รอยตะวันที่พันดาว

ตอนที่ 10 : บทที่ 4 ลบเหลี่ยมตะวัน 2 100% 01 10 2558

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    21 ก.ค. 59

        รอยตะวันที่พันดาว

4

ลบเหลี่ยมตะวัน 2

สายน้ำนอนป่วยอยู่อีกสองสามวันก็เริ่มออกมาเล่นซนได้เกือบเป็นปกติ  หญิงสาวดูสดใสขึ้นมาเพราะได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสินธุ์เป็นอย่างดีตลอดระยะเวลาที่เธอนอนป่วย  ส่วนสินธุ์นั้นแทบไม่เคยผละจากไปไหนเลย  ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิดว่าตัวเองคือสาเหตุที่ทำให้หลานสาวต้องล้มป่วยลงดังนั้นจึงทุ่มเทกายใจทั้งหมดไปกับการดูแลเอาใจใส่เธอจนเกือบจะมากกว่าปกติ

ซึ่งสายน้ำเองก็พอจะตระหนักได้ในข้อนี้ดี  และเด็กสาวก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดมันออกมา  แค่มีความสุขอยู่กับการดูแลเอาใจใส่จากคุณอาของเธอก็น่าจะพอแล้ว

แต่เด็กสาวไม่รู้เลยว่า...  ความสุขของเธอกลายเป็นความทุกข์ของใครอีกคนที่กำลังเฝ้าดูอยู่

เด็กสาวรีบวิ่งออกไปนอกเรือนพักทันที  เมื่อคนที่นัดเธอว่าจะมารับออกไปเที่ยวนอกเกาะโผล่เข้ามาในห้อง

อาสินธุ์”    เด็กสาวร้องเรียกพลางวิ่งเข้าไปเกาะแขนขาอย่างรักใคร่  สินธุ์ใช้ฝ่ามือยีผมของเธอเบาๆ

ทำไมรีบวิ่งมาแต่ไกล  กลัวว่าอาจะไม่มารับเหรอ

ก็แหม  น้ำนอนป่วยอยู่ตั้งหลายวัน  พอรู้ว่าจะได้ออกไปยืดเส้นยืดสายก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาสิคะ”  คนเป็นหลานไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

จ้ะ  อายอมแพ้แล้ว  รีบไปกันเถอะ  เดี๋ยวไม่ทัน” 

ทำไมต้องรีบด้วยล่ะคะ  แล้วอาจะพาน้ำไปไหน”   เด็กขี้สงสัยถามทันที

เดี๋ยวพอไปถึงน้ำก็จะรู้เองนั่นแหละ  เอ้า  ใส่หมวกซะ  นั่งเรือถูกลมประเดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก   สินธุ์พูด  พลางวางหมวกลงไปบนศีรษะได้รูปของหลานสาว

ค่ะ

จากนั้นองอาหลานก็พากันเดินลงจากเรือบนเนินสองชั้นไปยังท่าเรือทันที  โดยที่สินธุ์มีตะกร้าของว่างที่นางสาลี่เตรียมเอาไว้ให้ติดมือไปด้วย

เมื่อไปถึงท่าเรือสายน้ำรีบวิ่งออกไปทันที  เด็กสาวออกไปยืนริมท่าน้ำกางสองแขนออกกว้างเพื่อรับลมทะเลอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ

สินธุ์ที่ก้าวยาวๆ  ตามมาถึงกับส่ายหัว  แต่เขาก็ยอมรับว่าตัวเองมีความสุขไม่น้อยที่หลานสาวกลับมาสดใสและร่าเริงเหมือนเก่า

เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก  ยืนเสียชิดขอบสะพานขนาดนั้น  อาหนุ่มพูดเบาๆ

