Love Glamour พิสูจน์รักเสน่ห์ร้าย

ตอนที่ 9 : บทที่ 4 หมายเลขปริศนา | PART 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

หมายเลขปริศนา | PART 2



คุณอยู่แถวนี้รึเปล่านะ แม่หญิงสาวปริศนา” ผมตวัดสายตามองดูผู้คนผ่านกระจกที่มีน้ำฝนเป็นฉากกั้น พวกเขาต่างพากันกางร่มวิ่งผ่านน้ำฝนราวกับเร่งรีบที่จะมุ่งเข้าไปตามผับตามบาร์ที่อยู่ใกล้ เคียง หลังจากนั่งมองภาพดังกล่าวไปได้สักพัก ผมจึงตัดสินใจขับรถกลับไปที่บ้าน

ผมชะลอรถเมื่อเห็นใครบางคนถือร่มเดินด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แถวบริเวณบ้านคุณนายเกรสันที่อาศัยอยู่กับหลานชายวัยห้าขวบเพียงลำพัง ไม่สามารถมองเห็นหน้าบุคคลคนนั้นได้เพราะร่มบดบังใบหน้าของใครคนนั้นอยู่ แต่สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นผู้หญิงด้วยกระโปรงยาวพลิ้วที่เธอสวมใส่ซึ่งติดจะเปียกปอนจากน้ำฝนไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังดูดีเข้ากับรองเท้าบูตหนังสีน้ำตาลที่ขับกับสีผิวของเธอ

ผมหยุดรถท่ามกลางสายฝนเพื่อมองดูเธอเดินออกมาจากประตูรั้วบ้านคุณนายเกรสัน และก็ต้องหรี่ตามองเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้าไปในรั้วบ้านของผม ทำในสิ่งเดียวกันกับที่เธอทำเมื่อก่อนหน้านั้นที่หน้าบ้านของคุณนายเกรสัน นั่นก็คือหย่อนอะไรสักอย่างเข้าไปในช่องจดหมาย จากนั้นก็เดินออกจากรั้วบ้านพวกเราไป

เธอทำสิ่งเดียวกันนั้นกับบ้านที่ตั้งอยู่ถัดจากบ้านผมไปอีกประมาณสองสามหลัง ผมตัดสินใจที่จะจอดรถไว้หน้าบ้านแล้วลงจากรถมา ตั้งท่าจะเดินเข้าไปหาเธอเพราะคิดว่าเธออาจจะแวะที่บ้านอีกหลังถัดจากนั้นไปอีก แต่เธอกลับเดินผ่านบ้านหลังอื่นๆ ไป ไม่ใช่สิ เธอวิ่งเลยต่างหาก เพราะว่าฝนเริ่มตกกระหน่ำรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แรงถึงขนาดทำให้ผมตัวเปียกปอนได้ภายในระยะเวลาไม่กี่วินาทีที่ผมออกมายืนตากน้ำฝนอยู่

ผมมองร่างนั้นหายไปกับร่มสีดำแล้วเปิดประตูรถเพื่อหยิบกระเป๋าเอกสารออกมา จากนั้นก็วิ่งเข้าบ้านไปทันที สายตาเลื่อนหยุดอยู่ที่กระดาษแผ่นเล็กซึ่งวางอยู่บนพื้น ผมจึงหยิบมันขึ้นมาอ่าน

 

รับทำอาหารสำหรับจัดงานเลี้ยงงานสังสรรค์ขนาดเล็กไปจนถึงปานกลาง

อาทิเช่น งานวันเกิด งานฉลองในครอบครัว ได้ทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่

รวมไปจนถึงรับทำความสะอาดบ้าน ค่าชั่วโมงสามารถตกลงกันได้

สนใจติดต่อได้ที่ 07927944***

ธันวา พลิมตัน

 

