you're distorted บ้าชะมัด! ดันไปหลงรักยัยจอมเพี้ยน

ตอนที่ 24 : you're distorted ; นักประดาน้ำ -////////////////-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    6 ก.พ. 55



  


19

นักประดาน้ำ 

 

(ช่วงนี้อีโมหัวใจเต็มหน้ากระดาษเลยนะยะ แง้ T.T : นาฬิกาทราย)

เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ...

ไม่หลับแบบอย่าอยู่คนเดียวเลยคืนนี้ (?)...ไม่หลับ...ไม่หลั๊บ ไม่หลั๋บ!! แม้ว่าจะนับวัวนับควายเป็นพันเป็นหมื่นก็ไม่สามารถข่มตาให้เข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวานได้ โฮๆๆ TOT ทั้งที่ก่อนหน้านั้นง่วงจนหนังตาแทบจะปิดลงมากระแทกลิ้นปี่แท้ๆ ตัวต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกเสียจาก...

อีตาซีไลท์! :-(

ตายไปเถอะ...รีบไปตายซะที จะไปตายที่ไหนก็ปายยย!!! (เลือกเพลงบอกตีนกาบนใบหน้ามาก)

อย่าเพิ่งสาปแช่งให้มันตายเลย ฉันนี่แหละจะม่องเท่งก่อนใคร กรี๊ดดดด >_< ฉันต้องเด๊ดสะมอเร่แน่ๆ ฮือๆๆ ฟุ้งซ่านจนจะถลาไปปล้ำเจ้ปอมกับเจ้เปิ้ลแล้วเนี่ยว้อยยยย

แถมพอจะหลับก็เกือบรุ่งเช้า...ตะวันแยงรูทวาร หนีไปมีความสุขอยู่ในฝันได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายมาจากข้างนอก ในที่สุดจึงต้องจำใจลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเตรียมรับประแด๊กอาหารเช้าแทน

ส่วนเสียงโวยวายที่ว่าก็มีที่มาจาก...

อีตาพลาสเตอร์นั้นปวดฉี่กลางดึกแล้วเกิดอาการอยากเด็ดดอกไม้ใจจะขาด แต่ดันนึกกลัวผีขึ้นมา (ไอ้...ผู้ชายใจตุ๊ด =_=) เจ้าตัวเลยไม่กล้าลุกไปเข้าห้องน้ำคนเดียว ด้วยความเขินอายและความเป็นผู้ชายห้าวหาญทำให้ไม่กล้าชวนเพื่อนๆ ไปด้วยและนั่นก็คือสาเหตุที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมนี้ขึ้นมา

ไอ้กอเอี๊ยะได้ทำการชิ้งฉ่องลงกับขวดน้ำดื่มตราสิงห์ (สาบานเลยว่าไม่ได้โฆษณา) ...พอตอนเช้า เหมาเมาซึ่งตื่นนอนมาเป็นคนแรกก็ดั๊นคอแห้งพอดิบพอดี แต่ด้วยความงัวเงียบวกกับกระหายน้ำ ไอ้เหมาเมาแสนซวยจึงคว้าน้ำดื่มตราสิงห์บรรจุฉี่ของพลาสเตอร์มาซดเอื้อกๆ TTOTT!!

คิดต่อเอาเองแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น

(วินเนอร์บอกฉันว่าเหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว แต่เปลี่ยนจากสองตัวที่กล่าวมาข้างต้นเป็นซีไลท์กับวินเนอร์แทน =_= พระเจ้าคะ...มันเกิดซ้ำสองได้ด้วยเรอะ ความอุจาดแบบนี้มันสามารถลอกเลียนแบบกันได้เรอะ!? อันที่จริงเขาเคยเล่ากันในรถให้พวกเจ้ๆ เฮียๆ ฟังแล้วแหละ แต่ตอนนั้นฉันคงนั่งเล่นฟรุตนินจาอยู่จนไม่ทันได้ฟังน่ะ แฮ่)

 ทุกคนขำกันน่าดูเลยอ่ะ ยกเว้นเหมาเมาที่ทำหน้าเหม็นเบื่อประหนึ่งถังขี้เคลื่อนที่มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย

ไม่ตลกนะไอ้วิน! แกน่าจะเข้าใจฉันไม่ใช่เหรอวะ ตอนไปเขาใหญ่แกก็กินไปหลายอึกอยู่นี่ ฮือๆๆ อร่อยใช่มั้ยล่ะ

ไอ้ชั่ว ใครใช้ให้แกขุดคุ้ยเรื่องนี้มาพูดฟะ

ฟอดแฟดๆๆ

ปล่อยให้มันเถียงกันไป ไม่เกี่ยวกับฉัน =_= เรื่องทุเรศๆ อย่างนี้ไม่อยากจะได้ยิน เดี๋ยวกินข้าวไม่ลง

“-O-…” แต่พอเงยหน้าขึ้นฉันก็อยากจะหันไปฟังไอ้สองคู่หูนั่นพูดต่อจริงๆ อีตาซีไลท์นั่งยิ้มแป้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนกับเหตุการณ์ใดๆ ในมือเขามีดอกไม้เล็กๆ จากแจกันใบน้อยที่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ หมอนี่กำลังหมุนก้านดอกไม้เล่นอยู่ง่ะ แต่...จะมองฉันทำไมกันเล่า! เห็นว่าเป็นดอก...เหมือนกันใช่มะ T^T

อ่ะ ให้แล้วดอกไม้สีชมพูน่ารักๆ นั่นก็มาอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมกับเจ้าของประโยคเมื่อครู่ ซีไลท์เขยิบเก้าอี้มานั่งข้างๆ

ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ? ทำไมพอกะพริบตาอีกทีหมอนี่ดันมานั่งเก๊กอยู่ข้างหน้าแล้วเนี่ย

เอามาทำไม =O=”

ก็เห็นมองตั้งนาน นึกว่าอยากได้

ขี้ตู่ที่สุด ไม่อยากได้ย่ะ!”

อ๋อ หรือว่าอยากได้คนถือดอกไม้แทนล่ะครับ 

อ๊ายยยยยยยยยย TOT// รู้ได้ยังไงน่ะ เฮ้ย! ไม่ช่ายยย

ไอ้บ้า! ไม่อยากได้ทั้งสองอย่างนั้นแหละโว้ย

สายตาคุณน่ะ...หลอกผมไม่ได้หรอก :P”

ฉันทำท่าจะเถียงแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงลำคอไปซะก่อน เมื่อมือใหญ่ข้างที่ถือดอกไม้นั่นเลื่อนมาข้างแก้มฉันก่อนจะปัดปอยผมที่อยู่ข้างๆ ออกแล้วทัดมันลงกับใบหูฉันเบาๆ

นี่ฉันลอยไปแล้วรึยัง ใครก็ได้ฉุดฉันลงพื้นดินทีเถอะ แง้!

อ้าวๆ อย่ามัวแต่กินกันเอง ไปตักเบรคฟาสต์ก่อนไป ฮิๆเสียงเจ้ปอมทำให้ฉันรู้สึกตัวก่อนจะสะดุ้งนิดๆ ด้วยความตกใจ ซีไลท์หัวเราะคิกๆ ไม่เลิกจนกระทั่งฉันต้องเดินหนีไปตักอาหารแทนนั่นแหละ T()T!!

นี่ฉันเป็นอาร๊ายยยยย U_______U

 

แล้วเรื่องที่น่าตกตะลึงคุณมรึงยังอึ้ง...ก็มีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเรื่องด้วยกัน

1.ฉันนอนไม่หลับ ทั้งที่ปกติหลับง่ายยิ่งกว่าโนบิตะ

2.ฉันกินอาหารน้อยลงมาก ทั้งที่ปกติกินเยอะยิ่งกว่าไจแอ้นท์ นั่นทำให้ทุกคนค่อนข้างตะลึงตึงโป๊ะไปนานทีเดียว (ส่วนหนึ่งเพราะอีตาซีไลท์คอยกีดกันด้วยส้อมและมีดสแตนเลส ทำให้เกิดสงครามบนโต๊ะอาหารขึ้นมาเล็กน้อย =_=)

ให้ตายเถอะจอร์จ ฉันแพ้ท้องเหรอ...หรือกำลังจะก้าวเข้าสู่วัยทองก๊านนนน

อืมมมม เลิกคิดมากเหอะ รู้สึกว่ายิ่งฉันพยายามมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งเหมือนทรมานตัวเองฟ่ะ มาสนุกสนานกับการเที่ยวดีกว่า >O<! นานๆ ครั้งจะได้มาพร้อมหน้ากันนี่เนอะ (มีไอ้สี่ตัวที่เหลือแถมมาด้วย)

ตอนนี้ฉันอยู่บนเรือยอร์ชในชุดลำลองพร้อมลุยแล้ว ^____^ ถึงจะว่ายน้ำไม่เป็นก็บ่ยั่น~ ชูชีพมีไว้ทำไมล่ะยะ! เอาไว้ใส่เดินเที่ยวร่อนสยามมั้งน่ะ -_- ว่าแต่ไอ้พวกผู้ชายมากเรื่องทำไมมันไม่มากันซักทีหว่า มัวแต่โบ๊ะหน้าเสริมหล่อกันเรอะ พวกนายจะแฮนซั่มไปให้ปลาการ์ตูนดูรึง๊ายยย ขนาดสาวๆ อย่างเจ้ปอมกับเจ้เปิ้ลยังมาแล้วเลย!

...ใช่แล้วววว เรากำลังจะไปดำน้ำกันค่ะ :-)

น่าสนุกใช่มั้ยล่ะ~ พูดแล้วก็คิดถึงไอ้พี่เย็นจังแฮะ คราวที่แล้วไประยองด้วยกันโคตรมันส์เลยขอบอก

อ้อ ครอบครัวฉันซื้อเรือส่วนตัวไว้น่ะ (ให้ลุงแรมโบ้ขับนี่แหละ) ก็มีแต่พวกเราเก้าคนเท่านั้นที่จะไปท่องทะเลกัน ฮิ้วววว

แต่...ตอนนี้มีอยู่แค่สามคน =O=

อีตาพวกนั้นเมื่อไหร่จะมาเนี่ย! เบื่อแล้วนะฉันหันไปบ่นกับเจ้ปอมที่กำลังผูกสายบิกินี่สีแดงเลือดหมู -_- นี่ถ้าอยู่กลางทุ่งนาควายมันคงไล่ขวิดไส้แตกแล้วนะเนี่ย โอ๊ย อินังเสื้อสีขาวบางๆ ที่คลุมอยู่น่ะไม่ต้องใส่หรอกเจ๊ เปียกน้ำมันก็อะซู่ซ่าส์เห็นไปถึงเทือกเขาหิมาลัยหมดแหละ จะเซ็กซี่ไปถึงไหนกันยะ

เจ้เปิ้ลก็ไม่น้อยหน้า เธอใส่เสื้อกล้ามสีดำรัดรูปโชว์สัดส่วนนางแบบพร้อมกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋สีขาวแนบเนื้อ ผิวขาวๆ หน้าตาสวยๆ ของสองคนนั้นทำให้ฉันแทบกัดเสื้อชูชีพด้วยความอิจฉาตาร้อน TAT

มาแล้ววว! ขอโทษที่ช้านะลุง ฮี่ๆๆ

นั่นไง มากันยกแก๊งค์เลย =O= มัวแต่ไปทำอะไรอยู่ฟะ ช้าชิบเป๋ง! เอ...แล้วถุงพลาสติกสีดำใบใหญ่นั่นมันอะไรหว่า ทำไมต้องหอบหิ้วกันมายกใหญ่ด้วย

เอ้อ ลุงคร้าบบบบ ฝากไอ้นี่ไว้ข้างบนก่อนได้ป่ะ อะไรน่ะเหรอ?...ซีเคร็ทค่ะ จุ๊บๆพอยื่นถุงปริศนาให้ลุงแรมโบ้เสร็จ ทุกคนก็กระโดดขึ้นเรือแล้วส่งเสียงดังอย่างครื้นเครง =__= “ไปเลย วู้วววๆ

ครืนนนน

พอเรือแล่นแล้วลมแรงสุดยอดง่ะ ผมฉันนี่ปลิวว่อนปรกหน้าเป็นอีเม้ยไปละ

แดดจัดชิบ ร้อนจังโว้ยยยพลาสเตอร์บ่นกระปอดกระแปด แต่แค่บ่นเท่านั้นไม่พอ...เจ้าตัวยังถลกเสื้อโปโลแขนสั้นขึ้นบนแล้วสะบัดมันออกจากร่างทันที!

ปรี๊ด! (เสียงเลือดกำเดาพุ่ง)

เออว่ะ ลืมถอดเสื้อเลย มัวแต่วุ่นๆ

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

ปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!

