เซเรน องค์หญิงแห่งโลกปีศาจ

ตอนที่ 5 : ซาเร็นหายตัวไป?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 54

  หลังจากที่ออกมาจากห้องขององค์ชายสิบสองแล้ว ราชาปีศาจจึงเรียกตัวบุตรชายทั้งสิบเอ็ดคนที่เหลือมาคุยที่ห้องหนังสือ

  “เรื่องเลือดสีเงินของเซเรน ขอให้พวกเจ้าอย่าได้นำไปพูดถึงอีก และอย่าให้ใครรู้เด็ดขาด” ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงเครียด

     “ครับ ท่านพ่อ” องค์ชายทั้งสิบเอ็ดรับคำ แม้จะสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงพูดไม่ได้

     “แล้วเรื่องของซาเร็นล่ะครับ ควรจะจัดการยังไงดี” รัชทายาทแห่งโลกปีศาจถามขึ้น ซึ่งก็ทำให้ผู้เป็ถึงราชาของโลกปีศาจไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเช่นกัน

       “ข้าว่ามันออกจะแปลกๆนิดหน่อยนะ ที่อยู่ๆพวกเราได้น้องสาวเพิ่มขึ้นแต่กลับเสียน้องชายไป” องค์ชายสิบเอ็ดบอก

       “บอกตามตรงว่าข้าขนลุก” องค์ชายหกกล่าวเสียงเรียบ ซึ่งก็ทำให้พี่น้องคนอื่นพยักหน้าอย่างเห็นด้วยเช่นกัน

       “เรื่องของซาเร็นพ่อก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่พ่อคิดว่าเขาคงเป็นเช่นนั้นไม่นานหรอก สำหรับเรื่องนี้พ่ออยากให้พวกเจ้าปิดเงียบไว้เช่นกัน และทำตัวให้เป็นปกติ อย่าให้น้องชายพวกเจ้ารู้สึกไม่ดีล่ะ” คำตอบของพ่อ แม้จะทำให้พวกเขายอมรับยากแต่ก็ต้องทำตาม ก็ซาเร็นเป็นน้องชายที่พวกเขาเอ็นดูนี่ แม้บางทีน้องชายที่ว่าจะทำตัวน่าหมั่นไส้ไปบ้าง

               

      “ซาเร็น ข้าว่าผมทรงนี้ไม่ค่อยเหมาะกับเจ้าเท่าไรนะ เดียวข้าจะทำให้ใหม่ละกัน” น้ำเสียงร่าเริงที่เขาชอบฟังดังขึ้นไม่หยุดมาตั้งสามชั่วโมงกว่าแล้วหลังที่ที่พ่อและบรรดาพี่ชายเขาออกไปจากห้องแล้วปล่อยให้เจ้าของเสียงที่ว่าอยู่เป็นเพื่อนเขา

       ทำไมข้าถึงรู้สึกว่านางกำลังดีใจเหมือนได้ของเล่นใหม่กัน ความรู้สึกเคลือบแคลงใจเกิดขึ้นเมื่อมองผ่านกระจกไปเห็นน้องสาวที่รักกำลังมีความสุขกับการทำอะไรสักอย่างกับหัวของเขา ยิ่งมองดูการกระทำนั้นก็ยิ่งปวดใจ

       นางลืมไปแล้วหรือไงว่าข้าเป็นพี่ชาย ไม่ใช่พี่สาว แล้วดูนางสิเอาอะไรมาประดับหัวข้า  เห็นแล้วไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร แต่ก็ไม่สามารถทำใจตำหนินางลงได้

       “เซเรน พอเถอะ” อดีตพี่ชายเมื่อไม่นานมานี้ ที่ถูกน้องสาวที่รักยิ่งจับแต่งตัวอย่างสนุกสนานเอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากที่เงียบมานาน

      “อีกเดี๋ยวนะ ซาเร็น อื่ม... ประมาณนี้แหละ เสร็จแล้วซาเร็น ดูสิ เจ้าสวยมากเลย”เซเรนที่ไม่ได้สำนึกเลยว่าตน กำลังทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ

       “หึ สวยงั้นเหรอ” ไม่ตลกสักนิด เขายิ้มเยาะตัวเองในใจก่อนพิจารณาดูผลงานที่น้องสาวเขาสรรค์สร้างไว้ในกระจก หัวที่ถูกประดับประดาด้วยเครื่องประดับที่ทำจากอัญมณีสีดำที่ถูกเจียระไนอย่างปราณีต ซึ่งไม่รู้ว่าน้องสาวไปเอามาจากไหน ตัดกับผมยาวสลวยสีสองเหลือบเงินเป็นอย่างดี ใบหน้าเรียวยาวที่สวยได้รูปแม้จะไม่ได้ถูกแต่งแต้มแต่อย่างใด รูปร่างอรชรบอบบาง ได้สัดส่วนแม้จะอยู่ในชุดขององค์ชาย ไม่ว่ามองยังไงก็ผู้หญิงชัดๆ

        “อื่ม สวยมากเลยล่ะซาเร็น แต่ว่าชุดที่เจ้าใสอยู่มันไม่ค่อยเข้ากับเจ้านะ ข้าว่าเดี๋ยวลองไปดูชุดท่านแม่ที่ท่านพ่อเก็บไว้มาให้เจ้าดีกว่า เดี๋ยวข้ามานะ” ว่าจบก็ผลุบหายไปโดยที่ยังไม่ได้ฟังคำทัดท้วงจากอีกฝ่ายก่อน