ผมมองดูกระดาษโฆษณาทำมือขนาดเล็กที่เจ้าของบรรจงเขียนมันขึ้นมาอย่างสวยงามด้วยลายมีที่เป็นระเบียบอ่อนช้อยอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ผมอดที่จะวิเคราะห์ไม่ได้ว่าคนที่เขียนมันขึ้นมานั้นมีบุคลิกแบบไหน ถ้าพูดถึงเรื่องความพยายามของเธอ ที่อุตส่าห์มาเดินหย่อนใบปลิวด้วยตนเองแล้วผมก็คงต้องให้คะแนนเต็มสิบ อีกสิบสำหรับลายมือที่สวยงามราวกับสั่งพิมพ์ออกมาจากคอมพิวเตอร์ และหากว่านี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ผมก็ต้องให้เธออีกสิบสำหรับการที่เธอกล้าใส่ชื่อจริงลงไป เพราะว่าผู้คนส่วนใหญ่สมัยนี้มักจะระมัดระวังตัวด้วยการไม่ลงนามสกุลจริงของตัวเองลงไปในใบประกาศโฆษณา จะลงแค่เฉพาะชื่อเล่นเสียมากกว่า

ส่วนอีกเจ็ดสิบที่เหลือก่อนที่คะแนนของเธอจะเต็มร้อย ผมต้องขอเวลาตัดสินใจเสียก่อนว่าจะเปิดโอกาสให้เธอได้มาโชว์ฝีมือในบ้านของผมไหม

ผมวางกระเป๋าเอกสารไว้บนโต๊ะใกล้ ๆ ที่เป็นทางผ่านของผมก่อนจะเดินไปยังห้องน้ำ จากนั้นก็จัดการถอดเสื้อผ้าที่เปียกปอนของตัวเองออก เพื่อป้องกันไม่ให้ผมทำบ้านของตัวเองเปรอะเลอะเทอะ ผมจึงต้องเดินตัวเปล่าเล่าเปลือยขึ้นไปยังชั้นบนแล้วจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะกลับลงมาทำความสะอาดชั้นล่างให้เสร็จสรรพ แล้วนำเอกสารออกมาจัดการตรวจสอบหาความบกพร่องในการบริหารงานของแต่ละเดือนที่ผ่านๆ มาของร้านต่อ

จนกระทั่งระยะเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง โดยที่ผมไม่สามารถหาคำตอบอะไรได้ ผมจึงตัดสินใจที่จะหยุดพักแล้วนั่งเอนกายเอามือพาดท้ายทอยโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปยังกระดาษโฆษณานั่นอยู่

อันที่จริงผมก็ชอบจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ค่อนข้างบ่อย บางทีผมน่าจะหาใครมาแบ่งเบาภาระภายในบ้านแล้วหันไปทุ่มเทเวลาให้กับการบริหารร้านให้เต็มที่

สวัสดีครับคุณพลิมตัน ผมวินเซนต์ คลีฟ ผมเพิ่งจะได้รับใบโฆษณารับทำอาหารและทำความสะอาดบ้านของคุณในวันนี้ ผมต้องการจะบอกคุณว่าผมสนใจ” ผมรีบอธิบาย จากนั้นเสียงปลายสายก็เงียบหายไปชั่วขณะ “ขอโทษที ที่ผมพูดไม่เว้นจังหวะไปหน่อย คุณไม่ว่างอยู่รึเปล่าครับ”

เปล่าค่ะ สวัสดีค่ะ มิสเตอร์คลีฟ” เสียงใสที่โต้ตอบกลับมาทำให้ผมดีดตัวขึ้นมานั่งหลังตรงแทบจะทันที เพราะเสียงปลายสายและลักษณะการพูดแบบนี้ทำให้ผมนึกถึงใครบางคนขึ้นมา แม้ว่าในสายจะมีเสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนแทรกเข้ามาอยู่ตลอดเวลาก็ตาม “ฉันแค่...พยายามจะฟังเสียงของคุณให้มั่นใจเท่านั้น”

