you're distorted บ้าชะมัด! ดันไปหลงรักยัยจอมเพี้ยน

ตอนที่ 8 : you're distorted ; ฉันกลัว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ก.พ. 55




  


6

ฉันกลัว...

 

หลังจากถูกซักไซร้ซุกซิกแซบซ่า (?) สุดสวยก็ถูกไล่ให้มาอาบน้ำทั้งที่อยากนอนเต็มแก่ ฉันเลยต้องดั้นด้นหอบผ้าเช็ดตัวกับชุดเปลี่ยน (ของเพื่อนในห้อง) มาอาคารพละศึกษาเพื่อเข้าไปในห้องพักนักกีฬา ฮู่ว์ รีบๆ อาบให้เสร็จๆ ไปดีกว่า ทั้งเหนียวตัวทั้งเหม็นทั้งรังเกียจตัวเอง -_-;

แต่...ทำไมมันเงียบจังอ่ะ TT^TT เดินเข้ามาตั้งนานได้ยินแต่เสียงลมพัดกับเสียงตดตัวเองอยู่สองอย่าง (จะอุบาทว์ไปไหน -_-) แถมอาคารนี้เป็นตึกเก่าสร้างด้วยไม้ด้วยนะ เคยได้ยินเรื่องเล่าเร้นลับบ่อยเลยแหละ ด้วยความที่ขนหัวลุกหัวพองฉันเลยเพิ่งเคยเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำไป

เมื่อกี้มัวแต่งัวเงียจนลืมกลัวอ่ะ TvT

วิ้วววววว~

กรี๊ดดดดดดดฉันแหกปากน้ำตาไหลพรากทันทีที่ลมพัดมาตอนนึกถึงหนังเรื่องชัตเตอร์พอดิบพอดี ฮือออๆ นี่ฉันหลวมตัวมาคนเดียวได้ยังไงกันฟะ

ฉันปิดหูปิดตาก่อนจะรีบวิ่งไปข้างหน้าต่อ อ๊ะ! นี่ไง ห้องพักนักกีฬา เจอแล้วววว! ฮูล่าฮูล่าฮูล่าเฮ้เฮ้ ฮูเร่ฮูเร่ฮูเร่ฮ่าฮ่า  \(>O<)/ ว่าแล้วก็เปิดประตูแล้วกระโจนเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วประหนึ่งสายฟ้าแลบ

แอ๊ด...ปัง!

เฮ้ย ทำไมประตูมันปิดเองอ่ะ มันปิดเองอ่ะเฮ้ย ไม่ได้ล้อเล่นไม่ได้เล่นมุกนะจะบอกให้ TOT แว้กกกก ทำไงเดทำไงดี!? ฮึ่ย ไม่ได้ๆ จิตอ่อนอย่างนี้เดี๋ยวโดนผีสิง ต้องไม่หวั่นไหวต่อสรรพสิ่งรอบข้างเซ่! (?) ฉันยืนตัวสั่นหงึกหงักอยู่ซักครู่ก่อนจะหลับตาแล้วมองโลกในแง่ดีต่อไป

...ผีไม่มีในโลกค่า ผีไม่มีในโลกกกกก ^O^ เมื่อกี้มันคือประกฏการณ์เดอะดอร์โอเพ่นแอนด์โคลส ประตูเปิดปิดเองได้โดยอัตโนมัติ คิดค้นโดยนาฬิกาทรายคนสะ...

วิ้วววววว~

ฮืออออๆๆๆ ไม่ต้องพัดมาบ่อยก็ได้วุ้ย กลัว T_T ไม่พูดแล้วจ้า ไม่พูดแล้ววววว

ตบหน้าตัวเองป๊าบๆ เรียกสติสตังค์คืนมา ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาห้องน้ำหญิง...โอ้ว อยู่นี่นี่เองงงง! ฉันจะได้อาบน้ำแล้วว้อย รีบอาบรีบโกยดีกว่า ฉันวิ่งปรู๊ดปร๊าดเข้าไปในห้องน้ำ ห้องแรกเลยแล้วกันนะ กลัวเข้าไปลึกๆ แล้วจะเจอของดีมีราคา U_U หลังจากคร่ำครวญไปได้ซักพักฉันก็ถอดเสื้อผ้าออกด้วยความรู้สึก...แหยะๆ -_-^ ตามด้วยการเปิดฝักบัวกลบความเงียบงันรอบข้าง

...มันจะเงียบไปแล้วนะ! นี่มันอาคารพละหรือตึกร้างวะเนี่ย ขอเจอคนหน่อยได้ม้ายยย อะต๊าๆๆ (ปล่อยหมัด)

