Love On Air รักนี้ออกอากาศ 24 ชั่วโมง

ตอนที่ 10 : ❥ p.9 Love On Air Kavin & Mobile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 เม.ย. 55

 

9

 

Kavin’ talk.

เมื่อพนักงานร้านเดินถือไอศกรีมสองแก้วมาเสิร์ฟที่โต๊ะ โมบายล์ก็หันหน้าหนีไปทางอื่นทันที หรือว่าจะอายกันนะ ดูสิ หน้าแดงเถือกเลย หึ! โดนฉันแกล้งไปแล้วเป็นไงล่ะ อยากหลบหน้าดีนัก (ท่าทางนายจะภูมิใจมากนะ -.-)

“คะ... คราวนี้เชื่อรึยังล่ะ ว่าฉันไม่ได้หลบหน้านาย...” โมบายล์เป็นคนเริ่มพูดก่อน

“อืม... ไม่เชื่อมั้ง”

“นี่นายจะเอายังไงเนี่ย” โมบายล์หันหน้ามาทำหน้าย่นคิ้ว พูดตวาดผมนิดหน่อย

“ทำเป็นโมโหไปได้ ฉันเชื่อแล้วก็ได้ว่าเธอไม่ได้หลบหน้า”

“มันก็แค่นั้นแหละ นายนี่เล่นอะไรเป็นเด็กๆจริงๆเลย”

จะว่าไปแล้ว คิดไปคิดมาผมก็รู้สึกว่าตัวเองเล่นอะไรเป็นเด็กๆจริงๆนั่นแหละ ขนาดกับพัดชาผมยังไม่เคยเล่นอะไรแบบนี้กับเธอมาก่อนเลย

“เอ้า รีบๆกินสิ เดี๋ยวมันก็ละลายหมดหรอก” ผมพูดแล้วตักไอศกรีมเข้าปาก

แล้วโมบายล์ก็ค่อยๆตักไอศกรีมเข้าปากตัวเองเช่นกัน... แล้วนั่นอะไรน่ะ เลอะเทอะปากตัวเองไปหมดแล้ว

“นี่ยัยเบ๊อะ เธอกินยังไงของเธอ มันเลอะปากไปหมดแล้วนะ”

“ไหน เลอะตรงไหนอ่ะ” โมบายล์ว่าแล้วก็เอามือถูๆที่ปาก แต่มันก็ไม่โดนตำแหน่งที่ไอศกรีมเลอะอยู่ดี

“ไม่เห็นมีเลยอ่ะ นายหลอกฉันหรือเปล่า ฉันไม่มีกระจกซะด้วยสิ”

“เฮ้อ มานี่มา เดี๋ยวฉันช่วย” ผมตอบกลับแล้วดึงกระดาษทิชชู่ออกมาสองแผ่น ก่อนจะยื่นมือไปช่วยเช็ดให้

เช็ดเสร็จแล้วผมก็มองหน้ายัยซุ่มซ่ามนี่นิดหน่อย เป็นจังหวะเดียวกับที่โมบายล์ก็มองมาที่ผมเช่นเดียวกัน สักพักโมบายล์ก็ละสายตาออกไป

อะไรกัน ผมรู้สึกว่าใจผมมันเต้นแรงแปลกๆ ตั้งแต่ตอนที่เล่นจ้องตากันตั้งแต่เมื้อกี้แล้ว ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ เวลาผมอยู่ใกล้โมบายล์มากๆ มันก็จะทำให้ผมใจเต้นแรงอย่างนี้

มันเป็นเพราะอะไรผมก็ยังไม่รู้...

Kavin’ end.

 

วันต่อมา

“นี่นายเควิน ขับไปจอดที่หน้าตึกดีไซเนอร์เลยนะ” ฉันบอกกับนายเควินเมื่อเขาขับรถเข้ามาภายในมหาวิทยาลัยแล้ว

“หืม ทำไมต้องตึกดีไซเนอร์ล่ะ เธอเรียนบัญชีไม่ใช่หรอ”

“เอาเหอะน่า ฉันบอกให้ไปส่งที่นั่นก็ไปเถอะ” นายนี่ๆถามมากจริงเลย!

