Love Unlimited เปลี่ยนใจยัยตัวร้ายให้หันมารัก

ตอนที่ 7 : Chapter7♥ : ไม่ต้องบอกฉันก็ทำอยู่แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    25 ต.ค. 54


 


Chapter7 : ไม่ต้องบอกฉันก็ทำอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

(Bright is talking)

“เฮ้ยยยย วันนี้วันศุกร์ ไปเที่ยวไหนกันดีวะ” ไอ้ยูกระโดดโลดเต้นไปมารอบๆ ตัวผม ไอ้นีออนและเนเน่อย่างสนุกสนานพร้อมกับเอ่ยชวนไปเที่ยวอย่างร่าเริง

เราเพิ่งจะได้ก้าวขาออกมาจากรร.เมื่อกี้นี้เอง -_- เพราะอยู่ๆ ไอ้นีออนมันก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมนาฬิกาข้อมือของมันไว้ในล็อคเกอร์บนตึกเรียนพวกผมก็เลยต้องถ่อสังขารขึ้นไปเอาเป็นเพื่อนมันถึงตึกม.ปลายชั้น 4

ยังคิดจะไปเที่ยวอีกหรอยู หกโมงครึ่งแล้วนะ” เนเน่ว่าแล้วชูนาฬิกาข้อมือสีชมพูลายคิตตี้ให้ไอ้ยูดู

“กลับช้านิดช้าหน่อยไม่เป็นไรหรอกเน่ ยังไงแกก็มากับฉัน แม่แกไม่ด่าหรอก” ไอ้ยูว่า

สงสัยใช่มั้ยว่าทำไมไอ้ยูถึงดูสนิทกับเนเน่และครอบครัวของยัยนั่นเหลือเกิน? เพราะสองคนนี้มันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วไงล่ะ บ้านก็อยู่ห่างกันไปแค่ 2 หลัง เรียนรร.เดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลยันโตป่านนี้เนี่ย! พวกนี้มันเข้าบ้านของกันและกันจนเหมือนบ้านของตัวเองเลยแหละ อารมณ์แบบเข้าไปแล้วครอบครัวของอีกฝ่ายต้อนรับเป็นอย่างดีอ่ะ

“เฮ้ย...แกได้ยินเสียงอะไรดังมาจากตรงป้ายรถเมล์ป่ะ เสียงเหมือนคนตีกันเลยว่ะ” ไอ้นีออนยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณบอกให้พวกเราเงียบทำเอาพวกผมเงี้ยหูฟังตาม

มันมักจะได้ยินอะไรคนแรกเสมอแหละ หูดีอย่างกับหมา

“เออว่ะจริงด้วย ไปดูหน่อยดีป่ะวะ” ไอ้ยู

“เออ โทรตามพวกมาด้วย เกิดมันมาเยอะตายห่าพอดี” ผมว่าก่อนจะเดินไปหลบหลังต้นไม้แล้วชะโงกดูเหตุการณ์ตรงป้ายรถเมล์

“ได้ๆ ไอ้ยูเอาเนเน่ไปเก็บก่อนไป” ไอ้นีออนว่าแล้วกดโทรศัพท์ตามพวกทันที ส่วนไอ้ยูก็พาเนเน่ไปเก็บที่รถก่อนอย่างรู้งาน

ภาพที่ผมเห็นคือเด็กรร.ชายนิ่งแซนด์ที่อยู่ห่างจากรร.ผมประมาณ 4 ป้ายรถเมล์ร่วมสิบกว่าคนกำลังรุมกระทืบใครบางคนอยู่แต่ผมไม่รู้ว่าคนคนนั้นคือใคร อยู่รร.ไหนเพราะไอ้เด็กซันชายน์มันเยอะไปหมดจนแทบจะไม่เห็นคนที่อยู่ในวงล้อมเลยและดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะไม่มีพวกที่ไหนด้วย ไอ้คนนั้นมันคงเสียเปรียบถึงขีดสุด

 “ฉันโทรตามเด็กๆ แล้วเว้ย ตอนนี้พวกมันอยู่ร้านเกมใกล้ๆ นี่ เดี๋ยวอีกสักพักคงมา” ไอ้นีออนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้สะกิดไหล่ผมทำเอาผมตกใจจนผงะไปนิดหนึ่ง นึกว่าเด็กชายนิ่งแซนด์หลุดมาเจอผมซะอีกแหน่ะ -_-;

“เป็นเด็กรร.เราหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวเข้าไปรับหน้าก่อนแล้วกัน จะมาด้วยกันมั้ย” ผมถามมันเสียงนิ่ง ถึงจะถามว่าจะไปด้วยกันมั้ยก็เหอะ...ผมรู้ว่าถึงผมไม่ถามมันก็ไปกับผมอยู่แล้ว

“ไปดิวะ ฉันจะปล่อยแกไปคนเดียวได้ไง”

โอเค...ผมพร้อม มันพร้อม แล้วไงต่อ?

ลุยสิครับ!

“เฮ้ย หยุดนะเว้ย!”

ผมเดินออกไปจากหลังต้นไม้พร้อมกับไอ้นีออนแล้วตะโกนลั่น การตะลุมบอนนั่นหยุดชะงักลงอย่างง่ายดาย ไอ้พวกที่รุมๆ กันอยู่ก็หันมาทางผม ไม่รู้ว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่านะ...แต่พอพวกนั้นเห็นหน้าผม มันหน้าซีดไปเลยว่ะ คงรู้สินะว่าใครเป็นใคร แล้วมันก็คงจะระลึกกฎได้แล้วด้วย

กฎที่ว่านี่ก็คือห้ามมาทำตีกันในที่ของกลุ่มอื่น มันเป็นกฎที่ใครสักคนตั้งไว้นานมากแล้วและทุกคนต้องทำตามด้วย ถ้าไม่ทำถือมาหยามกัน แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นหลักไง ประเด็นหลักคือเจ้าของที่สามารถไล่ตื้บได้เลยเพราะถือเป็นการรักษาสิทธิ์ของตัวเอง

แปลกป่ะล่ะ...ผมก็ว่ามันแปลกเหมือนกัน -_-

“ฮะ...เฮ้ย เฮียไม่อยู่ด้วยทำไงดีวะ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นมาอย่างหวาดหวั่น

