Love On Air รักนี้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง

ตอนที่ 2 : ❥ p.1 Love On Air Kavin & Mobile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 เม.ย. 55

                  

 
 ฉันชอบเพลงนี้ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ความหมายของมัน

                 แต่ฉันชอบคุณ เพราะฉันรู้จัก และเข้าใจในสิ่งที่คุณเป็นอย่างดี

              ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอื่นอาจจะมองไม่เห็น

              แต่ฉันเห็น ... และฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าคุณเองจะเห็นมันหรือเปล่า..

 

 

 

1



ฉันนั่งฟังเพลงของช่องเพลงชื่อดังนั่นคือรายการ ‘POP Music’  นั่นเอง ช่องของเขาดีจริงๆนะ เปิดเพลงก็เพราะ และมีอะไรใหม่ ๆ มาอัพเดตอยู่เสมอเลย อ้อ ! ที่สำคัญ VJ* แต่ละคนหล่อมากกกก >, <

นี่ยัยโมบายล์ แกไม่เบื่อบ้างหรอ ฟังแต่เพลงน่ะคนที่นั่งข้างๆฉันพูดขึ้นบ้าง นั่นคือยัยพาสต้า เพื่อนที่สนิทที่สุดของฉันและเป็นเพื่อนสุดที่รักของฉัน(อันนี้ไม่แน่ใจ =.=)

ก็ฉันชอบดูรายการนี้นิ่ นี่ แกไม่เห็นหรอ VJ แต่ละคน โค-ตะ-ระ หล่อ อ๊างงงง เขิน ๆ >//< ไม่เหมือนแกหรอกวัน ๆ นั่งหาแต่สูตรอาหาร =.=

ทำไมยะ ! ก็ยังดีกว่าแกที่ทำอาหารแล้วไอ้ด่างไม่รับประทาน (ไอ้ด่าง = สุนัขขี้เรื้อนหลัง ม. )” เอ่อ .. ขอบคุณนะฉันจะถือว่าเป็นคำชม

กรี๊ดดดด แกดูดิ่  VJสปอร์ต หล๊อหล่ออ โอ๊ยย อิจฉา VJสไปร์ จัง ที่ได้เป็นน้องสาวของ VJสปอร์ต T^T”

นั่นชื่อคนหรอ =[]=? ”

ชื่อของกิ้งก่าแถวบ้านแกมั้ง ไปว่าคนอื่นแกก็ชื่อแปลกเหมือนกันนั่นแหละ

นี่แกด่าว่าฉันชื่อแปลกหรอ

บ้าเหรอ ฉันจะด่าแกทำไม

ชิ! ไม่สนใจแล้ว อ่านนิยายดีกว่า =.=/ว่าแล้วยัยนี่ก็เอื้อมมือไปหยิบนิยายของสำนักพิมพ์แจ่มใส  ชิ! ติดจริง ๆ เลยนะนิยายอ่ะ

ฉันกับยัยพาสต้าชอบอะไรไม่เหมือนกันเลย ตรงข้ามกันไปซะทุกอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทกันได้ยังไงฉันก็ยังงงๆอยู่ แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันกับยัยพาสต้าชอบเหมือนกันก็คือ ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจแต่ยังไง๊ ยังไงฉันกับมันก็ตรงข้ามกันอยู่ดี เพราฉันชอบทำอาหารก็จริง แต่รสชาติมันก็เหมือนที่ยัยพาสต้าบอกนั่นแหละ = =;;

เออนี่โมบายล์ วันนี้เราจะทำอะไรกินกันดีอ่ะยัยพาสต้าพูดขึ้น

อืม... ก็แล้วแต่แกละกัน

ฉันว่าฉันจะทำสปาเก็ตตี้น่ะ

ก็ดีนะ ฉันจะได้เอาแกไปทำสปาเก็ตตี้ซะเลย ยัยเส้นพาสต้า

นี่ แกอย่ามาว่าฉันนะ ชื่อที่พ่อกับแม่ฉันตั้งให้ออกจะน่ารัก >o<

น่ารักคิง ๆ ..

อะไรของแก น่ารักคิงๆ  .. น่ารักคิง ๆ คิง ๆ  นะ .. น่าลิงคัก ๆ  ว๊ากกก ไอ้เพื่อนบ้านี่แกว่าฉันหรอ ?”