คนที่กำลังยืนท้าลมหันขวับมาทันที  เป็นกิริยาที่สินธุ์แทบจะคุ้นชินดีอยู่แล้ว

อาสินธุ์ยังไม่เลิกบ่นเป็นคนแก่อีกเหรอคะ  บ่นแบบนี้มาตั้งแต่น้ำจำความได้น้ำก็ไม่เห็นจะเคยตกลงไปสักที  อีกอย่างต่อให้ตกลงไปน้ำก็ไม่กลัวรอกคะ  เพราะว่าน้ำว่ายน้ำเป็น  ก็อาเป็นคนสอนน้ำเอง  ธาราภัทรเสียอย่างจมน้ำก็อายเขาแย่สิคะ

ทำเป็นพูดดีไปเถอะ  เกิดตกลงไปจริงๆ แล้วจะรู้สึก  อีกอย่างอาก็แก่แล้วจะบ่นเหมือนคนแก่ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน  สินธุ์พูดยิ้มๆ

และมันได้ผล  เพราะทำให้คนที่กำลังกางปีกหุบปีกของตัวเองลงแล้วรับวิ่งมาเกาะแขนขทันทีทันใด

ใครว่าอาสินธุ์ของน้ำแก่ล่ะคะ  ยังไม่แก่สักหน่อย  แบบนี้เขาเรียกว่ากำลังภูมิฐาน  สาวๆ  เดี๋ยวนี้เขาไม่ชอบรุ่นเดียวกันหรอกค่ะ  แต่ละคนมีแต่ความคิดไร้สาระ สู้คนมีอายุไม่ได้  อบอุ่นกว่าตั้งเยอะ

สายน้ำพูดไปตามที่ใจคิด  เพราะว่าฮีโร่ในใจของเธอนอกจากพ่อบังเกิดเกล้าแล้วก็เห็นจะมีแต่  สินธุ์  ชลาสินธุ์  ที่ทำอะไรก็ดูดีและอบอุ่น  ไม่เหยาะแหยะเหมือนเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ

แล้วน้ำคิดเหมือนกับเพื่อนๆ  ด้วยหรือเปล่า

คนเป็นอาถามพลางหรี่ตาเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างจากประกายตาสดใสของผู้ที่อ่อนเยาว์กว่า  หากสินธุ์ไม่พบสิ่งใดนอกจากแววชื่นชมที่ปิดไม่มิด

อาไม่น่าถามเลย  น้ำจะเห็นใครดีไปกว่าอาสินธุ์ของน้ำได้ล่ะคะ  พวกเพื่อนขอน้ำไม่เห็นจะเป็นโล่เป็นพาย  สู้อาสินธุ์ไม่ได้สักคนหรอกคะ”   หลานสาวตอบอย่างเอาใจ

น้ำคิดอย่างนี้เพราะว่าน้ำมัวแต่มาขลุกอยู่กับอา   ไม่ยอมออกไปเปิดหูเปิดตากับเพื่อนๆ วัยเดียวกันบ้างน่ะสิ ถ้าน้ำได้ออกไปน้ำก็จะพบว่าอานะแสนจะเป็นตาแก่น่าเบื่อ  สินธุ์พูดยิ้มๆ

ไม่มีทางหรอกค่ะ  แล้วก็ห้ามเด็ดขาด  ห้ามพูดว่าตัวเองแก่อีกนะคะ  น้ำไม่สนใจพวกรุ่นๆ  เดียวกันกับน้ำหรอกค่ะ  น่าเบื่อจะตาย  คอยดูนะ  ถ้าน้ำจะมีแฟนน้ำจะหาให้ได้อย่างอาสินธุ์

แววตาของสายน้ำมุ่งมั่นขณะที่เขาบอก  และมันทำให้เกิดความรู้สึกที่ไม่อาจแยกได้กับคุณอาของเธอ  โดยที่เด็กสาวไม่รู้เลยสักนิด

แล้วถ้าน้ำหาผู้ชายคนนั้นไม่พบล่ะ”   สินธุ์รู้ตัวว่าเขาไม่ควรจะถามคำถามนี้ออกไปเลยสักนิด  แต่เมื่อมารู้อีกทีเขาก็เอ่ยปากถามหลานสาวออกไปแล้ว