ช่วย...ช่วยช้านด้วย จะ...จาตายเลี้ยว T.,T เนื้อหนังร่างหนาหน้าท้องอันน่าซบ กลิ่นหอมแบบผู้ชายตลบอบอวลไปทั่วแล้ว อ๊ากกกกก

น้ำลายข้อยหยดเป็นทางเยยเจ้า...

โอเค ชาตินี้ฉันตายตาหลับเป็นที่เรียบร้อย ไม่ต้องมีพิธีสวดศพแล้ว! จัดการเผาได้เลย กรี๊ดดดด ไฟรักครุกกรุ่นไปหมดล้าวววว

ดูดิ ขนาดเจ้ทั้งสองยังมองตาไม่กะพริบเลยง่า แล้วผู้หญิงหน้าตาธรรมดาอย่างฉันจะเหลือเหรออออ

เลิกทำจมูกบานๆ พร้อมหน้าตาหื่นกระหายอย่างนั้นได้มั้ยฮะ =_=” ซีไลท์ยื่นมือมาปิดตาฉัน O_o อ๊าย! เลวที่สุด นายกำลังทำลายทัศนียภาพอันงดงามของช้านนน

จริงสิ ยังไม่ได้มองหุ่นอีตานี่เลยอ่ะ อ๊ายๆๆ อยากจะเห็นเหลือเกินว่าร่างภายใต้ร่มผ้าจะบึ้กและน่ากอดขนาดไหน (สันดานออกทันทีเมื่อเห็นผู้ชายโป๊)

ฉันพยายามดันมือซีไลท์ออกและในที่สุดความพยายามก็เป็นผลก่อนที่จะหันหน้าไปประชันกับกล้ามหน้าท้องสุดเซ็ก...

...เสื่อม

=_=

อะไรวะ เซ็งเลย! ถึงว่า...มีเสียง พรึ่บแค่สี่พรึ่บ นายนี่ยังไม่ได้ถอดเสื้อเกรย์ฮาวน์ออกนี่เอง

ไม่เปลื้องผ้าเราไม่สนใจค่ะ ไป๊ๆๆ ต่อให้นายใส่แบรนด์เนมทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดตีน ณ วินาทีนี้ฉันก็ไม่สนใจว้อยยย! นี่ทะเลนะยะไม่ใช่เดินแฟชั่นบนแคตวอล์ก เข้าใจคำว่า เรือยอร์ชมั้ย? ถอยไปเลย ถ้าไม่ถอดจะได้มองคนอื่นแทน

(ทำไมนางเอกเป็นงี้อ่ะ รับไม่ได้! << แกแต่งให้ฉันเป็นแบบนี้เอง! TOT : นาฬิกาทราย)

บางทีหุ่นอีตาซีไลท์อาจจะไม่ดีก็ได้นะ เลยไม่อยากโชว์ ฮุๆ สมน้ำหน้า ล้อฉันไว้เยอะ! ตัวเองก็พอกันนั่นแหละ ดูภายนอกอาจจะหุ่นดี๊ดีร่างสูงใหญ่ แต่ข้างในคงมีแต่กระดู...

ไม่ต้องทำน้ำลายหกใส่คนอื่นเลยยัยบ๊อง สนใจคู่หมั้นตัวเองนี่มา!”

พรึ่บ!

เอื๊อกกกกก! ปะ..ปะ..ปรี๊ดๆๆ!

กระทะค่ะกระทะ เมื่อกี้พูดผิด >_<

ขะ...เขาหุ่นดีมากเลยอ่ะ ตะลึงจนบรรยายไม่ถูกแล้วเนี่ย ฮือๆๆ

ผิวขาวอมชมพูที่ดูไม่ขี้โรคผสมกับกล้ามท้องซิกแพ็คทรงสวยกระชับและแขนล่ำน่ากัด! ฉันอยากซบไหล่หนาๆ ของเขาจัง ให้ตาย! แล้วยังหน้าอกแน่นดูแข็งแกร่งแต่ก็ไม่ได้เว่อร์เหมือนพวกนักกล้ามพอเอามาบวกกับดวงตาคมสีอำพันน่าดึงดูดและใบหน้าหล่อเหลา เป๊ะทุกสัดส่วนในร่างกายทำให้ยิ่งดูดีขึ้นไปอีกเป็นร้อยเท่า สาบานได้ว่าผู้หญิงทุกคนในโลกที่อยู่ในเหตุการณ์แบบฉันคงจะระทวยลงไปกองเป็นเจลาตินกับพื้นแน่ๆ...ฮอต...ฮอตชะมัด!! หุ่นเซ็กซี่ชวนข่วนหลังและลูบไล้นั่นทำให้ฉันแทบกระโดดลงจากเรือไปว่ายน้ำเป็นเพื่อนปลาไปด้วยเลย กรี๊ดด กรี๊ดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!

(ยาวมาก =()=! ความหื่นทำได้ทุกอย่างจริงๆ)

ซีไลท์ที่เห็นฉันฟืดฟาดพร้อมกับจ้องร่างเขาไม่วางตา...ก็เริ่มหลุดขำออกมาทีละนิด และนั่นก็ทำให้ซิกแพ็คของเขาสั่นเล็กน้อย อ๊ากกก >////<

ฉันอยากมีบ้างจังเลยอ่ะ มันดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก *O* เขาบอกกันว่าผู้หญิงที่มีซิกแพ็คหน่อยๆ ทำให้ดูมีเสน่ห์ด้วย ...แต่อย่างฉันก็คงจะมีแต่สนียดเพราะซิปแตก!! (ย้ำอีกทีว่า...ซิปแตกกกกกกก’)

ใจเย็นนะพี่น้อง เธอกำลังทำให้ฉันหวาดกลัว

หะ...หือ(เพิ่งรู้สึกตัวและละสายตามองขึ้นบนแทน)

หุ่นฉันฮอตใช่มั้ยล่ะ >_O มีแต่คนชมนะบอกไว้ก่อน

“=O=”

ลืม...ลืมฉันลืมไปก่อน~! นี่ฉันเผลอทำอะไรลงไปเนี่ย กรี๊ดดด ดันไปทำหื่นใส่อีตาบ้านี่ซะได้ ฮึ่ย! ถึงหุ่นเขาจะน่าฟัดน่ารัดน่ากอดปู้ยี้ปู้ยำซักแค่ไหนแต่ฉันก็ไม่มีทางจะยอมรับนายหรอกย่ะ

จะ...จะบ้าเหรอ!! ขี้ก้างจะตาย :-( ฉัน...มะ...ไม่สนหรอกโว้ยและพอได้สติฉันก็อ้าปากด่าฉอดๆๆ ถึงจะมีติดอ่างเป็นระยะบ้างก็ตาม T^T

อ๋อเหรอ แล้วที่มองช่วงบนฉันตาไม่กระพริบนี่เรียกว่าอะไรล่ะ

หน็อย แล้วจะให้ฉันมองช่วงล่างเหรอยะ!”

“=()= อุ๊ย อย่ามาทะลึ่งเบเบ๋

“…หมายถึงฝ่าเท้า! คิดอะไรของนายอยู่ก๊านนน

เถียงกันไปซักพักฉันก็เริ่มปรับเรตินาให้คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมของเหล่าผู้ชายเปลือยท่อนบนได้นิดหน่อย -_-; เฮ้อ เกือบตายแน่ะ ดีนะที่ฉันมีภูมิคุ้มกันหนุ่มๆ หน้าตาดีสูง (เหรอออออยะ!)

ขณะที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับท้องทะเลบริเวณด้านหน้าเรือยอร์ชลำเล็ก ก็เหลือเพียงฉันกับอีตาซีไลท์ยืนจังก้าอยู่ในที่ร่มด้านในพร้อมให้ความสนใจกับท้องผู้ชายตรงหน้าเหมือนกัน...

เย้ย บ้า!

ฉันขยุ้มหัวตัวเองเองไปมาและ (พยายามเลื่อนสายตาขึ้นไป) มองใบหน้าของอีตาซีไลท์อย่างหงุดหงิดโดยไม่มีสาเหตุ แง เหมือนอีบ้าหาทางกลับบ้านไม่ถูกเลยโว้ยยย T_T ไม่อยู่แล้วๆๆ

ฉันกำลังจะเดินออกไปหาทุกคนที่อยู่ข้างหน้าแต่ซีไลท์ก็ฉุดแขนเอาไว้ก่อน (ชอบฉุดนักใช่มั้ย เดี๋ยวฉันก็ฉุดลากเข้าถ้ำบ้างหรอก อ๊ากกกกก) เขาขมวดคิ้วแล้วเอียงคอถาม

นี่ เธอทาครีมกันแดดรึยัง

“=O= ถามมาได้ นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก

ทาแล้ว?”

หึฉันส่ายหน้าพัลวัน ทาทำไม ขี้เกียจ

“=_______= พระเจ้าช่วย! ยัยผู้หญิงติ๊งต๊อง ยัยสากกะเบือยันเรือรบ เอ่อ ยัย...ไม่ใช่ผู้หญิง! เธอต้องเป็นกะเทยแปลงเพศมาแน่เลยว่ะ ไม่สิ ผู้ชายยังรักสวยรักงามกว่าอีก...โอ๊ย จะด่าว่าอะไรดีวะ ยัยบ้าๆๆ!”

“=()= เดี๊ยนทำอะไรผิดก๊ะ

อะไรฟะ อยู่ดีไม่ว่าดีด่าเป็นชุดจนแทบฟังไม่ทัน โฮๆๆ ฉันไม่ทาครีมกันแดดแล้วมันไปทำให้ขนจั๊กกะแร้นายแพลมออกมาสามนิ้วเรอะ!

ขืนไม่ทา เธอเกรียมแน่! มานี่ซิ

ซีไลท์เขยิบไปนั่งกับเบาะข้างหลังพลางทำท่าหาของในกระเป๋าสะพาย ฉันเบ้ปากด้วยความขัดใจทว่าก็เดินตามไปนั่งแต่โดยดีอย่างเช่นเคย ก็นะ...ฉันขี้เกียจจะเล่นตัวละ รู้ๆ กันอยู่ว่าผลสุดท้ายหมอนี่ก็บังคับฉันได้ตลอด จะสะดิ้งให้เปลืองแรงทำไมก็ไม่รู้ นี่ไม่ใช่ฉากในละครนะยะ! ที่ยัยนางเอกหน้าตาโง่งี่เง่าจะทำเป็นกระเง้ากระงอดไม่ยอมทำตามที่พระเอกบอกจนสุดท้ายก็ต้องให้ผู้ชายมันถึงเนื้อถึงตัวทุกที

พูดแล้วอิจฉาฟ้าลดาในละครเลยฟ่ะ เมื่อไหร่จะมีคนอย่างคุณชาร์ลจะออกตามหาฉันบ้างง่า

เนี่ยๆ เดี๋ยวกระโดดลงทะเลตอนนี้นี่แหละ ให้น้ำพัดพานางเอกสาวสวยอย่างฉันลอยไปเกาะมินทร์เผื่อจะได้ฝาละมีหล่อๆ อย่างสายชลบ้าง กรี๊ดดด ฮิๆๆ (ไม่ใช่ว่าพอลอยไปติดเกาะ ทุกคนคิดว่าเป็นพะยูนเกยตื้นจริงๆ TOT)

ยื่นขามา

หา O.o”

ยื่น ขา มาคราวนี้ไม่พูดเฉยๆ ยังปั้นหน้าโหดใส่ฉันอีก

อ้อ ฉันทาเองได้ย่ะ เอามาเหอะฉันเหลือบมองไปยังสิ่งของที่อยู่ในมือเขา ...ครีมกันแดดนี่เอง U_U พูดตามความจริงคือไม่อยากทาม้ากมาก ฉันโคตรไม่ชอบเลย เนื้อครีมมันเหนียวเหนอะหนะจะตายไป! ยี้ๆ

ไม่ต้อง เธอน่ะอยู่เฉยๆ ไป

ฉันไปฆ่าพ่อแกตายรึก็เปล่า ทำไมต้องทำหน้าดุเป็นร็อตไวเลอร์พร้อมจะงับหนังหัวฉันด้วยฟะ

ไม่ต้องมาขู่ฉันซะให้...ว้าย!”

อยู่ดีๆ ซีไลท์ก็ดึงขาฉันขึ้นไปพาดกับหน้าตักตัวเองโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แว้กกก ฉันเป็นสาวเป็นนางนะยะ มาแหกแข้งขาต่อหน้ากันอย่างนี้ได้ยังง้ายยย

ที่หน้าทาเองแล้วกันนะ เอ้าเขาโยนหลอดเล็กอีกหลอดนึงมาให้ ก่อนที่มือเปลือยเปล่าอุ่นๆ นั่นจะทาบลงกับน่องฉันและ..และ..

