Fic SJ SHINee My Killer My Murder ฆาตกรที่รัก WonHyuk Kihae

ตอนที่ 28 : Chapter 19 : ครบทีม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ต.ค. 56

Chapter 19

:: All ready ::

 

แสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้าส่องสว่างเข้ามาในห้อง สาดกระทบมายังเปลือกตาบางและปลุกให้คนที่นอนหลับใหลอย่างอิ่มเอมตลอดทั้งคืนตื่นลืมตา แทมินเปิดเปลือกตาขึ้นมารับแสงแดดยามเช้าแล้วปิดกายขับไล่ความอ่อนล้า เรือนกายบางภายใต้ผ้าห่มผืนหนาต้านแรงโน้มถ่วงโลกเพื่อลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่ดวงตาหวานหยดจะมองไปรอบห้องเพื่อมองหา สามีทางพฤตินัยที่ตระกองกอดเขาตลอดค่ำคืน

 

ไม่มี...

 

“คิดว่าได้แล้วจะทิ้งรึไง” เสียงเล็กค่อนขอดกับตัวเองแล้วเริ่มขยับกายลงจากเตียงเพื่อชำระร่างกาย แม้จะลำบากไปนิดเพราะช่องทางด้านหลังที่บอบช้ำ แต่แทมินก็เข้าไปในห้องน้ำได้สำเร็จ

 

“ไอ้ผัวบ้า เล่นอัดเข้ามาไม่ยั้งแบบนั้น ข้างในฉันก็แย่สิ” เสียงเล็กยังไม่เลิกบ่นในขณะที่เปิดน้ำไหลผ่านร่างกายและพยายามจะเอาน้ำกามที่ผู้ชายคนนั้นปล่อยไว้ในตัวออกไป

 

อ๋า~ มาล้วงช่องตัวเองแบบนี้มันก็เสียวๆ เจ็บๆ ไม่เบาน้า~

 

“อื้อ~ แทมแทมบ้าบอ!” แทมินต่อว่าตัวเองทันทีที่ปลายนิ้วเรียวไปสะกิดเข้ากับจุดกระสันภายในกายที่ทำให้ตัวเองเกิดอารมณ์ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

บ้าจริง! มาจุดอารมณ์ตัวเองตอนอยู่คนเดียว เดี๋ยวก็ต้องมานั่งเล่นเสียวคนเดียวอีกตามเคย

 

“เฮ้อ~โลกสวยด้วยมือเราอีกแล้วนังแทมแทม”

 

 

.

.

.
 

 

วันเดียวกัน ณ บ้านตระกูลลี

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

“...!!!!!!!!!!!!!!” มืออวบๆ ของซองมินถูกยกขึ้นมาปิดหูโดยอัตโนมัติเพราะเสียงอันแหลมปรี๊ดของเพื่อนรักกรีดร้องขึ้นข้างตัว ดวงตากลมโตตวัดไปมองเพื่อนตัวบางที่ตอนนี้แทบจะดิ้นตายบนเตียงหลังใหญ่

 

คีย์กุนในชุดเสื้อยืดแบรนด์เนมกับกางเกงสเลคสีครีมกำลังดิ้นพล่านไม่หยุดเหมือนกับคนเสียสติจนซองมินได้แต่มองอย่างละเหี่ยใจ ดีที่ห้องนอนของตัวเองเป็นห้องเก็บเสียง ไม่งั้นพวกแม่บ้านที่อยู่ข้างนอกได้แตกตื่นกันทั้งโขยงแน่

 

“เมื่อไหร่แกจะเลิกกรี๊ดห๊ะนังคีย์แรด” เจ้าของร่างอวบเปลี่ยนมานอนกอดหมอนข้างอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจถามขึ้น แต่แล้วก็ได้ค้อนวงใหญ่ฟาดเข้าที่หน้าแทนคำตอบ คนสวย(แอบแรด)กอดอกแล้วเชิดหน้าสูง บอกเพื่อนอย่างโจ่งแจ้งว่าตอนนี้ไม่พร้อมรับการจิกกัดใดๆ ทั้งนั้น คนตัวอวบเลยเปลี่ยนเสียงกระแทกกระทั้นเป็นแบบที่นุ่มนวลขึ้น

 

“ฉันว่าเอาเวลาที่แกนั่งกรี๊ดๆๆ มาหาดีกว่าว่านังแทมมันหายไปไหน ถ้ามัวแต่โวยวายอยู่แบบนี้มันไม่มีทางโผล่หัวมาหรอก”

 

“ก็ฉันเครียดนี่มิ้น! คุณณี่ก็ตาย อีย๊อกก็หาย นังแทมก็โดนจับ แถมตัวเองยังมาโดนถ่ายคลิปอีก นี่ก็ไม่รู้ว่าอีคลิปห่าเหวนั่นโดนโพสโดนแชร์ไปที่ไหนบ้างรึเปล่า โอ๊ยยยยยยยยยยยย สวยเครียด!!!!

