เซเรน องค์หญิงแห่งโลกปีศาจ

ตอนที่ 4 : แย่แล้ว!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 ก.ย. 54

      นั่นเพราะนาง.... องค์ชายปีศาจทั้งสิบเอ็ดกำลังใจจดใจจ่อกับคำพูดที่กำลังจะพูดของราชาปีศาจผู้เป็นพ่อ บรรยาการณ์จึงเงียบสงัดอย่างกับว่าขณะนี้บนโต๊ะอาหารกำลังเข้าสู่ช่วงเวลาศักดิ์สิทธิ์ แต่่่........
     ปึง!! ปัง!! โครม!! เพล้ง!! ตุ๊บ!!!!!
     บรรยากาศทุกอย่างบนโต๊ะอาหารถูกทำลายลงด้วยภูตปีศาจตัวจิ๋วสองตน ที่บินเข้ามาชนข้าวของรวมถึงบรรดาอาหารที่ถูกจัดแต่งอยู่ในจานอย่างสวยงาม ทำให้บนโต๊ะอาหารของเหล่าราชวงค์ปีศาจต้องระเนระนาด ด้วยการบินเข้ามาอย่างรีบร้อนแบบลืมเหยียบเบรก!!
     "องค์รัชทายาท แย่แล้วเพคะ!!"ภูติจิ๋วสองตัวที่เสียมารยาทเข้ามาบินเข้าไปใกล้ใบหน้าองค์ชายใหญ่ แล้วกล่าวอย่างตื่นตะหนกด้วยท่าทางร้องรน ตนหนึ่งสีฟ้า ตนหนึ่งสีเหลืองอ่อนๆ ประสานเสียงกันชวนแสบแก้วหู
     "...?"คิ้วขององค์ชายใหญ่แทบกระตุก เมื่ออยู่ๆมีภูติจิ๋วสองตนบินเข้ามาปานจรวด และขัดจังหวะการสนทนาเมื่อครู่
     หากเป็นเรื่องไรสาระ เตรียมตัวตายได้เลย ไอ้ตัวขัดจังหวะ บรรดาองค์ชายที่เหลือส่งสายตาคาดโทษตายให้ภูติจิ๋วทั้งสอง ยกเว้นราชาปีศาจที่นั่งเงียบอยู่ทางหัวโต๊ะ แสระยิ้มเล็กน้อยเมื่อคาดว่าเจ้าจิ๋วสองตัวคงมีเรื่องสนุกๆมาให้ได้รับรู้แน่
     "องค์ชายซาเร็น / องค์หญิงเซเรน แย่แล้วเพคะ"ตัวจิ๋วสองตนฟ้าเหลืองบอกพร้อมกัน แต่ใช้เสียงในขั้นที่เรียกว่าตะโกนใส่หน้าองค์ชายใหญ่ ทำเอาคนถูกตะโกนใส่หน้าเริ่มดึงหน้าโหด
     "อะไรเร๊นเรนนะ ที่ละตน มีเรื่องอะไร"องค์ชายใหญ่บอกเสียงเหี้ยม
     "องค์ชายชาเร็นแย่แล้วเพคะ ได้โปรดองค์รัชทายาทช่วยไปดูที"ภูติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆพูดพลางเล่นบทโศกประหนึ่งญาติเสีย
     "องค์รัชทายาท ได้โปรดไปดูองค์หญิงด้วยเพคะ พระนางเป็นอะไรไม่รู้เพคะ"ภูติจิ๋วสีฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
     "ไปดูองค์ชายซาเร็นก่อนเถอะเพคะ"ภูติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆรบเร้า
     "ไปดูองค์หญิงก่อนเพคะ"ภูติจิ๋วสีฟ้าไม่ยอม ใช้เสียงหนักแน่นบอกองค์ชายใหญ่แต่กลับหันไปมองภูติอีกตนเหมือนหาเรื่อง
     "ดูองค์ชายก่อน!!"ภูติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆไม่ยอม จึงตะคอกใส่ภูติจิ๋วสีฟ้า
     "องค์หญิงต่างหากเฟ้ย!!"ภูติจิ๋วสีฟ้าตะหวาดกลับ