โฮกกกกกกกกกกกกก

ฉันใส่ขาสั้นมาด้วยอ้ะ T////T วาบหวิวจนตัวจะปลิวแล้วโว้ยยย

อึ๋ย จะ...จั๊กจี้ >_<” พอมาถึงบริเวณต้นขาฉันก็เริ่มดิ้นแด่วๆ สวมวิญญาณชมพูแพรแทบถลาเข้าไปซุกเป้าซีไลท์ อ๊ายยยยยย เลวที่สุด! ไม่ใช่น้า TT_TT ฉันขนลุกต่างหากล่ะยะ อย่ามาใส่ร้ายกันเซ่

คิกๆหัวเราะอีกครา มีอะไรน่าขำขันมีทราบ แน่ใจนะว่าขาคน ไม่งั้นฉันเอาไปต้มกินแล้วว่ะ ฮ่าๆๆ

ไอ้...ไอ้คุณชายชามแตก (แปลงจากคุณชายชาร์ล) เดี๋ยวก็สะบัดฝ่าตีนน้อยๆ ใส่หน้าเลยเฟ้ย ปากเสียได้ไม่เว้นวันหยุดราชการจริงๆ ฮึ่ม!

พอๆๆ ไม่จั๊กจี้แล้ว หยุดกระแดะแล้ว หมดอารมณ์!! (อ้าว =O=)

ฉันส่งค้อนวงใหญ่ให้อีตาชามแตกก่อนจะบีบครีมหลอดเล็กลงปลายนิ้วแล้วป้ายหน้าตัวเองบ้าง

แค่นี้ก็เสร็จละ ยัยเรื่องเยอะเอ๊ยหลังจากปาดครีมลงแขนเสร็จเขาก็ยื่นมือมาเคาะหัวฉัน -_- มาแต่เสียง มือไม่ต้องมาได้มั้ยว้อย

ชิ! ฉันไม่ขอบคุณหรอกนะ -^- ไม่เต็มใจย่ะ

ก็ฉันเต็มใจไง

(ชะงักไปชั่วครู่) =O=//

อ๊ะ ยังมีติดตรงแก้มอยู่เลยอ่ะ เกลี่ยดีๆ ดิ

ก็ไม่มีกระจกนี่หว่าจะไปตรัสรู้เหรอว่ามันยังเหลืออยู่ ไอ้ฉันก็ไม่ค่อยได้แตะเครื่องสำอางซะด้วย...ครีมเหนียวเป็นกาวตราช้างอย่างนี้ใครจะอยากใช้ฟะ

ฉันยกมือปาดแก้มข้างซ้ายอย่างลวกๆ /(-_-)

อีกข้างก็พอ

ปาดแก้มขวา (-_-)\

โธ่เว้ย เช็ดให้มันโดนหน่อยเซ่

ลงทะเลเดี๋ยวมันก็ชะล้างไปเองแหละ แง่งงงง TOT! จะให้ฉันถลกหน้าเอามาล้างซันไลต์เลยมั้ยล่ะว้อย!

คราวนี้ซีไลท์เป็นฝ่ายใช้หัวแม่โป้งเกลี่ยครีมเหนียวๆ ที่ติดอยู่บนหน้าฉันแทน นิ้วโป้งใหญ่ๆ ที่วนไปมาข้างแก้ม ทำให้อวัยวะในทรวงอกข้างซ้ายของฉันดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เมื่อเลื่อนสายตาไปสบกับอีกคนหนึ่ง เขาก็กำลังมองฉันอยู่เหมือนกัน

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

หยุดเดี๋ยวนี้นะ จะเต้นดังเกินไปแล้วย่ะ! แกไม่อายผู้ชายตรงหน้าบ้างรึง๊ายยย แอร๊ย >_< อยากดิ้นมากเดี๋ยวพาไปผับนะลูก อย่าเพิ่งๆๆ สงบสติก่อนน้องใจขา TOT (แกนั่นแหละสงบสติก่อน!)

นี่~ ใกล้ถึงจุดดำน้ำแล้วนะ เตรียม...อุ๊ย!”

พลั่ก!

เสียงที่ดังขึ้นมาจากด้านข้างทำให้ฉันรีบผลักหน้าอกเปลือยๆ ของซีไลท์ออกโดยอัตโนมัติ

เฮียนี่ก็ขัดจังหวะบ่อยเหมือนกันนะ -.-”

คนโดนผลักพึมพำเบาๆ พลางหันไปตบไหล่กับเฮียบริ้งที่เพิ่งเดินเข้ามาอย่างสนิทสนมกลมเกลียว

...ได้ข่าวว่าพวกแกเพิ่งรู้จักกันเมื่อวานเองนะยะ

ฮ่าๆๆ โอเค งั้นเดี๋ยวฉันออกไปบอกพวกนั้นก่อน ส่วนแกก็จัดการทำธุระที่ว่าให้เสร็จเร็วๆ แล้วกัน >_O” ขยิบตาเสร็จปุ๊บก็เดินจากไป

ธุรงธุระอะไรก๊านนนน มีด้วยหยอ T_T แล้วหัดหวงน้องสาวหน่อยก็ได้นะ ฉันไม่ได้ว่าอะไรซักคำ ไอ้เฮียบ้า!

อืม...แล้วซีไลท์ก็เป็นฝ่ายเกริ่นก่อน

“…”

ฉันตั้งการ์ดมวยอยู่นะ ห้ามเข้ามาเด็ดขาด =O=!! เดี๋ยวได้โดนลูกศิษย์สมรัก คำสิงห์ซัดคางเข้าให้ ฮึบๆๆ

ไม่มีอะไรติดหน้าแล้วนี่นา โธ่ :-(

“…!!”

สมรักจอดค่ะ สมรักจอดเยยยยย T-T// หมัดเดียวซัดมาทำนาฬิกาทรายน็อคเอ๊าท์ แงๆๆ

อ๊ะซีไลท์เดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะพูดกับฉันเสียงหวานจ๋อย

...อะไรฮะ จะมาไม้ไหนอีก ขอเตรียมใจแป๊บนึงเซ่

ทาครีมกันแดดให้หน่อยดิแล้วหมอนี่ก็ยื่นครีมขวดเก่ามาให้ -_- ปัทโธ่! กะอีแค่ทาครีม อกอีแป้นจะแตกหมด

นายยังไม่ได้ทาอีกเหรอ?”

เห็นด่าฉันยืดยาวก็นึกว่าตัวเองจัดการเรียบร้อยแล้วซะอีก =_=

...จริงสิ! O_O ลืมไปเลย ลืมสนิทเลยยย!!! ถ้าทากันแดดให้...ก็หมายความว่าฉัน...ฉันต้องลูบไล้เรือนร่างของหมอนี่อย่างนั้นสิ!!

ตาย...

ตายแน่งานนี้ TOT ตายอย่างเขียดเลยคร้า!! ฉันคงกำเดาพุ่งเลือดอาบแทนที่จะได้ทาครีมแทนน่ะนะ อ๊าย เนื้อหนังปู้จายยย

ทาแล้ว

อ้าวเวร

อะ...ไอ้บ้า แล้วจะรีบทาซ้ำทำด๋อยอะไรยะ

“…” พอฉันพูดจบซีไลท์ก็ยิ้มกริ่ม เหล็กดัดสีเดียวกับน้ำทะเลของเขาทำฉันเริ่มจะใจเต้นอีกรอบใช่ ฉันทาแล้ว

“…”

แต่เผอิญว่า...ฉันอยากให้เธอทาให้มากกว่าน่ะ :P”

กรี๊ดดดดดดดด

ฆ่า! ฉัน! ที!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

 

เอาเป็นว่าขอข้ามช็อตเมื่อกี้ไปอย่างหน้าด้านๆ แล้วกันนะคะ ฉันไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้จริงๆ เพราะสติสตางค์มันหายไปตั้งแต่จบประโยคนั้นแล้วแหละ T////T

รายงานสถานการณ์ปัจจุบันก่อนดีกว่า...

ตอนนี้เราก็มาถึงจุดดำน้ำกันเป็นที่เรียบร้อย! >_< ทะเลสวยวิวงดงามน่าลงไปแหวกว่ายเสียจริง

ไอ้พวกหนูๆ ใส่ชูชีพกันซะสิลุงแรมโบ้ก้าวลงจากบันไดข้างบนแล้วเลื่อนถังใหญ่สองถังที่อยู่ใต้เบาะออกมา ถังแรกเป็นถังใส่สน็อคเกิล (อุปกรณ์ที่ใช้ดำน้ำตื้นน่ะ) ส่วนอีกถังก็เป็นเสื้อชูชีพสีเขียวสะท้อนแสงที่ฉันถือไว้ในมืออยู่แล้ว -3-

โหย ลุง =O=! นี่ระดับไหนแล้วววว ดำน้ำกี่ทีต่อกีทีก็ตัวเปล่านะบอกไว้ก่อน คิๆ เหมาเมาได้ทีอวดใหญ่

ฉันก็ไม่ใส่อ่ะ เกะกะ

เหมือนกัน

แล้วคำพูดนี้ก็เล่นซ้ำประหนึ่งเทปสะดุด

สรุปคือไม่มีใครใส่ชูชีพเลยง่ะ ใจร้ายที่สุด T_T ฉันว่ายน้ำไม่เป็นคนเดียวงั้นเหรอ ฮือๆ แกะดำของกลุ่มแท้ๆ

ปกติก็จะมีพวกน้าๆ แม่ๆ มาดำด้วยอ่ะ พวกผู้ใหญ่เค้าก็เซฟความปลอดภัยกันทั้งนั้นแหละ แต่ครั้งนี้กลับมีแต่วัยรุ่นใจร้อนซาบซ่านมาด้วย...อยากจะตายกันมากนักใช่มั้ยยะ ขอให้โดนฉลามกัดให้พุงเหวอะไปเลยว้อย (พาล)

ยัยทราย แกใส่ไปเหอะ! เดี๋ยวดันเดือดร้อนจมน้ำตายขึ้นมา น้าลิต้าได้มาบีบคอเฮียแน่ =O=”

นี่ห่วงใยหรือสาปแช่งฉันวะเฮียโย

อ้าว เธอว่ายน้ำไม่เป็นเหรอ

ว่ายได้ไงล่ะจมพอดี น้ำหนักถ่วง ฮ่าๆ

 ลืมไปรึเปล่า ยัยนี่เป็นญาติกับสัตว์ในท้องทะเลนะ คิกๆๆๆ

...เออดี สามัคคีกันเข้าไป!! =_=^ อย่าให้ฉันว่ายน้ำเป็นบ้างนะ จะจับกดน้ำเรียงตัวเลย แง่งงง!

ฉันไม่ใส่สนอคเกิลนะลุง ฮิ้วววซีไลท์ตะโกนลั่นก่อนที่เจ้าตัวจะขึ้นไปยืนบนกราบเรือด้วยสีหน้าชื่นมื่นเสียเต็มประดา

หมั่นไส้ว่ะ ขออีกซักทีเหอะ

พลั่ก! ตูม!

ฮิๆๆ สะใจจังเยยได้ถีบคนลงน้ำ น่าจะมีปิรันย่าซักฝูงอยู่แถวนี้นะคงจะเป็นภาพที่สวยงามมิใช่น้อย

อุ๊ก ยัย...แค่กๆๆซีไลท์ที่ตกลงไปในน้ำทะเลดังตูม โผล่ขึ้นมาพ้นผิวน้ำพลางชี้หน้าฉันอย่างคาดโทษ

อะไรเหรอ :P”

แค่ก...ไอ้เตอร์! ผลักเลย

หา O_o กะ...กรี๊ดดดด

เดี๋ยวก่อน ขอเวลาใส่ชูชีพก๊อนนน >O<

ตูม!

พรวดดดด ฉันเกลียดแกไอ้กอเอี๊ยะไส้เน่า!

และฉันก็พยายามตะกุยมือและเท้าต่อสู้กับน้องน้ำอยู่...นานพอสมควร TOT ฮือๆๆ มันลึกนะโว้ยยย แค่สระธรรมดาฉันก็แทบตายแย้ว อย่าทำร้ายกันอีกเลยโอ้ใจเอ๋ย

ช่วย...ช่วยด้วย >_< หายใจไม่ออก บุ๋งๆๆสุดท้ายฉันก็ต้องขอความช่วยเหลือจากอีตาซีไลท์ที่ลอยคอยิ้มร่าอย่างสะใจกับท่าจมน้ำของฉัน =_= อ๊ากกก อยากสะบัดจระเข้ฟาดหางใส่ก้านคอมันจังฟ่ะ แต่เล่นตัวไม่ได้แล้วววว! เดี๋ยวตายจริงขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ? เฮล์พมีปรี๊ด!

