Love Glamour พิสูจน์รักเสน่ห์ร้าย

ตอนที่ 6 : บทที่ 3 สะกดลมหายใจ | PART 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ย. 62

บทที่ 3 สะกดลมหายใจ

 

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ในช่วงที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในนิวคาสเซิล ฉันได้พยายามสมัครงานพาร์ทไทม์ไปยังสถานที่ต่าง ๆ ที่เปิดรับ ยอดถูกปฏิเสธงานของฉันพุ่งพรวดราวกับติดจรวดอย่างที่ฉันไม่เคยพบเห็นมาก่อน โดยที่เหตุผลส่วนใหญ่มาจากที่พวกเขาได้คนทำไปก่อนหน้าฉันแล้ว หรือไม่ก็ประวัติการทำงานของฉันไม่ตรงกับสายงานที่ฉันสมัครเข้าไปในตอนนี้บ้าง นั่นทำให้ฉันต้องเปลี่ยนแนวความคิดแล้วหันมามองดูร้านกาแฟและร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดที่ทำเป็นเครือข่ายและมีหลายสาขาพร้อมยื่นใบสมัครเข้าไปแม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกอยากทำเลยก็ตาม

ฉันไม่ได้มีทางเลือกมากนัก เพราะหากฉันต้องสมัครเรียนมหาวิทยาลัย ฉันก็ไม่สามารถรับงานเต็ม ๆ ได้อยู่ดี ที่สำคัญ...ฉันต้องการเงินสำหรับค่าใช้จ่ายประจำรายเดือน เพราะเงินที่ฉันเก็บสะสมเอาไว้มีเพียงแค่สำหรับค่าเรียนและค่าเช่าห้องพักในแฟลตแชร์ได้เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

จนกระทั่งในที่สุดวันนี้ฉันก็โดนเรียกตัวให้ไปเข้าสัมภาษณ์งานอยู่สองถึงสามที่ด้วยกันโดยที่ตารางเวลาเข้าสัมภาษณ์งานก็ไม่ได้ห่างกันมากนัก ฉันต้องทำงานแข่งกับเวลาและตัวเองพร้อมภาวนาว่าการสัมภาษณ์จะไม่กินเวลามากจนเกินไป

ฉันนั่งรถบัสจากหมู่บ้านที่อาศัยอยู่เข้าไปในตัวเมืองนิวคาสเซิลเวลาประมาณเก้าโมงเช้า เข้าไปสัมภาษณ์งานด้วยความรู้สึกคาดหวังอย่างสูงสุด แต่กลับถูกปฏิเสธหน้าหงายกลับมาเหมือนเดิม นั่นทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่ แม้แต่กระทั่งงานเล็ก ๆ ที่ไม่ต้องใช้ความสามารถพิเศษอะไรมากมายฉันก็ยังไม่สามารถตอบบทสัมภาษณ์ให้ผ่านได้เลยรึยังไง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมานั่งหดหู่ผิดหวัง ฉันยังคงก้าวต่อไปสำหรับการสัมภาษณ์งานครั้งที่สองของวัน ผลออกมาไม่ต่างกันเลยแม้แต่นิดเดียว จากนั้นก็ที่ที่สาม ผลตอบรับออกมาเป็นลบเหมือนอย่างเคย

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลงอย่างไม่ประสบผลสำเร็จ ฉันจึงต้องกลับมาเริ่มต้นใหม่ที่ป้ายรถบัส ระหว่างที่นั่งรอฉันก็เปิดหนังสือพิมพ์เพื่อหางานต่อไปเหมือนอย่างที่ฉันเคยทำเป็นประจำทุก ๆ วัน ฉันนั่งฟังเสียงตัวเองถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้สึกได้ต่อสายตาที่บ่งบอกว่ารำคาญของคนรอบด้าน แต่ฉันไม่สามารถหยุดตัวเองได้เลย ทำได้อย่างมากก็แค่ปล่อยให้ชาวบ้านรู้สึกรำคาญฉันต่อไปแล้วฉันก็คงจะไม่อธิบายสาเหตุให้พวกเขารู้ด้วยว่าที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าฉันเป็นเพียงหญิงสาววัยยี่สิบห้าที่พยายามจะเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองไปในทางใหม่ ในประเทศใหม่ เพื่อให้มันดีขึ้น แต่เธอกลับทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ตรงกันข้าม แน่นอนว่าเธอเข้าใจดีว่านี่คือการเริ่มต้นก้าวใหม่อีกก้าวหนึ่งในชีวิตของเธอ ทว่าความเข้าใจเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถนำมายาไส้หรือจ่ายค่าเช่าห้องในเดือนต่อๆ ไปได้ ที่สำคัญ...เสียงถอนลมหายใจแบบนี้คงจะไม่หมดไปแน่ ๆ จนกว่าเธอจะได้งานอะไรสักอย่างติดไม้ติดมือเอาไว้