“ตอนนี้ฉันเป็นผู้ปกครองเธอนะ เธอจะทำอะไรฉันก็ต้องรู้สิ หรือว่าเธอแอบไปนัดเจอกับผู้ชายที่ชื่อแจ็คอะไรนั่น หืม?” เขาพูดแล้วค่อยๆชะลอรถจนมันจอดสนิท นี่มันยังไม่ถึงตึกดีไซเนอร์เลยนะ

“แจ็คอะไรของนายอีก ไม่มีแจ็คไหนทั้งนั้นแหละ... แล้วที่นายพูดอย่างนี้น่ะ นายหึงฉันเหรอ?” ฉันพูดแล้วแกล้งยื่นหน้าเข้าไปหานายเควิน

“หึงอะไรของเธอ ฉันเนี่ยนะ หึ! ไม่มีทาง” นายเควินพูดตะกุกตะกักนิดหน่อยแล้วเอามือมาดันหน้าผากฉันออกไป

“โอ๊ย มันเจ็บนะ ผู้ชายที่ไหนเขาทำกับผู้หญิงแบบนี้น่ะ” ฉันเอามือลูบหน้าผากตัวเอง

“ฉันคนหนึ่งแหละที่กล้าทำกับเธอน่ะ”

“ชิ นี่ฉันจะโกรธดีมั้ยนะ”

“เธอจะโกรธหรือไม่โกรธมันก็เรื่องของเธอ... ตกลงจะบอกฉันได้หรือยังว่าไปตึกดีไซเนอร์ทำไม” นายเควินพูดเข้าประเด็นอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าจริงจัง

“ฉันว่าฉันสายแล้วอ่ะ ถ้านายอยากรู้ว่าทำไมก็ไปหาอ่านเอาจากบอร์ดประชาสัมพันธ์และกันนะ” ฉันพูดแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไหล่

“อ้อ ขอบใจนะที่มาส่ง ฉันไปล่ะ” ฉันไม่รอให้นายเควินพูดอะไร แต่รีบเปิดประตูรถแล้วเดินลงมาจากรถทันที ส่วนนายเควินน่ะหรอ ทำหน้างงไปเลยแหละ

เดินมาไม่นานก็ถึงตึกดีไซเนอร์ ดีนะที่นายเควินขับรถมาใกล้ถึงแล้วน่ะ ไม่งั้นฉันคงได้เดินไกลแน่ๆ

ฉันเดินเข้ามาในห้องโถงก็เห็นนักศึกษาหญิงมากหน้าหลายตานั่งรอกันอยู่ด้านใน แต่ละคนสวยๆและน่ารักกันทั้งนั้น จนฉันรู้สึกว่าตัวเองด้อยไปเลยล่ะ (โว๊ะ ขนาดนั้นเลยหรอ -o-)

ฉันนั่งรออยู่สักพักหนึ่งก็มีผู้หญิงประมาณสองสามคนเดินเข้ามาในห้องโถง ถ้าเดาไม่ผิดฉันคิดว่าน่าจะเป็นครูที่มาสอนวิธีการเดินแบบบนเวทีสินะ

“เอาล่ะทุกคน คงมากันครบแล้วนะ ก่อนอื่นเรามาทำความรู้จักกันก่อน ครูชื่อครูผึ้งนะคะ เป็นครูฝึกสอนการเดินแบบให้กับเวทีการประกวด Thai Supermodel

โอ้ว มหาวิทยาลัยเราลงทุนมากเลยนะที่ให้ครูฝึกจากเวทีใหญ่ๆมาเป็นคนสอนน่ะ ไม่เบาเลยจริงๆ งานนี้คงจะเป็นงานที่เป็นหน้าเป็นตาให้กับมหาวิทยาลัยเลยสินะ

“ครูอยากจะรู้จักทุกๆคนบ้าง ให้ทุกคนแนะนำตัวเองนะคะ... เริ่มจากฝั่งขวาเลย เชิญลุกขึ้นค่ะ”

“สวัสดีค่ะ ชื่อกุ๊กไก่ จากคณะบัญชีค่ะ” ผู้หญิงคนแรกที่นั่งอยู่ฝั่งขวาเป็นคนเริ่มพูดตามที่ครูผึ้งบอก