โว๊ะ ฉลาดนี่ ^^”

“=_____=^”  อะ อะไรยะ อย่ามามองฉันด้วยสายตาอาฆาตแบบนี้นะ คุณแม่ขาโกโก้กลัว

มาเข้าเรื่องเลยดีกว่า สาวสวยคนนี้มีนามว่า โมบายล์ โอ๊ะ ๆ ไม่ต้องตกใจ ว่าเหตุใดชื่อฉันถึงได้ไพเราะเพียงนี้ (มันเพราะตรงไหน) อยากรู้ใช่มั้ยล่ะ เพราะฉันสวยไง โฮ๊ะ ๆ ^o^ (เกี่ยว ?) บ้านฉันอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก ถ้าจากบ้านมาถึงมหาวิทยาลัยก็ปาไปหลายชั่วโมง ฉันเลยต้องย้ายมาอยู่ที่คอนโดฯของยัยพาสต้า ฉันและยัยพาสต้าเรียนอยู่คณะบัญชีเหมือนกัน แต่เราเรียนกันคนละตึก บางครั้งเราก็เรียนเวลาไม่ตรงกัน เพราะอาจารย์ที่สอนคนละคนกันน่ะ แต่เรา 2 คน สนิทกันมาตั้งแต่มัธยมแล้ว เลยอยู่ด้วยกันได้น่ะ

เอาล่ะครับคุณผู้ชมทุกท่าน ตอนนี้เพลงเพราะๆก็จบลงไปแล้วนะครับ ทีนี้ผมมีข่าวดีจะมาบอกท่านผู้ชมทุกคนกันครับ

วีเจ สปอร์ตผู้ดำเนินรายการพูดขึ้น ในขณะที่ฉันกำลังใจจดใจจ่อตั้งหน้าตั้งตาฟังอยู่

ข่าวดีของเราก็คือ ตอนนี้ทางรายการของเรา ‘POP Music’ เรากำลังจะมีวีเจหน้าใหม่เข้ามาอยู่ในรายการของเราเขาคนนั้นทั้งหล่อ และหน้าตาดี แล้วอีก 1 สัปดาห์ข้างหน้า เราก็จะจัดงานเปิดตัววีเจคนใหม่ของเราครับ และวันงานเปิดตัวนั้นก็เป็นวันครบรอบ 9 ปี ของทางช่องออกอากาศของเรานี่เอง นั่นคือวันที่ 1 กุมภาพันธ์ นั่นเองครับ ท่านผู้ชมท่านไหนอยากได้บัตรเข้าชมงานนี้ก็โทรมาเล่นเกมกับเราได้เลยนะครับ เราแจกเพียง 20 ใบ เท่านั้นนะครับ

กรี๊ดดดดดด ด ! เขาแจกบัตรเข้าชมงานด้วย แบบนี้ต้องรีบโทร >o</

ฉันรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อโทรไปเล่นเกมกับทางรายการช่องนี้

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...

ฮ่า โทรติดแล้ว

 

 กริ๊งงงง ๆ

เอาล่ะครับ มีคนโทรเข้ามาแล้ว เรามารับสายกันเลยดีกว่า

วีเจผู้ดำเนินรายการพูดขึ้น แล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย

สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสู่ ‘POP Music’ ครับ คุณชื่ออะไรครับ

ฉันชื่อโมบายล์ค่ะ

โอ้โห ชื่อเพราะจังเลยนะครับ

ของมันแน่อยู่แล้วล่ะค่ะวีเจสปอร์ต

เอ่อ ครับ ๆ = =;;  คุณโมบายล์พร้อมที่จะเล่นเกมกับเราหรือยังครับ

ค่ะหัวใจฉันเต้น ตึกๆ ตักๆ เพราะความตื่นเต้น ว่าเขาจะถามอะไรฉันในเกมครั้งนี้

ผมขอถามคุณว่า ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์เป็นวันครบรอบของ ‘POP Music’ ปีที่เท่าไรครับ

เอ... เมื่อกี้เห็นเขาบอกอยู่นะ อืม...อ๋อ น่าจะใช่คำตอบนี้นะ

ฉันขอตอบว่า เป็นปีที่ 9 ค่ะ

ปีที่ 9 เป็นคำตอบที่...