เฮียที่ว่านี่คงจะเป็นหัวหน้าพวกนี้นั่นแหละ ผมรู้จักด้วยนะ รู้สึกจะชื่อเล้งหรือไงเนี่ยแหละ มันทำทรงผมโคตรเสี่ยวอ่ะ หัวเขียวๆ เหมือนแมลงวันเลย! จำได้ว่าเมื่อคราวก่อนมันกร่างมาทำเด็กของผมเข้า ผมเลยจัดหนักให้มันไปเลย มันเข็ดเลยแหละ

แต่สงสัยจะไม่เข็ดแล้วตอนนี้

“ไม่ต้องทำไง ถอยออกมาจากคนที่แกรุมเมื่อกี้ก่อน” ไอ้นีออนว่าเสียงขรึม

“กลัวอะไรมันวะ มาแค่สองคนเอง!” และไอ้ปากดีคนไหนสักคนในนั้นก็พูดขึ้นมาเสียงดังทำเอาผมกับไอ้นีออนหันมามองหน้ากันอย่างรู้งาน

ชักจะหมั่นไส้ไอ้กร๊วกนี่แล้วสิ

“เดี๋ยวก็รู้กันว่าใครจะตาย Jเสียงไอ้ยูดังขึ้นจากด้านหลังผม พอหันไปเห็นก็เจอมันยิ้มแป้นอยู่ แต่รอยยิ้มนั่นแม่งโคตรจะเฟคเลยว่ะ -_-; มันมาพร้อมกับเด็กม.5อีกสิบกว่าคนได้ ไม่อยากจะบอกว่าไอ้ที่เอามานี่พวกซ่าส์ๆ เด็ดๆ ทั้งนั้นเลยว่ะ พอไอ้พวกนั้นเห็นแค่นั้นแหละ หูตาตั้งกันใหญ่

คนไหนวะที่มันปากดีเมื่อกี้ จะได้ซัดให้แม่งตายห่าไปเลย

แล้วพวกผมก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบใส่ก่อนไม่ยั้งเลยเพราะเขาว่ากันว่าเริ่มก่อนมักได้เปรียบ แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นะ ใช้ทฤษฎีนี้แล้วพวกผมไม่เคยพลาดอ่ะ

พลั่กๆๆๆ ตึงๆๆ โครม ปั่ก!

หลังจากตะลุมบอนกันอยู่สักพักไอ้พวกชายนิ่งแซนด์ก็ลงไปนอนกองกับพื้นเรียบร้อย ไอ้เวร...ทำไมมันล้มกันง่ายจังวะ กระจอกขนาดนี้ไอ้ที่โดนตื้บนี่คงไม่ใช่พวกเด็กแก๊งค์แน่ๆ

 “เฮ้ยไอ้ไบรท์ นี่มันไอ้สกายน้องสาลี่ไม่ใช่หรอวะที่โดนตื้บเนี่ย” ไอ้ยูที่เดินไปข้างๆ คนที่โดนรุมเมื่อกี๊ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พูดขึ้น ก่อนจะหันมาพูดกับผมที่กำลังจะง้างขาถีบไอ้ปากดี (ตอนนี้รู้แล้วว่าคนไหนพูด) อยู่พอดี

หือ...น้องชายยัยสาลี่เน่าเหรอ แล้วคนพี่ไปไหนซะล่ะ?

“แล้วสาลี่ไปไหนวะ” ไอ้นีออนเดินเข้าไปถามก่อนจะลงไปนั่งยองๆ พร้อมกับเขย่าตัวไอ้เด็กอวดดีสกายไปด้วย ผมเลยเดินตามเข้าไปหวังที่จะล้วงคำตอบเหมือนกัน น่าห่วงนะ...เพราะเมื่อตอนหกโมงผมยังเห็นสาลี่อยู่กับมันอยู่เลย ตอนนี้หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“เฮ้ๆ ตื่นก่อนดิวะไอ้น้อง”

ไอ้ยูว่าแล้วตบหน้ามันเบาๆ เพื่อเป็นการเรียกจนในที่สุดไอ้เด็กสกายมันก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ พอมันตื่นขึ้นมาเต็มตามันก็สะดุ้งลุกขึ้นมาพรวดเดียวแต่ก็ต้องร้องโอดโอยแล้วหงายท้องลงไปเหมือนเดิมเพราะเจ็บแผล

แหงสิ...โดนซะขนาดนี้ไม่ตายก็บุญโขแล้ว

“ไม่ต้อง...มาแตะ” มันค่อยๆ อ้าปากพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่าปัดมือไอ้ยูที่จับตัวมันออก

เชื่อผมมั้ยว่าเชื้อมันไม่ทิ้งแถวจริงๆ นะ ปากรนหาที่และอวดดีพอกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยล่ะ นี่ขนาดผมช่วยมันไว้นะ ไม่งั้นมันโดนกระทืบไส้แตกไปแล้ว!

ขอซัดมันสักเปรี้ยงได้มั้ยเนี่ย!?

“เฮ้ยใจเย็นเว้ยพวกฉันมาดี” ไอ้ยูพูดกับมันอย่างใจเย็นพร้อมกับเอามือกอดอกตัวเองไปด้วย

ไอ้ยูมันเป็นคนที่อัธยาศรัยดีเยี่ยมที่สุดในกลุ่มเราและความอดทนสูงที่สุดผิดกับผมและนีออนที่ใจร้อนทั้งคู่ทำให้มันได้รับหน้าที่คุยกับไอ้เด็กเวรนี่ไปเลย! ขืนให้ผมกับไอ้นีออนพูดกับมันเดี๋ยวมันได้ไส้ไหลจริงๆ แน่คราวนี้ ไส้ไหลเพราะผมกับไอ้นีออนเนี่ยแหละ

“พวกแกต้องไป...ต้องไปช่วยเจ้นะ เจ้แย่แล้ว” ไอ้สกายว่าเสียงขาดๆ หายๆ แต่ทว่าพวกผมทุกคนกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน

มันบอกให้ไปช่วยสาลี่...สาลี่เป็นอะไรวะ!?

