Love On Air รักนี้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง

ตอนที่ 3 : ❥ p.2 Love On Air Kavin & Mobile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 55


2

 

 

วันนี้เป็นวันงานเปิดตัว ฉันตื่นมาตอนเช้าแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปงาน

โมบายล์ อย่าลืมใส่ชุดที่ฉันซื้อให้ล่ะ พาสต้าพูดขึ้นในขณะที่ฉันกำลังจะไปอาบน้ำ

อ่า อืมๆ ฉันจะจำใจใส่มันและกัน” ฉันแกล้งพูดหยอกยัยพาสต้า

“นี่ อย่าพูดอย่างนี้สิคนให้เขาเสียใจนะ” ยัยพาสต้างอนแล้วก็ทำหน้าเหมือนน้ำตาจะไหล จากนั้นฉันก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆๆ ฉันล้อเล่น เพื่อนอุตส่าซื้อให้จะไม่ใส่ได้ไงล่ะ จริงมะฉันพูดแล้วก็ส่งยิ้มหวานไปให้ แล้วยัยพาสต้าก็พยักหน้ายิ้มตอบกลับมา

 

“นี่พาสต้าแกจะไม่ไปส่งฉันจริงๆหรอ ฉันไม่ค่อยอยากนั่งรถเมโดยสารอ่ะ คนเยอะแล้วยิ่งฉันใส่ชุดแบบนี้ด้วย”

“ไม่ได้หรอกโมบายล์ ฉันต้องรีบไปหาพ่อกับแม่น่ะ ท่านบอกว่าให้ฉันรีบไปจองโต๊ะอาหาร แกก็นั่งรถแท็กซี่สิ”

“เออใช่ ฉันลืมไปว่ายังมีรถแท็กซี่ งั้นเดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่ไปและกัน”

“อื้ม ระวังด้วยนะว่าอย่าไปซุ่มซ่ามที่งานของเขา”

“เออน่า แกพูดคำนี้เป็นรอบที่ร้อยแล้วนะ... ฉันไปละ แล้วเจอกัน”

“บาย โชคดี”

ยัยพาสต้าอวยพรให้ฉันก่อนที่ฉันจะเดินลงมาที่ชั้นล่างของคอนโดฯเพื่อมองหารถแท็กซี่

 

 

ซิติพาร์ค แจ้งวัฒนะ

เอ... ตอนนี้ 9 โมง 50 นาทีแล้ว 10 โมง งานก็เปิดแล้วนี่นา รีบเดินดีกว่า

ฉันเดินมาถึงหน้างานก็มีพนักงานตรวจบัตรยืนอยู่ ฉันจึงยื่นบัตรที่ฉันได้ให้เขาดู แล้วเดินเข้าไปในงาน...งานของเขาจัดได้สวยมาก ในงานมีทั้งนักข่าว และผู้สนับสนุนของช่องโทรทัศน์ ฉันจึงเดินมานั่งรอที่เก้าอี้เพื่อรองานเปิด

สวัสดีครับทุกท่าน วันนี้ผมรับหน้าที่เป็นพิธีกรนะครับ และในช่วงนี้ก็ได้เวลาเปิดงานแล้วครับ

งานวันนี้วีเจสปอร์ตรับหน้าที่เป็นพิธีกร เห็นตัวจริงแล้วก็อยากกรี๊ดออกมาดังๆ แต่ก็ทำไม่ได้ฉันเลยต้องกรี๊ดอยู่ในใจ เพราะเขาดูดีมากเลยล่ะ เส้นผมสีดำขลับตัดกับดวงตาสีน้ำตาลเข็มแถมผิวของเขายังเนียนขาวเหมือนผิวผู้หญิงเลย ฉันล่ะอิจฉา ><

 “เอาล่ะครับตอนนี้ผมขอแนะนำวีเจหน้าใหม่ของช่องรายการเราเลยนะครับ เชิญครับ ทุกคนปรบมือให้และวีเจคนนั้นจึงเดินขึ้นมาบนเวที

เอาล่ะ สวัสดีครับ วีเจสปอร์ตกล่าวทักทาย

สวัสดีครับวีเจคนนั้นตอบ

แนะนำตัวกันหน่อยนะครับ เชิญครับ

สวัสดีทุกท่านครับ ผมวีเจเควิน ภาคิน วราฤทธิ์ ครับ ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ ทุกคนปรบมือให้เขา

