,256
    0
  7. #1231 danger poppular (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 19:57
    ฮิ้วว เขินได้อีกกับคยูมิน
    #1,231
    0
  8. #1227 Mind-myy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 16:44
    ไปแล้ว  คยูมิน   ฮิ้ววววววววววว
    #1,227
    0
  9. #1167 Juki (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 10:12
    ไรเตอร์สู้ๆนะ
    #1,167
    0
  10. #1156 ta-kom.sj (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 14:32
    และแล้วคยูมินก็.....กัน 555555
    #1,156
    0
  11. #1125 kungking (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 22:36
    ได้กินกระต่ายจนได้นะกี้
    #1,125
    0
  12. #1124 Love My Oopa Kim kibum (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 20:34
    ในที่สุดก็เป็นของกี้สะทีน่าา



    แทคก็หยุดสะทีเถอะ--*
    #1,124
    0
  13. #1123 ae snoopy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2555 / 14:32


    อิแทคแกแรงงงงงงเกินไปแล้ว
    #1,123
    0
  14. #1122 Ae_Pu (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2555 / 13:59
    มันจะมากไปแล้วนะอิแทค =*=
    คยูมินหวานเวอร์ น่ารักอะ

    ปล ตอนแรกคิดว่าคยูจะฟันแทค OoO โตะจายหมด 

    #1,122
    0
  15. #1121 iamtsubame (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 22:15
    โถ....มินมิน เจ็บจนร้องให้เลย ครั้งต่อไปไม่เจ็บแน่นะ! คยูอย่าหลอกมินมินนะ! 5555555

    มีความสุขอ่ะ ลูกสาวออกเรือน กร๊ากกกกกกกกก

    ไรเตอร์หายเร็วๆนะคะ ^_____^~
    #1,121
    0
  16. #1120 love_kihae (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 18:05
    อุ้ยยย มินสเน่ห์แร๊งงง ><
    #1,120
    0
  17. #1119 chanis407 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 12:09
    ไรเตอร์รถล้ม..เมื่อไหร่อ่ะ เป็นไงมั่ง เป็นห่วงนะจ้ะ
    #1,119
    0
  18. #1118 chanis407 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 12:09
    ไรเตอร์รถล้ม..เมื่อไหร่อ่ะ เป็นไงมั่ง เป็นห่วงนะจ้ะ
    #1,118
    0
  19. #1117 junniizie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 10:24
    อ้ากกกก กระต่ายน่ารักอ่ะ  -.,-
    หายไวๆนะไรเตอร์ ไม่หนีไปไหนหรอก 
    #1,117
    0
  20. #1116 ซันเดย์* (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 08:51
    เราไม่เคยอ่านฟิคเรื่องไหนที่น้องมินน่ารักน่าหยิกมากขนาดนี้เลยค่ะ
    เด็กน้อยเอ๊ยยย >//////< เธอจะน่ารักเกินไปเลยน๊า
    ไม่แปลกใจเลยทำไมคยูกับนายโกโก้ถึงได้หลงรักขนาดนี้ ก็แม่คุณเธอเล่นน่ารักขนาดนี้นะ
    ตอนนี้ไม่โดนขัดแล้ว เย่ๆๆๆๆ 5555555555 คยูแอบรุนแรงกับน้อง นายโกโก้หนิไปจูบเขาทำไม เดี๋ยวยุหมาป่าะ = =

    #1,116
    0
  21. #1115 ????? (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2555 / 01:52
    อ่าาาไรเตอร์หายไวๆเน้เค้ารักตะเองน้าาาจุ๊บไปแรงๆ1ที
    #1,115
    0
  22. #1114 aoyaanya (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 23:50
    เขินตามชื่อตอนเลยค่ะไรเตอร์ มินน่ารักมากกกกกกก >//////<
    หายไวไว นะคะ ไรเตอร์ 
    #1,114
    0
  23. #1113 orrunee_13 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 23:26
    ขอให้หายไวๆนะไรเตอร์
    #1,113
    0
  24. #1112 Bïngchá~ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 22:08
    ในที่สุดหมาป่ก็ได้กินกระต่ายสมใจ

      มินนี่จะซื่อไปไหนเนี่ย เชื่อฟังคยู่ตลอดเลยยยย



    ไรด์เตอรเป็นไงบ้าง อาการไม่หนังใช้ไหม

    เราก็เพิ่งจะรถล้มมา ง๊ะ ไม่ล้มอ่ะ ชนเลยยย

    ข้อมือข้างขวาหัก กับแขนร่าว

    เข้าใจอาการพิมพ์ช้าของไรด์เดอร์เลยยยย

    เพราะเราก็เป็น

    ไงก็ข้อให้หายไวๆ น่ะค่ะ จาได้กลับมาอัพให้เราได้อ่านต่อ

    เป็นกำลังใจให้ไรด์เตอร์น่ะ  จะคอยตอนต่อไปจ๊ะ
    #1,112
    0
  25. #1111 พุดตาน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2555 / 20:41
    “ถ้าเป็นคยู...ฉันยอมหมดทุกอย่างเลย”  
    มินจะน่ารักไปถึงไหน  คิคิ 
    #1,111
    0