รอยตะวันที่พันดาว

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 ยามตะวันเริงร่า1 31 08 2558

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

         รอยตะวันที่พันดาว

2

ยามตะวันเริงร่า

อาอย่าขยับสิคะ  เดี๋ยวผีเสื้อน้อยก็บินหนีไปหมดหรอกค่ะ”  เสียงเล็กๆ  ของสาวน้อยวัยสิบสี่เอ็ดขึ้นเบาๆ  ขณะที่มือของเธอกำลังกดชัตเตอร์เสียงระรัว 

เธออุส่าลงทุนตื่นแต่เช้าหลังจากคืนฝนตกเพื่อลากอาหนุ่มมาที่โป่งผีเสื้อบริเวณแอ่งน้ำของป่าชายเลยรอบๆ  เกาะพันดาว  หลังฝนตกอย่างนี้ช่วงเช้าๆ ที่มีแดดอ่อนๆ เหล่าผีเสื้อมักจะจับกลุ่มเกาะกันตามพื้นหรือขอนไม้  ใบไม้นิ่งๆ เพื่อผึ่งร่างกายและปีกอบอุ่นและแข็งแรง  ก่อนที่มันจะบินออกหากินในช่วงสายๆ  หากอยากจะชมผีเสื้ออย่างใกล้ชิดก็ต้องรีบออกมาดูตั้งแต่มีแดดอ่อนๆ

อานั่งนิ่งอย่างนี้มาเกือบยี่สิบนาทีแล้วนะ  เมื่อไหร่น้ำจะจับภาพนิ่งเสร็จสักทีล่ะ  เมื่อยจะแย่แล้ว  หิวข้าวอีกต่างหาก”  สินธุ์บ่นกระปอดกระแปด  หากก็ไม่ยอมกระดุกกระดิกอย่างที่สาวน้อยแนะนำ

ก็เขาเคยขัดใจเธอได้ที่ไหนกัน!

ภาพของอาหนุ่มสำหรับสายน้ำจึงเป็นภาพที่แสนอบอุ่น  และเป็นตัวแทนของความมั่นคงที่เธอเกาะเอาไว้ไม่ยอมปล่อยไปไหน

เด็กสาวมองผ่านเลนส์กล้องที่เขาเป็นคนซื้อและเลือกให้เธอด้วยตัวเองกับมือผู้ชายที่กำลังมองสบตาผ่านเลนส์กับเธอเป็นทั้งอา เป็นทั้งเพื่อน  เป็นทั้งครู  และเป็นเหมือนพ่อของเธอ  เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเธอ

วินาทีนี้นิ้วของเด็กสาวไม่อาจขยับ  พร้อมๆ  กันกับที่ตาของเธอไม่ยอมกระพริบ  เธอกำลังดื่มด่ำกัลป์ภาพของสินธุ์ที่นั่งทอดสายตาอ่อนโยนไปที่ผีเสื้อแสนบอบบาง  ท่ามกลางผืนทรายและฉากหลังซึ่งเป็นป่าโกงกางที่อาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์ในยามเช้า

คือเป็นความเข้มแข็งที่ผสมกลมกลืนกับฝูงผีเสื้อนับร้อยที่เกาะนิ่งอยู่บนพื้น  บนใบไม้  กระทั่งมีสองสามตัวบินวนมาเกาะเขาเอาไว้

ทั้งๆที่ผีเสื้อเป็นสัตว์ที่อ่อนไหวและตื่นตัวง่ายเป็นที่สุด  แต่สินธุ์กลับทำให้สัตว์ตัวน้อยแสนสวยเหล่านี้มอบความไว้วางใจในตัวเขาได้อย่างง่ายดาย

วินาทีนั้นเด็กสาวกดซัตเตอร์เก็บภาพแสนมหัศจรรย์เอาไว้หลายภาพ  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปหานายแบบจำเป็นที่เธอลากเขาออกมาตั้งแต่เช้า

ลองขยับสิคะคุณอา

สิ้นเสียงของสาวน้อยแดดอ่อนๆ  เริ่มแรงขึ้น  สินธุ์ขยับตัวเพียงนิดเดียว  เหล่าผีเสื้อสีเหลืองนวลนับร้อยก็กระพือปีกออกร่ายรำเริงร่าอยู่รอบๆตัวของอาหนุ่ม