เอ๊ะ! แต่ว่าชื่อนี้มันคุ้นๆนะ อืม...อ้อออ นึกออกแล้ว นายเควินสุดงก นี่เอง นายนี่น่ะเคยเป็นศัตรูอันดับ 1 ของฉันตอนประถมแล้วก็ช่วงมัธยมต้น พอตอนขึ้นม.ปลายฉันย้ายโรงเรียนน่ะ เลยไม่ได้เจอหน้ากันตั้งแต่นั้นมา แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าโตมาแล้วจะหน้าตาดีขนาดนี้น่ะ อ๊ะ! แล้วฉันจะไปสนใจอะไรกับนายนั่นเนี่ย ฉันบ้าไปแล้วหรอ

ครับ ตอนนี้เชิญทุกท่านชมงานได้เลยครับ วีเจสปอร์ตพูดขึ้น

ทุกคนลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินดูงาน จริงๆแล้วงานในวันนี้ก็ไม่ได้มีแค่การเปิดตัวอย่างเดียวหรอก แต่ในงานยังมีการจัดโชว์ผลงานศิลปะจากมหาวิทยาลัยต่างๆ เพื่อให้คนที่มางานวันนี้ไม่รู้สึกเบื่อน่ะ

มีเด็กเสิร์ฟน้ำคนหนึ่งเดินมาพอดี ฉันจึงหยิบกาแฟเย็นมา 1 แก้วแล้วเดินดูงานไปเรื่อยๆ แต่ว่า

ตุ้บ! ฉันเดินชนอะไรเข้าเนี่ย

นี่เธอ! เดินไม่ดูเลยนะ ซุ่มซ่ามจริง!” ฉันมองไปข้างหน้าอีกทีก็เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังใช้มือของตัวเองเช็ดๆ ถูๆเสื้อของเขาอยู่

ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองเพราะอยากรู้ว่าเป็นใคร ที่ต้องเงยหน้าก็เพราะเขาสูงกว่าฉันร่วมสิบเซนเลยแหละ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามีผิวขาวสว่าง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มตัดดำเหมือนเพิ่งผ่านการทำไฮไลท์แบบอ่อนๆมา ดวงตาสีดำสนิท จมูกมีสันโด่งได้รูป ริมฝีปากมีสีชมพูอ่อน บอกตามตรงว่าดูดีมากๆ

 แต่พอดูหน้าเขาชัดๆแล้วก็ต้องตกใจเพราะว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า... นายเควิน!

ฉันทำตาโตเพราะไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไรดี ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆน้า ฉันได้แต่ขอโทษอยู่ในใจ

 เธอเห็นมั้ย กาแฟหกใส่ฉันหมดแล้ว แบบนี้ซักไม่ออกแน่ เสื้อฉันตัวละเป็นหมื่นเลยนะ เธอต้องจ่ายค่าเสียหายมา!” ฮะ อะไรนะ! ต้องจ่ายค่าเสียหายหรอ ฝันไปเถอะ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่นา”

“จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม แต่เรื่องมันก็เกิดแล้ว เธอต้องจ่ายค่าเสียหายมา” เขามองหน้าฉันอย่างหาเรื่อง

ก็บอกว่าไม่ได้ตั้งใจไง ดูดีมีชาติตระกูลซะเปล่า ชิ!ยังขี้งกเหมือนเดิม

นี่ เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ เธอคิดว่าเธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน?”