ฉันยกมือขึ้นเพื่อขยี้หัวหลังจากราดแชมพูหมดไปครึ่งขวด (สีมันติดหัวหนึบหนับเลยอ่ะ TOT) งือ...การสระผมท่ามกลางจินตนาการหลอนนู่นนี่มันข่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน เอาล่ะ ในกรณีนี้เราต้องสร้างความสนุกสนานในตัวเอง

เอ้า ลุค (-_-)L ไลท์ \(-_-)/ เลิฟ l(-_-)_  พอเธอน่ะเข้ามา เป็นอันต้องมองต้องมองงงงง เลิฟๆ ยูเบเบ๋

นี่ฉันเป็นหอยอะไรฟะ T[]T ยืนเต้นแร้งเต้นการ้องรำทำเพลงอยู่คนเดียวจนแชมพูแทบจะเข้าตา นึกขอบคุณที่ตอนนี้ไม่มีคน

ตึง!

แว้กกกกกกกกกกก

ฉันร้องลั่นแล้วลงไปนั่งก้มหน้ากอดเข่ากับพื้น โฮๆ หนูไม่ได้ตั้งใจจะหลบหลู่อะไรเลยนะคะ ไม่ได้เจตนาเจงเจงงงงง ฉันคิดพลางสวดมนต์จนลิ้นแทบพันกันไปข้างนึง ไม่กล้ามองง่ะ กลัวเจออะไร TT^TT แต่สุดท้าย...ก็แอบเปิดตาข้างขวาส่องนิดๆ

ภาพเบื้องหน้าปรากฏว่า...

น้องแชมพูนอนเล่นน้ำอยู่อย่างเริงร่า -_- (ยังไม่ปิดฝักบัว)

คุณฟังไม่ผิด คือว่า...แชม – พู – ตก

นี่ตูจะสวดมนต์ให้แชมพูฟังทำไมฟะ?

เออ ฉันมันกระต่ายตื่นตูม ฉันผิดเอง =_=

แต่เพราะอย่างนั้นฉันเลยใจชื้นขึ้นมาหน่อยนึง ทุกอย่างมันน่ากลัวเพราะคิดเองเออเองไปหมดล่ะน่า ที่จริงมันไม่มีอะไรหรอก (ปลอบใจตัวเอง T_T) และแล้วทุกอย่างก็ดำเนินมาอย่างราบรื่น ฮ่า~! อาบน้ำแล้วค่อยสบายตัวหน่อย ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วล่ะ :-) ว่าแล้วก็รีบกลับดีกว่า รู้สึกไม่ค่อยถูกกับที่นี่ยังไงไม่รู้แฮะ -_-;

ฉันเดินออกจากห้องน้ำพลางเช็ดผมไปพลางๆ เอ...ทำไมรอบข้างมันมืดๆ จังหว่า นี่เพิ่งจะบ่ายสองเองนะ เอาน่า...ปล่อยๆ มันไป -O-; (กลัว)

ตึกตึก!

ใคร!?” เสียงฝีเท้าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปข้างหลังแล้วตะโกนคอหอยแทบแตก แต่...มันก็ไม่มีใครเลย ไม่มีแม้แต่เงาด้วยซ้ำ ...ให้ตายเถอะ มันชักจะไม่ขำแล้วนะ

ฉันพยายามเดินเร็วขึ้นและไม่หันไปมองข้างหลัง ตอนนี้ฉันสนใจแค่ว่าเมื่อไหร่จะได้ออกไปจากไอ้อาคารเวรนี่ซะที ในหัวก็มีแต่ฉากในหนังสยองขวัญฉายกลับไปกลับมา

ฉันโคตรจะไม่ถูกกับเรื่องผีสางและความมืด ตอนเด็กๆ ฉันเคยถูกลักพาตัวเอาไปขังไว้ในห้องมืดๆ...แคบๆ มันไม่มีอะไรซักอย่าง มีแต่ช่องเล็กๆ ที่เอาไว้ส่งอาหารและน้ำดื่มเท่านั้น ฉันถูกขังไว้ในที่ๆ ที่ไร้ซึ่งแสงสว่างนั่นเป็นเวลาเกือบเดือน มันทรมานจนไม่รู้จะพูดยังไงเลยล่ะ อีกอย่าง...ตอนที่บอดี้การ์ดช่วยฉันออกมาได้ ฉันเห็นไอ้คนร้ายโดนยิงตายต่อหน้า ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ฝันถึงเหตุการณ์นี้มาโดยตลอดหลายเดือน ดีนะ...ที่แม่ฉันเป็นห่วงมากเลยพาไปพบจิตแพทย์เป็นระยะๆ แต่สำหรับเด็กเจ็ดขวบแล้วมันเป็นเรื่องที่ชวนน่าขนลุกมากเลยใช่มั้ย?