“เกิดอะไรขึ้น!?” ผมโพล่งถามออกไปเสียงดังอย่างไม่ทันรู้ตัว พอมารู้ตัวอีกทีไอ้เพื่อนเวรสองคนมันดันจ้องหน้าผมด้วยสายตากรุ่มกริ่มและล้อเลียนอยู่แล้ว

ไอ้เวร...นี่มันไม่ใช่เวลาเลยนะ -_-

“ยังไม่ต้องเล่าก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แกดูไม่มีแรงจะพูดเท่าไหร่” ไอ้นีออนหันกลับไปพูดกับไอ้เด็กสกาย “บอกมาว่าสาลี่อยู่ไหนแล้วใครจับไปก็พอ”

“เสร็จแล้วฉันก็จะพาแกไปรพ.” ไอ้ยูว่าก่อนจะประคองไอ้เด็กนั่นให้ลุกขึ้นมานั่งเผื่อว่าพวกเราจะฟังในสิ่งที่มันพูดได้ถนัดกว่าเดิม

“ไอ้เล้ง...กับไอ้แจ๊สมันเอาเจ้ไปแล้ว!

แม่งเอ๊ย...นั่นมันชื่อหัวหน้าแก๊งค์สองตัวนั่นนี่กว่า!

“พอจะรู้มั้ยว่ามันเอาสาลี่ไปไว้ที่ไหน” ผมถามมันขึ้นบ้าง ไอ้เด็กนั่นพยักหน้าน้อยๆก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่แทบจะไม่มีเหลือแล้ว

ผมว่าเดี๋ยวไม่นานไอ้เด็กนี่มันต้องกระอักเลือดเพราะช้ำในเหมือนในหนังจีนตายแน่ๆ

“โกดังอะไรสักอย่าง ฉันได้ยินมันพูดกับไอ้พวกนั้น” มันชี้ไปที่พวกกร๊วกที่นอนเกลื่อนอยู่บนพื้นด้านหลังผม

พอไอ้เด็กนั่นพูดจบพวกผมก็หันพรึมไปทางไอ้พวกนั้นที่นอนแอ้งแม้งหมดสภาพอย่างพร้อมเพรียงกันทันที งานต่อไปของผมคือต้องเค้นคอไอ้พวกนี้สินะ

“พวกแกเค้นไอ้พวกนี้ไปแล้วกันเดี๋ยวฉันพาไอ้สกายไปรพ.ก่อน” ไอ้ยูว่าก่อนจะค่อยๆ ประคองให้สกายลุกขึ้นแล้วเดินหิ้วปีกไอ้เด็กนั่นกลับไปที่รถของมัน แต่ก่อนที่ไอ้เด็กนั่นจะไป มันได้หันมาพูดประโยคๆ หนึ่งกับผม

“ต้องช่วยเจ้ให้ได้นะ”

“ถึงแกไม่บอกแบบนั้น...ฉันก็จะทำให้ได้อยู่แล้ว”

 (Bight talks end)

 

 

 

ซ่า...

ของเหลวเย็นเจี๊ยบถูกสาดเข้าที่หน้าของฉันอย่างจังทำให้ฉันต้องพยายามฝืนลืมตาตื่นขึ้นมา ตอนนี้ตรงหน้าฉันมีไอ้หัวเขียวและไอ้หัวแดงอยู่ตรงหน้าแถมยังต้องพบตัวเองในสภาพที่มัดมือมัดขาด้วยเชือกเส้นเท่าควายอีก สภาพรอบๆ ตัวฉันนี่มันสกปรกสิ้นดี ดูสิมันมีแต่กองขยะแล้วก็กลิ่นบุหรี่หึ่งไปหมด อยากจะอ้วกแต่ตายจริงๆ เลยโว้ย!

แต่ถ้าจำไม่ผิดไอ้พวกนี้ใช่มั้ยที่พาฉันมาที่นี่และทำร้ายไอ้สกายของฉัน?

แล้วไอ้สกายล่ะ...มันเป็นยังไงบ้างเนี่ย

“ไงยัยตัวแสบ ตื่นแล้วเรอะ” ไอ้หัวแดงว่าก่อนจะยักคิ้วข้างเดียวให้ฉันอย่างกวนประสาท

คิดว่าตัวเองทำแล้วดูดีหรือไงยะ หน้าแกอย่างกับแย้บินเหอะไอ้บ้า!

“ไอ้พวกนั้นแม่งมาช้าว่ะ ทำอะไรรอดีวะ” ไอ้หัวแดงว่า

“เฮ้ย...ปล้ำยัยนี่แล้วถ่ายคลิปเก็บไว้แบล๊คเมล์ดีป่ะวะ? หุ่นดีใช่ย่อยนะเนี่ย สวยก็สวย” ไอ้หัวเขียวเสนอพร้อมกับส่งสายตาหื่นกามสุดๆ มาให้ฉัน

วะ...เวร ดูสายตาที่มันมองมาที่ฉันสิ น่ากลัวมากอ่ะ! TOT

“เออดีเหมือนกันนะ ท่าทางยังเวอร์จิ้น” ไอ้หัวแดงก็เอากับมันด้วย!

“หยุดคิดอะไรทุเรศๆ แบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันขู่ฟ่อพร้อมกับพยายามถอยออกห่างมันแต่ไม่มีประโยชน์เลย ออกแรงตั้งเยอะขยับแค่เซนต์เดียวเองมั้ง แต่ไอ้นั่นก้าวมาอีกก้าวก็ถึงตัวฉันแล้วอ่ะ!

ไอ้สองคนนั้นไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด ไม่สนใจไม่เท่าไหร่ ยังจะพูดจาแทะโลมต่ออีก

“แกดูดิวะ สภาพยัยนี่เหมือนนางเอกหนังเอ็กซ์ชะมัด แบบเปียกๆ จนเสื้อรัดรูปแถมยังโดนมัดอีกต่างหาก โคตรคลาสสิกอ่ะ เซ็กซี่มาก!” ไอ้หัวเขียวว่า คราวนี้ไอ้หัวแดงก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด หยุดพูดอะไรอุบาทว์ๆ แบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ!