 

คนตัวบางทึ้งหัวตัวเองไปมาอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ก็ตอนนี้ไอ้ความเจ็บแค้นทั้งหลายมันมาสุมอยู่ที่อกจนหมดแล้ว ไม่เหลือไปให้สิ่งแวดล้อมรอบตัวแล้วด้วย

 

คีย์กุนอยากจะบ้าตาย ทำไมมันมีแต่ปัญหาๆๆๆ รุมล้อมรอบตัวไปหมด

 

“อีคีย์อยากกระโดดตึกตาย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

 

/(= =)\” คนตัวอวบเอามือมาปิดหูอีกครั้ง ก่อนจะควานอีกมือไปหาของที่ลิ้นชักหัวเตียงแล้วฟาดใส่หัวเพื่อนไปหนึ่งโป๊ก

 

“โอ๊ย! อีนังมิ้น!! แก...”

 

“ของง่ายๆ อ่ะ แกไปตามหาอีตัวต้นเรื่องคลิปมหาประลัยนั่นเหอะ เดี๋ยวเรื่องคุณณี่ ย๊อกกี้ กับแทมมี่ ...สวยจัดการเอง” ซองมินนอนกอดหมอนข้างและมองเพื่อนตาแป๋ว ทำราวกับว่าการสืบหาในสิ่งที่ไม่มีเบาะแสมันเป็นเรื่องงง่ายสำหรับตัวเองนักหนา

 

คีย์กุนคนสวยจิกตาใส่เพื่อน อยากจะด่าแรงๆ ก็ด่าไม่ออก ได้แต่ตะโกนใส่หน้าด้วยเสียงแหลมๆ อันเป็นเอกลักษณ์

 

“ทำได้ตั้งแต่แรกแล้วก็ปล่อยให้ฉันสติแตกอยู่คนเดียวตั้งนาน นังเพื่อนเลว!!!

 

“อุ๊ย~ ด่าแรงจัง หนูชอบ J

 

ด่าแค่นี้มันไม่เจ็บหรอกจ่ะเพื่อนรัก ฮิๆ

 

...ต่อไปนี้ถึงทีคุณหนูร้อยล้านอย่างซองมินแย่งบทบ้างล่ะนะจ๊ะนายเอกทั้งหลาย~ ^-^!

 

----------------- My Murder --------------

 

ในสนามบินที่มีคนพลุกพล่านในทุกขณะ ทางเดินของผู้โดยสารขาออกก็อัดแน่นไปด้วยผู้คนอย่างเช่นทุกวัน แม้จะเป็นเวลาเช้าแค่ไหนแต่การรอรับใครซักคนที่เพิ่งลงจากเครื่องก็ทำได้ยากยิ่งนัก ยกเว้นเสียแต่ว่าคนที่คุณรอรับนั้นจะมีความโดดเด่นเสียจนมองจากตำแหน่งที่ไกลสุดตาก็สามารถระบุตัวได้...

 

...อย่างเช่นเขา

 

ร่างสูงโปร่งที่ภายใต้ชุดเสื้อหนังสีดำนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างชายชาตรีเดินออกมาจากเกตช้าๆ แล้วก้าวชาไปตามเส้นทางที่หนาตาไปด้วยผู้คน แต่ส่วนสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรพร้อมการแต่งกายโทนดำสนิทประกอบกับใบหน้าห่อเหลาและแว่นตาแบรนด์ดังสีเดียวกันกับชุดก็ทำให้เขาดูเด่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ คนในสนามบินไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงต่างก็ให้ความสนใจกับเขา บางคนถึงกับต้องหยุดเดินและหันกลับมายืนมองคนตัวสูงเมื่อเดินผ่าน แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ให้ความสนใจต่อสายตาเหล่านั้นเลย

 

ขายาวๆ ก้าวมาหยุดอยู่ด้านหลังร่างของชายอีกคนที่สูงน้อยกว่าเขาเพียงนิด ชายหนุ่มกระแอมไอเบาๆ เจ้าของร่างนั้นก็หันกลับมา เจ้าของร่างสูงอีกร่างก็อยู่ในชุดที่ไม่ต่างกันนัก คงจีมีเพียงไซต์ของชุดเท่านั้นที่ไม่เหมือนกัน