อืม”   สายน้ำทำท่าครุ่นคิด  ถ้าหาใครที่เป็นเหมือนอาสินุ์ไม่ได้    น้ำก็จะไม่มีแฟนค่ะ  จะอยู่เป็นเพื่อนอาสินธุ์ไปอย่างนี้แหละ  ให้อาเลี้ยงตลอดไปเลยดีไหมคะ”  สายน้ำยิ้มร่า  เมื่อคิดว่าคำตอบของเธอจะต้องถูกใจคนเป็นอาอย่างแน่นอน

น้ำสินธุ์อุทานเบาๆ  เสียงแหบพร่า  เขาตกใจกับความคิดของเธอ แม้จะรู้ตัวดีว่าสายน้ำยึดเขาเอาไว้ตลอดเวลา  แต่ก็ไม่คิดว่าความรู้สึกของเธอที่ยึดมั่นอยู่กับเขามันจะมากมายขนาดนี้

มันมากเสียจนทำให้กำแพงของเขาแทบพังทลาย...

แต่เขาก็หวังนี่คงจะเป็นเพียงอาการของเด็กที่คลุกคลีและยึดติดอยู่กับใครสักคนเป็นเวลานานๆ  เท่านั้น

อีกไม่ถึงหนึ่งปี  พ่อแม่ของเด็กคนนี้ก็คงจะรีบแล่นมารับเอาตัวลูกสาวกลับบ้านไป

บางทีเมื่อสายน้ำออกไปโบยบินยังโลกกว้างจริงๆ  ความรู้สึกของเธอก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปด้วย

แต่...

สินธุ์กำลังกลัวว่าตัวเองจะรู้สึกใจหายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

…………………………………………………..

 “อาน่ะเลี้ยงเราได้  แต่พ่อแม่ของเราเถอะจะยอมให้เลี้ยงหรือเปล่า  นี่พ่อเราก็โทรศัพท์มาข่มขู่อาทุกเช้าเย็นให้ดูแลลูกสาวเขาดีๆ  ไม่ให้บุบสลาย  เรารู้ตัวไหมว่าตอนที่นอนป่วยอยู่น่ะเกือบทำอาหัวขาดไปแล้ว  ดีที่แม่ของเราไม่ได้บอกว่าน้ำนอนป่วยอยู่ที่นี่   ไม่อย่างนั้นไม่ต้องรอถึงครึ่งปีให้เราเรียนจบหรอก  พ่อเราคงแล่นมาพาตัวเรากลับเสียตั้งแต่ตอนนั้น

โธ่  อาก็พูดอย่างกับว่าอากลัวพ่อนักนี่คะ  น้ำรู้หรอกว่าอาสนุกแค่ไหนที่ได้แกล้งพ่อของน้ำให้หัวปั่น  อีกอย่างอาก็คงไม่อยากให้พ่อรีบมารับน้ำกลับหรอกใช่ไหม  ถ้าไม่อย่างนั้นคงห้ามน้ำไปแล้วตอนที่น้ำบอกแม่ว่าไม่ให้บอกพ่อ

สายน้ำพูดฉอดๆ   อย่างรู้ดีว่าระหว่างพ่อของเธอกับอานั้นไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่  ซึ่งสาเหตุที่แท้จริงเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน  ทราบแต่ว่าสองคนนี้ชอบทำสงครามแย่งชิงเธอบ่อยๆ

และสายน้ำก็มีความสุขที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้  เพราะมันหมายถึงผู้ชายที่เธอรักที่สุดสองคนต่างก็รักเธอมากๆ

ทำพูดดีไป  วันไหนเถอะอาจะจับเราลงเรือไปส่งพ่อเราถึงที่ทีเดียวเชียวแล้วอย่ามาหาว่าอาใจร้าย”   สินธุ์พูดพลางเดินขึ้นไปบนเรือ  โดยมีหลานสาววิ่งตามไปติดๆ

โธ่   อาสินธุ์จะไม่ทำอย่างนั้นหรอกใช่ไหมคะ  อาจะทำได้ยังไง  ในเมื่อน้ำน่ารักขนาดนี้  อาจะอดใจไม่คิดถึงน้ำไหวหรือคะ  สายน้ำพยายามออดอ้อนในขณะที่ส่งมือไปให้อาหนุ่มรับร่างของเธอขึ้นไปบนเรือ