ถ้าไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ก็ไม่ต้องรู้ต่อไปนั่นแหละดีแล้วเชอะ จำไม่ได้ก็ไม่ต้องถามหรอกย่ะว่าฉันเป็นใคร ฉันก็ไม่ได้อยากให้นายรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร

นี่เธอ! อย่ามาเถียงฉันนะ บอกมาดีๆว่าเธอเป็นใครถึงมาว่าฉันแบบนี้

โอ๊ยย อย่ามาบีบแขนฉันแบบนี้สิ มันเจ็บนะ นี่คือการทักทายของคนที่เขาเจอกันครั้งแรกหรอ ไม่มีใครสั่งใครสอนหรือไง ไม่มีมารยาท ป่าเถื่อนที่สุด!! ให้ตายสิ

ในเมื่อฉันทนไม่ไหวกับแรงบีบของนายเควิน ฉันจึงต้องบอกไปตามตรงว่าฉันคนนี้เป็นใคร เขาคงจะจำฉันไม่ได้หรอกน่า คนชื่อโมบายล์มีเยอะแยะไป

ฉันชื่อโมบายล์ แค่นี้ใช่มั้ยที่นายอยากรู้พูดเสร็จฉันก็สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา

“โมบายล์...” เขาทำท่าคิดอยู่สักพักหนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้น

“นี่ โมบายล์ ลูกของคุณอาชาตรีหรือเปล่า” เขาถามแล้วมองหน้าฉันเขม็ง

อ้าวเฮ้ย ! นี่ฉันคิดผิดหรือเปล่าเนี่ยที่บอกชื่อจริงๆของฉันออกไป เขาจำฉันได้ๆยังไง ซวยแล้วมั้ยล่ะฉัน TT ฉันกลืนน้ำลายไปมองหน้าเขาไป ถ้าบอกไปว่า ”ใช่” ชะตาขาดแน่ล่ะคราวนี้

“ใช่หรือเปล่า!!” ในเมื่อฉันเอาแต่เงียบไม่พูดอะไร เขาเลยตะคอกใส่มา ฮือๆ แม่จ๋าช่วยหนูด้วย มีปีศาจจากขุมไหนก็ไม่รู้กำลังจะบีบคอหนูแล้ว เขาทำท่าจะงาบหัวฉัน ฉันเลยต้องจำใจบอกไป เอาวะโมบายล์ Fighting!!

“ชะ.. ชะ.. ใช่ๆ” แง ฉันกลัวมากไปหรือเปล่าเนี่ย เข้มแข็งสิโมบายล์

หึ เธอนี่ก็ยังซุ่มซ่ามเหมือนเดิมเลยนะว่าแล้วนายเควินก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก

แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงเล่า อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

ชดใช้ฉันมา

นี่ ฉันไม่มีปัญญาไปชดใช้นายหรอกนะ เงินมันไม่ได้หาได้ง่ายๆนะฉันตอบไปอย่างไม่ลังเล

ถ้างั้นฉันมีทางให้เธอเลือกสองทาง

“หนึ่ง... ชดใช้ค่าเสียหาย” โอ๊ย ก็บอกแล้วไงว่าเงินไม่ได้หาง่ายๆ ไม่ๆ ข้อนี้ตัดออกไป

“สอง... มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ฉัน 3 เดือน เพื่อชดใช้” โอ๊ย ข้อนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีทางหรอกย่ะ ตัดออกไปโดยไม่ต้องคิดเยอะเลย!

อ่าวเฮ้ย มันมีแค่ 2 ทางเลือกนี่นา แล้วฉันจะเลือกข้อไหนล่ะเนี่ย...

“ฉันไม่เลือกซักทาง!” ใช่ ใครเขาจะไปเลือกล่ะยะ ทางเลือกของนายแต่ละข้อนี่น่าสนใจทั้งน้านนนน

“ไม่ได้ เธอต้องเลือก”

เฮอะ! ไม่มีทางหรอก

ถ้าเธอไม่เลือก งั้นฉันก็จะตามทวงเงินกับพ่อแม่เธอทุกวันเลยเอามั้ย?”

กรี๊ดด! แย่แล้ว นายนี่เป็นคนพูดจริงทำจริงด้วยสิ แต่ฉันไม่ยอมแพ้ง่ายๆหรอก

หึ! นายไม่ทำอย่างนั้นหรอก

ได้...ฉันจะโทรบอกให้คนขับรถของฉันไปทวงเงินเดี๋ยวนี้เลย

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดๆไปที่โทรศัพท์ของเขา... นี่เขาเอาจริงหรอเนี่ย T[]T ฉันกลืนน้ำลายไปอีกอึกหนึ่ง เอาวะ ยังไงๆก็ต้องปกป้องพ่อกับแม่ก่อน ท่านอยู่ของท่านดีๆฉันไม่อยากให้ท่านมาเดือดร้อนเพราะฉัน

อ่ะๆ ก็ได้ๆ ฉันไปเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้นายก็ได้

แค่นี้ก็จบเรื่อง” เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอีกครั้ง คิดว่าตัวเองหล่อมากสินะ ชิ!