ผมได้ยินเสียงหัวเราะของเธอจากปลายสาย ตามมาด้วยคำพึมพำกับตัวเองทำนองว่า ‘ตลกจังเลย’ หรือไม่ก็ ‘เราคิดไปเอง’ รวมไปจนถึง ‘เราคิดมากไปแล้ว’ ซึ่งนั่นทำให้ผมไม่มั่นใจว่าเธอคุยกับผมอยู่รึเปล่า

คุณสะดวกที่จะคุยรึเปล่าครับ” ผมถาม

แท้จริงแล้วก็ไม่เลย ที่นี่เสียงดังเกินไปสำหรับฉัน” เธอบอก “คนเยอะมากเลยค่ะ แล้วฉันก็ไม่ชอบให้ใครมามองเหมือนกับจะคว้าฉันไปกินเวลาคุยโทรศัพท์ น้ำลายพวกเขาหกเต็มโต๊ะหมดแล้ว” ผมต้องหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเธอพูดออกมาแบบนั้น

แสดงว่าคุณดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้มากเลยทีเดียว คุณคงเป็นคนสวยมากสินะ”

ไม่หรอกค่ะ พวกเขาแค่เมากันเท่านั้นเอง” เธอหัวเราะ “คุณพอจะรอได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันจะโทรกลับค่ะ ฉันต้องขอเวลาหาที่สงบเสียก่อน”

ได้สิ แต่เดี๋ยวคุณให้ผมโทรกลับดีกว่า คุณต้องการเวลานานเท่าไร”

ฉันไม่ทราบเลยค่ะ ว่าการหาที่สงบในกอสฟอร์ทในช่วงที่ฝนตกเหมือนฟ้ารั่วแบบนี้จะต้องใช้ระยะเวลานานเท่าไร” เสียงของเธอดังขึ้นเรื่อย ๆ แข่งกับเสียงเจี๊ยวจ้าวที่อยู่เบื้องหลัง

ก็ได้ครับ ผมจะรอ” ผมบอก นึกแปลกใจว่าเธออยู่ส่วนไหนของกอสฟอร์ทกันแน่ ตอนนี้เธออยู่ในหมู่บ้านของผมสินะ และเท่าที่ฟังจากเมื่อครู่นี้เธออาจจะอยู่ในผับที่ไหนสักแห่งที่ตั้งอยู่ในย่านศูนย์การค้า “ครับ”

ผมรับโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาอย่างกระตือรือร้น และความกระตือรือร้นนั่นก็หายไปเมื่อผมรู้ว่าซาวันนาอยู่ในสาย

เดี๋ยวเย็นนี้ฉันไปค้างกับคุณนะคะวินเซนต์ ฉันได้ชุดสวยๆ มา และต้องการจะอวดมันให้คุณดู รับรองว่าคุณจะต้องหลงฉันจนไม่อยากลุกออกจากเตียงเลยทีเดียว”

เย็นนี้เหรอครับ” ผมถาม อันที่จริงผมยังไม่พร้อมที่จะต้อนรับเธอเข้าบ้านในเย็นนี้เลย ผมไม่พร้อมที่จะให้ในสิ่งที่เธอต้องการด้วย “เย็นพรุ่งนี้ดีกว่าไหม”

วินเซนต์ คุณทำให้ฉันหมดอารมณ์ไปเลยทีเดียว ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้ฉันไปหาคุณเย็นนี้ล่ะคะ คุณมีใครใหม่รึเปล่า”

โอ...” ผมเล่นลิ้น “...คุณนี่รู้ทันผมจนได้ ผมมีหลายคนเลยละที่รัก”

วินเซนต์ อย่ามาเล่นตลกกับฉันนะคะ โอเคค่ะ พรุ่งนี้ก็ได้ แต่เดี๋ยวฉันจะออกไปดื่มกับเพื่อนของคุณ คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมสำหรับคืนนี้”

?%

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น