 

ฮวังชานซอง... หนุ่มร่างใหญ่ หน้าขรึม และน่าเกรงขาม

 

ปาร์จุนฮยอง... หนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้านิ่งแอบเจ้าเล่ห์น้อยๆ แต่ก็น่ากลัวไม่แพ้คนแรก

 

พวกเขาทั้งสองคน... คือเพื่อนตายที่มีโอกาสได้ทำงานร่วมกันอีกครั้ง

 

“ไม่เจอกันแป๊บเดียว ตัวมึงใหญ่ขึ้นนะ”

 

“อืม มึงก็เหมือนกัน”

 

ชานซองทักก่อนแต่ก็ยังคงหน้าขรึมไว้ จุนฮยองยิ้มมุมปากแล้วตอบเพื่อนแบบชิลๆ ก่อนที่คนทั้งสองเดินไปตัวปลิวแบบสัมภาระไม่ต้องไปที่รถซึ่งเจ้านายสั่งให้มารอรับอยู่ก่อนแล้ว

 

เมื่อชายหนุ่มทั้งสองเข้ามานั่งที่เบาะหลัง รถสปอร์ตติดฟิล์มทึบจนคนข้างนอกมองไม่เห็นก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ เพราะการจราจรที่แน่นขนัด บรรยากาศในรถเงียบสงัดแต่ก็ไม่ถึงกับอึมครึมเพราะชายหนุ่มทั้งสองใช่ว่าจะเป็นคนชอบพูดนัก

 

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแต่รถก็ยังขับเคลื่อนไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง แต่เสียงเข้มที่ดังเป็นช่วงๆ ภายในรถก็ยังพอทำให้คนขับรถไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก และหลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที รถคันหรูก็เคลื่อนเข้าไปยังที่จอดรถของบ้านพักตากอากาศหลังโต

 

ชานซองและจุนฮยองทำให้คนรับใช้เหวอไปนิดเพราะไม่มีสัมภาระอะไรติดตัวมาเลย แต่ชายหนุ่มทั้งสองก็ไม่สนใจอะไรอีกเช่นเคย พวกเขาเดินแบบไว้ฟอร์มเข้าไปยังห้องนอนที่ถูกเตรียมไว้ทั้งสองห้อง และไม่นานก็ออกมาถอยรถของบ้านไปคนละคัน

 

จุดมุ่งหมายของพวกเขาคือโรงพยาบาลที่เพื่อนรักอีกคนนอนรักษาตัวอยู่และเป็นสถานที่กบดานแห่งใหม่ของเจ้านาย และมันก็ใช้เวลาไม่นานเมื่อพวกเขาได้เป็นคนขับมันมาเอง เพียงเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงชายหนุ่มทั้งสองก็เข้ามาเดินหล่ออยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

 

“งานนี้มึงว่าจะสนุกมั้ยวะ”

 

คราวนี้จุนฮยองเป็นคนพูดขึ้นก่อน เขาเดินไปเข้าลิฟต์พร้อมกับเพื่อนและพิงผนังลิฟต์ตัวใหญ่อย่างคนมีมาด ชานซองกดเลขระบุชั้นที่ต้องการไปก่อนจะหันมาตอบเพื่อนหน้าตาย

 

“เจ้านายเล่นตามมาครบแบบนี้ ไม่มันส์จนได้ดิ้นตายก็โหดจนกระอักเลือดล่ะวะ”

 

 

----------------- My Murder --------------

 

 

 

“อืม พวกนายแกล้งทำเป็นจงเกลียดจงชังพวกนั้นไปก่อน แล้วถ้า...”

 

Rrrrrrrrrrrrrr

 

สายตากลมโตแต่เต็มไปด้วยแววแห่งอำนาจเหลือบมามองสมาร์ทโฟนเครื่องบางที่สั่นขึ้นมาขัดอยู่บนโต๊ะ ร่างกายบอบบางที่นั่งไขว้ห้างอยู่บนโซฟาในห้องทำงานเปลี่ยนอิริยาบถมาเป็นนั่งพิงพนักของเฟอร์นิเจอร์ตัวหรูและคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมารับ

 

“ว่าไงจ๊ะน้องรัก...”

 

เสียงหวานกรอกลงไปพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ เพราะตัวเองรู้ดีอยู่แล้วว่า น้องรักจะไม่โทรมาในเวลางาน ดังนั้นถ้าไม่มีเรื่องให้ช่วยหรือด่วนจริงๆ คงไม่ต่อสายมาแบบนี้

 

[พี่ฮีชอล...]