เอ้า อยู่นิ่งๆ ดิ คิกๆๆ กว่าจะช่วย...ทำเอาฉันสำลักน้ำไปหลายลิตรจนพุงป่องแล้วเนี่ย! ฟักยูววววว

ฉันตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนเรือเพื่อเอาเสื้อชูชีพมาใส่ด้วยความทุลักทุเลแล้วกระโจนลงไปในน้ำทะเลต่ออย่างเคียดแค้น -_-+

แก๊ เกือบทำฉันจมน้ำตายแล้วแท้ๆ ยังมาลอยหน้าลอยตาหยอกเย้าเคล้าเคลอกับเจ้เปิ้ลอีก ตอนนี้ฉันลอยได้ไม่มีจมแต่นายไม่มีเครื่องทุ่นแรงนะยะ ฮิๆๆ

ฉันดอดเข้าไปทางข้างหลังแล้วจับหัวหมอนั่นกดลงน้ำโดยไร้ความปรานี! >.< ตายซะเถอะ วันนี้นี่แหละที่แกจะได้หายไปจากชีวิตฉันซักที

เจ้เปิ้ลเอามือป้องปากด้วยท่าทางตกใจก่อนจะ...ช่วยฉันอีกแรงโดยกดมือช่วย =O=! ฮ่าๆๆ ต้องอย่างนี้สิถึงจะเรียกว่าเป็นพี่น้องกันจริง เลือดมันเข้มกว่าน้ำ ซอรี่นะซีไลท์ คิกคัก

บุ๋งๆๆ แฮ่ก หยุด...บุ๋งๆ

การลงมือฆาตกรรมผ่านไปได้ไม่นาน อยู่ๆ อีตาซีไลท์ก็หยุดดิ้นแล้วแน่นิ่งไม่ไหวติงเฮ้ย O.O ตายรึยังวะ ทำไมกลั้นหายใจได้แป๊บเดียวเองอ่ะ ไอ้สำออย! แกแกล้งฉันใช่มะ รู้ทันหรอกน่า

“…”

เงียบเชียบ

อึก...ฉันกับเจ้เปิ้ลหันมามองหน้ากันพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผู้สมรู้ร่วมคิดยิ้มแห้งๆ พร้อมโบกมือลาแล้วว่ายไปอีกทางทันที =()=

(พะงาบๆ)

ขอถอนคำพูดพี่น้องเมื่อครู่นี้โดยเร็ว นังเจ้ทรยศ...ทำไมถึงทิ้งฉันไว้กับอีตานี่เพียงลำพัง!! ถ้ามันตายขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำยังง้ายย พอคิดได้ฉันก็ปล่อยมือที่กดหัวเขาออกแล้วฉุดซีไลท์ขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างไม่รีรอ ก่อนจะเห็นว่าเจ้าตัวหลับตานิ่งสนิท ฉันจึงใช้ฝ่ามือตบแก้มหมอนั่นดังเพียะๆ ชุดใหญ่

ตื่นสิ อีตาบ้า

เพียะ เพียะ เพียะ

ไอ้คุณชายชามแตก พระเอกเรื่องนี้จะมาตายอย่างอนาถอย่างนี้ไม่ได้นะเฟ้ย

เพียะ เพียะ เพียะ

กรี๊ดดดด ต้องจบแบบเศร้าสลดอย่างนี้เรอะ ไม่นะ ฉันไม่ยอมเป็นม่ายเด็ดขาด! TOT”

เพียะ เพียะ พะ...

จะฆ่าฉันรึไงว้อยยยยย

อ้าว ยังไม่ตายนี่นาฉันทำหน้าเหวอเมื่อซีไลท์เด้งขึ้นจากท่านอน โวยวายเสียงดังพลางหันมาประจันหน้า ว่าแต่...ทำไมมองฉันเหมือนอยากจะฆ่าให้ตายอย่างนั้นล่ะ แง โสรยากลัวแย้วนะคุณหฤษย์ (อีนี่เอี่ยวละครทุกเรื่องมายำกันเละ)

อุ๊ย ทำไมแก้มแดงจังอ่ะ >_< อิจฉาจัง เหมือนเด็กฝรั่งแน่ะ

เธอ! ตาย! แน่!”

“=()= ว้ากกกกกกก

 

แล้วเวลาก็ผ่านไปนานพอสมควร

โชคดีเหลือเกินที่ยังไม่มีใครลอยเป็นศพขึ้นอืดดดด T^T

แผ่นหลังของผู้ชายทั้งหกแดงเถือกไปตามๆ กันเพราะการแข่งแอ็คติ้งกระโดดจากกราบเรือ...เอาเป็นว่าตอนนี้แต่ละคนต่างก็ดำเป็นถ่าน (ล้อเล่นน่ะ TOT ทุกคนยังขาวใสวิ้งเหมือนเดิมยกเว้นฉันที่โดนแดดเผาแสบหน้าแสบตัวไปหมดแล้วเนี่ย แง้ ทำไมต้องเป็นช้านนน!!)

ฉันลอยคอตุ๊บป่องโดยที่หายใจทางสนอคเกิลแล้วก้มดูบรรดาปลาการ์ตูนหลากสีที่ต่างก็มารุมกินขนมปังในมือฉันกันใหญ่ อ๊ายย น่ารักจังเลย >O< แต่แกจะน่ารักกว่านี้ถ้าไม่ตอดโดนก้นฉันจนเป็นแผลน่ะนะไอ้นีโมเส็งเคร็ง

หิวจังเลยง่ะซีไลท์ที่ดำผุดดำว่ายอยู่ข้างๆ พาดแขนกับไหล่ฉันแล้วบ่นงึมงำข้างหู

...หายใจเข้า หายใจออกยัยทราย ชินได้แล้วย่ะ! กะอีแค่ซิกแพ็คเปลือยๆ มาแนบหลังมันไม่ได้น่าสยิวกิ้วอะไรขนาดนั้นซักหน่อย...เอื๊อก (น้ำลายหยด)

หิวแล้วมาบอกอะไรฉัน ว่างนักก็จับปลาซักตัวย่างกินไป

ไม่อยากกินปลาอ่ะกินทรายแทนได้ป่ะ

หือ?” กำลังคิด

“:-)”

“=_=// ไปตายไป๊!!” เข้าใจแล้ว

คิกๆ ล้อเล่นไม่ได้เหรอคะไอ้ตุ๊ด อย่ามาพูดคะนะ T///T “งั้นเอาขนมปังมากินก่อนดิ้

แล้วมันก็หยิบขนมปังที่ปลากำลังตอดอยู่อย่างเมามันส์มาใส่ปากตัวเองแทน...ขอให้ราเกาะกระพุ้งแก้มซักทีเหอะ สาธุ

ยัยทราย ไอ้ไลท์! ขึ้นมาได้แล้ววว จะได้ไปต่อเฮียโยตะโกนเรียก ฉันจึงหันไปพยักหน้าก่อนจะค่อยๆ ว่ายเข้าไปหาเรือ (ท่าลูกหมาตกน้ำนี่แหละ U.U) พร้อมกับอีตาซีไลท์ขนาบข้าง หมอนี่ยังแย่งขนมปังปลากินอยู่เลยอ่ะ เดี๋ยวก็ขี้แตกกลางทะเลหรอกวุ้ย

เผาะ!

หยดน้ำที่กระทบเข้ากับข้างแก้มทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างประหลาดใจ อะไรฟะ! เมื่อกี้แดดยังจ้าส่องแสงแรงเร้าอยู่เลยไม่ใช่เรอะ ทำไมผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ กลับอึมครึมพร้อมจะฟาดสายฟ้าลงมาขนาดนี้ T_T

คิดได้ไม่ทันไร ฝนเป็นห่าก็ตกเข้าใส่ทันที -_- ฉันจึงรีบวิ่งแจ้นเข้าไปด้านในก่อนจะถอดเสื้อชูชีพออกด้วยความอึดอัด

ไอ้ไลท์...แล้วแกจะทำยังไงต่อวะเนี่ยพลาสเตอร์กระซิบข้างหูซีไลท์เบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังได้ยินชัดถ้อยชัดคำ =O= เวลาต้องการจะเสือกมันสามารถใช้การได้ดีเชียวล่ะ ฮิฮะ

ซีไลท์จิ๊จ๊ะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ

ไม่รู้ว่ะ ฉันไม่คิดว่าฝนจะตกนี่หว่า -_-;”

เออ งั้นก็รอดูสถานการณ์ไปก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวก็คงหยุดแล้วแหละ

คอนฟิว (confuse)...คอนฟาว (confound) ไม่รู้เรื่องเลย!!

พูดเรื่องอะไรกันวะ แลดูสำคัญอย่างกับจะจัดพิธีฌาปณกิจศพให้ตาทวดอย่างนั่นแหละ

เอางี้ เดี๋ยวไปลองคุยกับทุกคนก่อน บอกด้วยว่าที่เตี๊ยมไว้เลื่อนไปจนกว่าฝนจะหยุด

อ้าว...แล้วยัยนั่นอ่ะ

ก็กีดกันไปก่อนเหอะ ถึงจะมาสงสัยตอนนี้ก็คงไม่เป็นไรแล้วมั้ง

โอเค

ไม่โอเคโว้ย!

แล้วอีตาซีไลท์กับพลาสเตอร์ก็เดินจ้ำอ้าวออกไปข้างหน้าเรือโดยที่ทุกคนกำลังยืนตากฝนชมบรรยากาศทะเลเดือดกันอยู่  เวร! ทำไมเหลือฉันคนเดียวที่อยู่ในนี้อ่ะ TTOTT ไม่ได้ๆ ฉันต้องมีส่วนร่วมสิยะ ทุกข์สุขเราต้องแบ่งปันตามประสาเพื่อนไม่ใช่หรา

เธอมีหน้าที่เก็บชูชีพและสนอคเกิลใส่ถัง แต่พอจะเข้ามาร่วมวง ไอ้บ้าซีไลท์ก็ผลักหัวฉันออกมาทันใด T.T พร้อมสั่งให้เก็บกวาดอุปกรณ์ประหนึ่งคนใช้อีกต่างหาก

อะไรอ้ะ ทำไมทำกับฉันอย่างนี้ >_< แกติดรถบ้านฉันมานะยะ กรี๊ดดดด

แต่เพราะสายตากดดันที่ทุกคนมองมาโดยไร้เหตุผลทำให้ฉันต้องสะบัดตูดเชิดเดินเข้ามาข้างในและทรุดตัวลงกับพื้นเก็บนังสนอคเกิลใส่ถังด้วยความอนาถใจ ทำไมอ๊าา! มีความลับถึงกับบอกฉันไม่ได้เชียวเหรอ

ใจร้ายที่สุด! :-( งอนคูณสามยกกำลังแปดล้านแล้วโว้ย แต่ไม่ว่าจะทำเสียงจิ๊เสียงจ๊ะหรือเชิดหน้าอย่างกระเง้ากระงอนก็ไม่มีใครสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว TOT แม้แต่หางตาก็ไม่เหลียวววว~ เออๆๆ ให้มันได้แบบนี้เซ่ สุดท้ายฉันก็ต้องรู้จนได้นั่นแหละว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกัน แบร่!

ตอนนี้ก็เก็บอุปกรณ์ต่างๆ นาๆ ดังที่อีตาชามแตกสั่งไปก่อนแล้วกัน...อาเมน

อ๊ะ มีสนอคเกิลห้อยต่องแต่งอยู่ตรงท้ายเรือด้วย =O= อันนึงแพงนะยะขอบอก ถ้าตกลงทะเลไปฉันจะไถไอ้สี่ตัวนอกคอกซะให้กระเป๋าฟีบเลย (แต่ตอนนี้เหมือนตัวเองจะนอกคอกแทนแล้วอ่ะ โฮฮฮ) และฉันก็คลานไปเก็บด้วยท่วงท่าอันสวยงาม โหย ห้อยจะตกแหล่มิตกแหล่อยู่แล้วเนี่ย

ฮึบ อีกนิด...นี้ดดด!

แฮ่กๆ ถ้าแขนฉันยืดแบบแม่นาคพระโขนงตอนเก็บมะนาวได้ก็ดีน่ะเซ่ TOT เผอิญแขนสั้นเลยทำเอาจั๊กกะแร้แทบจะฉีดขาดออกจากกันเป็นสองซีก

อ๊า เอื้อมถึงแล้ว~

ครืน!

O_O

อยู่ๆ คลื่นน้ำทะเลก็ขึ้นสูงพัดแรงเพราะพายุฝนที่ตกหนักกว่าเดิม เรือจึงโคลงไปมาจึงทำให้ฉันที่อยู่ในท่า 45 องศา เกิดเสียหลักและเอนตัวไปข้างหน้า

แต่...ข้างหน้าฉันเป็นทะเลที่คลื่นกำลังซัดปั่นป่วนอยู่นะโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!