สินธุ์ไม่ได้ตอบหลายสาว  เพราะเขาคิดว่าคำตอบของเขาควรจะเก็บเอาไว้กับตัวจะดีที่สุด

ไม่นานนัก  เรือน่านน้ำก็แล่นออกสู่ท้องทะเลอีกครั้ง  โดยทิ้งร่างระหงของคนบนฝั่งที่เฝ้ามองดูภาพความใกล้ชิดระหว่างอาหนุ่มและหลานสาวอย่างเจ็บปวด

มีความสุขกันให้มากๆ  นะคะพี่สินธุ์   เพราะว่านี่อาจจะเป็นความสุขครั้งสุดท้ายที่พี่จะได้อยู่กับเด็กคนนี้  เพราะหลังจากนี้หัวใจของพี่จะต้องไม่มีแม้แต่เงาของหลานสาวคนนี้อยู่อีกเลย  ส่วนเธอก็ถือเสียว่านี่เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่อาจะมอบให้เธอก็แล้วกันนะน้องน้ำ   ความรักที่อามีให้เธออาขอแลกคืนกับความเจ็บปวดสิบกว่าปีของอาเอง   แต่หลังจากนี้อาจะถือเสียว่าเราหายกัน   ไมมีเรื่องอะไรให้อาต้องลังเลอีกต่อไป”     สายตาที่เจ็บปวดยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่เรือน่านน้ำแล่นผ่านไป ทิ้งเอาไว้เพียงเกลียวคลื่นเป็นระลอกเท่านั้นเอง

 

 

อาสินธุ์รีบจอดเรือทำไมล่ะคะ  เราใกล้ถึงรอยตะวันแล้วนี่นา  ก่อนจะไปไหน  น้ำขอแวะรอยตะวันก่อนนะคะ  คิดถึง  ไม่ได้มาหลายวันแล้ว”    สายน้ำชะเง้อมองไปยังโฮมสเตย์เบื้อหน้า  

ไม่ต้องกลัวหรอกว่าน้ำจะไม่ได้นอนที่รอยตะวัน   แต่อาจจะเป็นคืนพรุ่งนี้นะ  เพราะคืนนี้เราจะนอนกันบนเรือนี่

ว่าไงนะคะอาสินธุ์  น้ำนึกว่าอาจะพาน้ำขึ้นฝั่งไปเที่ยวเสียอีก  นี่เอาน้ำมาลอยกลางทะเลอีกแล้วเหรอคะ  เด็กสาวถาม

น้ำไม่ชอบเหรอ  ก็ไหนน้ำเคยบอกว่าน้ำชอบอยู่บนเรือลำนี้ไง  คนเป็นอาขมวดคิ้วถาม

ไอ้ชอบน่ะก็ชอบอยู่หรอกค่ะ  น้ำรักเกาะพันดาว  รักรอยตะวัน  แล้วก็รักเรือน่านน้ำมากที่สุด  แต่ว่าน้ำหมายถึงว่าเราต้องไม่หาอะไรอย่างอื่นทำบ้างสิคะ”   หลานสาวกระเง้ากระงอด

แล้วใครบอกว่าเราจะไม่มีอะไรทำ

น้ำรู้ค่ะว่าอานอนมองดาวบนฟ้าตอนกลางคืนบนเรือน่านน้ำน่ะสวยที่สุดแต่ถ้าอย่างนั้นเราน่าจะจอดเรือใกล้ๆ  กับเกาะมากกว่านะคะ   ไม่น่าจะมาถึงนี่เลย  จะได้ไดหมึกด้วย  แถวนั้นมีเยอะกว่าแถวนี้อีก”  คนเป็นหลานบ่นอย่างรู้ดี

วันนี้เราจะไม่มองท้องฟ้าตอนกลางคืนจ้ะ  แต่เราจะมองตอนกลางวัน  แล้ววันนี้ฟ้าก็โปร่ง  เพราะว่าเมื่อวานฝนตกไปแล้ว  อีกอย่างที่ตรงนี้ก็เป็นจุดที่เหมาะสมที่สุดที่น้ำจะเห็นได้ชัดเจน”    สินธุ์พูดพลางส่งกล้องส่องทางไกลให้หลานสาว