หึย...จะถูกมั้ยน้า... ตึกๆ ตึกๆ

เป็นคำตอบที่...ถูกต้องนะคร้าบ!”

กรี๊ดดดดด  ฉันตอบถูกแล้ว ฉันได้ไปงานแล้ว  กรี๊ดดดดด  ดีใจที่ซู้ดดด >o<

คุณโมบายล์ครับ คุณได้รับบัตรเข้าชมงานไป 1 ใบ คร้าบ ดีใจด้วยคร้าบ

ค่า ขอบคุณค่ะ

แล้วเจอกันที่ซิตี้พาร์ค แจ้งวัฒนะ นะครับคุณโมบายล์

ได้ค่ะ

วันนี้ขอบคุณ คุณโมบายล์มากนะครับที่ร่วมเล่นเกมกับเรา ขอบคุณคร้าบ สวัสดีครับ!”

พระเจ้า ให้ตายสิ ช่วยบอกให้แน่ใจทีว่าฉันไม่ได้ฝันไป ><

และเมื่อฉันเล่นเกมจบแล้วฉันก็รีบเดินไปหายัยพาสต้าในครัวที่กำลังทำสปาเก็ตตี้อยู่ ทว่า... จุ๊ๆ จุ๊ๆ อ๊ากก!จิ้งจกทัก หรือว่าจะมีลางร้าย...
            ชิ
!ฉันไม่สนหรอก ยังไงฉันก็ต้องไปงานนี้ให้ได้ ถ้าฉันไม่ไปไม่งั้นก็ไม่ได้เจอกับวีเจสปอร์ตสุดหล่ออ่ะเซ่ ไม่ได้ๆๆ ต้องไปๆ  ยังไงก็ต้องปายยยย ><

ฉันอดไม่ไหวที่จะเล่าให้ยัยพาสต้าฟังเรื่องที่ได้ไปงานเปิดตัว ฉันจึงรีบเดินเข้าไปในครัวอย่างเร็ว ด้วยความดีใจของฉัน

นี่พาสต้า ฉันได้ไปงานเปิดตัววีเจคนใหม่ด้วยแหละ

ฉันระริกระรี้เข้าไปเล่าให้ยัยพาสต้าฟังทั้งๆที่ยัยพาสต้ากำลังชุลมุนวุ่นอยู่กับการทำสปาเก็ตตี้ ยัยพาสต้าเดินไปเดินมา หันไปหันมา จนฉันก็ไม่รู้ว่าจะไปยืนอยู่ส่วนไหนของห้องครัวดี 

หึ แกอย่ามาหลอกฉันซะให้ยากเลยโมบายล์

ฉันไม่ได้หลอกแกนะ ฉันพูดจริง เมื่อกี้ฉันโทรไปเล่นเกมกับเขา แล้วฉันก็ตอบคำถามเขาถูก ฉันเลยได้บัตรเข้าชมงาน 1 ใบ ฮ่า ฉันไม่เคยดีใจขนาดนี้เล้ยยยยย

นี่ๆๆ เว่อร์ไปแล้วย่ะ... อ่ะๆ ฉันเชื่อแกก็ได้พาสต้าพูดเสร็จแล้วก็ปรายตามองฉันนิดหน่อย

จ้ะเพื่อนรัก ^^ แล้วงานก็จะเปิดวันที่ 1 กุมภาพันธ์ สัปดาห์หน้านี้แล้วด้วย

หรอ งั้นฉันก็ดีใจกับแกด้วยนะ แต่ที่ฉันเสียใจก็คือ กลัวว่าแกจะไปทำอะไรซุ่มซ่ามที่งานเขาล่ะสิ

โธ่ แกก็พูดเกินไป งานนี้เป็นงานใหญ่ ไม่มีทางที่ฉันจะไปซุ่มซ่ามได้ลงหรอก

เฮอะ! เชื่อแกเลย แกมันยิ่งเป็นคนเบ๊อะๆอยู่ แถมยังซุ่มซ่ามอีกต่างหาก ดูซิแกทำแจกันดอกไม้ของฉันแตกไปกี่ใบแล้ว  หึ! นับไม่ถ้วนเลย