คนนี้สินะที่เป็นตัวแทนอีกคนหนึ่งของคณะฉันน่ะ ชื่อน่ารักสมกับหน้าตาจริงๆ

แล้วคนถัดมาก็เริ่มแนะนำตัวกันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงตาฉัน ฉันจึงลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มพูด

“สวัสดีค่ะ ชื่อโมบายล์ จากคณะบัญชีค่ะ” ตอนที่ฉันพูดจบ สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นคุณพัดชาพอดี เธอจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างกับว่าแค้นอะไรฉันอย่างนั้นแหละ ฉันไปทำอะไรให้เธอโกรธหรือเปล่านะ

และเมื่อแนะนำตัวเองจบ ฉันก็โค้งศีรษะให้กับครูนิดหน่อย ก่อนจะนั่งลงตามเดิม

“อูย สายตาคุณพัดชาช่างน่ากลัวจริงๆเลย” ฉันพูดกับตัวเองแล้วเอามือลูบแขนทั้งสองข้างเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มขนลุก

 

“ต่อไปครูจะแจกหมายเลขให้กับทุกคน เพื่อเวลาเรียกจะได้เรียกง่ายๆตามหมายเลข เผื่อครูจำชื่อบางคนยังไม่ได้” ครูผึ้งกล่าวขึ้นเมื่อทุกคนแนะนำตัวกันครบแล้ว

ฉันจึงลุกขึ้นเดินไปต่อแถวเพื่อรับหมายเลข แล้วครูผึ้งก็ยื่นหมายเลขมาให้ฉัน ซึ่งรูปร่างของมันเป็นวงกลม ในวงกลมมีเลข 16 เขียนไว้อยู่ ด้านหลังมีเข็มกลัดติดไว้ที่ตัวหมายเลข

“ให้ทุกคนติดหมายเลขที่ครูให้ไว้ที่หน้าอกด้านซ้ายนะคะ”

“เราจะเริ่มจากการฝึกการทรงตัวนะคะ ให้นักศึกษาทุกคนนำหนังสือสามเล่มวางไว้บนศีรษะของตัวเอง” ระหว่างที่ครูผึ้งกำลังอธิบายอยู่นั้น ก็มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่เดินมากับครูผึ้งก่อนหน้านี้ เดินแจกหนังสือให้กับทุกคน

“คนที่ได้หนังสือแล้ว เรียงแถวหน้ากระดานเลยค่ะ แถวละห้าคน”

เมื่อครูผึ้งพูดดังนี้ ฉันเลยเดินไปเรียงแถวพร้อมกับหนังสือในมือ ฉันเข้าแถวอยู่แถวที่สอง ส่วนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคือคุณพัดชา ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเธออยู่แถวที่หนึ่ง

“ทุกคนพร้อมแล้วนะคะ สูดหายใจเข้าลึกๆ... แถวที่หนึ่งเริ่มได้ค่ะ”

สิ้นคำของครูผึ้ง แถวที่หนึ่งก็เริ่มขยับเท้าเดินไปข้างหน้าโดยมีหนังสือวางไว้บนหัว... โอ้โห ดูคุณพัดชาสิ เธอเหมือนเคยผ่านการเดินแบบมาเลยอย่างนั้นแหละ การทรงตัวของเธอดีมากๆ ไม่มีอาการตัวสั่นหรือตื่นเต้นเลยสักนิดเดียว

“แถวที่หนึ่งทำได้ดีมากค่ะ ต่อไปแถวที่สอง...” ถึงตอนนี้ฉันจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆอย่างที่ครูผึ้งบอกไว้ก่อนหน้านี้

เอาล่ะโมบายล์ ตั้งจิตตั้งสมาธิดีๆ เธอต้องทำได้...

“แถวที่สองเริ่มเดินค่ะ” จากนั้นฉันก็ค่อยๆเคลื่อนเท้าของตัวเองก้าวออกไป

โมบายล์ทำได้ โมบายล์ทำได้... ฉันท่องประโยคนี้ในใจขณะที่ขาของตัวเองก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

อีกเพียงแค่สามก้าวเท่านั้น อีกแค่สามก้าวก็จะถึงแล้ว...