“นี่ไอ้บ้า! หยุดพูดแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ อยากตายหรือไง!” ฉันขู่มันอีกครั้ง

 ทำเป็นปากดี ใครกันแน่ที่จะตาย” ไอ้หัวเขียวหันมาว่าก่อนจะขมวดคิ้วใส่ฉันแล้วหันไปพูดกับไอ้หัวแดงต่อ “โห้นี่ถ้ามีแส่นะใช่เลย”

ว้ากกกกกกกกกก เสื่อมได้อีก จะเป็นลม!

“แล้วใครจะถ่าย แกหรือฉัน” ไอ้หัวแดงถามอย่างคึกคัก

ซะ...ซวยแล้ว! ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง...อะไรก็ได้ที่จะทำให้ฉันรอด

แต่จะให้ทำอะไรล่ะโว้ย TOT

“แกถ่ายสิวะ ฉันเป็นคนคิดนะเว้ย พอถ่ายเสร็จแล้วแกค่อยต่อไง” ไอ้หัวเขียวว่าพร้อมยิ้มกระย่องอย่างหื่นกามใส่ฉัน

ป่ะป๊า หม่าม๊า ช่วยสาลี่ด้วยยยยยยยยยยยยยยย

“เอ่อ...ก่อนที่นายจะทำอะไรแบบนั้นฉันอยากเตือนนายไว้ก่อนนะ” ฉันว่าก่อนจะพูดกับไอ้พวกนั้นด้วยน้ำเสียงดราม่าสุดฤทธิ์สุดเดช เอาวะ...ทนอายหน่อยแต่ก็น่าจะรอดด้วยวิธีนี้

“ถ้าเป็นเรื่องพวกอินเฟอร์โน่ล่ะก็...ไม่กลัวหรอกเว้ยเพราะไอ้อินเฟอร์โน่มันไม่ถูกกับน้องเธอ!” ไอ้หัวเขียวว่าด้วยเสียงมั่นใจเกินร้อย

“เปล่า ฉันไม่ได้จะเตือนนายเรื่องนั้น” ฉันส่ายหัว “ฉันเป็นเอดส์นะ นายทำอะไรแบบนั้นกับฉันจริงๆ เหรอ”

“เฮ้ยเธอจะบ้าหรือไง หน้าอย่างเธอเนี่ยนะเป็นเอดส์”

ไอ้หัวเขียวและไอ้หัวแดงร้องเสียงหลง หะ...เห็นหน้าแล้วขำชะมัด ไม่ได้นะ ฉันจะขำไม่ได้ ฉันต้องตีหน้าจริงจังเข้าไว้ -_- เกิดหลุดขำขึ้นมาแผนแตกซวยตายเลย

“จริงๆ นะ แต่ก็เอา...ถ้านายอยากติดโรคก็เอาเลย เอาเลยเซ่!” ฉันท้าพวกนั้นอีกครั้งอย่างกลั้นหัวเราะเต็มที่ ดูพวกนั้นดิ พอฉันพูดจบพวกนั้นก็ถอยหลังห่างออกจากฉันเป็นกิโลเมตร แบบว่าเด้งตัวออกห่างเลย

พวกนี้เชื่อจริงๆ หรอเนี่ย โง่ชะมัด ฮ่าๆๆๆๆๆ!

“เฮ้ยเดี๋ยวก่อน คนเป็นเอดส์บ้าอะไรจะดูสดชื่นขนาดนี้วะ” ไอ้หัวเขียวรีบค้านขึ้นมาทำเอาฉันหน้าหงิก ไอ้นี่...โง่ต่อไปก็ไม่มีใครว่าหรอกนะยะ!

"เออว่ะ!" ไอ้หัวแดงว่าเสริม

"ใช่ เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก ฉันท็อปสุขศึกษากับเพศศึกษาทุกเทอมนะเว้ย" ไอ้หัวเขียวว่าพร้อมกับตบอกโชว์อย่างภูมิอกภูมิใจสุดขีด

ฉันมีคำถามอ่ะ...คือมันอวดทำไม? ฉันว่าทุกคนก็น่าจะได้ท็อปกันสุขศึกษากันทุกคนนะเพราะมันเป็นวิชาที่เกี่ยวกับเรื่องใกล้ตัว แต่วิชาเพศศึกษานี่มันกล้าอวดด้วยหน้าตาระรื่นแบบนี้ได้ยังไง นี่มันก็แสดงให้เห็นเป็นนัยๆ แล้วนะว่ามันหื่น!

"ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นเมื่อวานเอง รู้สึกแย่มากเลยล่ะ อยากจะตายไปให้พ้นๆ L" ฉันยังคงแถและทำดราม่าเรียกคะแนนสงสารจากมันต่อไป ขอให้มันเชื่อแล้วปล่อยฉันไปสักทีเหอะอยากกลับไปดูไอ้สกายจะแย่อยู่แล้ว ฉันกลัวมันโดนกระทืบไส้ไหลตายอ่ะ T_T

"จริงเหรอ" ไอ้หัวแดงถามพร้อมกับทำสีหน้าหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

คิกๆ...เฮ้ย! ฉันต้องทำดราม่าสิ ขำไปเดี๋ยวแผนแตกพอดี!

"จะ..."

โครมมมมมมม!!

"อ๊ากกกกกกกก!!" เสียงใครก็ไม่รู้ดังขึ้นจากด้านนอก รู้แต่ว่าน่าสงสารมาก หมอนั่นคงจะเป็นคนที่ซวยที่สุดในโลก TOT

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากตอบไอ้สองคนนั้นก็เกิดเสียงดังที่หน้าประตูซะก่อนทำให้ไอ้คู่หูหัวสีไฟจราจร (ตั้งชื่อให้) วิ่งไปดูแล้วบ่นกันไปมาอย่างร้อนรน

"เกิดอะไรขึ้นวะ!?" ไอ้หัวเขียว

"เด็กข้างนอกทำอะไรของมันวะ" ไอ้หัวแดงว่าแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูหวังที่จะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

พอประตูแง้มเปิดแค่นั้นแหละไอ้หัวแดงก็เด้งออกมาเพราะแรงถีบของใครบ้างคน (ฉันเห็นแต่ขายังไม่เห็นหน้า) จนกระเด็นไปกระแทกกับฝาผนังห้องด้านตรงข้าม ส่วนไอ้หัวเขียวก็ทำหน้าตาตื่นกลัวเหมือนเห็นก็อซซิล่าโผล่ออกมาจากก้นเด็กพร้อมกับวิ่งหน้าอย่างไม่คิดชีวิต =_=