แต่ฉันก็ขอโทษแกแล้วนิ่

ขอโทษแล้วไง แกซื้อใหม่ให้ฉันมั้ย ฉันต้องเป็นคนซื้อเอง ทั้งๆที่ไม่ได้ทำแตก

เออน่า เรื่องมันผ่านไปแล้ว ยังไงก็ขอโทษและกัน

ยัยพาสต้านะยัยพาสต้า ชอบขุดเรื่องเก่ามาพูดอยู่เรื่อยเลย แล้วดูซิดู ยังมาทำหน้าบึ้งหน้าบูดอยู่ได้ ก็คนมันไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า

เออพาสต้า แล้วแกจะไปงานเปิดตัวกับฉันมั้ยล่ะ

ไม่อ่ะ ฉันขอบาย เพราะวันนั้นฉันนัดกับคุณพ่อคุณแม่ว่าจะไปทานข้าวด้วยกัน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึ๊ง คิดถึง

หรอ งั้นไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวก็ได้

อืม ยังไงก็ขอให้โชคดีละกัน

ขอบใจจ้า ^^” รู้สึกนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันขอบใจเพื่อนจากใจจริง เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะตอนนี้ฉันตื่นเต้นแล้วก็โคตรดีใจเลยล่ะ เฮ้ออออ

 “อ่อ แล้วนี่แกทำสปาเก็ตตี้เสร็จยังอ่ะ ฉันหิวแล้วนะ

ค่า...เสร็จแล้วค่า

งั้นไปกินกันเหอะ

ฉันและยัยพาสต้าถือจานสปาเก็ตตี้ออกมาจากครัว เพื่อมากินที่โต๊ะอาหาร

นี่พาสต้าฝีมือแกนี่ไม่ตกเลยนะยะ

อ๊ะ ของอย่างนี้มันก็แน่อยู่แล้ว ฉันไม่เหมือนแกนั่นไง วกเข้ามาเรื่องฉันอีกแล้ว เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ยยยย

“นี่ๆ ฝีมือคนเรามันก็พัฒนากันได้ ดูถูกกันเข้าไปเถอะย่ะ นี่ถ้าวันข้างหน้าฉันทำอาหารอร่อยกว่าแกขึ้นมานะ จะหัวเราะให้ฟันหักเลย !

ฉันพูด แต่ยัยพาสต้าเหมือนจะแย้งฉันเลยจับช้อนของยัยพาสต้าตักสปาเก็ตตี้แล้วยัดเข้าปากมันเพื่อไม่ให้พูดดูถูกฉันอีก ชิชะ !


            

  ฉันตั้งนาฬิกาปลุกไว้ เพื่อตื่นมาตอนเช้าฉันจะได้รีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาวิทยาลัย เพราะวันนี้ฉันมีเรียนตอน 9 โมงเช้า เมื่อฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ฉันต้องชะงักเท้าทันทีเมื่อเห็นว่ายัยพาสต้าเพื่อนตัวดีของฉัน ยังหลับไหลอยู่บนเตียง ฉันจึงเดินไปที่เตียงของยัยนั่นทันทีเพื่อปลุกให้รีบไปอาบน้ำ                 

นี่พาสต้า ตื่นได้แล้ว

            “หืม...อะไรเล่า ยังไม่เช้าเลยนะ…”

เสียงยัยนี่ช่างดูงัวเงียมาก ยังไม่เช้าบ้าอะไรล่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงตะวันก็จะจ่อหัวอยู่แล้ว ขี้เซาจริงๆเพื่อนฉัน

ไม่เช้าบ้าอะไรของแก ลุกขึ้นมานี่ฉันดึงตัวยัยพาสต้าขึ้นมาเพื่อให้อยู่ในท่านั่ง ลืมตาดูซิ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วฮะ

ยัยพาสต้าค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างสลึมสลือ แล้วหันหน้าไปทางนาฬิกา

ฮะ! นี่มัน 6 โมงครึ่งแล้วนิ่ โอ๊ย ตายๆ ฉันต้องรีบอาบน้ำแล้ว

ยัยพาสต้าพูดจบก็รีบคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำทันที  ส่วนฉันก็เดินไปในครัวเพื่อไปสำรวจว่ามีอะไรเหลือพอที่จะเป็นอาหารเช้ามื้อนี้บ้าง