“แต่แค่ 3 เดือนนะ ถ้าเกินนั้น ฉันเอานายตายแน่”

“นี่.. คนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้น” ละ... แล้วจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำไมเล่า ฮึ่ยยย !

“ชิ” ฉันรีบเบือนหน้าหนีเขาทันที เฮอะ นายบ้านี่คิดอะไรอยู่นะ ให้ตายเหอะ

“ไปเก็บเสื้อผ้าด้วย

กะ... เก็บทำไม นี่นายเควินคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย T_T

เธอจะต้องไปอยู่กับฉันที่บ้านฉันด้วย เข้าใจ?”

ไม่จำเป็นที่ฉันต้องไปอยู่กับนาย มีอะไรก็โทรเรียกฉันเซ่

“ไม่ได้ จะไปดีๆมั้ย?

“ฉันเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้นาย 3 เดือน ก็ถือว่าเกินพอแล้วนะ ไม่มีทาง ฉันไม่ไปอยู่กับนายแน่ๆ”

ฉันทำงานแบบนี้ ถ้ามีงานด่วนขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไงล่ะ ฉันต้องรอบคอบไว้ก่อน”

ฉันส่ายหน้าพรืดเพื่อเป็นสัญญาณว่าฉันจะไม่ไปอยู่กับนายนี่เด็ดขาด

“ถ้างั้นฉันทวงเงินเดี๋ยวนี้แหละ นายนั่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที โธ่เอ๊ย... นี่ฉันทำอะไรไม่ได้เลยเหรอเนี่ย คำก็ทวงเงินสองคำก็ทวงเงิน Y_Y

ก็ได้ แต่นายห้ามยุ่งกับพ่อแม่ฉันนะ

นั่นมันก็อยู่ที่ตัวเธอ ถ้างานเลิกเมื่อไหร่ขึ้นรถไปกับฉันเลย แล้วอย่าคิดหนีล่ะ

“รู้แล้วน่า”

บ้าจริง! เรื่องนี้เหรอที่ไอจิ้งจกเวรนั่นมันทักฉัน โธ่ ทำไมฉันไม่เชื่อไอ้จิ้งจกนั่นตั้งแต่ทีแรกนะ

 

 

ตอนนี้งานเลิกแล้ว แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่ที่ห้องของยัยพาสต้า

“ฉันว่าแล้วไงว่าแกต้องไปซุ่มซ่ามที่งานเขา แกนี่มันจริงๆเลย” พาสต้ากลับมาที่ห้องก่อนฉันน่ะ ฉันเลยต้องมานั่งเก็บเสื้อผ้าไป ปิดหูไปเพราะยัยพาสต้าเอาแต่เทศนาฉันอยู่เนี่ย

“เออๆ ฉันยอมรับว่าฉันมันซุ่มซ่ามแกอย่าตอกย้ำได้มั้ย”

“เฮ้อออ เออๆ แล้วนี่แกรู้จักบ้านเข้าหรอ”

“นายนั่นรออยู่ข้างล่างน่ะ โอ๊ยยย ฉันอยากจะบ้าตายจริงๆ แกอย่าบอกพ่อกับแม่ฉันนะ ฉันไม่อยากให้ท่านเดือดร้อนแล้วก็เป็นห่วงฉัน” ตอนนี้ฉันถึงกับทำท่าจะยกมือไหว้ยัยพาสต้าเลยด้วยซ้ำ

“เออๆโอเค ฉันไม่บอกก็ได้ แกดูแลตัวเองด้วยล่ะ”

“อืมๆ”

เมื่อเก็บของเสร็จยัยพาสต้าก็เดินลงมาส่งฉันข้างล่าง ฉันก็เห็นว่านายเควินยืนรออยู่ที่รถแล้ว

“ฉันไปนะพาสต้า”

“อืม โชคดี” จากนั้นพาสต้าก็หันหน้าไปทางนายเควิน “ฝากด้วยนะคะคุณ...”