ส่วนพวกยัยโอเปิ้ล...อย่างว่าล่ะนะ ตอนนั้นยังเด็กนี่นา พวกมันไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรหรอก รู้แค่ว่าฉันไม่สบายหนักจนต้องไปรักษาตัวที่ต่างประเทศเกือบปีเท่านั้นเอง

อย่ามองหน้าฉันอย่างนั้นสิคะคนอ่าน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะมาฮงมาฮาอะไรหรอกนะ T___T เครียดอยู่ย่ะ

แต่อยู่ดีๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนโดนผลักก่อนที่ตัวเองจะล้มตึงกระแทกกับพื้น (ทำไมฉากเจ็บตัวมันเยอะจังวะ ฉันจะไปประท้วงปิดสนามบิน -_-^) พอจะลุกขึ้นก็ลุกไม่ได้!

พระเจ้าช่วย ฉันรู้สึกจริงๆ นะว่าเหมือนมีคนมากดหลังฉันอยู่

...นี่มันเรียกว่าผีอำใช่มั้ยอ่ะ เคยอ่านเจอในขายหัวแร้ T()T (ขนาดไม่มีอารมณ์ฮา)

ปะ...ปล่อยนะคุณผะ...ผะ...ผี! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อยจะมาจองล้างจองผลาญฉันทำไมก๊านนนน

กล้าพูดนะ เสียงพึมพำจากด้านบนทำเอาฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย ทำไมผีเสียงหล่ออ่ะ แล้วสรุปมันเป็นผีจริงๆ เหรอ =_= หรือว่าจะเป็นแบบเอ็ดดี้ ผีน่ารักอะไรอย่างนี้อ๊ะเปล่า

แต่ผีอย่างไหนก็กลัวหมดล่ะโว้ยยยย TOT

คุณเป็นใครคะคุณผี เราควรจะหันหน้ามาคุยกันดะ...เย้ยยย ปิดตาฉันทำไมคะ

โดนทับอยู่กับพื้นยังไม่พอ ยังจะเอาผ้าดำมาคาดตาฉันไว้อีก เอ๊ะ แต่ถ้าเป็นผีจริงจะมาปิดตงปิดตาฉันทำไมกัน -_-; นี่ตกลงคนหรือผีเนี่ย แอบเสียงคุ้นๆ ด้วยนะจะบอกให้...แต่ขอตีความว่าเป็นผีละกัน T()T

คุณผีมาจะกล่าวบทไปได้ฉุดฉันขึ้นจากพื้นแล้วลากไปที่ไหนซักที่โดยที่ฉันได้แต่โวยวายจะสะบัดก็สะบัดไม่ออก

นางเอกเรื่องนี้จะตายไม่ได้นะเฟ้ย =[]=

ฮึดเส่ะฮึดดดด สู้มานนนนน แปลงร่างเป็นจ่าพนมแล้วกระโดดแทงเข่าใส่เล้ย วู้ๆๆ

แต่...ขยับไม่ได้ง่ะ TOT เหมือนถูกจับไว้ทั้งแขนทั้งขาอย่างกับมัดตราสังข์เลย ฮืออออ

คุณผีจะพาฉันไปไหนอ่ะ ปล่อยเหอะน้าเดี๋ยวทำบุญไปให้ ชีวิตฉันยังอีกยาวไกล ได้โปรดดดดฉันแหกปากหวีดร้องเสียงกระเส่า (?) นี่มันนานแล้วนะ อย่าทำฉันใจร้าวสิคุณผี

โอ๊ย!” เพราะอะไรไม่รู้อยู่ๆ ฉันก็เหมือนถูกจับโยนแล้วกระแทกตกลงมากับพื้นไม้แข็ง

แก๊ก!

เสียงปริศนาดังขึ้นตามมา มันเหมือนจะเป็นเสียงประตู

แต่ช่างมันก่อน! รู้แต่ว่าฉันเจ็บมากกกกกกกกก ก้นกบหักรึเปล่าเนี่ย? จับศอกที่รู้สึกแสบก็เหมือนจะมีของเหลวกลิ่นสนิมเปรอะอยู่...สงสัยเลือดออก เฮ้อ ช่างมันก่อนเถอะ ในเมื่อมือเป็นอิสระขยับได้แล้วฉันก็ควรจะแกะไอ้ผ้ามัดตาที่แสนจะน่ารำคาญนี่ออก! ดีนะที่มันหลวมๆ เหมือนคนมัดจะไม่ค่อยตั้งใจมัดซักเท่าไหร่ (ก็ฉันเล่นดิ้นซะขนาดนั้น =_=) ว่าแต่...ถ้าแกะออกมาแล้วจะเจออะไรมั้ยอ่ะ แบบตามสเต็ปหนังผีไรเงี้ย U_U เอาวะ อย่างน้อยมันก็ยังดีกว่าความมืดแคบที่ฉันโคตรกลัวนักกลัวหนา ขนาดตอนนอนยังต้องเปิดไฟเลยอ่ะคิดดู

ว่าแล้วฉันก็ค่อยๆ ดึงผ้าออก

แต่...ภาพที่อยู่ตรงหน้ามีแต่สีดำ

ฉันมองไม่เห็นอะไรซักอย่าง!