     "เอ๊ะ เจ้านี่ยังไง ข้ามาก่อน องค์รัชทายาทก็ต้องไปดูนายข้าก่อนสิ"ภูติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆอ้างสิทธิที่เข้ามาก่อนว่า ซึ่งที่จริงเจ้าจิ๋วทั้งสองตัวก็เข้ามาพร้อมกันนั่นแหละ
     "ข้าต่างหากทีมาก่อน องค์รัชทายาทต้องไปดูนายของข้าก่อน เจ้ามาทีหลังหุบปากไปเลย!!"ภูติจิ๋วสีฟ้าว่า
     "หน๊อย.. เจ้าสีฟ้า เจ้ามีปัญหารึ องค์รัชทายาทต้องไปหานายข้าก่อน ไปหาองค์ชายชาเร็น!!"ภูติสีเหลืองอ่อนๆตะโกนอย่าเดือดดาล
     "เจ้านั่นแหละที่หาเรื่อง พระองค์ต้องไปหานายข้าก่อนต่างหาก ไปหาองค์หญิงเซเรนเวัย!!"ภูติสีฟ้าตะโกนกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน
     ระหว่างที่ตัวจิ๋วสีฟ้ากับสีเหลืองอ่อนๆกำลังปะทะคารม ประสานสายตาจนเกินเ็ป็นประจุไฟฟ้ากันอยู่ บุคคลที่ทั้งสองตนกำลังต้องการตัวเริ่มแผ่รังสีอำมหิตอย่างเงียบๆใส่ ส่วนองค์ชายที่เหลือสิบคนได้แต่มองฉากฟัดกันของภูติปีศาจจิ๋วที่อยู่ตรงหน้าผู้เป็นพี่ชายใหญ่ตาปริบๆ 
     ใครจะงง จะไม่พอใจการกระทำของเจ้าตัวจิ๋วสีฟ้า สีเหลืองอ่อนๆก็ตามใจ คงจะต้องยกเว้นเสียแต่ราชาปีศาจที่นั่งดูเหตุการณ์เถียงกันของทั้งสองตนมาตั้งแต่ต้น ตอนนี้พระองค์ถึงกับกลั่นหัวเราะสุดฤทธิ์ เพื่อที่จะไม่ได้ไปขัดจังหวะการโต้เถียงของภูตจิ๋วทั้งสอง ผู้อื่นมองอาจจะคิดว่าพระองค์ใจดี มีมารยาท และใจเย็น แต่จริงๆแล้วพระองค์กำลังสนุกกับการได้ดูการปะทะคารมของภูติปีศาจจิ๋วที่นานๆจึงจะได้เห็น เนื่องจากภูติปีศาจจิ๋วเป็นพวกรักสงบ และถูกอบรมให้เป็นพี่เลี้ยงที่ดีให้กับบรรดาผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายของโลกปีศาจ จึงค่อนข้างเป็นพวกใจเย็น เรียบร้อย คงยกเว้นเสียแต่พวกที่ไปรับอิทธิพลจากนิสัยของเจ้านายมาจะค่อนข้างมีนิสัยคล้ายๆผู้เป็นนาย คงต้องเรียกว่าเจ้านายเป็นเช่นไรภูติจิ๋วประจำตัวก็เป็นเช่นนั้น
     และแล้วจากการปะทะคารมและประสานสายตาอย่างไม่สนใครหน้าไหนก็เกิดการตะลุมบอลของทั้งสองตนขึ้น อาหารและข้าวของที่อยู่ใกล้ตัวก็ถูกนำมาปาใส่กัน
     แปะ!!
     และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของเจ้าตัวจิ๋วสีไหน ขาไก่หน้าวัวถึงได้ลอยไปตกบนหัวราชาปีศาจได้
     เวรแล้วไง บรรดาองค์ชายปีศาจต่างมองหน้ากันเลิ่กหลั่ก ราชาปีศาจที่สนุกกับการดูสงครามตัวจิ๋วเริ่มหุบยิ้ม แล้วเปลี่ยนมาเป็นแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมแทน
     หมับ!! โป๊ก!!