ฉันพยายามฝืนร่างกายให้เขยิบถอยหลังแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะยังไงก็สู้แรงโน้มถ่วงโลกไม่ได้ TOT! ร่างของฉันจึงร่วงลงสู่พื้นน้ำทันที

ตูม!

แค่กๆๆ

...ฉันตกลงมาแล้วววว! >_< โอ๊ย พระเจ้าช่วยม้วยมรณา นี่ฉันเอาชีวิตมาเสี่ยงกับไอ้สนอคเกิลเวรอันละแปดร้อยบาทถ้วนนี่เพื่ออะไรก๊านนนน แล้วทำไมฉันถึงกระแดะไม่ใส่เสื้อชูชีพเนี่ย รีบถอดทำไมฮะยัยนาฬิกาทราย แงงงงง ไม่เอานะ ฉันยังไม่อยากตาย! ตอนนี้ฉันกระวนกระวายจนแทบทำอะไรไม่ถูกได้แต่พยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่เสียงฝนตกและคลื่นทะเลก็กลบมิด

แล้วเสียงกระทบผิวน้ำดังตูมใหญ่เมื่อกี้นี้ไม่มีใครได้ยินเลยหรือไงนะ ฮือออ TT___TT

เหมือนในละครตอนชมพูแพรตกน้ำเลยง่ะแต่อันนั้นมีคุณชาร์ลช่วยเอาไว้นี่นา แล้วนังตัวร้ายก็เสแสร้งแกล้งทำอีกต่างหาก...ฉันดีกว่า! ตายจริงไม่มีสลิงและสตั๊นแสดงแทน อ๊ายยยย Y.Y คุณชายชามแตกของฉันอยู่ไหนแล้วเนี่ย! ออกมาช่วยนางเอกได้แล้วว้อยยย

ตึง! ครืนนนน!

อ้าวเฮ้ย ไอ้ลุงแรมโบ้!! ทำไมเจือกมาออกเรือตอนนี้ฟะ ทรยศกันนี่หว่า โฮๆ ฉันอยู่นี่ สมาชิกยังไม่โคร้บบบบ ไอ้พวกนั้นก็เอาแต่นินทาฉันเรอะ สนใจหน่อยสิวะว่าฉันหายไปน่ะ แงงงงง ฉันแหวกแขนขาไปมาในน้ำทะเลแต่ทำยังไงก็ไม่สามารถทรงตัวได้ ยิ่งมีคลื่นแรงซัดเข้าพร้อมน้ำเค็มๆ ที่เข้าหูตาจมูกปากจนแสบไปหมดก็ทำให้สติฉันพร่าเลือนเข้าไปทุกที

ถ้ารู้ว่าเป็นอย่างนี้คงจะหัดว่ายน้ำมาตั้งแต่อยู่ในถุงน้ำคร่ำแม่แล้ววว!

ครืนนนน

ฉันแสบตาจนลืมไม่ขึ้นจึงทำได้แต่ฟังเสียงเรือที่ค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมกับน้ำตาไหลที่พรากด้วยความกลัวเข้าครอบงำ ไม่ว่าจะเปล่งเสียงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถตะโกนออกไปได้เลย

อย่าเพิ่งไปสิ...อย่าเพิ่งไป TT_TT ฉันอยู่นี่...

คราวนี้นายไม่มาช่วยฉันเหมือนทุกทีเหรอซีไลท์

นายจะปล่อยให้ฉันตายอยู่อย่างนี้ใช่รึเปล่า

...แต่ฉันรู้นะว่าสุดท้ายนายก็ต้องมาช่วยฉันอยู่ดี ผู้ชายที่ชื่อซีไลท์น่ะเป็นคนปากร้ายแต่ใจดีเสมอใช่มั้ยล่ะ

ฉันอยากจะลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งแล้วเห็นหน้านายเป็นคนแรกนะ...ได้โปรด

ช่วยฉันทีเถอะ...

แล้วร่างของฉันก็ถูกกลืนลงสู่ใต้ทะเลอันมืดมิด ความอึดอัดที่เกิดจากการหายใจไม่ออกเริ่มหายไปและแทนที่ด้วยความเยือกเย็นจากกลิ่นไอของทะเลแทน ภาพตรงหน้าของฉันค่อยๆ เลือนเป็นสีดำจนสุดท้าย

...จากนั้นฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

 

อื้อ อีกไม่นานฝนก็คงหยุดตกพลาสเตอร์พูดต่อ เอาเป็นว่าเข้าไปก่อนเถอะ ป่านนี้ยัยนั่นคงงงใหญ่แล้วแหละ อยู่ๆ ก็ผลักไสออกจากวงซะงั้น ฮ่าๆ

ตอนนี้คงกำลังนั่งแงะสนอคเกิลของใครซักคนเป็นการแก้แค้นอ่ะ -O- เชื่อมั้ยซีไลท์เสริมก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะครืนแล้วพากันเข้าที่ร่มด้านใน ร่างสูงกวาดสายตามองหา ยัยนั่น แต่ก็ไร้วี่แวว...แม้กระทั่งเงาคนยังไม่มีให้เห็นด้วยซ้ำ

ช่วยฉันทีเถอะ

O_O  อยู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงของนาฬิกาทรายดังข้างๆ หู แต่เมื่อหันซ้ายหันขวากลับไม่พบเจ้าของเสียงเสียอย่างนั้น

...ยัยบ้า อยู่ไหนกันนะ

เมื่อเห็นว่าเป็นอย่างนั้นเขาก็เริ่มใจไม่ดี ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

นาฬิกาทราย!” เสียงทุ้มตะโกนดังก้อง ทุกคนหันมามองเขาอย่างงุนงง

นาฬิกาทราย! ยัยอ้วน เธออยู่ไหน!! เฮ้!”

ออกมาเดี๋ยวนี้นะ หยุดแกล้งฉันได้แล้ว นา ฬิ กา ทราย!!”

เมื่อเห็นว่าซีไลท์ยังไม่หยุดส่งเสียงแถมท่าทางที่ดูจริงจังนั่นก็ทำให้วินเนอร์ไม่กล้าเอ่ยถามแต่ก็ช่วยตะโกนแข่งกับซีไลท์ด้วยเพราะตัวเองนั้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน

นาฬิกาทราย!”

เหล่าเฮียและเจ้ขมวดคิ้วกันอย่างเคร่งเครียดเมื่อน้องสาวไม่แท้ของตัวเองได้หายไปอย่างไร้สาเหตุก่อนจะช่วยกันมองหา

...เรือยอร์ชลำนี้เล็กจะตาย! นาฬิกาทรายจะไปซ่อนที่ไหนได้

ไม่มีทางหรอก

ซีไลท์ชะงักเมื่อไล่สายตาดูก็พบกับถังใส่สนอคเกิลและชูชีพของยัยตัวแสบที่วางทิ้งไว้บนเบาะ ...ยังเก็บไม่เสร็จนี่นา เขานึกในใจก่อนจะชะเง้อคอดูท้ายเรือ

...สนอคเกิลที่ห้อยอยู่ตรงข้างใต้

คนตัวสูงรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ จึงย่อเข่านั่งลงก่อนจะไล่มือไปที่พื้นเรือบริเวณนั้นแล้วก็พบกับหลักฐานชิ้นสำคัญ

นี่มัน...เศษขนมปัง O_O!

คนที่ให้อาหารปลามีเพียงนาฬิกาทรายกับซีไลท์เท่านั้น และเขาก็ไม่ได้แวะมายุ่งเกี่ยวกับท้ายเรือนี่ซะด้วย เพราะอย่างนั้นเศษขนมปังที่หล่นอยู่ตรงพื้นต้องเป็นของยัยนั่นแน่ๆ!!

ซีไลท์เริ่มรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกก่อนจะคาดเดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปต่างๆ นาๆ มือหนากำเข้าหากันแน่น...ใบหน้าตื่นตระหนกรีบตะคอกเสียงดังลั่น

ลุง! ขับเรือย้อนไปที่เดิมเดี๋ยวนี้!!!”

ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้กันนะ!

ซีไลท์พยายามบังคับร่างกายไม่ให้สั่นด้วยความกลัวที่ครอบงำจิตใจ เขานึกอะไรไม่ออกแล้วนอกเสียจากเฝ้าอธิษฐานและวิงวอนต่อพระเจ้า

พระเจ้า อย่าให้เธอเป็นอะไรไปเลย...

ผมขอร้อง ผมยอมได้ทุกอย่าง ขอเพียงแค่เธอปลอดภัย

แค่เธอปลอดภัย

...ได้โปรด

 

 

(special : sealight talk)

ผมจะทำยังไงดีล่ะ…?

ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำยังไง

...ผมคงรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น มันอาจไม่สามารถทำงานต่อไปได้อีกแล้ว

ผมคงจะไม่ให้อภัยตัวเองและเฝ้าตั้งคำถามนับพันว่า ทำไมแค่ดูแลผู้หญิงเพียงคนเดียวนายยังทำไม่ได้

และทำไม...

ทำไม...

ทำไม?

 

นาฬิกาทรายไม่เหมือนใคร

ผมบอกได้แค่นี้

เธอเป็นผู้หญิงบ้าๆ บอๆ ที่ไม่คิดจะห่วงสวยหรือห่วงภาพลักษณ์ตัวเองแม้แต่น้อย เธอแสดงทุกอย่างในใจผ่านทางใบหน้า ยัยนั่นทำให้ผมยิ้มกับท่าทางโก๊ะๆ ได้เสมอ ผมพูดได้เลยว่าผมไม่เคยเบื่อเวลาอยู่กับเธอ ทรายไม่น่ารำคาญเหมือนผู้หญิงงี่เง่าทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผม

ผมไม่แน่ใจนะว่าผมน่ะชอบเธอจริงๆ รึเปล่า แต่ความรู้สึกในตอนนี้มันบอกได้แค่ว่า...ปล่อยเธอไปไม่ได้

เราอาจจะรู้จักกันได้ไม่นานนะ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเวลาต้องเป็นตัวตัดสินซักหน่อย

ผมรักรอยยิ้ม... รักทุกคำพูดและทุกการกระทำที่แสดงออกมาอย่างจริงใจของยัยนั่น ทุกอย่างที่เป็นเธอนั่นแหละทำให้ผมหลงใหลแม้ว่าทรายจะไม่ได้ดีเหมือนใครๆ แต่เธอก็ไม่ได้ตัดสินผมที่หน้าตา ไม่ได้มองที่ฐานะเหมือนที่คนอื่นจับจ้องจะเข้าหาผมก็เพราะสิ่งเหล่านี้

แค่เพียงคิดว่าดวงตากลมๆ นั่นจะไม่ได้ลืมขึ้นมาสบตากับผมอีก ริมฝีปากที่พูดเจื้อยแจ้วจะไม่มีวันขยับอีกต่อไป

แค่คิด...ผมก็อยากจะตายขึ้นมาแล้วล่ะ

ทราย! เธอต้องปลอดภัยนะรู้มั้ย เธอต้องไม่เป็นอะไรได้ยินรึเปล่า! :-(

นี่เป็นคำสั่งของฉันเชียวนะ!!

 

ผมหยุดความคิดทุกอย่างที่อัดแน่นอยู่ภายในใจแล้วพาร่างที่ยังไม่ได้สติของนาฬิกาทรายขึ้นจากผิวน้ำ ...โชคดีมากที่คลื่นซัดยัยนั่นไปติดกับโขดหินที่อยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้นพอดี

แต่...เธอไม่หายใจแล้ว!

วินาทีนั้นผมแทบสิ้นสติ แต่เมื่อลองกดข้อมือก็พบว่าชีพจรของทรายยังเต้นอยู่

ใช่ เธอยังมีโอกาสรอด!!!

ผมวางร่างที่แน่นิ่งลงกับพื้นเรือ ทุกคนมองเหตุการณ์นี้ด้วยความตกใจ เฮียบริ้งแทบจะถลาเข้ามาหาน้องสาวของตัวเองแต่ผมห้ามไว้ก่อนเพราะต้องปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เธอเป็นอันดับแรก

ถ้าช้าเกินไป...มันอาจจะสาย

ผมนึกขอบคุณตัวเองที่เข้าคลาสเรียนปฐมพยาบาลที่อเมริกาวันนั้นพอดี ทำให้พอจะจำได้บ้างว่าต้องทำอะไรเป็นอันดับแรก ผมพยายามที่จะปั๊มหัวใจโดยการวางฝ่ามือทั้งสองไว้กลางทรวงอกแล้วกดด้วยแรงพอดีให้ได้จังหวะสม่ำเสมอ 100 ครั้งต่อ 1 นาที...ก่อนจะเชิดคางของคนข้างใต้ขึ้นแล้วก้มลงไปประกบริมฝีปากสีชมพูที่เริ่มซีดเพราะขาดออกซิเจน...จากนั้นก็ถ่ายอากาศผ่านทางริมฝีปากของผมเข้าไป

ผมทำซ้ำๆ หลายทีจนตัวเองเริ่มหอบเพราะหายใจไม่ทัน แต่ผมหยุดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะแย่!