ใช่!! มันคือความมืด

เอะใจอยู่แล้วเชียว ตอนที่ฉันยังไม่เข้ามาในนี้ฉันยังพอเห็นแสงที่เล็ดลอดเข้ามาในผ้าบ้างเล็กน้อยเพราะผูกไม่แน่น แต่พอถูกโยนมาในนี้มันกลับไม่มีแสงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉันถูกขังงั้นเหรอ? ...ฉันถูกขังใช่มั้ย!?

เหตุการณ์เมื่อสมัยเด็กแว่บเข้ามาในสมอง ฉันตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้าแทบจะทันที มือก็ควานหาที่พักพิงจนเจอกับกำแพง ใช่แล้ว! มันจะมีกำแพงสามด้านใช่มั้ยล่ะ ส่วนอีกด้านนึงคงจะเป็นประตู ฉันยืนขึ้นแล้วคลำหาทางไปเรื่อยๆ น้ำตาก็เอาแต่ไหลออกมาไม่ขาดสาย กลัว...กลัวจับใจ ที่นี่มันไม่มีแม้แต่ช่องส่งอาหารเสียด้วยซ้ำ! อาการกลัวความมืดเริ่มกำเริบ ฉันใช้มืออีกข้างจับหน้าอกตัวเองก่อนจะพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ทว่า...ไม่! ฉันหายใจไม่ออก มันมีแต่ความอึดอัดที่มวนอยู่ในท้อง จึงได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่รู้จะทำยังไง

แก๊ก!

นี่...นี่ไง! นี่ต้องเป็นประตูแน่ๆ

ฉันคลำๆ ดูแล้วเหมือนนี่จะเป็นลูกบิด

แต่มันกลับเปิดไม่ออก!! ไม่ว่าจะบิดทางซ้ายหรือขวา ไม่ว่าจะแรงแค่ไหนมันก็ไม่เปิดเหมือนถูกล็อคออกจากข้างนอกยังไงยังงั้น

ฮืออออออออฉันขาสั่นจนแทบพยุงตัวเองไม่ไหวเลยต้องลงไปนั่งกับพื้นและพยายามทุบลูกบิดนั่นหวังว่ามันจะพัง มือที่ทุบก็เจ็บจนชาไปทั่วร่าง

กรี๊ดดดดด ช่วยด้วยยยย ฮึก...ฮือ ช่วยฉัน...ช่วยฉันด้วย ฮืออออ เสียงที่เปล่งออกจากลำคอก็แห้งผากลง ฉันพยายามผลักประตูทั้งทุบทั้งดันแต่เรี่ยวแรงมันก็เหมือนถูกสูบออกจากร่างกาย ฉันทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากร้องไห้ทำไมกันนะ

ฉันจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือตัวเองจนเลือดไหลแล้วซุกหน้าลงกับเข่าหวังว่ามันจะบรรเทาความกลัวตัวเองได้บ้าง แต่ยิ่งนานเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งจะหายใจไม่ออกเหมือนที่นี่ไม่มีอากาศ

...และสติก็เริ่มเรือนรางลงทุกทีๆ

ฮึก...ใครก็ได้ ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย

 

(special : sealight talk)

ฮ่าๆ >_< แกเห็นยัยนั่นมั้ยวะ ขนาดกลัวยังมีน่ามาพูดอะไรติ๊งต๊อง นี่คิดว่าพวกเราเป็นผีจริงๆ กันรึไง

ฉันแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่อ่ะ แม่งฮาชิบหาย ก๊ากกกๆๆผมตบไหล่ไอ้เตอร์แล้วขำไปด้วย ให้ตาย ยัยตุ๊ต๊ะชอบทำให้ผมแปลกใจได้อยู่เรื่อยเลยเชียว =w=

แต่ก็น่าสงสารนะเว้ย อย่างน้อยยัยนั่นก็กลิ้งไถลลงไปกับเนินแล้วนะ แกยังจะอุตส่าห์แกล้งต่ออีกเหมาขัดขึ้นบ้าง ...ชื่อจริงมันชื่อไอ้ เหมาเมาครับ -.- ฟังดูคิกขุอาโนเนะมากแต่ก็เข้ากับใบหน้ากวนๆ ของหนุ่มตี๋ตาสีเขียวมรกตอย่างมันนั่นแหละ เจ้านี่เป็นลูกครึ่งจีนและมีเชื้อยุโรปอยู่หนึ่งส่วนสี่เลยทำให้บางมุมหน้ามันก็ออกจะฝรั่งๆ อยู่บ้าง จมูกนี่แหลมเฟี้ยวเชียว บางครั้งผมก็แอบอิจฉามันอยู่เหมือนกันนะ ดูสิ T_T มันโคตรหล่อเลยอ่ะ แต่เอาเหอะ ผมว่าผมหล่อกว่ามันนะ โฮะๆ