สายน้ำขยับนิ้วตามไปเรื่อยๆ  และเก็บภาพเหล่านี้เอาไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ชั่วระยะเวลาไม่นานเหล่าผีเสื้อน้อยๆ ก็เริงร่าออกหากินท้าแสงตะวันหญิงสาวตามถ่ายจนกระทั่งผีเสื้อตัวสุดท้ายบินลับสายตาไป  มารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองเดินมาถึงจุดที่สินธุ์นั่งปล่อยตัวตามสบายบนเนินทรายละเอียด  เด็กสาวเก็บภาพนั้นเอาไว้เป็นภาพสุดท้ายก่อนจะปิดกล้องและเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

มีความสุขละสิ”  สินธุ์พูดขึ้นเบาๆ และคำพูดของเขาก็เรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากเล็กๆ  จิ้มลิ้มของเธอได้ไม่ยาก

มากๆ  ค่ะ  สายน้ำตอบผู้เป็นอา

ถ้าน้ำมีความสุข  อาก็มีความสุข”  สินธุ์พูดพร้อมกับโอบไหล่เด็กสาวให้นั่งลงเคียงข้าง

เป็นเวลาสองปีกว่าแล้วที่เธอมาอยู่ที่นี่  เรียนหนังสือ  ใช้ชีวิต  และเรียนรู้ธรรมชาติอย่างที่สินธุ์เคยหวังให้เธอเป็น  ธาราภัทรคือสายน้ำที่ไหลพัดพาความอบอุ่นและกระแสแห่งความสุขสดชื่นมาสู่เกาะพันดาวและรอยตะวันของเขา  นับตั้งแต่วันที่เขาตกลงใจรับตัวเธอมาอยู่ที่นี่เพื่อเรียนต่อในชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นตามความต้องการของเจ้าตัว  สินธุ์ก็ใช้วันเวลาในทุกๆวันให้มีค่ามากที่สุด  นี่เป็นของขวัญสิ่งเดียวที่เขาจะมอบให้กับเธอ  ก่อนที่เธอจะเรอ่มออกโผบินอีกครั้งในระยะเวลาอันใกล้นี้

น้ำรักที่นี่คะ  ที่นี่เป็นเหมือนบ้านของน้ำ  น้ำคงมีความสุขถ้าได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตลอดไป”  เด็กสาวพูดพลางเอนตัวลงไปซบไหล่ของอาหนุ่มที่เธอชอบทำ

สินธุ์สะดุ้งขึ้นมานิดๆ  หากแต่เขาก็ปล่อยเลยตามเลย  เพราะอีกไม่นานสายน้ำคงไม่มีโอกาสจะทำเช่นนี้กับเขาอีก   เมื่อเธอเรียนจบและต้องกลับไปอยู่บ้านสู่ครอบครัวที่แท้จริงของเธอ

ที่นี่เป็นบ้านของน้ำ  น้ำมาได้ทุกเมื่อที่น้ำต้องการ  สินธุ์พูดเบาๆ  ในใจรู้สึกโหวงอย่างประหลาดล้ำ

สองปีที่ผ่านมา  เป็นช่วงระยะเวลาที่เขามีเธออยู่ข้างกายเสมอมา  สินธุ์คิดไม่ออกเลยว่าช่วงเวลาที่ไม่มีเด็กสาวคนนี้ข้างกายจะเป็นอย่างไร

อาก็รู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น  น้ำอยากอยู่ที่นี่  อยู่ตลอดไป  หลับตาที่นี่  ตื่นขึ้นมาที่นี่  และมีอาอยู่ข้างๆ  แค่นี้น้ำก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”  เด็กสาวพูดอย่างดื้อดึง

แต่น้ำทำอย่างนั้นไม่ได้  โลกใบนี่กว้างใหญ่กว่าเกาะเล็กๆ  ที่นี่  ต่อไปน้ำต้องออกไปเผชิญโลกใบนั้นด้วยตัวเอง  ออกไปเรียนรู้  เสาะหา  และเก็บภาพเหล่านั้นด้วยตัวของน้ำเอง  ซึ่งแน่นอนว่าน้ำจะต้องไปโดยที่ไม่มีอา...

สินธุ์พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสาวน้อยในวัยแรกแย้ม  เขาหวังเหลือเกินว่าเธอจะเข้าใจ

ทำไมล่ะคะ  ทำไมอาถึงไปกับน้ำด้วยไม่ได้”  เด็กสาวยังคงดื้อดึง

เพราะว่าที่นี่คือชีวิตของอา  และอาก็จะรอน้ำอยู่ที่นี่เสมอ  ต่อไปน้ำก็จะตามหาชีวิตของน้ำเจอ  ซึ่งมันไม่ใช่ที่เกาะเล็กๆแห่งนี้

อาสินธุ์สายน้ำรู้สึกว่าเรื่องที่อาของเธอพูดมันเป็นไปไม่ได้  และไม่มีวันเป็นไปได้

ถ้าชีวิตของสินธุ์คือเกาะพันดาวและรอยตะวันแห่งนี้  ที่นี่ก็เป็นชีวิตของเธอเช่นกัน!