เมื่อรถบัสจอดเทียบกับป้าย ฉันก็รีบลุกขึ้นพรวดเพื่อไปยืนต่อแถว แต่แทนที่ฉันจะเบียดผู้คนฉันกลับก้าวถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งตัวเองกลายเป็นคนสุดท้าย และเมื่อมีคนอื่นเดินเข้ามาอีกฉันก็จะเดินออกจากแถวไป...แกล้งทำเป็นว่าฉันไม่ได้จะขึ้นรถคันเดียวกันกับพวกเขา ฉันทำแบบนี้เรื่อย ๆ จนกระทั่งใครบางคนเอ่ยขึ้นว่า

ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ แต่พฤติกรรมของคุณสะดุดตาผมมาก” เสียงนุ่มทุ้มต่ำของใครบางคนเรียกฉันให้หันกลับไปมอง ชายหนุ่มที่ไม่น่าจะมีอายุเกินกับฉันมากนักกำลังส่งยิ้มมาให้ด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเขาสนใจฉันอย่างเปิดเผย เขามีผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาสีน้ำตาลที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวเชี่ยวชาญเรื่องการจีบหญิงไม่มากก็น้อย

ฉันกำลังต่อแถวขึ้นรถค่ะ” ฉันบอกเขาด้วยโทนเสียงปรกติ

แต่คุณกลับหลีกทางให้คนอื่นขึ้นรถก่อนคุณคนแล้วคนเล่าทั้งที่คุณมาก่อนพวกเขาน่ะเหรอครับ” เขาเลิกคิ้วสูง

ค่ะ ฉันจะได้มีเวลาสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกนาน ๆ คุณไม่เห็นด้วยหรือคะ ว่าอากาศในวันนี้ดีมากเลยทีเดียว”

ผมไม่ปฏิเสธเลย” เขายิ้มที่มุมปากแล้วยื่นมือมา “ผมชื่อคาร์ลตัน คุณชื่ออะไร”

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคาร์ลตัน คุณจะรังเกียจไหมหากฉันจะไม่แนะนำตัวให้คุณรู้จักในตอนนี้” ฉันยื่นมือไปจับมือเขาเป็นการทักทาย เขาเลิกคิ้วสูง

นั่นหมายความว่าถ้าเราเจอกันคราวหน้าคุณจะแนะนำตัวเองให้ผมรู้จักน่ะสิ”

ถ้ามีคราวหน้านะคะ” ฉันบอก

ผมขอแลกเบอร์โทรศัพท์กับคุณได้ไหม ผมอยากให้เราได้เจอกันอีก”

แลกเบอร์แบบนี้การเจอกันคราวหน้าก็ไม่สนุกท้าทายน่ะสิ” ฉันบอกเขา

ทำไมเราไม่ช่วยกันทำให้การพบกันคราวหน้าระหว่างเราน่าสนุกท้าทายล่ะครับ” เขาดึงนามบัตรออกมาจากกระเป๋าสตางค์ ยื่นมันให้ฉัน

อย่างนั้นเลยหรือคะ” ฉันกระตุกยิ้ม จากนั้นก็ฉีกเสี้ยวหนึ่งของกระดาษหนังสือพิมพ์แล้วจดเบอร์โทรศัพท์มือถือลงไปในนั้นแล้วยื่นให้เขา “อะไรทำให้คุณคิดว่าเราจะต้องเจอกันอีกด้วยคะ”