ทำเป็นพูดนะ แกเล่นโยนซะแรงเชียว เออ แล้วผมทรงใหม่ของแกอ่ะ เห็นกรี๊ดซะดังลั่นตอนโดนสีถล่ม ฮ่าๆๆๆไอ้วินหรือ วินเนอร์เหน็บไอ้เหมาต่อก่อนจะหัวเราะร่า

ผมจะบอกประวัติทุกคนให้ได้ทราบแล้วกัน เอาเป็นว่ามันก็เป็นอีกคนที่หน้าตาดีโคตรๆ แถมยังเพลย์บอยฉัดๆ ผมยังต้องยกธงขาวยอมแพ้ \(-_-)/ วินเป็นคนขาววววววววว ขาวมาก ขาวสุดในกลุ่ม คือขาวแบบโอโม่เหมือนเป็นลูคีเมียระยะสุดท้าย -_-; มันเป็นคนเหนือแต่มาโตที่กรุงเทพฯ หน้าตามันน่ารักอ่ะ จิ้มลิ้ม เหมือนผู้หญิงใส่วิก ดวงตาสีดำสนิทแต่แฝงความขี้เล่นทำเอาสาวๆ ใจละลายกันไปเป็นแถบ

ส่วนคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้แนะนำไปก็ พลาสเตอร์นี่แหละ ที่จริงมันมีน้องสาวฝาแฝดอีกคนชื่อ แพรไหมซึ่งตอนนี้ไปเรียนต่อที่อเมริกา ตัวจริงน่ารักสุดยอดสวยสุดสุด   ถ้าไม่ติดที่ว่าพวกผมกับยัยนั่นรู้จักมักจี่กันมาตั้งแต่เด็กคงจะจีบไปแล้ว -..- แต่คงไปไม่รอดเพราะไอ้เตอร์หวงน้องแบบโคตรพ่อโคตรแม่ มันเคยเกือบจะฆ่าคนที่มาจีบยัยแพรด้วยการทุ่มไมโครเวฟใส่ T^T น่ากลัวว่ะไอ้พวกพี่ชายคลั่งน้องสาว :-(

พล่ามมาซะยาวยังไม่ได้พูดถึงพลาสเตอร์แม้แต่น้อย =_= เริ่มเลยแล้วกัน...ไอ้เตอร์เป็นลูกครึ่งอิตาลี อังกฤษ ไทยและไต้หวัน (แพรไหมก็เช่นกัน) เชื้อชาติแม่งเลยมากองอยู่บนหน้าหมด แต่ถึงจะสเน่ห์แรงสุดขั้ว ผู้หญิงเข้าหานับไม่ถ้วนทั้งเอเชียหรือตะวันออกก็ล้วนชื่นชอบมันหมด แต่ไอ้เตอร์ก็ไม่ค่อยไปยุ่งนักเพราะเอาแต่เวลาไปเลี้ยงหมากับห่วงน้องอยู่สองอย่าง (ผมพูดจริงนะ -_-) ตาสีฟ้าบวกกับจมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าเรียวๆ ห้อมกรอบด้วยผมสีแดงเพลิงที่ไม่ได้ย้อมแต่อย่างใด -^- ฮึ ยิ่งพูดยิ่งหมั่นไส้ ไม่เล่าต่อแล้วโว้ย

ซีไลท์หล่อสุดนะคร้าบบบบบ คนอ่านอย่าเอนเอียงไปหาเพื่อนผมน้อ TTOTT

กลุ่มเรามีกันสี่คนมาตั้งแต่วัยกระเตาะและไปอยู่อเมริกาด้วยกันมาตอนช่วงม.1 ...จนกระทั่ง ม.5 ก็ได้กลับมาเมืองไทยแล้วย้ายมาเรียนโรงเรียนเอกชนกลางคันน่ะแหละ เส้นใหญ่ซะอย่างกลัวอะไร ฮี่ๆ -v-

ของขวัญจากน้องเอมมี่ของแกก็เละตุ้มเป๊ะพอๆ กันล่ะว้อยไอ้วิน แบร่คนถูกพาดพิงเรื่องทรงผมสุดรักซึ่งเจ้าตัวอุตส่าห์ลงทุนไปตัดผมทรงนิชคุณมาหมาดๆ ทำหน้าเบ้ก่อนจะกวนประสาทตอบกลับ ไอ้วินทำหน้าบึ้งทันทีที่ชื่อน้องเอมมี่หลุดออกจากปากฝ่ายตรงข้ามก็เลยถีบไอ้เหมาเข้าให้จนมันร่วงลงจากม้านั่ง สุดท้ายเลยเล่นวิ่งไล่จับ เตะกันไปมายกใหญ่