ฉันเปิดตู้เย็นดูก็เห็นว่ามีขนมเค้กนมสดเหลืออยู่ ฉันเลยเอาขนมเค้กที่เหลือเข้าไมโครเวฟเพื่ออุ่นแล้วก็ถือนมที่แช่อยู่ออกมาจากตู้เย็น แล้วเทใส่แก้วไว้สองแก้วเพื่อกินคู่กับขนมเค้ก

 

ฉันต้องออกจากบ้านตอน 8 โมงครึ่ง เพราะจากคอนโดฯยัยพาสต้าถึงมหาวิทยาลัยก็ใช้เวลาประมาณ 20 นาที บางทีวันนี้อาจรถติดอีก แล้วยิ่งยัยพาสต้ามาตื่นสายแบบนี้ ยัยนี่เนี่ยนะ ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวก็ปาไป 1 ชั่วโมงกว่าแล้ว

เฮ้อ ไม่รู้จะสวยไปถึงไหนกัน

หลังจากที่ฉันเตรียมอาหารเสร็จแล้ว ฉันก็มานั่งดูรายการโทรทัศน์ เพื่อรอให้ยัยพาสต้าแต่งตัวเสร็จ แล้วค่อยกินอาหารพร้อมกัน... รายการโทรทัศน์ช่องนี้ฟังเท่าไรก็ฟังไม่เบื่อเล้ย... ตอนนี้ก็ 7.45 นาทีแล้ว ยัยพาสต้าเพิ่งจะแต่งตัวเสร็จ สวยจริงๆเพื่อนฉัน

ทานอาหารกันเสร็จแล้วก็ 8 โมงครึ่งพอดี ฉันกับยัยพาสต้าจึงออกมาจากคอนโดฯ เพื่อไปมหาวิทยาลัย

เฮ้อ วันนี้น่าเสียดาย ไม่ได้ไปช็อปปิ้งเลย ยัยพาสต้าพูดขึ้นขณะที่มือก็กำลังขับรถอยู่

ก็แกอยากตื่นสายเองนี่

แล้วทำไมแกไม่ปลุกฉันตั้งนานล่ะ

นี่ๆ แค่ฉันปลุกแกก็ดีแค่ไหนแล้วถ้าฉันเกิดคิดพิลึกไม่ปลุกแกเนี่ย แกจะแย่กว่านี้หลายเท่า เลิกบ่นแล้วก็ขับรถไปเถอะ

 ปกติยัยพาสต้าก่อนที่จะไปมหาวิทยาลัยถ้ายังมีเวลาเหลือซักยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมง ยัยนี่ก็จะชอบไปช็อปปิ้งก่อนทุกที แล้วถ้าฉันมามหาวิทยาลัยกับยัยนี่วันไหนฉันก็ต้องซวยที่ต้องมาเดินเป็นเพื่อนยัยพาสต้าอีก  ฉันล่ะเซ็งกับยัยเพื่อนคนนี้จริงๆ

อ่ะ ถึงและยัยพาสต้าพูดขึ้นเมื่อถึงมหาวิทยาลัย

อืม แล้วเลิกเรียนเจอกันกี่โมงดีล่ะ

เอาเป็นว่า เจอกันบ่ายโมงและกันที่รถนี่แหละ

อืมได้ โอเคจ่ะ

พูดจบฉันก็ลงมาจากรถแล้วเดินไปที่ตึกเรียนของตัวเอง...

 

เวลา 13.00 น.

ฉันเดินออกมาจากตึกเรียนของฉันมาที่รถพอดีก็เจอยัยพาสต้ายืนรออยู่แล้ว

อ้าว ว่าไงรอนานยัง

เพิ่งมาเหมือนกัน ไปเหอะจะต้องไปซื้อของมาไว้ทำอาหารที่ห้องด้วย

เออใช่ ของหมดแล้วนี่นา งั้นไปกันเหอะ

พูดจบฉันกับพาสต้าก็ขึ้นรถทันที เพื่อไปที่ห้างใกล้ๆมหาวิทยาลัยนี้เอง

 