ท้องฟ้าตอนกลางวันมีแต่สีครามกับก้อนเมฆปุกปุย  เห็นต้องใช้กล้องเลยนี่คะ  มองด้วยตาเปล่าก็เห็น”  เด็กสาวพูดอย่างเซ็งๆ

แน่ใจน่ะ

คนเป็นอาถามย้ำอีกครั้ง  พลางยกกล้องของตนเองขึ้นส่องไปบนฟ้า  ในขณะที่สายน้ำลงไปนั่งจุ้มปุกบนพื้นเรือ

ถ้าอย่างนั้นน้ำลองมองขึ้นไปบนฟ้าตอนนี้สิ

เสียงทุ่มๆ  ของสินธุ์พูดเบาๆ  เหมือนเขาให้ความสนใจกับอะไรสักอย่างเบื้อบน

สายน้ำไม่ได้สนใจจะมองฟ้า  แต่เด็กสาวยอมเงยหน้าขึ้นไปเบื้องบน  เพราะไม่อยากทำให้สินธุ์รู้สึกเสียใจ  แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เด็กสาวอุทานออกมาเสียงดัง

นก  อาสินธุ์  ฝูงนกอะไรน่ะ สวยจังเลย”   เด็กสาวร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นพลางแบมือไปขอกล้องจากผู้เป็นอา

น้ำก็ลองสักเกตดูดีๆ  สิว่าเป็นนกอะไร  ถึงได้สวยสง่าขนาดนั้น”   สินธุ์พูดพลางหัวเราะเมื่อมีตัวหนึ่งบินโฉบลงมาใกล้ๆ  กับจุดที่เรือน่านน้ำจอดอยู่

นี่คือเหยี่ยวหรือเปล่าคะอา  น้ำไม่เคยไปดูเหยี่ยวอพยพที่ชุมพรกับเขาเลยร้องให้อาพาไปอาก็ไม่ว่างสักที”   เด็กสาวต่อว่า  แต่น้ำเสียงก็ยังไม่หายตื่นเต้น

อย่างที่น้ำเข้าใจนั่นแหละ  นี่คือฝูงเหยี่ยวอพยพ  น่าจะมีให้เห็นตลอดทั้งเดือนตุลาฯ  แรกๆ อาก็ไม่ได้สังเกตเหมือนกัน  แต่พอดูอีกทีก็เห็นชัดเจนว่าเป็นฝูงเหยี่ยว  สินธุ์พูดพลางหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพฝูงเหยี่ยวเอาไว้

อาเร็วค่ะ ทางนี้ดูเหมือนจะบินมาเป็นคู่ด้วย  น่ารักจังเลยค่ะ” 

เด็กสาวร้องบอกก่อนจะลากแขนคนเป็นอาให้หันกล้องไปหา

ถ่ายทันไหมคะ

ทัน  ได้หลายรูปเลยแหละ  เราต้องคอยดู  น่าจะมีมาอีกหลายฝูง

โอ๊ย    ตื่นเต้นจังค่ะ  ทำไมที่นี่ถึงมองเห็นเหยี่ยวได้ล่ะคะ   ไกลจากชุมพรตั้งเยอะ

น้ำก็ลองมองแนวเทือกเขาที่ทอดตัวในแนวเหนือใต้ตรงนั้นสิ  เห็นไหมอีกด้านเป็นพื้นที่ราบขนาดใหญ่จรดมาถึงแผ่นน้ำของท้องทะเล  มันเป็นเส้นทางที่นกจำพวกมากอพยพผ่านมาทุกปี  ตรงนี้ท้องฟ้าเปิดโล่ง  ไมต้องไปถึงชุมพรเราก็ดูนกได้  แต่อาจจะไม่มากเท่า  เพราะที่เกาะแถวชุมพรเป็นจุดหมายของนกที่ไปทำรังชั่วคราว  อย่างพวกนกนางแอ่นนั่นมีมากเป็นพิเศษเลยแหละ  น้ำก็รู้ดีนี่