นี่มันเด็กมอปลายหรืออนุบาลหมีน้อยฟะ

ไปหาไรกินกันนนนนนไอ้เตอร์หันมาส่งสายตาวิ้งๆ ใส่ผมแล้วลูบท้องตัวเองไปมาก่อนที่เสียงครืดคราดจ๊อกๆ จะดังขึ้นเหมือนฟ้าร้อง -_- น้ำย่อยในกระเพาะมันร้องเรียกหาอาหารใส่ปากแล้ววุ้ย เฮ้ย ไอ้วินไอ้เหมา อย่ามัวแต่ตีกันดิ ไปโรงอาหารเหอะ หิวอ่ะหิววววว >O<”

แล้วยัยนาฬิกาทรายอ่ะ เอาไงผมถามขึ้นหลังจากนึกถึงยัยฉุนั่นได้พอดี

ฉันยังไม่สะใจ -^- กินข้าวเสร็จแล้วค่อยมาปล่อยแล้วกัน ไม่ไหวแล้วว้อย แสบกระเพาะ >_<”

เฮ้ยยย แกจะปล่อยยัยนั่นไว้อย่างนั้น? นี่ก็จะยี่สิบนาทีแล้วนะไอ้เตอร์

เหอๆ ยัยถึกนั่นไม่เป็นอะไรหรอกน่า ป่านนี้คงพังประตูออกมาได้แล้วมั้ง

...อืม แอบเห็นด้วย -_-; แต่อย่างน้อยก็ผู้หญิงนะเว้ย

โธ่ แกจะห่วงอะไรมากวะ ถูกเล่นไสยศาสตร์ใส่รึไง

ฉันแค่เป็นคนดี =_= ซึ่งต่างจากแกที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เลิกๆๆๆ ก็ฉันพอใจง่ะ ไปหาไรกินก่อน แป๊บเดียวเองน่า...ยังไงก็ต้องมาทางนี้อีกทีอยู่ดี

พูดจบก็กอดคอผมแน่นแล้วลากไปหาไอ้สองตัวที่ยังทะเลาะกันไม่หยุด ความจริงจะไปกินคงกินข้าวอะไรตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ -O-; เพราะทางโรงเรียนจะปล่อยให้เด็กออกมาซื้ออาหารได้แค่ตอนเที่ยง แต่อย่างว่า...พวกผมเส้นใหญ่อ่ะ ^_^

ครั้งนี้ฉันจะยอมให้แกก่อนก็ได้นะไอ้วินแต่ครั้งหน้าไม่แน่ เชอะ

กลัวจังเลยอ่าค่าเหมาเมา

ไอ้...

โว้ยยยย ทะเลาะกันเป็นหมาไปได้ รำคาญๆๆไอ้เตอร์ที่อยู่ตรงกลางดันหัวทั้งสองให้ออกจากกันก่อนจะจับมาโขกกันแรงๆ ดังโป๊กอีกรอบจนผมที่นั่งดูอยู่กระตุกนิดๆ

รู้สึกเจ็บแทนขึ้นมาทันที =_=

แกทำร้ายเพื่อน T^T เพื่อนที่แสนดีอย่างพวกเรา!”

แกมันชั่วแกมันเล๊ว ฮือๆๆ ไปก็ได้ฟะ โมโหหิวแล้วมาลงที่กรูอีก

นั่นแหละบทสรุป... คนทำปล่อยมือออกพร้อมกับเดินนำอย่างไม่มีความรู้สึกผิดบนใบหน้าแม้แต่นิด ไอ้เหมาทำปากบู่ ฉุดผมออกจากม้านั่งแถมยังเอาแขนมาพาดไหล่พลางพูดเจี๊ยวจ๊าวข้างหูไม่หยุด -_- ตามด้วยไอ้วินที่พยายามจะกระโดดเกาะหลังผมถ้าไม่ติดที่ว่าผมเสยคางมันยุบไปเสียก่อน

รุนแรงกันจัง T()T”

แล้วใครใช้ให้แกทำตัวปัญญาอ่อนละวะ

“(*(%})_*(&^%#$%^{)_(*&%^$^&(”

เถียงกันมาตลอดทางจนกระทั่งถึงโรงอาหารนั่นเอง =_=

ไอ้เตอร์รีบกระโจนเข้าใส่ร้านสเต๊กจนป้าแกตกใจเกือบหงายหลังหัวฟาดกระทะเทฟล่อน -_-; ส่วนไอ้วินกับไอ้เหมาก็วี้ดว้ายกันไปซื้อขนมมากินเล่น (เหตุผลหลักคือคนขายน่ารัก)