และในที่สุด ฉันก็มาถึงจุดหมายปลายทางจนได้

เฮ้อ ทำเอาใจหายใจคว่ำหมดเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกโล่งแบบมหาศาลเลยล่ะ ต่างจากตอนที่ฉันกำลังเดินอยู่เมื่อกี้นี้ มันรู้สึกตื่นเต้นมาก ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียวเพราะกลัวว่าตัวเองจะทำพลาด และมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี

แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลกๆแฮะ เพราะตอนนี้คุณพัดชามองตาขวางใส่ฉันแล้วเหมือนกับกำลังคิดใจในว่า มันก็เป็นแค่การซ้อม จะทำท่าโล่งอกโล่งใจอะไรขนาดนั้น

ไม่รู้นะว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่ถึงยังไงก็ช่างเถอะ แค่ฉันไม่ต้องไปยุ่งกับเธอเป็นพอ

 

ผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม...

การซ้อมก็เสร็จสิ้นลง ทุกๆคนค่อยๆทยอยเดินออกจากห้องโถงนี้...

และฉันก็ไม่อยากจะบรรยายเลยว่าตอนนี้สภาพฉันมันเป็นยังไง ครูผึ้งฝึกหนักเป็นบ้าเลย เธอเคร่งครัดเอาเรื่องเลยล่ะ ฉันก็เข้าใจนะว่างานนี้มันเป็นงานใหญ่และเป็นงานที่เป็นหน้าเป็นตาของมหาวิทยาลัย แต่ก็น่าจะให้พักบ้างอะไรบ้างนี่นา แต่นี่อะไรกัน ซ้อมครึ่งชั่วโมงให้พักแค่สองนาทีแล้วก็ซ้อมต่อ โอย จะบ้าตายค่ะ

เมื่อเก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เดินตามเพื่อนๆออกไปในสภาพที่อิดโรยสุดๆ เดินทีปวดไปหมดทั้งตัว นี่ขนาดแค่วันแรกนะเนี่ย... และในระหว่างที่ฉันกำลังเดินมาตามทางเดินอยู่นั้น ก็มีคนๆหนึ่งเดินมากระแทกไหล่ฉันจากข้างหลังอย่างแรง หันไปมองก็เห็นว่าเป็นคุณพัดชานั่นเอง อืม... ฉันคิดว่าเธอตั้งใจนะ

“โอ๊ะ ขอโทษที เมื่อกี้มัวแต่ก้มหาของในกระเป๋าน่ะ เลยไม่ทันเห็น”

เอ่อ... ก้มหาของในกระเป๋างั้นเหรอ ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้ถือกระเป๋าสักใบเลยนะ ที่เห็นคุณพัดชาถือของมาก็มีแค่หนังสือสองสามเล่มเท่านั้นเอง แล้วกระเป๋าที่เธอว่าล่ะมันอยู่ไหน ถ้าเธอหมายถึงกระเป๋าฉันมันก็คงไม่ใช่ = =

ชนไหล่จบ พูดจบ เธอก็เดินไปแบบหน้าตาเฉย ตกลงนี่เธอเห็นฉันมีตัวตนมั้ยเนี่ย

เมื่อฉันเดินมาถึงหน้าตึกฉันก็เห็นนายเควินยืนคุยอยู่กับใครสักคน ถ้าลองเพ่งมองดูดีๆแล้ว มันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... คุณพัดชาอีกตามเคย

“เฮ้ ยัยซุ่มซ่าม” นายเควินเรียกฉันพร้อมกับโบกมือเหมือนกับว่าจะเรียกฉันไปหา ฉันเลยเดินไปหาเขา

“มีอะไร” ฉันเป็นคนเริ่มพูดก่อน

“เธอเสร็จกิจธุระแล้วใช่มั้ย”

“อืม...”

“แล้วมีเรียนอะไรอีกหรือเปล่า”

“เปล่า ไม่มีแล้ว”

“งั้นไปหาอะไรทานกัน พัดชาชวนไปน่ะ ไปด้วยกันสิ” จบประโยคของนายเควินฉันหันไปมองหน้าคุณพัดชา ซึ่งเธอก็ทำหน้าตาเบื่อหน่ายอีกเหมือนเดิม คงจะไม่อยากให้ฉันไปด้วยมากๆเลยล่ะ แต่ฉันก็ไม่ได้อยากไปอยู่แล้วนิ ถึงจะทำหน้าตายังไง ฉันก็ไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว

“เฮ้ ! ยัยโมบายล์ !” ฉันหันไปมองตามเสียงเรียก ด้านหลังของฉันซึ่งมียัยพาสต้าโบกมือเรียกฉันหย๋อยๆอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ฉันคิดว่าตอนนี้ยัยพาสต้าเป็นนางฟ้ากำลังจะมาช่วยเหลือฉันล่ะ

“ฉันไปล่ะ นายไปกับคุณพัดชาเถอะ”

“รอเดี๋ยวสิ เฮ้ !” ฉันไม่ได้หันหลังกลับไปมองนายเควินกับคุณพัดชาอีก แต่มุ่งตรงไปหายัยพาสต้าอย่างเดียว

 

และเมื่อเดินไปถึงตัวยัยพาสต้าแล้ว ฉันก็รีบคว้ามือให้พาสต้าเดินต่อทันที

“เห้ยๆ โมบายล์ แกจะรีบไปไหนเนี่ย”

“รถแกอยู่ไหน” ฉันพูดทั้งๆที่ยังลากยัยพาสต้าอยู่อย่างนั้น

“ตรงนั้นอ่ะ” ฉันมองตามนิ้วของยัยพาสต้าที่ชี้ไปยังรถตัวเอง และหลังจากนั้นก็มุ่งไปที่รถยัยพาสต้าทันที

“รีโมทล่ะ เปิดรถเร็ว” ยัยพาสต้ายังคงอึ้งกับท่าทางของฉันในตอนนี้ และเมื่อรู้สึกตัวว่าฉันสั่งอะไรออกไป พาสต้าก็รีบหยิบรีโมทมากดเปิดรถในทันที

“ขึ้นรถสิ ยืนอึ้งอยู่ได้ เราจะไปร้านของแกกัน” หลังคำประกาศิตของฉัน ยัยพาสต้าก็เดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับ และเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ซึ่งฉันเองเข้ามานั่งอยู่ก่อนแล้ว

 

ร้านเค้กของพาสต้า...

ฉันนั่งเอาหลอดจิ้มๆลงในแก้วโกโก้เย็นที่น้ำแข็งเริ่มจะละลายเต็มทีอย่างเพลินๆ แล้วก็มีเค้กนมสดแต่งด้วยลูกเชอรี่วางอยู่ตรงหน้า ฉันดูดโกโก้ไปแค่นิดเดียวเองแฮะ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกไม่ค่อยอยากน่ะ

                “แกเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ ตอนอยู่มหาวิทยาลัยลากฉันอย่างกับเป็นกระสอบปุ๋ย แล้วทำไมตอนนี้ถึงมานั่งซึมล่ะ ?

                พาสต้าพูดแล้วนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับฉัน คงจะอบเค้กเสร็จแล้วสินะ

                “ฉันเปล่าซึมสักหน่อย ก็แค่รู้สึกไม่อยากทำอะไรทั้งนั้นในตอนนี้”

                “ยังมีเรื่องอะไรที่แกไม่อยากทำอีกล่ะ หืม ?

                “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...”

                “เห้อ ฉันล่ะไม่รู้จะพูดยังไงกับแกแล้วจริงๆนะ”

                “...”

                “...”

                “เออ ว่าแต่ฉันลากแกมาร้านเนี่ย แกมีเรียนมั้ยอ่ะ” หลังจากเงียบไป ฉันก็ตั้งประเด็นใหม่

                “ถ้าถามว่ามีเรียนมั้ย... ขอตอบว่ามี”

                “แกมีเรียนงั้นเหรอ งั้นฉันขอโทษนะที่ฉันลากแกมาโดยไม่มีเหตุผล” ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะยัยพาสต้า มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบน่ะ - -

                “มาถามอะไรกันตอนนี้ ถึงยังไงฉันก็ไม่กลับไปมหาวิทยาลัยแล้วแหละ”

                “ทำไมอ่ะ แกกลับไปก็ได้นะ”

                “ให้ฉันกลับไป แล้วปล่อยให้แกนั่งซึม เงียบเหงาอยู่คนเดียวเนี่ยนะ”

                “ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ซึม แกอ่ะพูดเป็นตุเป็นตะ”

    “อ่ะ โอเคๆ ฉันไม่อยากเถียงกับแกแล้ว... เออ ว่าแต่ตอนที่ฉันเรียกแกอ่ะ ฉันเหมือนเห็นเควินยืนอยู่กับแกนี่นา แกสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่หรอ... อ้อ แล้วก็ขอโทษด้วยนะที่ฉันขัดจังหวะในการคุยของแกน่ะ”

                “เปล่าหรอก ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก เรื่องธรรมดาทั่วไปน่ะ”

                “เอ่อ แล้วฉันก็เห็นว่ามีผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วยนะ ที่หน้าตาสวยๆหน่อยน่ะ เขาเป็นใครกัน ?