     ภูติจิ๋วสีครามปรากฏตัวขึ้นกลางวงภูติจิ๋วสีฟ้า สีเหลืองอ่อนๆราวกับผุดขึ้นมาจากธาตุอากาศ ก่อนจับหัวภูติจิ๋วที่ตีกันอยู่ทั้งสองตนโขลกกันอย่างไร้ปราณี เสียงปะทะกันระหว่างหัวกับหัวดังสนั่นห้องอาหาร ชวนให้ภูติจิ๋วและข้ารับใช้ตนอื่นแทบเจ็บแทน ผลของการกระทำนี้ทำให้เจ้าตัวจิ๋วที่ตีกันอยู่มึน และลงไปกองอย่างหม่อยกะร่ออยู่บนโต๊ะอาหาร
     "ฝ่าบาทไม่เป็นอะไรใช่ไหมพะยะค่ะ"ภูติจิ๋วสีครามหันไปทันความเคารพราชาปีศาจก่อนเอ่ยถาม เมื่อได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าภูติจิ๋วสีครามจึงหายไปราวกับระเหยไปกับอากาศ
     "พวกเจ้าไปดูเซเรนซะ เดี๋ยวพ่อจะไปดูซาเร็นเอง หากนางเป็นอะไรก็รีบมาหาพ่อที่ห้องซาเร็น"ราชาปีศาจกล่าวเมื่อข้ารับใช้ข้ากายเอาอาหารที่หล่นใส่หัวออกไปแล้ว
     "พะยะค่ะ!"สิบเอ็ดองค์ชายประสานเสียงแล้วลุกออกไปโดยมีองค์ชายใหญ่ตามไปเป็นคนสุดท้าย ภูติปีศาจจิ๋วสีม่วงและสีแดงปรากฏตัวขึ้นแล้วหิ้วภูติจิ๋วสีฟ้าตามหลังไปด้วย
     ราชาปีศาจเหลือบมองภูติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆ ก่อนใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบขึ้นมาแล้วเดินออกไป

     "ซาเร็น ซาเร็น พ่อเข้าไปนะ"ราชาปีศาจตะโกนเรียกอยู่หน้าประตูห้ององค์ชายสิบสอง เมื่อเข้าไปก็เห็นก้อนอะไรไม่รู้ไม่อาจระบุได้เมื่อมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมอยู่ พระองค์จึงวางภูิติจิ๋วสีเหลืองอ่อนๆไว้บนโต๊ะข้างสำรับอาหารที่ให้นางกำนัลปีศาจยกมา
     "ทะ ท่านพ่อ"เสียงซาเร็นดังมาจากในก้อนที่อยู่บนเตียง
     "เจ้าเป็นอะไรรึ เหตุใดถึงไม่แตะอาหารที่พ่อให้นางกำนัลนำมาให้ หรืออาหารชุดนี้ไม่ถูกปากเจ้า
     "ท่านพ่อ"ซาเร็นเอ่ยอย่างออกมาอย่างแผ่วเบา ก้อนเนื้อที่บนเตียงนิ่งๆเริ่มมีการสั่นไหวเล็กน้อย
     "เป็นอะไรไป บอกพ่อได้ไหม"ผู้เป็นพ่อเอ่ย แล้วเดินไปนั่งข้างเตียงก่อนดึงผ้าห่มออกจากตัวลูกชาย
     พรึบ!!!!

     ด้านองค์ชายทั้งสิบเอ็ดคนที่ได้รับคำสั่งจากพ่อให้มาดูน้องสาว ก็ร้อนรนน่าดูเมื่อเรียกน้องสาวแล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับพอจะเปิดประตูเข้าไปน้องสาวก็ล็อคประตูไว้
     "เอาไงดีท่านพี่"องค์ชายสี่หันไปถามพี่ชายใหญ่
     "พังเข้าไปเลยไหม"องค์ชายเจ็ดเสนอ
     "โซน เจ้าลองสะเดาะกุญแจห้องนางที"องค์ชายใหญ่บอกองค์ชายสิบเอ็ด ทำให้พี่น้องคนอื่นหันมามองเขาตาเขียว
     "อย่ามองข้าแบบนั้น ข้าแค่เอาไว้ใช้ไขห้องตัวเองเท่านั้น บังเอิญว่าหมู่นี้ข้าชอบลืมตัวไปล็อคห้องตัวเองตอนไม่อยู่ห้อง"องค์ชายสิบเอ็ดชี้แจงเหตุผลเสียงเรียบ ขณะที่สะเดาะกลอนประตูห้องน้องสาวอยู่
     คลิก!!