 

เสียงจากปลายสายสั่นเครือ ทำเอาฮีชอลขมวดคิ้วและดีดตัวจากโซฟาอย่างรวดเร็ว

 

ชายหนุ่มหน้าตาดีอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้านตรงข้ามเองก็ดูจะตกใจไม่น้อยที่นางพญาหน้าสวยอยู่ๆ ก็ดูท่าทางแปลกๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น ...สงสัยว่างานล่าสุดยังไม่เสร็จก็จะมีงานใหม่มาให้ทำอีกแล้วล่ะ

 

“อย่าเพิ่งร้องๆ ใครทำอะไรบอกพี่มานะ”

 

[พี่... ฮึก พี่ฮะมีคนรังแกเค้า]

 

“มันเป็นใคร!?!

 

[ฮึก...ไม่รู้ เค้าไม่รู้]

 

“ฮะ? ไม่รู้?”

 

[เค้าไม่รู้ว่ามันเป็นใคร เค้ากลัว... ฮือๆๆๆๆ พี่ฮีชอลช่วยเค้าด้วย]

 

เสียงเล็กๆ ของน้องเริ่มปล่อยโฮเรียกออร่าความน่ากลัวออกมาจากฮีชอลได้ในทันที มือเรียวสวยของคนเป็นพี่กำแน่น จิกตามองอากาศที่อยู่ตรงหน้าราวกับว่าเป็นใครซักคนที่เขาเกลียด หนุ่มหล่อสองคนที่นั่งไม่รู้เรื่องอยู่ก็พลอยหวาดกลัวไปด้วย

 

...เอาล่ะ ได้งานแน่กู

 

“มยองซู!! จุนโฮ!!

 

“หะ... ห๋า?! วะ..ว่าไง”

 

“ได้งานเพิ่มแล้วมึง”

 

 

 

 

 

“กูว่าแล้ว...”

 

ถ้าคนสวยขึ้นกูขึ้นมึงขนาดนี้... พวกกูปวดหัวยาวแน่ครับ

 

 

 

-------------------- My Murder ------------------

 

 

>>NC KangHae<<

เร่าร้อนแบบสั้นๆ ไปหาอ่านกันที่เดิมค่ะ

 

 

 “อืมมมมม... คิบอม~

 

!!!!!!!!!!!!!!!” คังอินนิ่งไปราวกับโดนสาปเมื่อของดงแฮเอ่ยเรียกชื่อนั้นเสียงหวาน คนตัวโตแทบจะขย้ำคอเล็กๆ นั่นไปแล้วหากไม่ติดว่ายั้งตัวเองอยู่ ดวงตาคมดุจ้องมองใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างไม่เชื่อหู

 

...มีอะไรกับเขาอยู่ทุกวัน แต่ดันไปเรียกชื่อไอ้ลูกชายเส็งเคร็งนั่นน่ะเหรอ?!

 

“ดงแฮ!!!!!!!!!!!!!” คังอินตวาดก้องจนคนที่อยู่ในระยะประชิดสะดุ้งโหยง ดวงตากลมโตเปิดขึ้นมามองคนที่คิดว่าเป็นคิบอมอย่างรวดเร็วและเบิกตาขึ้นนิดๆ ด้วยความตกใจกับใบหน้าขึงขังของ สามี

 

...ซวยแล้ว นี่เราพูดอะไรออกไป

 

“ท...ท่านประธาน..” ดงแฮเรียกเสียงเบาๆ ติดจะตะกุกตะกักอยู่ไม่น้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือใบหน้าที่ดูออกเลยว่าอยากจะฆ่าเขาให้ตาย

 

แต่ใช่ว่าดงแฮจะกลัว...

 

ไม่เลย... คนอย่างเขาไม่เคยกลัวความตาย

 

แต่ที่กำลังไปไม่เป็นตอนนี้เพราะห่วงตัวเองต่างหาก

 

ห่วงว่าจะโดนใช้งานและเป็นเครื่องมือของสองพ่อลูกนี่เพิ่มขึ้นอีก...!!

 

ร่างบางนอนนิ่งและลืมตาค้างไว้แต่ไม่พูดอะไรต่อ จนคังอินที่กำลังเดือดปุดๆ ถึงกับยกมือขึ้นมาบีบคางเรียวแน่น

 

“คิมดงแฮ...”

 

“....”

 

“จำไว้... จำใส่สมองไว้...”