ส่วนผมไม่หิวเลยเดินมาเข้าห้องน้ำก่อน มือก็หยิบไอโฟนกดเล่นไปพลางๆ ฮู่ยยย เจ็บแผลจริงๆ T_T ผมปวดหัวตุบๆ ไปหมดแล้วเนี่ย เพราะยัยบ้าชื่อประหลาดนั่นแท้ๆ ที่บ้าคลั่งถึงขนาดเอาปืนซอมบี้มาทุบหัวผมเล่น คิดแล้วมันน่าจับมาตีซะให้เข็ด ฮึ่มฮั่ม -_-+

เอ ว่าแต่ตอนนี้เธอจะเป็นอะไรรึเปล่านะ ชักห่วงขึ้นมานิดๆ แล้วอ่ะ =_=; ยัยนั่นอาจจะเสียสติถึงขั้นกรีดข้อมือตัวเองตายไปแล้วก็ได้ใครจะไปรู้ จากนั้นผมและไอ้คุณเพื่อนก็จะตกเป็นฆาตกรโดยปริยาย T()T

ผมเปิดก๊อกแล้วใช้มือวักน้ำใส่หน้าไล่ความคิดปัญญาอ่อนออกไป อยู่ดีๆ เสียงแป๋นแหล๋นทั้งหลายแหล่ของผู้หญิงก็ดังขึ้นมาจากฝั่งตรงข้ามกำแพง หือ ทำไมเสียงดังจังวะ พูดกันดีๆ ก็ด้ายยยยย ไม่ต้องแหกปากตะคอกตะโกนอะไรนักหนาหรอก นี่พวกเธอจะให้คนทั้งโรงเรียนได้ยินเลยรึไง -_-;

เฮ้ย แล้วตกลงเจอผีจริงๆ เหรอ เล่าดิ้ๆๆ

 อย่าให้ฉันพูดเลย ขนาดเข้าไปกับยัยมายด์ยังกลัวแทบฉี่แตก TOT ไม่มีใครในห้องน้ำซักคน ฉันไม่กล้าอาบน้ำเลยออกมาก่อน เออๆๆ เหมือนเรื่องผีที่เค้าเล่ากันมันจะจริง ไอ้ห้องเก็บของอ่ะ ฮือออออ พูดแล้วขนลุก

เกิดอะไรขึ้น? O_o”

ก็อยู่ๆ มีเสียงใครไม่รู้เคาะประตู ดังมากกกก ฉันนี่วิ่งหนีขาแทบขาด…”

ยัยมิ้นท์...ลืมเล่าไปรึเปล่าว่าแกทิ้งฉันไว้ตรงนั้นคนเดียว =_=”

ไม่ต้องไปฟังมัน เออ แล้วแบบมีเสียงกรี๊ดปนสะอื้น เหมือนจะร้องไห้อ่ะแก โหยหวนมาก เอาแต่พูดว่าช่วยฉันด้วยๆ โอ๊ย จะไม่ไปเหยียบที่นั่นอีกแล้วววววว น่ากลัวเป็นบ้า ดีนะที่มีแต่เสียงไม่งั้นฉันคงหัวใจวายตายตั้งแต่ตรงนั้นแล้ว TT”

หลังจากที่ได้ยินประโยคล่าสุด สาบานได้ว่าลมหายใจผมปั่นป่วนไปหมด... ตอนนี้ความกลัวเริ่มครอบคลุมหัวสมอง ในใจก็เอาแต่พร่ำถามว่าทำไม? คนที่ดูเข้มแข็งอย่างยัยนั่นน่ะนะจะร้องไห้? ผู้หญิงถึกทึนอย่างนั้นเนี่ยนะจะขอความช่วยเหลือ?

ไม่ต้องรอให้สมองได้ประมวลผลผมก็วิ่งออกจากห้องน้ำชายทันที รู้แค่ว่าต้องไปที่นั่นให้เร็วที่สุด!