อย่างนี้นี่เอง  แต่ที่ถ้ำในเกาะพันดาวก็มีนกนางแอ่นมาทำรังนี่คะ  เห็นอาเอกบอกว่ามันเริ่มเพิ่มมากขึ้นทุกปีด้วย  อาเลยได้เก็บขายเอาเงินมาเลี้ยงน้ำไง”   สายน้ำพูดยิ้มๆ

ก็เอาไว้ดูแลคนบนเกาะเวลาที่พวกเขาไม่ได้ออกไปทำประมงในฤดูวางไข่แรกๆ  มันก็ไม่มาก  แต่เดี๋ยวนี้นกเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ  เหมือนกัน  สงสัยที่อื่นคงไม่ค่อยสงบก็เลยมานอนทำรังกันอยู่นี่หมด”   คนเป็นอาหัวเราะ

ไม่ใช่หรอกค่ะ  เพราะว่าที่เกาะพันดาวด้านนั้นเงียบสงบ  ปกติพวกเราก็อยู่กันอย่างสงบอยู่แล้วที่สำคัญก็มีคำสั่งเด็ดขาดให้เก็บรังนกได้แค่รอบเดียวไม่เก็บรอบที่สอง  นกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยใช้น้ำลายของมันสร้างรังไงคะ   รังนกที่ได้ก็เลยสะอาดและมีคุณภาพดี  ถึงเราจะได้ไม่มาก  แต่เราก็พึ่งพาอาศัยกันอย่างสันติ

สายน้ำพูดเสียงใส  ซึมซับทุกถ้อยคำที่คนเป็นอาสั่งสอนมาตั้งแต่เล็กๆ   สินธุ์ปิดพื้นที่เกาะส่วนนั้นไม่ให้ใครเข้าไปยุ่มย่าม   เพื่อที่จะได้เป็นที่อยู่ให้นกนางแอ่นเหล่านั้นอย่างสงบเงียบ  และทุกคนก็เชื่อฟังตามนั้น  ไม่มีใครขัดขืน

คนเป็นอาได้แต่ยิ้มกับคำพูดของหลานสาว  สายน้ำซึมซับเอาความงามของธรรมชาติรอบตัวเอาไว้  โดยที่ไม่เคยทำร้าย  แต่กลับพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาความงามเหล่านั้นเอาไว้  เหมือนที่เขาตั้งใจมาแต่แรก  สินธุ์รู้สึกภูมิใจที่เขามีส่วนสร้างความรู้สึกนึกคิดแบบนี้ให้กับหลานสาวและเธอจดจำมันเอาไว้ในใจเสมอ

ถ้าวันนึงอาไม่อยู่  น้ำสัญญากับอาได้ไหมว่าน้ำจะดูแลเกาะพันดาวต่อจากอาอย่างดีที่สุด  โดยไม่ให้ใครมาทำลายมันลงไป”   คนเป็นอาขอสัญญาขึ้นมาข้อแรกทำเอาหลานสาวชะงักทันที

น้ำไม่สัญญาอะไรอย่างนั้นหรอกค่ะ  เพราะว่าอาสินธุ์จะต้องอยู่ปกป้องแล้วก็ดูแลทั้งรอยตะวัน  เกาะพันดาว  และเรือน่านน้ำไปอีกนาน  แล้วน้ำจะเป็นผู้ช่วยของอาเองค่ะ

          ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าหรอกนะน้ำ  อาอยากแน่ใจว่าที่นี่จะมีคนรักและเข้าใจรับช่วงดูแลต่อไป”   สินธุ์ไม่ยอมเลิกล้มความคิดง่ายๆ

อาสินธุ์ไม่เอานะค่ะ  อายังไม่แก่เสียหน่อย  บางทีอาจเป็นน้ำที่ไม่ได้อยู่ที่นี่น้ำให้สัญญาอย่างนั้นไม่ได้หรอกค่ะ  แต่น้ำสัญญาได้ว่าถ้าตราบใดที่อายังอยู่ที่นี่นำก็จะไม่ไปไหน  หรือต่อให้ไปไกลแค่ไหน  น้ำก็จะกลับมาที่นี่ในที่สุด