แต่ดูเหมือนว่าคนที่ถีบจะไม่ยอมให้หมอนั่นหนีไปไหนง่ายๆ เขากระชากคอเสื้อไอ้หัวเขียวจากด้านหลังไปกระทืบตุบตับด้านนอกอย่างแรงเพราะเสียงที่มันดังเข้ามาถึงด้านในแล้วใครสักคนก็วิ่งเข้ามาในห้องนี้พร้อมกับมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาอะไรอยู่

แล้วนี่ฉันมัวแต่นั่งทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย ทำไมไม่แหกปากให้เขามาช่วยล่ะ =_=

"ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย!" แหกปากทันทีที่คิดได้ คนคนนั้นหันมามองทางฉันทันที (ถึงในนี้มันจะมืดจนไม่เห็นหน้าก็เหอะแต่ก็พอเห็นแล้วกันว่าเข้าหันมา)

"สาลี่ใช่มั้ยน่ะ" คนตรงนั้นถามขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ ฉัน

เฮ้ย...แล้วเขาคนนี้รู้ชื่อฉันได้ยังไงเนี่ย? ถะ...แถมเสียงยังคุ้นๆ ด้วย!

"ใช่ ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยย TwT"

หลังจากที่แหกปากเสร็จ เสียงเดินของใครก็ดังขึ้นและดูเหมือนว่าเขาจะเดินเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ โอ้ย ป่ะป๊า หม่าม๊าขา สาลี่จะรอดแล้วใช่มั้ยยยยย

คนๆ นั้นนั่งยองๆ ลงตรงหน้าฉันก่อนจะขยับเข้ามาหาฉันให้ใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วก้มลงแกะเชือกให้ฉันเบาๆ เพราะตอนนี้เชือกมันบาดข้อมือ ข้อเท้าฉันจนเป็นแผลไปหมดแล้ว เวลาเชือกขยับฉันก็รู้สึกเจ็บไปด้วย T^T

แต่พอเห็นหน้าคนที่กำลังแก้มัดให้ฉันอยู่นี่สิ...ฉันล่ะโคตรจะช็อคเลย!

“นะ...นาย” ฉันอ้าปากพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก งะ...งงจนพูดไม่ออกไปเลยโว้ย! ฉันกลายไปคนติดอ่างไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย TOT

“เออฉันเอง” คนที่แก้เชือกตอบทั้งๆ ที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน “อดทนหน่อยนะ จะดึงเชือกละ เธอจะเจ็บแน่นอนเพราะเชือกมันแน่น แต่จะพยายามทำให้เจ็บน้อยที่สุดก็แล้วกัน”

ไม่ได้ให้กำลังใจกันเล้ย!

“อะ...อือ”

กึก!

“กรี๊ดดดดด เจ็บนะ!” ฉันแหกปากร้องเสียงดังลั่นอย่างลืมตัวเพราะเจ็บที่ข้อมือ

ไอ้เชือกเวรนั่นมันจะถลกหนังฉันให้กระจายไปเลยหรือไงหา!? เลือดไหลเหมือนก๊อกแตกแล้วเนี่ย TOT

ขอโทษ...ทนอีกนิดนะ จะหลุดแล้ว” คนตรงหน้าฉันว่าเสียงอ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนพร้อมกับวางมือเขาลงบนศีรษะฉันเบาๆ เหมือนจะเป็นการปลอบทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพราะปกติผู้ชายคนนี้เคยทำอะไรแบบนี้กับฉันที่ไหนล่ะ ปกติเขาจะทำเสียงนิ่งไม่ก็เสียงกวนประสาทใส่ฉันอยู่ตลอดเวลา

ใช่...หลายคนเดาถูก ผู้ชายที่กำลังแก้มัดให้ฉันอยู่ตรงนี้คือไบรท์นั่นแหละ

แล้วเขามาทำอะไรที่นี่ เขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่...?

หลังจากที่ง่วนอยู่กับการแก้มัดเชือกที่ข้อมือและข้อเท้าอยู่นาน ในที่สุดไบรท์ก็สามารถแก้มันให้ฉันได้สำเร็จถึงแม้ว่าเวลาที่เขาแก้ฉันจะแหกปากร้องโอดโอยว่าเจ็บก็เหอะ อีตาสก็อตไบรท์ยันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะส่งมือมาตรงหน้าฉัน ฉันเลยมองมือเขาแล้วมองหน้าเขาสลับไปมาอย่างงงงวย

“จับมือฉันแล้วลุกขึ้นมา ต้องรีบไปก่อนที่พวกนั้นจะฟื้นขึ้นมา ไอ้นีออนมันรับอยู่กับเด็กม.5อยู่ข้างนอก” อีตาสก็อตไบรท์ว่าทำให้ฉันรีบจับมือเขาเพื่อฉุดให้ตัวเองลุกขึ้นทันทีแต่พอยืนได้ไม่เท่าไหร่ฉันก็แทบจะทรุดลงไปเหมือนเดิมเพราะเจ็บที่ข้อเท้ามาก TwT

“อะไรอีกล่ะ อย่าบอกนะว่าเดินไม่ไหว” อีตาไบรท์ว่าพร้อมกับกอดอกมองหน้าฉันอย่างเซ็งๆ

ฉันไม่มีทางบอกเขาหรอกว่าเดินไม่ไหว ดูท่าทางเขาสิ...ถ้าลำบากมากก็ไม่ต้องมาช่วยฉันหรอก เชอะ!

ไหว! แต่ขอเวลาทรงตัวแปบนึงดิ”

“เธอมันชักช้า! ตอนนี้ไอ้นีออนเปิดแน่บไปโรงพยาบาลละมั้ง” ไอ้สก็อตไบรท์ว่าเสียงเซ็งๆ

ทำไม...ต้องไปโรงพยาบาลด้วย หมอนั่นเป็นอะไรเหรอ?