ฉันกับพาสต้าเดินเข้าไปในตัวห้าง แล้วมองของที่อยู่รอบกายที่มีอยู่ตระการตา ฉันและพาสต้าเดินไปที่แผนก เครื่องเทศ/อาหาร เป็นอย่างแรก

นี่พาสต้าแกไปเลือกพวกผักนะ ฉันจะไปเลือกเครื่องเทศกับเนื้อสดเอง

โอเค

อ้อ ฉันลืมบอกอะไรไปหรือเปล่า ถึงฉันจะทำอาหารรสชาติได้ย่ำแย่แค่ไหนก็เถอะ แต่ฉันก็เลือกพวกของสดเป็นนะ เพราะตอนที่ยังไม่ย้ายมาอยู่กับพาสต้าฉันก็ไปตลาดกับแม่ของฉันเป็นประจำ แล้วแม่ของฉันเองก็สอนให้ฉันเป็นแม่บ้านแม่เรือน และนี่ก็คือเหตุผลที่ฉันสามารถเลือกของสดเองได้

เมื่อฉันและยัยพาสต้าต่างซื้อของกันเสร็จแล้วก็มาเดินดูของไปเรื่อยๆ ยัยพาสต้าเลยถามฉันขึ้นมาว่า

นี่โมบายล์ แกมีชุดใส่ไปงานเปิดตัววีเจหรือยังอ่ะ

อ๋อ ก็ใส่ชุดที่มีอยู่อ่ะแหละ เลือกชุดสวยๆเอา

เฮ้ย ไม่ได้ๆ งานนี้งานใหญ่นะเว้ย ฉันคิดว่าพวกไฮโซเต็มงานแน่ๆ

พาสต้าทำท่าครุ่นคิด แล้วฉันก็รู้สึกว่ายัยนี่คงถูกใจอะไรเข้า เพราะตอนนี้พาสต้ากำลังทำตาโตเหมือนเด็กน้อยเจอของเล่นใหม่ยังไงยังงั้น

“มานี่เลยๆ”

พูดจบยัยพาสต้าก็ลากฉันเข้าไปในร้านเสื้อผ้าผู้หญิงร้านหนึ่ง ที่มีชุดสวยๆอยู่เต็มไปหมด

“เฮ้ย พาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย ถ้าอยากได้ชุดใหม่ก็บอกกันดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องลากกันเลย”

“นี่แกจะบ้าหรอ... เอาน่าอย่าเพิ่งโวยวายสิ”

ยัยพาสต้ามองไปรอบๆร้าน แล้วหยิบชุดหนึ่งมายื่นให้ฉัน ชุดนั้นเป็นเดรสสีฟ้าอ่อน แขนเสื้อกุด กระโปรงติดกับเสื้อยาวมาถึงเข่าดูแล้วน่ารักมาก แต่ถ้าฉันใส่มันจะน่ารักให้ฉันหรือเปล่าเนี่ย คิดไปคิดมาฉันว่าถ้าฉันใส่มันน่ะนะรัศมีความงามของชุดคงหายไปกับสายลมเลยแหละ

ฉันยังไม่ทันตั้งตัวยัยพาสต้าก็ผลักฉันเข้าไปในห้องลองชุดทันที

ลองเสร็จแล้ว ออกมาให้ฉันดูด้วยนะ

“แกจะบ้าหรอ อยากลองก็ลองเองสิ เอาฉันมาเกี่ยวทำไมเนี่ย”

“นี่แกอย่าเอาแต่โวยวายเซ่ ฉันบอกให้ลองก็ลองไปเหอะ” พูดจบยัยนี่ก็ดันฉันให้เข้าไปในห้องลองชุดอีกครั้ง

“ไม่อ่ะๆ ฉันไม่ได้อยากได้ซะหน่อย อย่ามาบังคับกันได้มั้ย?