สายน้ำพูดพร้อมกับเหม่อมองออกไปบนฟ้า  ที่มีคู่นกเหยี่ยวบินโฉบเคียงกันมาอย่างอิสรเสรี

เหมือนนกทุกคู่บนนั้นไงคะ   พวกมันบินตามกันมาโดยที่ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง  แต่พวกมันก็ยังบินมาเป็นคู่ไม่ทิ้งกัน  เพราะฉะนั้นอาก็ต้องอยู่กับน้ำ  ไม่ทิ้งน้ำไปไหนก่อน  เข้าใจไหมคะ”   เด็กสาวพูดโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าของคนที่เธอบอกว่าไม่ให้ ทิ้ง’  เธอเลยสักนิด

สายน้ำจะรู้ไหมว่าคำขอของเธอนั้นหมายความว่าอะไร

และมันเป็นคำขอที่สินธุ์ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงได้เลยสักนิดเดียว...

มีความสุขกับอ่านนะคะ

ระฆังเงิน

1 10 2558

มาแล้วค่า มาอัพกันเรื่อยๆ นะคะ สำหรับเรื่องนี้ ตอนนี้เร่งตรวจต้นฉบับอยู่ค่ะ มีคำผิดและตกหล่นเลย เห็นได้จากที่อัพให้อ่านนี่คือยังไม่ได้ตรวจนะคะ เลยต้องดูกันละเอียดนิดนึงก่อนจะอัพโหลดขึ้น meb พยายามจะให้เกิดความผิดพลาดให้น้อยที่สุดค่ะ

ดีใจมาก หลังจากอัพไปแล้วมีคนอ่านแวะเวียนกันมาถามหาเล่มรอยตะวันกันที่เพจเพราะอยากจะอ่านเร็วๆ หลายคนก็ไปบอกว่าเพิ่งไปสั่งซื้อจากร้านออนไลน์มาอ่าน ส่งรูปหนังสือมาให้ดู ปลื้มปริ่มมากค่ะ ใครที่ยังไม่มีรออีกสักพักนะคะ คาดว่า รอยตะวันที่พันดาวปกใหม่นี้จะสามารถอัพขึ้น meb ได้ราวๆ ต้นเดือนตุลา ไว้อัพแล้วอิ๋วจะมาแจ้งกันอีกครั้ง จะพยายามให้เสร็จก่อนกลางเดือนเน้อ ระหว่างนี้ทุกคนก็อ่านในเน็ตไปก่อนเน้อ ตรวจต้นฉบับเป็นเพื่อนเค้า แฮๆ

รัก

ระฆังเงิน

30 30 2558

Coming soon.
^^

ฝากติดตาม แสนร้ายพ่ายรัก (ชื่อเดิมสอนรักยัยตัวร้าย) ด้วยค่ะกำลังจะเปิดให้จองเดือนพ..นี้ ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ปองรักค่า

เอร้ยยยพยายามจะลงลิงค์นิยายสอนรักหลายรอบทำไม่ได้อะ แงๆ กดลิงค์จากกล่องเฟสแทนแล้วกันนะค่า เข้าไปอ่านตัวอย่างได้เลยค่า


ระฆังเงิน

17 09 2558





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

358 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 พฤษภาคม 2555 / 12:52
     น้ำจ๋า  น่ารักแบบนิ๊ ไม่รักไม่หลงได้ไง เห็นใจสินธุ์ นะค่ะ
    #206
    0
  2. #37 fsn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 07:49
    น่าภูมิใจมากคะ หมอลี เอาภูมิปัญญาของตัวเองที่มีอยู่มาแย่ง ไปจากเด็ก
    #37
    0
  3. #30 saluk (@saluk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 18:33

    อาหมอลี นิสัยไม่ดี เห็นแก่ตัวเกินไปมั่ง
    สงสารหนูน้ำจังเลย

    #30
    0