...ลืมตาขึ้นมาได้แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้ไง ฉันอยู่ตรงนี้

ผมบอกเธอในใจก่อนที่จะก้มหน้าทาบริมฝีปากส่งอากาศให้กับทรายอีกครั้ง และพอผละร่างออกมาผมก็พบว่า...O_O ทรายลืมตาอยู่!!

อึก...แค่กๆๆ

คนที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นนานสองนาน ในที่สุดก็สะดุ้งขึ้นพลางสำลักน้ำออกจากปาก ไอแค่กๆ ไม่หยุด

เธอฟื้นแล้ว!!

ทุกคนที่ช่วยลุ้นอยู่รอบๆ ร้องเฮกันใหญ่ ส่วนผมก็รีบโผเข้ากอดเธอแน่นแล้วช่วยลูบหลังให้หยุดไอ

ความกลัวและกังวลหายไปจากใจจนหมดสิ้นเมื่อเห็นว่าทรายหายใจแล้ว ผมไล้จมูกเข้ากับแก้มใสๆ พลางพูดปลอบประโลมไปด้วย

ไม่เป็นไรแล้วนะ...มันผ่านไปแล้ว

แค่กๆ...ซีไลท์ ฉัน...

“…?”

ฉันได้ยินเสียงของนาย...

ยัยนี่ยังคงยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยกมือขึ้นก่อนจะลูบแก้มผมเบาๆ แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไรออกไปมือนุ่มก็ร่วงผล็อยลงกับพื้นพร้อมกับเธอที่หมดสติ O_O!

ทว่าพอเอามือไปอังจมูกก็พบว่าทรายยังหายใจอยู่ทำให้ผมค่อนข้างจะโล่งอกขึ้นมาก

เฮ้ย ยัยทรายเป็นอะไรอีก!” เฮียโยถามด้วยสีหน้าแตกตื่น

แค่สลบไปน่ะเฮีย

ผมยิ้มตอบบ้าง พลางนึกถึงประโยคที่ทรายพูดก่อนหน้านี้

ฉันได้ยินเสียงของนาย...

คำพูดที่ผมสื่อผ่านทางใจมันไปถึงเธอได้ยังไง น่าแปลกใช่มั้ย?

แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือนาฬิกาทรายยังอยู่กับผม...

เธอปลอดภัยแล้ว เธอไม่เป็นอะไรแล้ว

น้ำตาของผมไหลออกมาช้าๆ และนั่นก็เป็นสิ่งที่ยืนยันสำหรับทุกการกระทำได้ว่า

...ผมแคร์เธอมากเหลือเกิน



(  - 40% - )

อืม...ฉันครางเบาๆ ด้วยความงัวเงียก่อนจะใช้มือขยี้ตาและลืมขึ้นทีละน้อย

ฮ้าว~ นี่ฉันเพิ่งตื่นเหรอเนี่ย แล้วทำไมถึงได้ปวดหัวเหมือนโดนตูดทับอย่างนี้อ่ะ TTOTT โอย ปวดตุบๆ เลยวุ้ย ว่าแต่...นี่มันที่ไหนกันฟะ

(-_- ) ( -_-)

เวร ก็ห้องฉันนี่หว่า...อ๊ะ ห้าโมงเย็นแล้วด้วย ฉันหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก๊านนน

ฉันใช้มือยันตัวเองจากที่นอนด้วยความลำบากยากเข็ญ T^T เพลียชิบเป๋งเลย เหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอนเสร็จมาหมาดๆ ยังไงยังงั้น ฉันยืดตัวบิดขี้เกียจจนกระดูกเคลื่อนดังก๊อกแก๊กพร้อมกับพยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

...O_o เย้ย

จริงสิ ฉันเพิ่งจมน้ำมานี่หว่า

ฉันใช้มือลูบคลำแขนตัวเองไปมาซ้ำๆ เหมือนคนสติไม่สมประกอบ -_- แง นี่ตายรึยังวะ บางทีวิญญาณอาจจะหลุดออกจากร่างแล้วก็ได้นะใครจะไปรู้

ว่าแล้วก็หยิกแก้มตัวเองแรงๆ

กรี๊ดดด เจ็บบบ >_<

งั้นก็หมายความว่า...ฉันยังไม่ตาย!

แต่ก็เกือบแล้ว อีกนิดเดียวได้เป็นนางฟ้าของจริงแน่ TOT หวุดหวิดจะได้ทัวร์นรกพบปะพญายมแล้วมั้ยล่ะช้านนน

และประเด็นก็อยู่ที่ว่า...ฉันรอดมาได้เพราะ

ซีไลท์มาช่วยฉันเอาไว้

ฮะๆ นายนี่ก็มาช่วยฉันได้ทุกสถานการณ์อย่างกับซูเปอร์แมนเลยนะ

ใช่ ฉันได้ยินเสียงของเขา ^_^

...ลืมตาขึ้นมาได้แล้ว ฉันอยู่ตรงนี้ไง ฉันอยู่ตรงนี้

หึ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องมาช่วย :-) นายไม่มีวันปล่อยให้ฉันตายโง่ๆ อย่างนี้หรอกจริงมั้ย

“…”

ฉันยิ้มให้กับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงด้วยความอ่อนล้า ฮึบบบ! เรี่ยวแรงมันหายไปไหนหมดกัน T_T เหมือนคนพิการกำลังทำกายภาพบำบัดเลยว้อย...โปลิโอแด๊กจ้า แล้วนี่ไม่มีใครคิดจะเฝ้าฉันเลยเหรอ =O= หายไปไหนกันหมดเนี่ย

แต่น่าแปลกนะ มือซ้ายฉันมันอุ่นๆ อย่างกับมีคนคอยจับไว้ตลอดเวลา ขนาดตอนเพิ่งตื่นฉันยังนึกว่าจะมีใครอยู่ในห้องซะอีก

เฮ้ ไม่ตลกนะ =_= ใครมันจะมาจับมือฉันฟะ มนุษย์ล่องหนอย่างนั้นเรอะ!

ฉันเดินเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะทำธุระส่วนตัวก่อนออกไปหาทุกคน (น่าจะอยู่ข้างนอกกันนั่นแหละ) แต่ทว่า…

O_O! เงาในกระจกที่สะท้อนออกมาทำให้ฉันรีบก้มหน้าลงเพื่อสำรวจสภาพตัวเองแทบจะทันที

อ๊ากกกก นี่มันชุดลิเกเวรอะไรกัน =()=

ทำไมฉันถึงได้ใส่เดรสสีขาวผุดผ่องเป็นยองใยอย่างนี้อ้ะ! เจ้เอามาเปลี่ยนให้งั้นเหรอ ฉันนอนสลบแบ็บอยู่บนเตียงนะโว้ยไม่ได้ไปออกงานราตรีที่ไหนนนนน เกะกะการนั่งชิ้งฉ่องของฉันจริงๆ =O=!

หลังจากจัดการธุระปะปางเสร็จแล้ว (ฉี่นั่นแหละ) ฉันก็นั่งลงบนเตียงอย่างสังหรณ์ใจแปลกๆ นึกไปถึงตอนที่พลาสเตอร์กับซีไลท์คุยกัน

มันมีอะไรเกี่ยวกับฉันรึเปล่าวะ -_-

หรือทุกคนหนีกลับกรุงเทพไปแล้วทิ้งฉันให้เหี่ยวแห้งเฉาตายในจังหวัดตราดนี่คนเดียวเรอะ O_O ม่ายเจ๊งงงงง

เอ๊ะ!

พอจะลุกยืน สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นดอกกุหลาบที่วางไว้อยู่บนโคมไฟข้างเตียงพอดี หืม ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ O.o!? ทำไมก่อนเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ฉันยังไม่เห็นอะไรวางอยู่เลยง่ะ

ฉันหยิบก้านกุหลาบเจ้าปัญหาขึ้นมาอย่างงงๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามีกระดาษโพทอิทแปะป๊าบอยู่กับกลีบดอกไม้นั่นอยู่

หาฉันให้เจอสิ :P  เลิกขี้เซา เดินออกมาได้แล้วยัยอ้วน!’

ว็อทเดอะเฮล!

หมายความว่า...อะไรวะเฮ้ย! ลายมือไก่เขี่ยนี่มันอะร๊ายยย

หมอนั่นคิดจะแกล้งฉันเหรอ -_-^ ฮึ่ย กวนประสาทชะมัด ไปเล่นซ่อนหากับพ่อแกที่บ้านไป๊ ฉันไมใช่เพื่อนเล่นนะเฟ้ย

ทว่า...ในที่สุดฉันก็เดินออกมาจนได้ เชอะ แค่จะออกไปหาทุกคนหรอกย่ะ ไม่ได้มีเจตนาอะไรทั้งนั้น -^- …แต่ก่อนที่จะเปิดประตูก็มีกระดาษเอสี่แปะไว้เหนือศีรษะจนต้องเงยหน้าขึ้นอ่าน

เปิดหน่อยเหอะ รอนานแล้วนะ T.T’

แอ๊ด!

ด้วยความอยากรู้ฉันจึงเปิดประตูอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเลยซักอย่าง =O= พอก้มลงมองพื้นหินอ่อนก็พบกับดอกคาร์เนชั่นที่ถูกทำเป็นสัญลักษณ์ลูกศรชี้ไปทางซ้าย

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันเดินตามลูกศรนั้นไป..

แค่รู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรดีๆ ซักอย่างให้ฉันเห็นสิน่า :-( เจอหน้าเมื่อไหร่จะฟาดกบาลไอ้บ้าซีไลท์ให้แยกเป็นสองส่วนเลยคอยดู๊! ท่ามากดีนักนะแก

ฉันเดินมาถึงห้องโถงใหญ่ ทั้งๆ ที่น่าจะมีพนักงานต้อนรับหรือแขกคนอื่นอยู่ แต่ก็ไม่มีใครเลยนอกเสียจาก

...นาฬิกาทราย

ไม่ใช่ฉันว้อย -_- หมายถึงที่นาฬิกาทรายที่เป็นนาฬิกาทรายจริงๆ ง่ะ (?) ขวดแก้วสีใสบรรจุละอองทรายหลากสีวางเรียงกันไปเรื่อยๆ ฉันหยุดอยู่ที่นาฬิกาทรายอันแรกก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดูเพราะมีโน้ตแปะอยู่ข้างบนฝา

สวัสดีครับ...ผมชื่อซีไลท์ :-)

รู้เป็นชาติแล้วย่ะ จะบอกอีกรอบหาพระแสงอะไรก๊านนน -_-!

ฉันวางมันลงกับพื้นอย่างเดิมก่อนจะค่อยๆ เดินขนาบกับนาฬืกาทรายที่เรียงไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีจุดสิ้นสุดจนในที่สุดก็ถึงบันไดทางลงชายหาด

และนาฬิกาทรายอันสุดท้ายก็ทับกระดาษโน้ตไว้

ผมว่าตอนนี้ผมกำลังตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงแหละ 

ฉันเผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่รู้ตัว

...นายหมายถึงใครงั้นเหรอ

แล้วฉันจะเขินทำไมกันล่ะ >_<! เขาไม่ได้บอกซะหน่อยว่าเป็นฉัน

ฉันกวาดสายตามองริมชายหาดแต่ก็ไม่พบวี่แววเจ้าของโน้ตจึงเดินลงบันไดมาหยิบกระดาษอีกแผ่นที่เสียบไว้ตรงขั้นสุดท้าย

เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร...และผมก็ไม่เข้าใจว่าอะไรดลใจให้ผมรู้สึกอย่างนี้ :$’

หยุดเดี๋ยวนี้นะซีไลท์! นายกำลังทำให้ฉันยิ้มแก้มแทบแตกแล้วรู้รึเปล่าฮะ

ฉันมองกระดาษในมือที่มีลูกศรเล็กๆ ชี้ไปข้างหน้า เอ๋...นี่มันต้นมะพร้าวนี่หว่า =O= อย่าบอกนะว่านายอยู่บนต้นมะพร้าวน่ะ! ฉันไม่ใช่ลิงนะยะจะได้ปีนขึ้นไปหาแกถึงข้างบนนู้นนน ตกลงมามีหวังคอหักตายคาที่อย่างไม่ต้องสงสัย

แต่พอมองขึ้นไปก็ไม่เห็นมีอะไรนอกจากมะพร้าวเลยวุ้ย

ฉันเดินเข้าไปสำรวจรอบๆ ต้นมะพร้าวที่ว่า...อ๊ะ มีลูกโป่งผูกอยู่ด้านหน้านี่เอง มิน่าถึงได้มองไม่เห็น

ฮึบ แต่ทำไมถึงต้องติดไว้สูงด้วยโว้ยยย TOT ฉันยิ่งตัวเตี้ยๆ อยู่ ถ้าเอื้อมไม่ถึงทำไงเนี่ย!