ไม่รู้นะว่าผมเป็นบ้าอะไรถึงต้องห่วงยัยเผละขนาดนี้ ทำไมต้องรีบ? ทำไมต้องกลัวว่าเธอจะเป็นอะไร? ทำไมทำไม...อีกนับไม่ถ้วน

ไม่นาน ผมก็ให้ข้ออ้างกับตัวเอง

...ผมกลัวความผิด

แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ

แต่...ถ้ายัยนั่นเป็นอะไรไป ผมก็คงจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย





















with janehey (: 
- แย่อะแย่มากเลยโฮฮไร้ซึ่งกำลังใจจ้าบายตันมาก:(
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,109 ความคิดเห็น

  1. #1055 ★LoVeYOu❤MYiDol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 00:23
    รุนแรงจริ๊งๆเล่นแรงไปป่ะเนี้ย? 
    #1,055
    0
  2. #850 bLueNiGhT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2555 / 22:55
    ร้องไห้เลยอ่ะ ก็นะเราก็ไม่ชอบความมืดเหมือนกัน
    #850
    0
  3. #807 sweet life (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2555 / 20:20
     รุนแรงแหะ= =;
    #807
    0
  4. #468 pandyzaza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 15:46
     เราร้องไห้ตามนางเอกเลย  ฮึก ..ก  กก ก  ฮืออ   อ อ อ อ อ อออ
    #468
    0
  5. #467 crijnook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 22:03
    ใจร้ายมาก
    #467
    0
  6. #466 N'Ning (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2554 / 12:42
     อ๊ากก`~! คนหล่อใจร้ายย~ T^T
    #466
    0
  7. #465 padpatt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 15:31
    พระเอกใจร้าย-w-
    #465
    0
  8. #464 เด็กบ้า โป๊ะโป๊ะฉึ่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2554 / 23:17
     น่าสงสารนางเอก กลุ่มพระเอกเล่นแรง - -*
    #464
    0
  9. #463 !^:kluay:^! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 01:03
     ไลท์นายทำความผิดไว้สาหัสเลยนะ อ๊ากกก
    #463
    0
  10. #462 boom boomm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2554 / 21:19
    นางเอกมีความหลังน่ากลัวอ่ะ
    สงสารพระเอกรีบไปช่วยเร็ว ๆๆๆ
    #462
    0
  11. #461 Mandy Moore ♥ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2554 / 17:42
    ชอบจริงงงงงงงงงงงง แอร๊ยยยยยยยยยยยย
    #461
    0
  12. #460 รักนิยายเรื่องนี้...0.0 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 15:31
    พระเอกเป็นห่วงนางเอกล่ะเซ่...

    โอ๊ยยยย! ถอดวิญญาณไปสวมร่างนางเอกดีฟ่า น่ารักเกินไปเเล้วววววววว -_-^
    #460
    0
  13. #459 BreeZe Summer (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 13:18
    อ่า น่ารัก >O<~

    ทำให้ลุ้นอย่างอ่านบทสวีตของพระนางที่ไม่รู้จะมีหรือไม่

    >________________________<


    #459
    0
  14. #458 FCjiewza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2554 / 20:38
    * กลุ่มพระเอกก็ =O=
    #458
    0
  15. #457 FCjiewza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2554 / 20:31
    กลุ่มพระเอกกู =O=
    #457
    0
  16. #456 ซินดี้1992 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 21:06
    สนุกมากกๆๆ แต่แกล้งแรงอ่ะ สงสารนาฬิกาทราย T-T
    อัพเร็วๆนะคะรอลุ้นอยู่ เม้นเกินแล้วน้า
    เราว่าแต่งดีออก อย่าคิดมากๆๆ ^_^
    #456
    0
  17. #455 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 20:36
    สงสารนางเอกนะเนี่ย


    แกล้งกันแบบนั้นอ่ะ
    #455
    0
  18. #454 sunprai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 20:02
    รีบอัพพพพพพพพพพพ !!! น่าลุ้น >_____< ~
    #454
    0
  19. #453 anndirus (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 19:58
    แกล้งแรงกันจริงนะเนี่ย!
    อยากต่อ รีบอัพนะคะ
    #453
    0
  20. #452 ✤ Leaf oppa ✤ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 19:54
     สนุกค่า TT_____TT
    อยากได้นางเอกแบบนีมานานมากแล้วขอบคุณนะคะไรเตอร์
    ไรเตอร์ไม่ได้แต่งแย่นะ ไรเตอร์แต่งตอนนี้ซีไลท์เจอนาฬิกาทรายสิค้า เค้าจะรักคุณไม่เปลี่ยนรัก 
    #452
    0
  21. #451 MingkYZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 19:27
    ชื่อ เหมาเมา ฮามากอ่ะค่ะ นั่งขําคนเดียวเลย55
    #451
    0
  22. #450 MingkYZ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 19:24
    ชื่อ เหมาเมา ฮามากอ่ะค่ะ นั่งขําคนเดียวเลย55
    #450
    0
  23. #449 wahn' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 15:14
     แกล้งแรงจริง ๆ = ='
    #449
    0
  24. #448 Kwan_222 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 08:51
    รีบๆๆอัพนะคะ สนุกมากๆๆๆๆ
    #448
    0
  25. #447 Nam.wann (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 เมษายน 2554 / 04:10
    สนุกอ่า อยากอ่านต่อจังเลย T[]T;
    มันค้างอ่ะๆ รอน่ะค่ะ
    #447
    0