                “คนที่หน้าตาสวยๆหน่อยน่ะหรอ อ้อ สงสัยจะเป็นคุณพัดชา” ฉันตอบแล้วดูดน้ำโกโก้เข้าปากอีกครั้ง ก่อนที่มันจะจืดไปมากกว่านี้ “เธอเคยเป็นแฟนกับนายเควินมาก่อนน่ะ”

                “หา ! เคยเป็นแฟนกันหรอกเหรอ”

                “อืม... แล้วแกจะตกใจไปเพื่ออะไรกัน”

                “อ้าว ฉันตกใจแล้วมันผิดตรงไหนล่ะ... แต่ก็แปลกเนอะ เลิกกันแล้วทำไมยังดูเหมือนสนิทสนมกันอยู่เลย”

                “ไม่รู้เหมือนกันสิ บางทีสองคนนั้นอาจจะกลับมาคบกันอีกก็ได้ ใครจะรู้”

                “ถ้าสองคนนั้นกลับมาคบกันอีก แกจะทำไงอ่ะ”

                “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” ฉันย่นคิ้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพาสต้า

                “ไม่รู้สิ ฉันมองแววตาเวลาที่แกมองนายเควินน่ะ เหมือนแกกำลังรู้สึกอะไรบางอย่าง”

                “รู้สึกอะไรของแก มันไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ...”

                “คงงั้นมั้ง บางทีฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ อย่าทำหน้าเครียดอย่างนั้นสิเพื่อน...” ยัยพาสต้ายื่นมือมาหยิกแก้มฉัน “ยิ้มๆหน่อยสิ”

                “อื้อ ~ พอแล้วน่า” ฉันพูดแล้วจับมือของยัยพาสต้าให้ออกห่างจากแก้มของตัวเอง

                บทสนทนาของเราเงียบไปครู่หนึ่ง สักพักยัยพาสต้าก็โพล่งขึ้นมาอีกครั้ง

                “โอ๊ะ ! ตายยากจริงๆเลยแฮะ”

                “... อะไรของแก ใครตาย”

                “แกหันไปมองข้างหลังสิ”

                ฉันเอี้ยวตัวหันไปมองด้านหลังตามที่ยัยพาสต้าบอก มองทะลุกระจกใสของร้าน ก็เห็นคนสองคนที่กำลังจะผลักประตูร้านเข้ามา

    นั่นมัน... นายเควินกับคุณพัดชา !

    “เพิ่งจะพูดถึงไปเมื่อกี้นี้เอง แกว่าตายยากอย่างที่ฉันบอกมั้ยล่ะโมบายล์...”



 




 
อัพครบแล้วค่าาาาา
ตอนต่อไปรออีกหน่อยเน้อ ช่วงนี้ยุ่งมากเลย TT



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

126 ความคิดเห็น

  1. #87 NAMPHET น้ำเพชร (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2554 / 14:53

    เกลียดยัยพัดชาๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #87
    0
  2. #86 -❀NICKNICKYNICKNICKY (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2554 / 22:11
     อัพต่อไวไวน้าา ค้างงงงงงงงงงง ยัยพัดชาจะแกล้งอะไรนางเอกอีกรึเปล่าเนี่ย =_=^
    #86
    0
  3. #85 Kyoya_N (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2554 / 17:22
    พระเอกน่ารักกมากก>O< เกลียดยัยพัดชา รักนางเอกก  รอจ้าา
    #85
    0
  4. #84 Playpuz. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2554 / 19:19
    TT' เศร้าแทนนางเอกเราเลยง่าาา พระเอกก็เอาคุณพัดชามาให้เจอตลอดดดดด ด ;(

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 กันยายน 2554 / 21:04
    #84
    0