เด็กสาวไม่เข้าใจว่าทำไมสินธุ์ปักใจเชื่ออย่างนั้น  แต่เอาเถอะ   เธอมีเวลาอีกถมเถที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ  อย่างน้อยก็เหลือเวลาอีกเป็นปีกว่าพ่อจะมาเอาตัวเธอไปจากที่นี่

แน่นอนว่าคนอย่าง  ธาราภัทร  อนันตภาค  รักษาสัญญาเสมอ  เธอมาที่นี่เพื่อเรียนหนังสือสามปี  พ่อของเธออนุญาตแค่นั้น  และเธอก็จะยอมรับมัน

แต่!

เธอไม่ได้รับปากกับใครเอาไว้นี่ว่า  หลังจากสามปีเมื่อกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเธอแล้ว  เธอจะไม่หาทางกลับมาที่นี่อีก

เธอไม่เคยสัญญากับใครเอาไว้แบบนั้น  และไม่คิดที่จะทำเป็นอันขาด!

เอาเถอะคะ  เรายังมีเวลาอีกตั้งหลายเดือนกว่าน้ำจะจบม.3  เพราะฉะนั้นเราอย่ามาพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนะคะ  มันไม่สนุกสักนิด  น้ำหิวข้าวแล้ว  ไหนว่าอาก็หิวไงคะ ไปทานข้าวกันดีกว่า  ได้ข่าวว่ามื้อนี้น้าสาลี่ทำข้างต้มกุ้งของโปรดของน้ำเอาไว้ด้วย  แค่พูดถึงก็น้ำลายหกแล้ว  ลุกเถอะคะ”  เด็กสาวพูดพลางขยับตัวขึ้นพร้อมกับส่งมือเล็กๆ  ให้กับอาหนุ่ม 

สินธุ์มองมือที่ยื่นมาพร้อมกับส่ายหน้า  เขารู้ดีว่าสายน้ำแค่ต้องการจะเปลี่ยนเรื่องเท่านั้น  เด็กสาวยังคงไม่เข้าใจอยู่นั้นเองว่า

ทำไมชีวิตของเธอจึงมาเป็นชีวิตเดียวกับเขาที่นี่ไม่ได้

สินธุ์อยากจะพูดเหลือเกินว่า...  เพราะเธอไม่ใช่หลานสาวตัวน้อยของเขาเหมือนเดิมอีกแล้ว

แต่กำลังเบ่งบานเป็นสาวสะพรั่ง...

แล้วเขาจะยอมให้เธอมาอยู่ร่วมกันกับเขาสองต่อสองในบ้านบนเกาะได้อย่างไรกัน

ถึงเขาจะยอมใจอ่อนตามเธอได้  แต่พ่อแม่ของเธอคงไม่มีวันยอม!

ชายหนุ่มได้แต่หวังเหลือเกินว่าเขา...  คงจะไม่ต้องโชคร้ายเป็นคนพูดเรื่องนี้กับเธอด้วยตัวเขาเอง

สายน้ำยังคงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า  พร้อมกับปล่อยหัวเราะและทำท่าทางเหมือนไม่เข้าใจอยู่นั่นเอง

หลานสาวของเขาบริสุทธิ์เหลือเกิน...

แต่เขาจะยอมให้เรื่องนี้มาทำให้เธอมัวหมองไม่ได้  เพราะมันไม่เหมาะด้วยประการทั้งปวง

แพทย์หญิงสราวลี  สุทธิพงษ์  ยืนมองคู่อาหลานที่เดินกอดคอกันเข้ามาสู่  เรือนพักส่วนตัวบนเนินของสินธุ์ด้วยอาการหรี่ตา

จริงอยู่ที่สินธุ์แสดงออกมาเสมอว่ารักเด็กสาวคนนี้เหมือนหลานสาวแท้ๆของตัวเอง  เพราะเธอเป็นลูกสาวของผู้หญิงท่เขารักเหมือนน้องแท้ๆ  แต่ไม่ว่ายังไงเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่ลูกและหลานแท้ๆ  ของสินธุ์อยู่ดี!