         ยังมีอีกเหรอ ข้าอยากหายไปจากตรงนี้ เขามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนเอาเครื่องประดับบนหัวออกแล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

        “ท่านพ่อ!! แย่แล้ว  นี่หลีกไปสิ”เซเรนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ห้องทำงานของราชาปีศาจ แต่ถูกทหารที่เฝ้าหน้าประตูกันไว้ เลยออกแรงผลักนิดหน่อย

         โครม!!
       เสียงทหารผู้โชคร้ายตนนั้นกระเด็นไปชนเสาหินอ่อนต้นหนึ่งจนพังลงมาทับ จนทหารอีกตนจะเข้าไปช่วยแต่ก็รอนางเข้าไปก่อน จึงกล้าขยับกายไปดูอาการของทหารปีศาจที่โชคร้าย

        “เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะนิ” องค์ชายเจ็ดที่บังเอิญผ่านมาหลังจากไปดูการก่อสร้างสวนอาถรรพ์เข้ามาถาม

          จากคำบอกเล่าเหตุการณ์ของทหารที่เข้ามาดูอาการเพื่อน ทำให้ผู้เป็นนายไม่สบายใจเท่าไร

          นางมีเรี่ยวแรงมหาศาลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร ความสงสัยบวกกับความกังวนทำให้เขาคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่พึ่งเกิดกับนางหรือไม่

 

          ในห้องทำงาน ราชาปีศาจเริ่มไม่สบายใจเมื่อเซเรนว่าแจ้งว่าซาเร็นหายตัวไป และตอนนี้ยังหาตัวไม่พบ

          “ลูกแน่ใจนะ ว่าพี่เขาหายตัวไป”ผู้เป็นพ่อถามย้ำ

          “แน่ใจค่ะ เพราะซาเร็นไม่เคยไปไหนโดยไม่บอกลูกเวลาเราอยู่ด้วยกัน”เซเรนว่าเสียงสั่นคล้ายว่าจะร้องไห้

          “งั้นพ่อจะให้พวกพี่ชายลูกไปตามหาอีกทีก็แล้วกัน ลูกลองไปหาเขาดูใหม่บ้างที่ซาเร็นอาจกลับไปที่ห้องแล้วก็ได้” ผู้เป็นพ่อบอก

          “ให้ข้ารับใช้ตนอื่นช่วยกันหาได้ไหมคะ ท่านพ่อ”นางยังคงถาม เผื่อหลายตนช่วยหาอาจจะเจอพี่ชายนางก็ได้

          คำตอบที่ได้รับคือการส่ายหัวของผู้เป็นพ่อ ซึ่งก็ทำนางผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่คาดคั้นอะไรมาก จึงวิ่งออกไปตามหาพี่ชายคนที่สิบสองต่อ

          แม้จะให้พี่ชายท่านอื่นช่วยหาแล้วแต่ก็ยังไม่พบ นางจึงโทษว่าอาจจะเป็นความผิดของตัวเองที่ทำให้ซาเร็นหายไป ทั้งพ่อและพี่ชายอีกสิบเอ็ดคนที่เหลือจะช่วยกันปลอบโยนอยู่นานนางจึงหายฟุ้งซ่านยอมเข้านอน

          พอเช้าวันต่อมาเซเรนลองไปหาซาเร็นที่ห้องอีกก็ไม่พบ นางจึงออกตามหาทั่วทั้งวังอีกกับภูตจิ๋วสีเหลืองอ่อน โดยมีภูตจิ๋วสีน้ำเงินคอยช่วยตามหาอีกแรง  ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานางตามหาพี่ชายเหมือนปีศาจสติแตก พอหาไม่เจอก็ร้องไห้ ทำให้พี่ชายที่เหลือผลัดกันมาปลอบมาโอ๋

           พอเข้าสู่อาทิตย์ที่สองการตามหาซาเร็นของเซเรนก็เริ่มดุเดือด เมื่อที่ๆนางเข้าไปหามักปรากฏร่อยรอยเหมือนเกิดสงครามขนาดย่อมไปหมาดๆ

               

          “ถ้าหาซาเร็นไม่เจอภายในอาทิตย์หน้า ข้าว่าวังนี้คงพังแน่”องค์ชายสี่ที่คอยดูแลกองทัพแดงว่า

           “เห็นที ข้าคงต้องขอให้ท่านพ่อจัดตั้งหน่วยซ่อมบำรุงขึ้น ไม่งั้นตัวเลขความเสียหายที่เกิดจากการตามหาซาเร็นคงยังพุงทะยานสูงขึ้น”องค์ชายรองที่มีตำแหน่งเป็นเจ้ากรมการคลังกล่าว

           “สวนอาถรรพ์ที่พึ่งสร้างเสร็จถูกรื้นถอนภายในสิบนาที หลังจากใช้เวลาสร้างกว่าสิบเดือน กับบ่อน้ำลืมเลือนที่เก่าแก่จนจะผุพังอยู่แล้ว ก็ถูกเร่งให้พังไวขึ้นไปอีก”องค์ชายเจ็ดที่คอยดูแลการก่อสร้างสิ่งต่างๆภายในโลกปีศาจเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยๆ

          “ถ้าหาเจอเร็วก็คงดี เพราะนอกจากเจ้านั่นแล้วในบรรดาพวกเราแทบไม่มีใครว่างอยู่เล่นเป็นเพื่อนนางเลย”องค์ชายใหญ่หรือรัชทายาทว่า

 

............................................................................................................

15 ความคิดเห็น