แล้วสุดท้ายฉันก็กระโดดขึ้นคว้าสายลูกโป่งสีชมพูหวานแหววนั่นลงมาจนได้ แฮ่กๆๆ =O= กระโดดโหยงเหยงไปมาจนหอยทิ่มเท้าเลือดออกเลยแน่ะ แง้ ไอ้ซีไลท์ ฉันจะฆ่านาย (ซีไลท์เกี่ยวอะไรกับหอย T.T)

ลูกโป่งชมพูจ๋ามีเมจิคสีดำเขียนตัวโตๆ ว่า

‘Turn left’

ขอภาษาไทยไม่ได้หยอ ลืมไปรึเปล่าว่าเกรดภาษาอังกฤษฉันมัน 0.5 พูดได้แต่คำด่าของฝรั่ง =_=; เอ่อ...เหมือนจะเคยเห็นในหนังสือการ์ตูนว่า left แปลว่าซ้ายใช่ป่ะ หรือขวาวะ TOT!?

ขวาร้ายซ้ายดี...

ไปทางซ้ายแล้วกัน!

(ดีนะมันไม่โง่เดินไปขวา =_=)

ว่าแต่เวลาเดินนี่เจ็บเท้าชะมัด เลือดหยดติ๋งๆ ลงหาดทรายเหมือนเมนส์ไหลเลยอ่ะ U_U

...ฮู่ว ฉันเดินมาทางซ้ายได้หลายสิบเก้าแล้วนะ ปลวกเป็ด! ยังไม่ถึงอีกเรอะ แง

โอ๊ะ ข้างหน้านั่น O_o มีอะไรวางอยู่ฉันรีบจ้ำฝีเท้าเข้าไปดูทันที

มันเป็นกระดาษเอสี่ถูกทับไว้ด้วยนาฬิกาทรายอันใหญ่สีดำปนขาว ซึ่งต่างจากที่ผ่านมาฉันหยิบนาฬิกาทรายนั่นออกแล้วอ่านข้อความในกระดาษนั้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

มีเพียงตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่แค่ตัวเดียวที่ถูกขีดไฮไลท์ไว้เท่านั้น

‘C’

ฉันกรอกตาขึ้นบนพลางครุ่นคิดด้วยสมองอันมีรอยหยักน้อยของตัวเอง

...ถ้านาฬิกาทรายหมายถึงฉัน

ตัวซีที่ถูกขีดด้วยไฮไลท์สีเหลืองนี่ก็คงหมายถึงเขาสินะ...ซีไลท์ 

คิกฉันหัวเราะพลางส่ายหน้าเบาๆ อย่างคิดไม่ถึง อีตาบ้า คิดนานมั้ยเนี่ย

เท่านั้นไม่พอ...เมื่อพลิกกระดาษไปอีกหน้าฉันก็พบข้อความอีกประโยคนึง

‘walk into the sea’

เอ่อ อินทงอินทูอะไรฟะ ทูที่แปลว่าสองเหรอ O_o รู้แค่คำว่าเดินกับทะเลอ่ะ หมายความว่าให้ฉันเดินลงไปทะเลใช่มั้ยหว่า (ถ้ามันจะสติวปิ้ดขนาดนี้ TOT)

แอบใจร้ายแฮะ ฉันเพิ่งมีความทรงจำเลวร้ายกับทะเลมานะเฟ้ย

แต่เอาเถอะ บ้าจี้ตามหน่อยก็ได้ ชิ!

ฉันวางนาฬิกาทรายทับกระดาษแผ่นเดิมไว้ก่อนจะค่อยๆ เดินย่องไปด้วยความผวานิดๆ และหยุดฝีเก้าอยู่แค่น้ำตื้นลึกถึงหน้าแข้งเท่านั้น -O- แหงล่ะ ใครจะกล้าไปลึกมากละว้อย ขืนจมอีกคราวนี้ไม่มีใครมาช่วยแย้ว T.T

...แหม ขนาดในทะเลยังมีห่วงยางสีสันซาบซ่านลอยอยู่เลยอ่ะ เข้าใจเล่นนะยะ

แล้วทำไมมันไม่ลอยไปไหนวะ ทั้งที่คลื่นอ่อนๆ ก็ซัดชายฝั่งเป็นระยะอย่างนี้

พอฉันลองเอาเท้าเขี่ยๆ พื้นทรายดูก็เหมือนว่าจะผูกห่วงยางไว้กับเสาไม้เล็กๆ ที่โผล่ขึ้นมาตรงนี้นี่เอง มิน่าล่ะ...ว่าแต่ห่วงยางมันทำไมเหรอ O_O

พอลองสังเกตดู...ก็พบกับถุงพลาสติกที่มีกระดาษพับเก็บอยู่ข้างในห้อยอยู่กับห่วงยาง ฉันจึงแกะถุงออกแล้วหยิบกระดาษข้างในนั้นมาเปิดดู

เธอคนนั้นก็คือเธอนั่นแหละ ยัยนาฬิกาทรายงี่เง่า :P ที่ผ่านมายังไม่เข้าใจอีกเหรอ...

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

ข้อความที่เพิ่งอ่านจบไปทำให้ฉันรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา นอกจากนั้น...ข้างล่างยังมีรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังทำท่าเขินและเด็กผู้ชายยิ้มกว้างโชว์เหล็กดัด ทั้งสองคนกำลังจูงมือกันอยู่โดยที่แบล็คกราวน์ข้างหลังเป็นเด็กๆ ชายหญิงยืนรายล้อมกันหลายคน ทั้งหมดนี่ถูกวาดขึ้นด้วยลายดินสอน่ารักๆ

พระเจ้า! ฉันหยุดยิ้มไม่ได้เลย ทำยังไงก็หยุดไม่ได้ ^___^

นี่หมายความว่าซีไลท์...ชอบฉันอย่างนั้นเหรอ



( บังคับให้กดเล่นเพลงนี้ เดี๋ยวนี้! :$ เดี๋ยวจะมีออกมา กดเร้ววว)

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

อ๊ะ มีกระดาษอีกใบอยู่ในถุงพลาสติกด้วยล่ะ ฉันรีบคว้ามันขึ้นมาเปิดด้วยมือที่สั่นระริกเพราะความตื่นเต้น TOT//

หันมาฟังตัวจริงพูดดีกว่า ในกระดาษมันดูขี้ขลาดไปนี่เนาะ :-)

มะ...หมายความว่า...

 

บีบหลังมือแนบกระซิบเบาๆ

ไม่ได้นอนจนเช้าฉันคิดว่าเธอควรผ่อนคลาย

 

อยู่ๆ เสียงร้องเพลงอันคุ้นหูก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง ฉันจึงรีบหันตามด้วยความตกใจ

“O_O// ซีซีไลท์

แล้วก็ต้องแปรเปลี่ยนเป็นตะลึงแทน

ซีไลท์ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขายิ้มกว้างพลางฮัมเพลง นักประดาน้ำ แล้วเกาอูคูเลเล่ไปด้วย ข้างซ้ายมีเหมาเมาและวินเนอร์ขนาบข้าง เหมาเมายืนดีดกีต้าร์พร้อมยักคิ้วให้ฉันอย่างล้อเลียน วินเนอร์ถือกลองอันเล็กตีเป็นจังหวะแล้วยังหัวเราะคิกคักเบาๆ ส่วนข้างขวาก็อีตาพลาสเตอร์...หมอนี่ถือแซ็คโซโฟนรอที่จะเป่าด้วยใบหน้ายิ้มๆ

เฮียและเจ้ที่เหลือก็ยืนอยู่ข้างหลังพลางช่วยร้องเป็นคอรัสให้

 

หยุดฟังก่อน อาจจะเดาไม่ได้มันเป็นเซอร์ไพรส์ที่ฉันตั้งใจให้เธอ

อยากจะชวนเดินทางใต้ท้องทะเลไกล อยู่ใกล้ๆ เกาะ นั่นไง

ประการังสีสันสดใสจนลืมเรื่องราวต่างๆ  และทำให้…’

 

โอ๊ยยย ใครก็ได้ช่วยฉันที! ยิ้มจนปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้วเนี่ย T///T! เขินก็เขิน ไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ตรงไหนอีก แงงงงง!!

 

รักทะเล...เวลามีเธอด้วย สวยซะเกินกว่า...บรรยายได้

แล้ว...เธอคนดี จะรู้ว่ายังมีสิ่งที่มากกว่าคำว่าต้องการ 

ล้าลัลล้าลัลลา ฉันจะพาเธอไป ชูวีดูวีดำดิ่ง ลึกๆ ลงไป

ล้าลัลล้าลัลลา ฉันจะพาเธอไป ชูวีดูวีดำดิ่ง ลึกๆ ลงไป

 

คราวนี้ซีไลท์ย่างเก้าเข้ามาใกล้ฉันพลางไล่สายอูคูเลเล่ในมืออย่างตั้งใจ ที่สำคัญคือเขายิ้มน่ารักมากกกกกก! จนฉันแทบจะล้มทั้งยืนไปซะอย่างนั้น (แต่กลัวทะเลเลยไม่กล้าล้ม TOT) แถมเสียงดีสุดๆ เล่นเอาคนฟังเคลิ้มเป็นระยะ >_< อีกอย่าง...เพลงนี้เป็นเพลงโปรดฉันซะด้วย

...ไม่นึกว่าจะมีคนมาร้องเพลงน่ารักๆ อย่างนี้ให้ฟังริมทะเลนี่ 

 

นาฬิกาของเธอ...รุ่นกันน้ำรึเปล่า ก่อนจะเก็บกระเป๋าช่วยเขียนอีเมล์บอกเจ้านาย
บอกว่าขอลา แต่จะนานเท่าไหร่คงต้องเว้นเอาไว้เพราะทริปนี้ไปยาวนาน

หากใครบีบีตาม ก็อยากให้ชิวชิวไปก็อาจไม่มีอะไร ที่สำคัญมั้ย
ว่าปลาดาวตัวนั้นและมือของฉันเวลาที่เราชวนกันแหวกว่าย

 

ตอนที่เว้นวรรคหายใจหมอนั่นก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันด้วย! //>_<// กรี๊ดดดด

 

 

ดูสิปลาดาวทะเล ปูแมงมุมเกาะที่กัลปังหา หมึกกระดองลอยมาเม่นทะเลก็ลอยไป ลอยไป

โอ้เจ้าปลาโลมาก็พาเราเซ ดำผุดและดำว่าย เช้าสายหรือบ่ายก็สวยงามเสมอ ที่นี่…^____^’

 

ต่อมาเป็นท่อนที่เป็นทำนองเพลงทำให้ซีไลท์วางมือจากอูคูเลเล่ ปล่อยให้เพื่อนตัวเองเป็นฝ่ายฮัมเพลงแทนก่อนจะเดินเข้ามากระซิบข้างหูฉันเบาๆ

“…รักทะเลเวลามีเธอด้วย 

 สะ...สะ...สวยซะเกินกว่าบรรยายด้ายยย >////<

เราต่างคนต่างยิ้มกว้าง (ฉานเขินนน T.T//) ยังคงไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งเมื่อถึงท่อนสุดท้าย ซีไลท์ก็เกาอูคูเลเล่อีกรอบพลางร้องเพลงเสียงใส

 

รักทะเล...เวลามีเธอด้วย...สวยซะเกินกว่าบรรยายได้

แล้ว...เธอคนดี จะรู้ว่ายังมีสิ่งที่มากกว่าคำว่าต้องการ

 

ฉันที่อมยิ้มมานานสองนานเริ่มฮัมเสียงเพลงประโยคสุดท้ายไปพร้อมกับซีไลท์และทุกคน

เวลาที่ผู้ชายคนนึง...ร้องเพลงให้กับผู้หญิงคนนึง... มันเป็นอะไรที่วิเศษจนบรรยายไม่ถูกเลยล่ะ 

 

ล้าลัลล้าลัลลา ฉันจะพาเธอไป ชูวีดูวีดำดิ่ง ลึกๆ ลงไป

ล้าลัลล้าลัลลา ฉันจะพาเธอไป ชูวีดูวีดำดิ่ง ลึกๆ ลงไป…’

 