“นี่โมบายล์ ถ้าแกไม่ลองดีๆกลับไปฉันจะไม่ทำอาหารให้แกกิน แล้วก็ล็อกตัวแกไม่ให้ออกไปซื้อข้างนอกด้วย อดตายก็คราวนี้แหละแก” โอ๊ยยย ไม่อยากจะบอกว่าตอนนี้หน้าตายัยพาสต้าเหมือนแม่มดกำลังจะขยำลูกเจี๊ยบให้ตายคามือเลยจริงๆ แงๆ ทำไมช่างโหดร้ายเยี่ยงนี้ T^T

“อ่ะๆ โอเคๆ ลองก็ลอง ฉันไม่อยากอดตายหรอกนะ ชิ”

“ดีมากจ้ะ ^^” เมื่อกี้ยังเป็นแม่มดอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นนางฟ้าไปซะแล้ว

ฉันปิดประตูห้องลองชุด แล้วก็นึกในใจ... เฮ้อ ช่วยไม่ได้แฮะ ถ้าจะทำอาหารกินเองฉันก็รับกับรสชาติไม่ไหวจริงๆ(นี่ขนาดฝีมือตัวเองนะเนี่ย – นักเขียน) เอาก็เอาวะ ฝากไว้ก่อนเถอะยัยพาสต้า !

 

โอ้โห! เข้ากับแกสุดๆเลยแหละ น่ารักจริงๆเพื่อนฉัน” เมื่อเดินออกมาพาสต้าก็ทักขึ้น เหอะๆ ฉันว่าฉันตรงข้ามกับคำที่แกพูดมากๆ

“แต่ถ้าจะให้น่ารักกว่านี้ต้องมีนี่ด้วย จากนั้นยัยพาสต้าก็หยิบเข็มขัดโบว์คาดเอวสีขาวอันใหญ่มาให้ฉันพร้อมกับสร้อยที่มีลูกตุ้มรูปดาวอันเล็กห้อยอยู่

อ่ะ ใส่นี่ด้วยฉันทำท่าไม่สนใจแล้วก็หันหน้าหนี ยัยพาสต้าเลยถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วจัดการใส่ให้ฉันแทน

โอ้โห O_O” ยัยพาสต้าร้องขึ้น แล้วหันไปบอกพนักงานขายว่า ตกลงเอาทั้งชุดนี้แหละค่ะ

ได้ค่ะ พนักงานขายตอบ

จะดีหรอพาสต้า ฉันไม่ได้อยากได้เลยนะ

“เอาน่า ถือซะว่าฉันให้ของขวัญแกล่วงหน้าและกัน แกอย่าไปคิดมาก”

จากนั้นยัยพาสต้าจึงยิ้มให้ ฉันเลยยิ้มแห้งๆกลับไป (อย่างไม่เต็มใจ)

 

เมื่อถึงคอนโดฯ...

นี่พาสต้า แกคงไม่ล็อกตัวฉันไม่ให้ออกไปข้างนอกอย่างที่พูดไว้หรอกนะ”

“แกเป็นอะไรมากหรือเปล่าโมบายล์ ในเมื่อแกยอมลองชุด แล้วก็ยอมให้ฉันซื้อชุดให้แล้ว ฉันจะล็อกตัวแกไปทำไมล่ะ”

พาสต้าไม่ได้พูดอะไรต่อ นอกจากทำหน้าบูดหน้าบึ้งแล้วถือถุงใส่ของที่ซื้อมาไปวางไว้ที่ครัว... ฉันมองเพื่อนแล้วก็หัวเราะเบาๆอยู่คนเดียว ทำหน้าแบบนี้แล้วคิดว่าตัวเองแอ็บแบ๊วขึ้นหรอยะ ฮ่าๆ
       ฉันนั่งรอพาสต้าทำอาหารที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ ไม่ต้องถามหรอกว่าฉันดูอะไร นอกจากจะดูช่องรายการโปรดของฉัน ดูไปดูมาฉันก็นึกไปถึงเรื่องที่จะได้ไปงานเปิดตัววีเจ คิดแล้วมันก็ตื่นเต้นไปหมดเลยแฮะ อาจได้เจอพวกดาราหรือคนในวงการก็ได้ เฮ้อ ขอให้ชีวิตฉันโชคดีแบบนี้ไปตลอดเถ๊อะ สาธุ


            


         ในที่สุดก็มาถึงวันที่ฉันรอคอย...