อยู่ๆ อีตาสก็อตไบรท์ก็เดินมาอยู่ตรงหน้าฉันแล้วหันหลังมาให้ก่อนจะลงยองๆ ลงกับพื้น นี่เขาทำบ้าอะไรเนี่ย? จะให้ฉันขี่หลังงั้นหรอ นี่มันเหมือนในละครมากเกินไปแล้วนะ ฉันไม่ขี่หลังเขาหรอก ยังไงก็ไม่มีทาง!

มั้ง TOT

"อะไรของนาย"

ดูเหมือนคำถามของฉันมันจะโง่มากเลยทำให้อีตาสก็อตไบรท์นั่นหันกลับมาหรี่ตามองหน้าฉันอย่างเซ็งๆ แถมยังพูดกับฉันด้วยเสียงรำคาญอีก

"เล่นขี่ม้าส่งเมืองมั้ง ขึ้นหลังฉันมาเร็วๆ" ว่าจบก็หันหลังมาให้ฉันเหมือนเดิม

"ฉันบอกแล้วไงว่าเดินไหว นายเดินนำฉันไปเหอะน่า!"

"อย่ามาเล่นตัวได้มั้ย คิดว่าฉันอยากให้เธอขี่หลังนักหรือไง ตัวหนักใช่มั้ยล่ะถึงไม่กล้าขี่หลังฉัน" จี๊ดเลย ไม่จริงสักหน่อยไอ้บ้า!

ด้วยความที่ทนการดูถูกและจิกกัดของเขาไม่ไหวฉันเลยแอบเบะปากก็จะค่อยๆ กระเถิบไปขึ้นหลังเขาอย่างช้าๆ เพราะเจ็บที่ข้อเท้า พอขึ้นไปยังไม่ทันจะได้เกาะดีนักไอ้หมอนี่ก็ดันลุกพรวดขึ้นมาทำเอาฉันต้องรีบเอาแขนกอดคอเขาเอาไว้

“ว๊ายยยย TOT”

"นี่เธอจะรัดคอฉันให้ตายเลยหรอไงเนี่ยยัยบ้า!" ยังจะมีหน้ามาบ่นอีกไอ้คนบ้า!

"ก็ฉันตกใจนี่ ทีหลังจะลุกจะอะไรก็ช่วยบอกก่อนได้มั้ยเล่า"

ฉันเถียงเขาหน้าดำหน้าแดงแต่คนที่กำลังแบกฉันอยู่ตอนนี้กลับเงียบไปแล้วเปลี่ยนมาเป็นหัวเราะหึหึในลำคอแทนทำเอาฉันงงไปเลย ในที่สุดเขาก็เดินออกมาจากห้องที่ฉันถูกจับมาขังไว้จนได้ สภาพที่ฉันเห็นคือข้างนอกนี่มันไม่ต่างจากสนามรบดีๆ นี่เอง เวลาอีตาไบรท์นี่เดินผ่านเด็กม.5พวกเขาแหวกทางให้หมอนั่นเดิน

มะ...มีเด็กฝรั่งลูกครึ่งที่ชื่ออาเธอร์ เพื่อนร่วมห้องของฉันด้วย หมอนี่ป๊อปมากเลยนะในห้องเรียนฉันน่ะ ไม่น่าเชื่อว่าหมอนี่จะเป็นหนึ่งในเดอะแก๊งค์ของไอ้บ้าสก็อตไบรท์ด้วยอ่ะ อาเธอร์ดูเป็นคนขี้เล่นน่ารักจะตาย TwT

"พี่ไปก่อนเลยฮะ เดี๋ยวพวกผมขอเก็บศพไอ้พวกนี้ก่อน" อาเธอร์ว่าเสียงสบายๆ กับไอ้สก็อตไบรท์แล้วหันมายิ้มหวานกระชากใจสาวมาให้ฉัน

น่ารักอ่ะ อ๊างงงงงงงงงง >///<

"ให้มันน้อยๆ หน่อยนะ เห็นผู้หญิงหน่อยเป็นไม่ได้" ไอ้สก็อตไบรท์ดุเขาเข้าให้แต่แทนที่อาเธอร์จะกลัวเขากลับหัวเราะร่าซะอย่างนั้น

"ฮ่าๆ ผมรู้หรอกว่าแตะไม่ได้ พี่ไม่ต้องห่วงหรอก รีบไปดีกว่าน่า -3-"

"บางทีแกควรจะหุบปากไปนะ"

"ฮ่าๆๆ"

พอกัดแขวะประชดประชันกันพอเป็นพิธีอีตาสก็อตไบรท์ก็เดินแบกฉันทีตัวเบาหวิว (เหรอ) ออกมาขึ้นรถจนได้
หลังจากที่ได้ฟังบทสนทนาของสองคนนี้ทำให้ฉันรู้เลยว่าพวกเขาค่อนข้างสนิทกันพอสมควร แต่ฉันยังมีสิ่งที่สงสัยอยู่นะ...ไอ้ที่อาเธอร์บอกว่าแตะไม่ได้นี่หมายความว่าไง เขาก็ยังไม่ได้แตะตัวฉันสักหน่อยแค่ยิ้มให้เฉยๆ เอง คนที่แตะตัวฉันจริงๆ คือไอ้สก็อตไบร์ต่างหาก!

"เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะ" ในที่สุดฉันก็ทนความสงสัยและความเจ๋อของตัวเองไม่ไหวก็เลยถามเขาไปจนได้

"ยุ่ง" ไม่รู้ก็ได้ปัดโธ่เอ๊ย ไม่ได้อยากจะรู้อะไรมากมายหรอกยะ!