วินเนอร์ดีดกีต้าร์เป็นเสียงสุดท้าย

นั่นคือการบ่งบอกว่า...เพลงได้จบลงแล้ว >_<

ฉันยังยืนอยู่ที่เดิมและยังยิ้มไม่หุบเหมือนเดิมเช่นกัน ซีไลท์ถอดสายอูคูเลเล่ออกจากบ่าก่อนที่จะ...ยกมือฉันขึ้นมาจับแน่น อ๊ายยยย

เซอไพรส์~ :D”

คิก...ย่ะ! เข้าใจคิดนะฉันตอบพลางมองไปยังทีมงานด้านหลังด้วย -3- ทุกคนต่างก็หัวเราะครืน มองฉันกับซีไลท์ไม่วางตาเชียว

เอาเถอะ ฉันจะถือว่าฉันไม่อายแล้วละกัน ^_^

คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายเขย่งเท้าขึ้นโดยที่ไม่สนว่าจะแสบแผลขนาดไหนก่อนที่จะกดจมูกตัวเองลงกับแก้มเนียนๆ ของเขาบ้าง เล่นเอาเจ้าตัวเบิกตาโพลงด้วยความมึนงง แต่ไม่นานเขาก็หัวเราะคิกคักแล้วใช้อ้อมแขนอุ่นๆ นั่นโอบกอดฉันเบาๆ

นี่ ที่ฉันพูดไปน่ะ พูดจริงนะ -_-//”

หื้ม เรื่องอะไรเหรอ :P” ฉันแลบลิ้นอย่างยียวน

ยัยต๊องเอ๊ย~”

ซีไลท์ใช้มือเขกหัวฉันอีกโป๊กใหญ่ -_- อย่าเพิ่งใข้กำลังสิฟะ คนกำลังได้อารมณ์โรแมนติกหวานแหวว

จริงสิ ขอบคุณที่ช่วยฉันตอนจมน้ำด้วยนะ เกือบตายแล้วมั้ยล่ะ TOT” ฉันพูดหลังจากนึกขึ้นได้ สีหน้าและท่าทางนี่แทบจะลงไปกราบถวายบังคมให้อีตาซีไลท์

ก็เธอมันซุ่มซ่ามนี่…:P”

เอ๊ะ อย่ามาด่านะ

เพราะอย่างนั้น...สนใจให้ผมดูแลมั้ยล่ะ :-)

“-_-// บ้า!” ฉันผลักอกเขาออก ให้เดานะ...ตอนนี้หน้าฉันคงแดงเป็นมะเขือเทศแล้วชัวร์ T-T

ซีไลท์หัวเราะอีกครั้งก่อนจะหันไปข้างหลังตัวเอง

ส่งมาหน่อยดิ้

พลาสเตอร์เบะปากนิดๆ ด้วยท่าทีหมั่นไส้พลางหยิบ...อะไรซักอย่างให้เพื่อนตัวเองตามคำสั่ง

อ๊า ซีไลท์หันหน้ามาทางฉันแล้ว อะไรซักอย่างที่ว่ามันก็คือ

ดอกกุหลาบนี่เอง >_<

"เอ้า ที่วางในห้องเธอก็มาจากช่อนี้นะเนี่ยเขายื่นดอกกุหลาบให้ฉันฉันรู้ว่าผู้หญิงทุกคนชอบเรื่องโรแมนติกและนั่นก็หมายถึงเธอด้วยใช่มั้ย :-)

ใช่แล้วก็ไม่คิดเลยว่านายจะทำอะไรน่ารักๆ อย่างนี้เป็นด้วย 

ฉันรับดอกกุหลาบสีแดงสดมาไว้ในมือก่อนจะยิ้มกว้างจนเหงือกแทบกระเด็นออกมากระแทกหน้าซีไลท์ แง้ ก็คนมันตื้นตันนี่ยะ!

ฮ้า~ เวลานี้นี่แหละ เหมาะที่สุดเลยซีไลท์พึมพำแล้วผายมือตัวเองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังตกลงดิน ท้องฟ้าสีส้มบวกกับน้ำทะเลที่ทอดไกลไม่มีที่สิ้นสุดรวมกันเป็นองค์ประกอบที่...ให้ตายเถอะ โคตรสวยเลยอ่ะ! แถมอากาศเย็นๆ พร้อมลมบางพัดผ่านนี่ก็ช่างเป็นใจซะจริง

เอาล่ะยัยบื้อ…”

“…”

ฉันจะพูดแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ

“…”

ฉัน...

“…”

...ฉันชอบเธอ

ตึกตัก...ตึกตัก ~ 

แม้ว่าจะรู้จากข้อความในกระดาษแล้ว แต่พอได้ยินเขาพูดจากปากมันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีมากกกกก แม้กระทั่งใจก็ยังเต้นแรงราวกับกลองรัว ดวงตาสีอำพันที่ทอดประกายกับพื้นน้ำและแสงอาทิตย์ทำให้ฉันเผลอมองตอบด้วยความหลงใหล แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันสงสัยและกำลังจะถามออกไป...

บางทีมันอาจจะเป็นคำถามที่งี่เง่าก็ได้นะ แต่ฉันอยากรู้จริงๆ นี่นา

นาย...ชอบฉันที่ตรงไหนเหรอ

“…”

พอได้ยินอย่างนั้นซีไลท์ก็นิ่งไปซักพักแต่ก็ยังไม่ละสายตาที่กำลังสบกันอยู่ เขายกมุมปากขึ้นพลางเลื่อนมือขึ้นมาจับแก้มฉันแผ่วเบา

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าชอบที่ตรงไหน

“…”

แค่รู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้ฉันจะไปหาได้ที่ไหนอีกบนโลก

O_O//

ตึกตัก...ตึกตัก

ตึกตั๊ก...ตึกตัก

เป็นแฟนกันจริงๆ ได้มั้ยครับ 


















with janehey (:
- แฮ่ ตอนแรกดราม่าหลังๆ กุ้กกิ้ก ตามอารมณ์ทันบ่?55555
น่ารักปะตัวเอง เค้นสมองสุดๆ แล้วสำหรับการเซอไพร้นี่ :(
แม่งน่ารักชิบหายเลยว้อยยยกรี้ดดดดดอ้าคคคอยากจิจับพระเอกปล้ำๆๆๆ>.,<
อยากได้ซีไลท์ง่ะอ้ากเปลี่ยนนางเอกเป้นชื่อเจนแทนได้ปะ5555
ตอนนี้ยาว 21 หน้า A4 ทรหดมากกก! ปั่นกันไม่ได้หลับไม่ได้นอนทีเดียว

ขอบคุณสำหรับไอเดียวางนาฬิกาทรายและไฮไลท์จาก -ตูนซึง-
อิอิ แต้งกิ้วมากแก เวิร์คมั้ยอ่ะอย่างเน้./////////////. เขินชิบหาย
กูหละกัดผ้าเช็ดหน้าไปแต่งไป เฮือกกก

ชอบก็เม้นหน่อยดิ้แสดงความเป็นเจ้าของกับนังซีไลท์หน่อยยX-D
เขินกันให้พอระบายไรมาก้ได้เจนอ่านได้หมดเจ้า.







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,109 ความคิดเห็น

  1. #1100 Moo Nong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 13:43
    อร๊ายยย....อะไรจะขนาดน้านนน

    เขิลแทนทรายนะเนี้ยย

    รีบๆลดนํ้าหนักเน้อ อยากเห็นตอนทรายออร่าเปล่ง

    เอาให้ยัยผีตานีหน้าหงายเลย เอิ้กๆๆ^________^
    #1,100
    0
  2. #1035 pretty@Ice&Soda (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 11:38
    ก๊ดดด อ่านไปแล้วยิ้มไม่หุบพระเอกน่ารักมาก จับกดดด
    #1,035
    0
  3. #1005 พิมพ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 17:12
    อะไรอะผู้ชายคนนี้น่ารักม้วกกก
    #1,005
    0
  4. #938 opel_zuza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2555 / 01:35
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

    เอาซีไลท์ม๊าาาาาาาาา >O<
    #938
    0
  5. #865 bLueNiGhT (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 01:49
    เขินแทน
    #865
    0
  6. #823 ``ibbdbd;/- (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 เมษายน 2555 / 02:54
     น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก -/-
    #823
    0
  7. #816 sweet life (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มีนาคม 2555 / 10:55
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก   อยากตายๆๆๆ  เขินนนนน  เขินมากมายTOT
    #816
    0
  8. #785 เม็ดหิน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:44
    สุดๆเลยตอนนี้

    จะน่ารักน่ารักอะไรขนาดเน้

    จะมีนิยายดีๆอย่างนี้ออกมาให้อ่านอีกได้ไหม

    ชอบแนวนี้ที่สุด

    ยิ้มแก้มแทบแตก อินสุดๆ เลย ไรเตอร์

    รักนิยายเรื่องนี้ รักนาฬิกาทราย รักซีไลท์ และก็รักไรเตอร์ด้วย
    #785
    0
  9. #784 love story (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 20:00
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!! อยากเจอแบบนี้บ้างอ่ะ น่ารักโคตร >\\\\\<
    #784
    0
  10. #783 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 00:22
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


    น่ารักอ่าาาาาาา ><
    #783
    0
  11. #782 ¡공주.f®ien`DLi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2554 / 13:25
    ชอบเพลงนี่หรอไรท์เตอร์
    เฟรนด์ชอบเหมือนกันเลย
    .ปลาลิง.ซีไลท์น่ารักก :))
    #782
    0
  12. #781 pandyzaza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 23:36
     กรี๊ดดดดดดดดดดดดด !

    จะบ้าตาย  เขินแทนอ่า ~   ( บ้าแร่วป่ะเนี่ย เรา )

    สู้ๆนะคร่ะ ไรเตอร์ ;D
    #781
    0
  13. #780 ❀ The Lookom Tri Tri (>_O) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 21:45
    ตอบเลยว่าได้ หุหุ เซอร์ไพรส์สุดพิเศษ โรแมนติกจริ๊งงง งง  อิจฉา หุหุ
    #780
    0
  14. #779 -เบบี๋ฟอร์ม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2554 / 20:27
     แอร๊ย! พี่เเจน คิดได้ไงเนี้ย โอ๊ยเขินนนนนนมว๊าก ><
    #779
    0
  15. #778 eyevy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 23:36
    อร้ายยยยยย น่ารักอ่ะ มดขึ้นเตมหน้าจอแล้ววววววว
    #778
    0
  16. #777 ตาหยีหยีตา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 22:47
    -ขอกรีดดดดดดดดดดดดสลบ

    - ขออภัยคุณผู้เขียนด้วย  คือเจอชื่อเหมาเมาทีไร  ชอบอ่านเป็นหมาเมา ไม่ก็เหมาหมาทุกที  มันเผลอประจำเลย
    ขอโทดค่า
    #777
    0
  17. #776 crijnook (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 22:13
     อ้ายยย   ซีไลท์น่ารักมากกกกกก><
    #776
    0
  18. #775 HatasuKi Mo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 15:44
    กรี้ดน่ารักอ่าา>//<
    #775
    0
  19. #774 Mier :) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 13:52
     แอ๊กกกกกกก!!!! ชอบเรื่องนี้ตรงที่สอนให้รู้ว่า "ขี้เหร่ก็มีแฟนหล่อได้!" 5555555.
    สำลักความหวาน ตายคาคอม ;(
    #774
    0
  20. #773 ♥♥NaNa♥TaoKacha♥♥ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 13:03
    เขินมว้ากกกก!!T////T
    โอ๊ยย มโณไปถ้ามีคนมาทำให้แบบนี้บ้างคงแบบ...แอร้ย!>//<
    จับซีไลท์กดได้มั้ย-..-(me//โดนตบ)
    #773
    0
  21. #772 ตรึงซรูนจุบุ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 12:30
    ช่วยมาเปนของตึงซุนทีเถอะซีไล้ ไม่ไหวละ5555555555

    น่ารักง่าาาาาาาาาาาาา TvT
    #772
    0
  22. #771 Magz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2554 / 01:11
    กรี๊ดดด น่ารักมากค่าา
    #771
    0
  23. #770 ...Ps... (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 22:13
     น่ารักเว่อ *0* 
    #770
    0
  24. #769 BEnBEnZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 22:12
    อัฟบ่อยน่ะค่ะ คุนเจนคนสวย
    #769
    0
  25. #768 !^:kluay:^! (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 21:59
     อ๊ายยย เขินอ้ะ จะไหลไปกองกับพื้นแล้ว
    อ๊ายยย ซีไลท์น่ารักอ้ะ รักผู้ชายคนนี้ เขินๆ >//<
    ชอบตอนนี้มากๆเลย รอตอนหน้า อิอิ
    #768
    0