“อ้อ เควินครับ”

“ค่ะ ฝากดูแลโมบายล์ด้วย”

“ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง” อย่าไปเชื่อนะพาสต้า นั่นมันคำโกหก TT

 

 

แล้วตอนนี้ฉันก็อยู่ที่บ้านนายขี้งกนี่จนได้ เฮ้อ... ชีวิตฉันช่างรันทดจริงๆ

เอาล่ะเธอเอาเสื้อผ้าไปเก็บได้และ ห้องเธออยู่ทางซ้ายมือนะ นายเควินบอกฉัน

“…”

เสร็จแล้วออกไปซื้อกับข้าวมาให้ฉันกินด้วย

แหม ได้ทีสั่งอย่างเดียวเลยนะ

นี่ฉันเป็นเจ้านายเธอนะ

ค่าๆๆ... ฉันพูดกดเสียงเพื่อเป็นเชิงประชด

และเมื่อฉันเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็เดินลงมาเพื่อจะไปซื้อกับข้าวให้นายนั่นกิน เอ๊ะ! แต่ว่าฉันก็ทำอาหารเป็นนี่นา แต่ว่ายัยพาสต้าเคยบอกว่าถึงฉันจะชอบทำอาหาร แต่รสชาติของมันย่ำแย่มาก แม้กระทั่งไอด่างยังไม่รับประทาน แต่ฉันไม่สนใจหรอก ถือว่าจะได้แกล้งนายเควินด้วย หึหึ นายเสร็จฉันล่ะ (หน้าตาเหี้ยมมากค่ะ)

นี่ยัยซุ่มซ่าม แล้วอย่าลืมเรื่องอาหารของฉันล่ะ เควินพูดขึ้นทันทีเมื่อฉันเดินลงมาถึงชั้นล่างของบ้าน

ก็กำลังจะไปทำให้อยู่นี่ไง”

“เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ ไม่ยักรู้” นี่ๆ ไม่ต้องมาทำหน้าตาเย้ยหยันแบบนั้นก็ได้นะ มันน่าจับหัวตานี่ไปโขกกำแพงแรงๆจริงๆ เจ็บใจนัก... ดี เย้ยซะให้พอใจคราวนี้เดี๋ยวนายก็รู้ โฮะๆ ^O^!

“หืม ระดับฉันแล้วแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ ไม่รู้ก็รู้ไว้ซะ” จากนั้นฉันก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหาร ฉันสำรวจดูรอบๆห้องครัวแล้วก็ตู้เย็น เห็นว่ามีผักบุ้งกับเนื้อหมู อืม ทำผัดผักบุ้งและกัน

แต่ทำไมนายเควินนั่นต้องตามมาดูฉันด้วยเนี่ย เขายืนกอดอกพิงอยู่ที่ขอบประตูห้องครัว

ฉันหยิบผักบุ้งที่มีอยู่เอาไปล้างในอ่าง แล้วหยิบมีดมาหนึ่งเล่มเพื่อจะหั่นมัน ทว่า...

ฉึก! อ๊ากกก มีดบาดมือฉัน ฉันร้อง โอ๊ยขึ้นมา นายเควินนั่นจึงรีบเดินเข้ามาหาฉัน

มีดบาดมือหรอ เธอนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เอามาดูซิ” พูดจบนายเควินก็กระชากมือฉันที่โดนมีดบาดไปดู

“โอ๊ย! มันเจ็บนะ ไม่ต้องยุ่งเลยนายจะไปไหนก็ไปเหอะ” ฉันดึงมือของตัวเองออกมาจากมือของเขา

“นี่ ซุ่มซ่ามแล้วยังหัวดื้ออีกหรอ เดี๋ยวก็เป็นบาดทะยักตายหรอก” เชอะ ปล่อยฉันตายไปเถอะ ดีกว่ามาทนอยู่กับนายแบบนี้

สักพักนายเควินก็ปล่อยมือฉันแล้วเดินไปที้ตู้ๆหนึ่ง มองหาของที่อยู่ในตู้ แล้วฉันก็เห็นว่านายเควินหยิบกล่องอะไรออกมาก็ไม่รู้ เสร็จแล้วก็เดินตรงมาที่ฉันพร้อมกับกล่องนั้น

นายเควินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วก็จัดการเช็ดแผลให้ฉัน ถ้ามันลำบากนักฉันทำเองก็ได้นะ ฉันหันหน้าไปมองเขาในขณะที่เขาก็หันมามองหน้าฉันพอดี ทำให้สายตาของเราประสานกัน ทันทีที่ฉันตั้งสติได้ฉันจึงบอกเขาว่า

“ติดที่ปิดแผลสิ” นายเควินเลยหยิบที่ปิดแผลมาติดให้ฉัน

และแล้วสุดท้ายเราก็ต้องกินข้าวที่ซื้อมาจากร้านอาหารจนได้ เฮ้อ... ว่าจะโชว์ฝีมือ(รสชาติแย่ๆ)ซะหน่อย เลยอดเลย ไอมีดนั่นไม่รู้จะมาบาดมือฉันทำไม (ยังจะไปโทษมีดอีก = =)

“เออนี่ยัยซุ่มซ่าม เธอเรียนอยู่มหาลัยไหนอ่ะ”

“ฉันเรียนจุฬาฯ”

“งั้นดีเลย ฉันก็เรียนอยู่ที่นั่น เธอมีเรียนกี่โมง”

“พรุ่งนี้ฉันมีเรียนช่วงบ่าย”

“อะไรจะเป๊ะขนาดนี้ ฉันก็มีช่วงบ่ายเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวไปกับฉันเลยและกัน”

“เอ่อ ไม่เป็นไรอ่ะ เดี๋ยวฉันไปเอง”

“ก็ในเมื่อเพื่อนเธอบอกให้ฉันดูแลเธอนี่ ฉันทำดีที่สุดแล้วนะ”

“นี่ดีที่สุดของนายแล้วหรอ” ฉันทำหน้าเบ๊

“หยุดพูดแล้วกินซะ” นายเควินมองฉันอย่างสั่งๆ

 

 

วันต่อมา...

“นี่ยัยซุ่มซ่าม เสร็จหรือยัง ช้าจริง”

“รู้แล้วๆ เสร็จแล้ว”

“เสร็จแล้วก็รีบขึ้นรถสิ”

รู้สึกว่านายเควินจะมีรถเป็นของตัวเองอยู่หนึ่งคันนะ รถของเขาสีดำสด แต่เวลาที่มีงานอะไรใหญ่ๆเขาคงจะเรียกคนขับรถจากบ้านพ่อเขาไปรับไปส่งล่ะมั้ง ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ

ฉันมองรถแล้วก็มองหน้านายเควินสลับกัน แล้วฉันก็ตัดสินใจ

“ฉันไปเองดีที่สุด” ฉันเดินถอยออกมาแล้วกำลังจะหันหน้าเดินออกจากรั้วบ้านแต่นายเควินก็จับแขนฉันไว้

“นี่ๆ ฉันบอกให้ขึ้นก็ขึ้นไปเหอะน่า ไปกับฉันมันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไปกับรถโดยสารหรอก”

“ต่างสิ ต่างมากด้วย”

“ต่างกันตรงไหน ไหนบอกฉันมาซิ?” นายเควินกอดอกแล้วรอคอยคำตอบ

“ก็ต่างกันที่คนที่เขาขึ้นรถโดยสารเขาไม่ปากเสียเหมือนนายไง” ชิ ใครเขาอยากจะไปนั่งรถกับคนปากเสียล่ะ

“จะขึ้นรถดีๆมั้ย โมบายล์...” 








 
ตรงไหนมีคำผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ
อ่านแล้วเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ
ถ้าโหวตด้วยก็ขอบคุณมาก ขอบคุณจากใจค่ะ ^^

นุ่นขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

126 ความคิดเห็น

  1. #61 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 21:27
     =.,= เควินนนนนน ในที่สุดก็มาสักทีน้าา 
    #61
    0
  2. #60 Kyoya_N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 19:47
     พระเอกน่ารักได้อีกกก>_____<
    #60
    0
  3. #59 N [ u ] TT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 14:28
     ตอนนี้อิโมติค่อนลดลงนะคะ สบายตาดีจ้ะ ^^
    #59
    0