"นี่...แล้วนายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่" และอีกคำถามนึกที่ผุดอยู่ในใจฉันตลอดเวลา

"รู้มาจากน้องชายเธอ" อีตาไบรท์ว่าแล้วสตาร์ทรถไปด้วย เออจริงสิไอ้สกายมันเป็นยังไงบ้างเนี่ย! "ฉันบังเอิญไปเจอมันโดนรุมอยู่พอดี ตอนแรกไม่รู้ว่าใครเลยเข้าไปช่วยแต่พอรู้ว่าเป็นน้องเธอฉันโคตรเสียใจเลยที่ช่วยมันไว้ น่าจะปล่อยให้มันโดนกระทืบตาย"

อ้าวววววว ปากไอ้นี่

"นี่นาย!!!" ฉันขึ้นเสียงใส่เขาทันที

"ทำไมต้องเสียงดังด้วยวะ -_-" ไอ้บ้าสก็อตไบรท์ว่าเสียงเซ็งราวกับว่านี่คือความผิดของฉัน ก็สาเหตุที่ฉันต้องขึ้นเสียงมันเป็นเพราะเขาไม่ใช่หรือไง ปากไม่ดีเลย

"แล้วไอ้สกายเป็นยังไงบ้าง"

"ไปโรงพยาบาลแล้ว ไอ้ยูเป็นคนพาไป"

ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไอ้สกายมันปลอดภัยยังไม่โดนกระทืบไส้แตกตาย คราวนี้ฉันเป็นหนี้บุญคุณพวกอินเฟอร์โน่จริงๆ นะ

“ฉันอยากไปหาไอ้สกายที่โรงพยาบาล...นายพาฉันไปหามันได้มั้ย”

“อือ”

ไบรท์ตอบรับเสียงเนือยๆ ก่อนจะออกรถไปแล้วมุ่งหน้าตรงไปที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ระหว่างที่อยู่บนรถฉันไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลยสักคำเพราะมัวแต่คิดว่าจะแก้ตัวยังไงดีถ้าป๊ากับม๊ากลับมาจากฮ่องกงแล้วเจอไอ้สกายใยสภาพนี้ (ป๊ากับม๊าฉันไปดูงานที่ฮ่องกงเดือนนึง จะกลับมาอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า) นั่งเงียบอยู่อย่างนั้นจนถึงโรงพยาบาล

“ฉันโทรถามไอ้ยูให้เธอแล้ว มันบอกว่าน้องเธอต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อดูว่ามีอาการเลือดคั่งในช่องท้องหรืออะไรบ้างหรือเปล่าแถมมันยังกล้ามเนื้อที่แขนฉีกด้วยนะ คงต้องนอนโรงพยาบาลยาว” อีตาสก็อตไบรท์ว่าในขณะที่กำลังพยุงฉันให้นั่งลงบนรถเข็นที่ทางโรงพยาบาลจัดให้ ความจริงฉันก็ไม่ได้เจอหนักอะไรขนาดนั้นนะ ไม่ต้องให้นั่งรถเข็นก็ได้

“จริงหรอ”

“อ่าฮะ...เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปทำแผลก่อนแล้วจะพาขึ้นไปดูน้องเธอ” เขาว่าแล้วเดินตามฉันเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

หะ...ห้องฉุกเฉินเลยนะ แผลแค่นี้ต้องมาห้องฉุกเฉินเลยหรอ TOT

หลังจากที่เข้ามาในห้องฉุกเฉินเหล่าหมอพยาบาลก็เข้ามารุมฉันยกใหญ่พร้อมกับทำแผลทายาให้ฉันพอแสบเป็นพิธี หลังจากที่ทำแผลเสร็จอีตาสก็อตไบรท์ก็หายไปจ่ายเงิน ตอนแรกฉันบอกเขาว่าไม่ต้องเดี๋ยวฉันจ่ายเองแต่เขากันบอกไม่ต้อง เขาจะจ่ายให้ ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าทำไมอยู่ๆ เขาถึงมาดีกับฉันขนาดนี้ทั้งๆ ที่วันนี้เขาก็ทำเหมือนจะฆ่าฉันให้ตายทั้งวัน...

 “นี่...” ฉันเรียกเขาที่กำลังเข็นรถไปหาห้องที่น้องฉันกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่ คนตัวสูงละสายตาที่มองทางอยู่มามองฉันทันราวกับกำลังจะบอกว่า ว่ามา

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมอยู่ๆ นายถึงมาทำดีกับฉันขนาดนี้ทั้งๆ ที่ความจริงฉันกับนายก็เกลียดกันแทบตายไม่ใช่เหรอ?”

“...”

“แต่ยังไงฉันก็ขอบคุณพวกนายมากแล้วกัน”

“ตอนแรกฉันก็ไม่ได้จะช่วยหรอก”

“...”

“แต่นี่เป็นเธอนะ...ฉันจะอยู่เฉยๆ ได้ยังไง”

เฮ้ย ทำไมเขามาพูดจาอะไรแบบนี้กับฉันเนี่ย ใครก็ได้บอกฉันทีซิว่าเขาไม่ได้ผีเข้าน่ะ! =[]=











Talk with mylittlemook 25/10/11
มาอัพเต็มร้อยแล้ววววววววววววววววว
ตอนนี้น้ำท่วมบ้านมุกแล้วจ้ะทุกคน =_=
แต่ตอนนี้มันท่วมแค่บ้านเตี้ยๆ ของคนอื่นค่ะ บ้านมุกยังไม่ะไรเท่าไหร่ ยังนั่งเล่นคอมสบายใจได้อยู่ -.-

เข้าเรื่องดีกว่าค่ะ
ตอนนี้ยาวมากเลยค่ะ ยาวกว่าตอนอื่นๆ
อ่านแล้วเริ่มรู้สึกว่าตอนนี้น่ารัก >_<
อีตาไบรท์น่ารักมาก อ่านแล้วกรี๊ดได้เลย
อิจฉายัยสาลี่มีน้องน่ารักแถมมีตาไบรท์5555555555

แล้วรีดเดอร์ว่าไงบ้าง อย่าลืมเม้นบอกกันมั่งน้า
แล้วก็ขอบคุณคอมเม้นทุกอันด้วย มุกอ่านหมดเลยค่ะ อย่างเช่นเม้นอันนี้

ความคิดเห็นที่ 150 (จากตอนที่ 7)
กรี๊ดกร๊าดค่ะ
ชอบมาก ดำเนินเรื่องเร็ว ไม่ยืดเยื้อ หรือน่าเบื่อ
ชอบตัวพระเอกกับนางเอกเวลาทะเลาะกันน่ารัก กายเองก็สุภาพบุรุษมากๆ ชอบค่ะ
แหม...แอบอิจฉานางเอกซะแล้วที่มีน้องชายน่ารักแบบนี้ *-* ทำไมไม่มีบ้างนะ ฮ่าๆๆๆ

สรุปง่ายๆ โดนค่ะ!!