        



 
ตอนที่ 1 เรียบร้อยแล้วค่ะ ทุกคนคงคิดว่าเมื่อไหร่จะเจอพระเอกซักทีน้า
รอหน่อยนะคะ ตอนต่อไปได้เจอพระเอกกันแน่นอน
ฝากไว้แค่นี้ก่อนเน้ออ เป็นกำลังใจให้กันด้วยจ้าาา ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

126 ความคิดเห็น

  1. #58 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 21:20
     อ่านตอนต่อไปโล้ดดดด >O<;;;;; 
    #58
    0
  2. #57 may963 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2554 / 21:07

    -สนุกดีนะจ้ะ
    -จะติดตามนะสู้ๆนะ : )

    #57
    0
  3. #56 LEK. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2554 / 18:21
    สู่ๆคะ เธอบรรยายนุกดีนะ  แต่เรื่องความรู้สึกของตัวละครยังงงๆอยู่เลย อย่างตอนแรกพาสต้าดูจะไม่เชื่อที่โมบายล์บอกเรื่องที่ได้ไปงานเปิดตัววีเจ แต่ไปๆมาๆกลับมาเลื่อกซื่อชุดให้ซะงัน 

    ติดตามคะ เราเห็นเรื่องนี้นานแล้วแต่ไม่ค่อยมีเวลามานั่งอ่าน วันนี้ว่างๆเลยลองเข้ามาดูจ้า^^
    #56
    0
  4. #55 Kyoya_N (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 19:42
     หนุกกก>__<
    #55
    0
  5. #54 N [ u ] TT (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2554 / 14:27
     บรรยายสนุกดีค่ะ (ทำไมที่อ่่านๆมามีแต่คนบรรยายได้ดีเลยดูการบรรยาอันดับแรกค่ะ ไม่เหมือนเราบรรยามึนๆ ฮ่าๆ T^T เลยเก็บกดมากๆค่ะ ฮ่าๆๆ)

    เห็นด้วยกับ #4 นะคะ ถึงจะสนุกแต่เขียนฉันเป็นชั้น มันแปลกๆขัดตานิดนึงอ่ะจ้ะ ^^ 'ฉัน' เขียนง่ายกว่าเนอะ

    ป.ล. หน้านิยายน่ารักมากๆค่ะ อิจฉานิดๆ
    #54
    0
  6. #53 lolitaning (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 21:19

    ชอบอ่านนิยายของเเจ่มใสหรอค่ะ ถ้าอ่านนิยายเเจ่มใสเหมือนเรา เราขอให้ช่วยกันอย่าใช่คำว่า "ชั้น" แทนคำว่า "ฉัน"เลยค่ะ  แต่งสนุกดีค่ะ เราชอบมาก อัพต่อไวๆนะค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 มีนาคม 2554 / 21:19
    #53
    0
  7. #52 lolitaning (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2554 / 09:06
    เห็นด้วยกับ คห.4 ค่ะ สู้ๆนะค่ะ อัพไวๆอ๋อ ฝากนิดๆ

    http://writer.dek-d.com/ningnalux/writer/view.php?id=677288

    เป็นเรื่องแรกค่ะ ช่วยเข้าไปวิจารณ์ที่นะค่ะ
    #52
    0
  8. #51 bowlchan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 20:42
    แก้ ชั้น เป็น ฉัน ด่วนเลยค่ะ
    นอกจากนี้ยังมีคำผิดอยู่อีกหลายคำด้วย
    อย่าลืมอ่านทวนและแก้ไขด้วยนะคะ
    แล้วก็อยากบอกว่ามันไม่เหมือนบทนำน่ะค่ะ
    บทนำควรเน้นการบรรยายมากกว่าประโยคพูดนะ
    ถ้าจะให้ดี เราว่าเธอไม่ต้องมีบทนำก็ได้ค่ะ
    หยิบยกเนื้อเรื่องส่วนนี้เข้าไปเป็นตอนที่ 1 เลยดีกว่า
    (นิยายไม่จำเป็นต้องมีบทนำทุกเรื่องหรอกนะคะ)
    พยายามเข้านะ ^^

    ฝากเข้าไปอ่าน+คอมเม้นต์นิยายให้เราด้วยนะคะ

     


     
     

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 มีนาคม 2554 / 20:45
    #51
    0
  9. #50 แฟนกึนซอกและฮยอนบิน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 20:03
    หนุกดีนะคะอัพไวๆนะค่ะจะติดตาม
    #50
    0