ซึ่งมันทำให้เธอไม่เคยสบายใจทุกๆ  ครั้งที่มองเห็นภาพความสนิทสนมและความรักของคนทั้งคู่  เป็นเวลาสองปีกว่าแล้วที่เธอได้แต่เฝ้ามองดูทั้งคู่อยู่อย่างเงียบๆ   สราวลียอมรับว่าเธอเองก็ค่อนข้างจะเอ็นดูและรักหนูน้ำอยู่มาก  เพราะเด็กสาวเป็นเด็กที่น่ารัก  ใครได้มาเห็น  มารู้จักก็คงจอดหลงรักไม่ได้  อาจเป็นส่วนหนึ่งเธอก็เป็นส่วนที่ทำให้เด็กคนนี้ลืมตาขึ้นมาดูโลก  และนี่คือสาเหตุที่ทำให้เธอเกิดอาการลังเลมาตลอด  ว่าจะเดินหน้าต่อหรือทำอย่างไรกับสัญชาตญาณของผู้หญิงที่มันกำลังร้องบอกเธอว่า...

ไม่ควรปล่อยให้ทั้งคู่ผูกพันกันลึกซึ้งไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว  เพราะไม่อย่างนั้นคนที่จะต้องสูญเสียทุกอย่างไปอาจจะต้องเป็นเธอ...

เธอเอาชีวิตของตัวเธอเองมาทิ้งไว้ที่เกาะแห่งนี้เพื่ออะไร

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเธอเป็นหมอ  ที่มีหน้าที่ช่วยเพื่อนมนุษย์

ใช่!  มันควรจะเป็นอย่างนั้นทั้งหมด

แต่สราวลีรู้ดีว่า  เหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอประจำอยู่ที่เกาะพันดาวแห่งนี้โดยไม่ยอมย้ายไปที่ไหนก็คือ ผู้ชายที่เดินกอดคอมากับหลานสาวนอกไส้คนนั้น...

สินธุ์  ชลาสินธุ์...

หัวใจของเขาควรเป็นของเธอ!

เป็นมาตั้งแต่ก่อนที่เด็กคนนั้นจะถือกำเนิด...

โดยมีเธอเป็นคนที่ทำคลอดให้เองกับมือ!

คุณหมอยังสาวยังมีชายหนุ่มทั่วทั้งอำเภอมาหมายปอง  แต่กลับต้องล่าถอยออกไป  เมื่อจนแล้วจนรอดเธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจผู้ชายคนไหนเลยสักคน   หลายคนพากันคิดว่าเธออุทิศชีวิตโสดของตัวเองให้กับคนไข้

แต่ก็มีหลายคนโดยเฉพาะผู้คนบนเกาะพันดาวที่ต่างก็อยากลุ้นให้เธอลงเอยกับเจ้าของเกาะมาดอบอุ่นอย่างนายหัวสินธุ์

แม้กระนั้นแรงเชียร์ทั้งหมดก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้นายหัวหนุ่มหรือคุณหมอคนสวยหวั่นไหวได้

ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่คบกันเพียงเพื่อนธรรมดาหรือขยับฐานะขึ้นไปเป็นแฟนสถานภาพยังคงคลุมเครือและไม่แน่นอน  แต่ก็ไม่มีใครเลิกมีความหวัง  เมื่อคุณหมอยังไม่ยอมสละโสด  และนายหัวสินธุ์เองยังไม่มีใครมาจนป่านนี้

สราวลีขยับตัว  ปรับสายตายตาให้เป็นปกติ  พร้อมกับโปรยยิ้มหวานเมื่อคนทั้งคู่เดินขึ้นมาถึงบันไดไม้หน้าบ้าน

อาหลานพากนเที่ยวที่ไหนมาค่ะเช้านี้

คุณหมอถามยิ้มๆ  หากสายตาของเธอกลับทำให้สินธุ์รู้สึกอึดอัด  เขาขยับแขนออกากคอหลานสาวอย่างเบามือ

และนั่นมันทำให้สายน้ำรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ  เธอหันขวับไปทาอาหนุ่มที่ยืนเอามือไพล่หลังด้วยความงุนงง และไม่เข้าใจว่าทำไมพอเจอหน้าคุณหมอคนสวยขึ้นมาทีไร  สินธุ์มักมีอาการแปลกๆ อย่างนี้ขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะพักหลังๆมานี้

สินธุ์พยายามหลบวายตาแห่งคำถามของหลานสาวด้วยการตอบคำถามของสราวลีเป็นการเบนความสนใจของสองสาวที่ต่างก็ลอบมองเขาด้วยความสนใจกันไปคนล่ะแบบ

พอดียัยน้ำเขาอยากถ่ายรูปโป่งผีเสื้อ  ก็เลยปลุกผมแต่เช้าเลยครับหมอนี่กว่าจะกลับมาได้ก็ทำผมหิวเอาแทบแย่”  สินธุ์พูดยิ้มๆ และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อย่างนั้นเหรอคะ สราวลีพยายามจะหาสิ่งผิดปกติที่อยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มรุ่นพี่  แต่เธอก็หามนไม่พบ