PS. คำสัญญาของคุณมันไม่มีความหมายสำหรับผมอีกต่อไป ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าพูดมันเลย เสียดายเวลาฟัง...
Name : Bloody Moon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bloody Moon [ IP : 202.28.78.180 ]
Email / Msn: blackmoon_blood(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 ตุลาคม 2554 / 23:13


อันนี้ช่วยได้เยอะเลยค่ะ อย่างน้อยก็ทำให้มุกรู้ว่าดำเนินเรื่องได้ดีแล้ว มันไม่เร็วเกินไป ไม่ช้าเกินไป
คือตอนแรกนึกว่าดำเนินเรื่องเร็วไปหรือเปล่า
เพราะมุกไม่ชอบเรื่องยืดๆ อ่านแล้วมันเบื่อๆ555555
ก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆนะคะ
วันนี้มุกไปก่อนเน้อ บ๊ายบายน้า เจอกันตอนหน้าค่ะ
ปล.รักรีดเดอร์ >O<
 © Tenpoints !
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

537 ความคิดเห็น

  1. #460 Eres (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 18:15
    พระเอกเท่จัง >,<
    #460
    0
  2. #449 มิล.มิลค์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 15:49
    ชอบคร้าฟ >_
    #449
    0
  3. #432 Ap'aQPr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 19:22
     เขินนนนนนนนน
    #432
    0
  4. #254 สายลมซึ่งไร้ตัวตน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2554 / 20:12
    พระเอกน่ารักเนอะ
    เขินแทนนางเอกเลย
    #254
    0
  5. #229 best zaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 12:46
    น่ารักอ้ะ!!!
    #229
    0
  6. #224 che_hp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2554 / 17:42
     ตามอารมณ์พระเอกเราไม่ัทันเลย ฮ่าๆๆๆ
    #224
    0
  7. #201 noonnns (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2554 / 18:20
     ชอบมากกกก
    #201
    0
  8. #199 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 12:42
     ตาไบรท์น่ารักกกกกก XD
    #199
    0
  9. #184 เงาแห่งความฝัน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 23:51
    อ่านละ เขินน อ๊างงงงง !!! <3
    #184
    0
  10. #177 llamll (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 13:26
     น่ารักจุ๊บจิ๊บ
    #177
    0
  11. #176 Magnumcraft (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 13:24
    สก็อตไบรท์น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
    #176
    0
  12. #172 angel_black- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 09:51
    โดนสุดๆ อ่ะ
    #172
    0
  13. #169 patt-Y (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2554 / 00:23
    อ่านตอนนี้ไปรู้สึกว่าไบร์ทน่ารักมากกกกก

    กริ๊ดดดด >///< อั๊ยย่ะ
    #169
    0
  14. #165 เป็ดจง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2554 / 20:03
    กายน่ารักจังอ่ะ!

    รักพี่สาวมากกกกกกก ><

    ตอนนี้ไบรท์สุดมากอ่า แบบว่าน่า อิอิ
    #165
    0
  15. #162 i-miffy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 23:29
    ไบร์ทเปลี่ยนไป๋
    #162
    0
  16. #161 Bloody Moon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 21:02
    แวะมาอ่านตอนนี้เต็มๆ อีกรอบค่ะ
    อยากบอกว่าเริ่มจะของสก๊อตไบรท์ขึ้นมาบ้างเล็กน้อยค่ะ (ย้ำว่าเล็กน้อยนะ)
    แต่ก็หวานได้แบบมีมุมของเขาจริงๆ ชอบนะ >//< (โดนรุมตื้บ)
    จะแวะเวียนมาอ่านบ่อยๆค่ะ อ่อ! ชอบเพลงที่หน้าหลักมากมายค่ะ ฮ่าๆๆๆ
    #161
    0
  17. #160 snow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 20:52
    กริ้ด>.
    #160
    0
  18. #159 pyyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 18:25
    กรี๊ดดดดด อิจฉาสาลี่ มีทั้งน้องน่ารักทั้งไบรท์อีกก

    ขอซักคนได้ป่าว 555

    รอนะค้าาาาา
    #159
    0
  19. #157 •A t h [] n a• (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 16:58
     โค้ววว -///-
    #157
    0
  20. #156 Pimlunarin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 16:06
    สนุกมากเลยค่ะ(เพิ่งมาอ่าน แหะๆ^^")

    อิจฉาสาลี่ด้วยที่มีน้องชายที่ทั้งหล่อ สุภาพบุรุษ หวงพี่สาว อยากมีบ้างอ่าาT^T

    ไบร์ท ก็แอบมีพิรุทว่าจะชอบสาลี่>///<

    มาอัพต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค้าา^o^
    #156
    0
  21. #155 ลูกปัด;) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 16:00
    มาอ่นอีกรอบตอนครบ100%

    และกรี๊ดดังๆให้กับไบรท์

    กรี๊ด!!!!!!!!!! >
    #155
    0
  22. #154 dream (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 12:59
    สนุกมากค่ะ

    อยากมีน้องชายแบบกายจัง

    เป็นน้องที่รักพี่มาก

    ไบร์ททำตัวน่ารักขึ้น

    มาอัพต่อไวๆนะ่ค่ะ

    กำลังอินเลยค่ะ
    #154
    0
  23. #153 NAMPHET น้ำเพชร (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 12:45

    ประโยคสุดท้ายของไบร์ทโดนมาก

    #153
    0
  24. #151 ploy pt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2554 / 12:20

    ชอบมากเลยอ่ะ น่าติดตามมากเลย ตอนต่อไปรีบมาน่ะรออยู่จ้า

    #151
    0
  25. #150 Bloody Moon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2554 / 23:13
    กรี๊ดกร๊าดค่ะ
    ชอบมาก ดำเนินเรื่องเร็ว ไม่ยืดเยื้อ หรือน่าเบื่อ
    ชอบตัวพระเอกกับนางเอกเวลาทะเลาะกันน่ารัก กายเองก็สุภาพบุรุษมากๆ ชอบค่ะ
    แหม...แอบอิจฉานางเอกซะแล้วที่มีน้องชายน่ารักแบบนี้ *-* ทำไมไม่มีบ้างนะ ฮ่าๆๆๆ

    สรุปง่ายๆ โดนค่ะ!!
    #150
    0