    "เซเรน!!"เมื่อเปิดประตูได้บรรดาองค์ชายจึงรีบพากันเข้าไปในห้องน้องด้วยความเป็นห่วง 
    "...."ไม่มีใครพูดอะไรเมือทุกคนกำลังตะลึงอยู่กับภาพตรงหน้า มันสุดจะบรรยายเมื่อข้าวของทุกอย่างในห้องล้มระเนระนาดกระจัดกระจายไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ไหนจะรอยเลือดสีเงินที่หาพบจากปีศาจในโลกปีศาจได้ยากที่ชะโลมไปทั่วพื้นและผนังห้องอย่างกับเจ้าของรอยเลือดต้องการย้อมห้องใหม่ทั้งห้องด้วยสีเงิน
    "อื่ม.."เสียงครางเบาๆจากสตรีที่อยู่บนเตียงทำให้บรรดาองค์หันไปมองด้วยความสนใจ สตรีนางนั้นมีรูปร่างที่อรชร ผิวขาวเนียน ผมยาวสีทองซีดๆที่แผ่คลุมอยู่บนร่างกาย ใบหน้าเรียวแหลมได้รูป และเขาสีเงินน้อยๆที่อยู่บนหัว อยู่ใกล้กับใบหูแหลมยาวเกือบหนึ่งคืบ แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านรูปร่าง แต่เซเรนก็ยังเป็นเซเรน
     "พวกท่านพี่มีธุระอะไรกับข้า"นางปรือตาขึ้น ก่อนลุกนั่งแล้วถามพลางบิดขึ้นเกียจไปด้วย
     ม่ได้เป็นกุลสตรีขึ้นเลย เปลี่ยนไปแต่ร่างกายสินะ เมื่อพี่ชายทั้งสิบเอ็ดเห็นการกระทำของน้องสาวที่ไม่มีเนียมอายหรือเก้อเขิน ซึ่งออกจะไปทางไม่สนใจ ไม่แคร์สายตาใครคิดเหมือนกัน
     ก๊ากกกกก ฮะ ฮ่่า ฮ่า ฮา
     ไม่ทันที่จะมีใครได้พูดอะไรก็ถูกเสียงหัวเราะของราชาปีศาจที่อยู่ทางห้องของซาเร็นขัดขึ้นซะก่อน
     "เสียงท่านพ่อ?"จากที่ยังสะลึ่มสะลื่อเพราะพึ่งตื่น ก็ตาสว่างทั้งที แล้วรีบดีดตัวออกจากเตียง วิ่งไปทางที่มีเสียงที่ตนสนใจ
     แน่ล่ะ ตั้งแต่เกิดมาท่านพ่อของนางมักมีเรื่องหรือของเล่นให้นางได้เล่นสนุกตลอดเวลาเกือบยี่สิบปี แล้วครั้งนี้เสียงที่หัวเราะลั่นออกมาการัณตีได้เลยว่าต้องมีเรื่องสนุกให้นางได้ร่วมเล่นแน่
     เมื่อเห็นน้องสาววิ่งพรวดออกไป มีรึพี่ชายจะไม่รีบตามไปด้วย ทั้งห่วงว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับน้องสาวคนเดียวก็ห่วง อยากรู้ว่าพ่ฮตัวเองขำอะไรถึงได้หัวเราะลั่นพระราชวังชนาดนี้ก็อยากรู้

      "ท่านพ่อ..."ซาเร็นพูดเสียงอ่อย พลางน้ำตาคลอเบ้า ชวนให้เอ็นดูยิ่งนัก
      "นี่ข้าเสียลูกชายไปแล้ว แล้วได้ลูกสาวมาเพิ่มอีกคนหรือนี่"ผู้เป็นพ่อกล่าวพลางปาดน้ำตาตัวเองที่เมื่อกี๊เขาหัวเราะจนน้ำตาเล็ด
      "ซาเร็น"ไม่ทันที่ซาเร็นจะพูดอะไร เซเรนที่วิ่งมาจากห้องของตัวเองตรงดิ่งมาที่นี่กระโดดกอดเขาล้มไปนอนบนเตียงอีกรอบ แล้วคร่อมตัวเขาอยู่ด้านบน เขาถึงได้รู้ว่าร่างกายน้องสาวเขาได้โตขึึ้นอย่างที่ควรเป็นมาตั้งนานแล้ว 
      "เซเรน..."ซาเร็นจะบอกให้น้องสาวลงไปเนื่องด้วยตอนนี้นางอยู่ในท่าที่ไม่ควรอยู่ ซึ่งไม่เหมาะอย่างแรงหากมีใครมาเห็นเข้า แต่ก็ต้องสะอึก เมื่อคำทักทายที่ออกมาจากปากน้องสาวตัวเอง
      "ซาเร็น เจ้าเป็นพี่สาวข้าเหรอ"เซเรนยิ้มร่าแล้วสวมกอดอดีตพี่ชายที่อยู่ๆต้องมากลายเป็นพี่สาวแน่นอย่างดีใจ
      เมื่อได้ยิ้นเช่นนั้นซาเร็นรู้สึกอยากกระอักเลือดตายไปเลย เพราะไม่รู้สมควรดีใจไหมที่ตัวเองอยู่ๆก็ได้เป็นผู้หญิง ซึ่งไม่มีไอ้นั่น จากที่มันควรมีอยู่ กลับไปมีนี่ ที่อยู่ๆโผล่มาจากไหนไม่รู้ทั้งที่ไม่เคยนึกอยากมี
     บรรดาพี่ชายของเขากลับมองมาที่เขาด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่เหมือนทุกทีที่เวลาเห็นเซเรนเลือกที่จะมาคลุกคลีกับเขา แล้วจะส่งสายตาอาฆาตหรือรังสีอำหิตมาให้
     ว๊ากกกกกกก เกิดอะไรขึ้นกับข้า!! ซาเร็นตะโกนร้องอยู่ในใจเมื่อไม่อาจเอ่ยคำพูดใดๆออกมาได้
............................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

15 ความคิดเห็น