ทำไมอาพูดอย่างนี้ล่ะคะ  น้ำไม่ได้เป็นคนทำให้อาต้องทนหิวข้าวสักหน่อยความจริงแล้วน้ำเป็นคนที่พยายามชวนให้อารีบกลับมาต่างหาก  อาหมออย่าไปเชื่อที่อาสินธุ์พูดนะคะ

เด็กสาวพูดพลางวิ่งไปเกาะแขนอาหมอของเธออย่างประจบประแจงด้วยกิริยาออดอ้อนที่ใครๆ ต่างก็ลงความเห็นว่าหนูน้ำทำได้น่ารักเสมอ

วินาทีนั้นสราวลีนึกอยากจะสะบัดร่างเล็กๆ  นี้ทิ้งไปเสีย  แต่เธอก็ไม่อาจทำได้...

ไม่ใช่เพราะสินธุ์ ที่กำลังยืนมองหลานสาวด้วยรอยยิ้มน่าอิจฉานั่น  แต่เป็นเพระตัวของเธอเองที่ยังไม่อาจตัดสินใจเลิกรักเด็กคนนี้ได้สักที

น้องน้ำของผู้คนบนเกาะเป็นเพื่อนตัวเล็กๆ  ที่ทำให้โลกบนเกาะของเธอสดใสและไม่เงียบงัน  เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อจะทำให้ผู้คนหลงรัก

ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของเธอเอง!

มาแล้วค่ะ ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ กำลังเร่งปิดต้นฉบับวิมานมธุรสค่ะ ถ้าโชคดีก็อาจจะมีข่าวดีปลายปีนี้ เป็นกำลังใจให้อิ๋วด้วยนะคะ

รัก

ระฆังเงิน

31 08 2558

Coming soon.

^^


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

358 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 12:20
    น้ำน่ารักไม่เปลี่ยนเลย ค่ะ
    #201
    0
  2. #61 Rin-da Junge (@hao1996) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 02:28
     กลิ่นดราม่าเริ่มโชยยย
    #61
    0
  3. #19 จำไม่ได้ว่าใช้ชื่ออะไรในเกมรัก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2554 / 06:49
    ในความเป็นจริงไม่ใช่นิยาย สินธุ์คู่ควรกับหมอวราลีมากกว่า

    แต่ในเรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้ เพราะความรักไม่ได้ใช่สมอง

    เพราะความรักใช้ใจ ใช้ความรู้สึก จึงรู้สึกเศร้าทุกครั้ง

    เมื่อคิดถึงหมอวราลี กับคุณที่เป็นพ่อแม่ของเด็ก
    #19
    0
  4. #18 ชื่นชีวัน (@applesay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 22:24
    ชอบมากค่ะ อาสินธุ์น่ารักมากมาย อบอุ่นสุดๆ >o<
    เอาใจช่วยให้ความรักของทั้งคู่ให้สมหวังนะค่ะ

    รอได้เสมอค่ะ ^__^ คุณอิ๋ว
    #18
    0
  5. #17 LAM1 (@lamyai1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2554 / 15:58
    ชอบมากมายเลยค่ะอิ๋ว กลับมาอัพต่อเร็ว ๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้อิ๋วนะคะ

    ปล.ว่าแต่อิ๋วจ๋าคิดถึงอาโมรีแล้วอ่ะไม่รู้ว่าอิ๋วลืมอาโมรีไปหรือยังเอ่ย
    #17
    0
  6. #16 iloveton (@pt_ty) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2554 / 01:26
    ชอบมากกกกกกกกกกกกึ่ะ
    #16
    0
  7. #15 มะปราง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2554 / 22:57
    มีคนรออยู่นะคะ^^
    #15
    0
  8. วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 07:33

    สนุกมากกกกกก

    #14
    0
  9. #11 ชื่นชีวัน (@applesay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 20:52
    น่ารักจังค่ะ

    เป็นความผูกพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างคนสองคนที่มีให้แก่กัน

    รออ่านต่อนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะไรเตอร์ สู้สู้

    ถึงแม้มันจะเป็นคำพูดที่พูดบ่อยๆแต่กำลังใจเล็กๆจากคนอ่านคนนี้ยังมีให้เสมอนะค่ะ  สู้สู้ ค่ะ

    ฮ่าฮ่าฮ่า (อันนี้ขอเข้าโหมดซึ้งละกันเนอะ) เขิลลลลลลลลลจัง
    #11
    0