เพราะว่าผมมีเบอร์คุณแล้ว ขอบคุณมากนะครับ” เขาบอกแล้วยักคิ้วอย่างเจ้าชู้ “ผมต้องไปแล้ว พอดีวันนี้ผมมีนัด ยินดีที่ได้พบคุณ หญิงสาวปริศนา” จากนั้นเขาก็โน้มตัวลง พับเบอร์โทรศัพท์มือถือของฉันยัดไว้ในกระเป๋าสตางค์โดยไม่คิดเอะใจที่จะตรวจตราดูให้ถี่ถ้วน นั่นทำให้ฉันมองเห็นและรู้สึกได้ถึงความท้าทายที่จะตกไปถึงเขาทันที และในขณะเดียวกัน สรรพนามที่เขาใช้เรียกฉันก็สะกิดใจฉันเล็กน้อย มันทำให้ฉันนึกถึงใครสักคนที่เคยเรียกฉันแบบนี้มาก่อน บุคคลที่ฉันไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อของเขา สิ่งที่ฉันจดจำได้คร่าว ๆ เกี่ยวกับตัวเขาก็คือดวงตาคู่สีเขียวดึงดูดใจคู่นั้น รอยยิ้มอบอุ่นจริงใจแต่ในขณะเดียวกันก็เวิ้งว้างอย่างประหลาด เสียงพูดที่ฉันฟังแล้วรู้สึกเหมือนจะสะกดฉันเอาไว้แม้ว่าทุกถ้อยคำที่เขาบอกกล่าวออกมาจะไม่ใช่การเอ่ยถ้อยคำหวาน ๆ เลยก็ตามที ความรู้สึกอบอุ่นจากมือของเขาตอนที่กุมมือฉันเอาไว้ในยามที่เครื่องขึ้นและลง บรรยากาศตอนที่เราต่อสู้กันอยู่บนเครื่องบิน ภาพของเขาที่ช่วยเหลือคุณยายยังคงติดตาฉันอยู่

เด็กดื้อ ซานต้าจะไม่ให้ของขวัญคริสต์มาสนะ”

ฉันคงต้องคิดมากไปแล้วแน่ ๆ ที่อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงของเขาขึ้นมา

คุณไม่ต้องมาหลอกผมหรอก ซานต้าไม่ได้มีอยู่จริงสักหน่อย”

ถ้าหมายถึงซานต้าอย่างที่เราเห็นอยู่ตามทีวี ฉันเชื่อเราว่าไม่มีอยู่จริง แต่ว่าซานต้าในรูปแบบอื่นอาจมีอยู่จริงก็ได้นะ” เสียงนั่นอีกแล้ว

ฉันแหงนหน้าขึ้นมองดูหน้าต่างที่เปิดอยู่แล้วมองหาที่มาของเสียง เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนอยู่ข้างถนนเคียงคู่กับหญิงชราและเด็กชายอายุราว ๆ ห้าถึงหกขวบได้ เขากำลังพยายามพูดกับเด็กชายอย่างประนีประนอมเรื่องไม่ให้ดื้อกับคุณยายที่กำลังยืนมองหลานชายปะทะฝีปากกับชายหนุ่มพลางยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อน

เขาดื้อมากเลย คุณคงไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้ทั้งวันหรอกใช่ไหมคะ” หญิงชราถาม

โอ ไม่หรอกครับ ผมไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาตลอดทั้งวันหรอก” เสียงที่ฉันได้ยินไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดไปเอง แต่บุคคลที่ฉันเห็นคือเขาจริง ๆ และฉันก็อดจ้องเขาไม่ได้ จนกระทั่งเจ้าตัวหันมามองมายังฉัน

เราสบตากัน...ดวงตาเบิกกว้างด้วยกันทั้งสองฝ่าย รถเริ่มขยับ...ใกล้จุดที่เขายืนอยู่เข้าไปเรื่อย ๆ เมื่อเรามาอยู่ในระดับเดียวกัน เราสองคนต่างยิ้มและโบกมือให้กันและกัน ฉันไม่อาจหยุดยิ้มได้เพราะนึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเราผ่านกันมาไกลแล้ว



- TO BE CONTINUE -


งื้อ คิดถึงเฮียวินจับขั้วหัวใจ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

316 ความคิดเห็น