 

“ครับ...”

 

“นายเป็นของฉัน!! อย่าสะเออะเรียกชื่อผู้ชายคนอื่นอีก!!

 

คังอินตะคอกใส่ร่างบางสุดเสียงแล้วรีบก้าวพรวดๆ ออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว จากที่เขาพักงานมาครึ่งชั่วโมงเพื่อจะมาคลายเครียดกับคนตัวบาง กลับกลายเป็นว่าได้เครียดกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเสียอีก

 

 

แบบนี้ได้มีคนจบชีวิตจากการระบายอารมณ์ของเขาตามมาอีกเป็นพรวนแน่...

 

 

 

 

 

 

 

 

“คิบอม...”

 

 

 

 

“อย่างอื่นในโลกนี้พ่อให้แกได้หมด แต่สำหรับคนนี้น่ะ...”

 

 

 

 

“...อย่าได้หวังเลย”

 

 

 

-------------------- My Murder ------------------

 

 

 

[Writer talk]

 

แงะ >.<! อันยองค่ะรีดเดอร์ทั้งหลาย  (ฟิคแกมีคนอ่านเยอะขนาดนั้นเรยเหรอนังไรเตอร์ =O=?) ไรเตอร์อยากจะบอกว่าไรเตอร์กลับมาแล้ว ฮิๆ หลังจากที่คอมไรเตอร์ถูกส่งไปกรุงเทพเรียบร้อยแล้ว ทางช่างก็บอกมาว่าพอเช็คเครื่องแล้วเลยรู้ว่าที่ไรเตอร์เอาไปให้ช่างคนเก่าซ่อม นังช่างคนนั้นดันรื้อเครื่องแล้วประกอบไม่เป็น แถมยังถอดอะไหล่ออกไปอีก =[]=!! อยากจะโทรไปด่าแต่ก็ไม่กล้าพอ ตอนนี้เลยได้แต่นั่งร่ำไห้น้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง ฮือๆๆๆ TT_TT

 

(เปลี่ยนเรื่องเถอะ ฮือ~ T^T) ปิดเทอมไรเตอร์มาเรียนพิเศษที่ขอนแก่นแล้วก็พักหอที่นี่เลยค่ะ อาจจะง๊อกๆง่อยๆแต่แบบมึนๆ ไปบ้าง (ป่วงเป็นทุนเดิม) แต่ช่วงนี้รู้สึกหัวใจจะเป็นสีชมพูอ่อนๆ มองไปทางไหนก็หล่อไปซะหมด *O* การอยู่ใกล้ ม. นี่มันดีอย่างนี้นี่เอง มีนักศึกษาให้เราแทะโลมอยู่ร่ำไป 5555+

 

รีดเดอร์จ๋าอย่าลืมเม้นท์นะ เม้นน้อยเหลือเกิน คนแต่งมันท้อน้า~

 

ส่วนเรื่อง NC HoMin กำลังหาแต่งใหม่ค่ะ แต่ก็คืบคลานไปพอสมควรแล้วล่ะ (มันหายไปกับเครื่องนั้นแล้ว เครื่องนั้นโดนฟอรแมตแล้ว กำลังปั่นทุกเรื่องเลย) ใครที่บอกว่าไปหาที่บล็อกไม่เจอมันคือความผิดของไรเตอร์เองค่ะ ฮ่าๆๆ ซอรี่หลายๆ เด้อ

 

รักรีดเดอร์สุดหัวใจ ม๊วฟ~ >3<


 

1,408 ความคิดเห็น

  1. #1354 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 18:19
    สู้ๆไรต์ แนวนี้โดนอ่ะ
    อยากรู้เมื่อไรมินนี่จะเจอกับคยู
    #1354
    0
  2. #1277 guygoldy (@guygoldy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 22:36
    ต่อเร็วๆน้า พึ่งมาอ่าน เป็นฟิคที่แหวกแนว SMมากมาย อ่านแล้วชอบ><(หรือว่าหนูเป็นโรคจิต - -)
    #1277
    0
  3. #1276 GOGO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 15:44
    จะเป็นไงต่อเนี่ยยยยยย



    มาต่อเร็วน้า ไรเตอร์ อยากรู้แล้วง่าาาาาา
    #1276
    0
  4. #1254 Vvzvi (@vvzvi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 02:04
    ด๊องเกือบไม่รอดมัยละ
    #1254
    0
  5. #1253 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 00:38
    เพื่อนหายจะมดแก๊งแล้วมินถึงคิดจะออกโรงเหรอ

    แล้วเนี่ยแทมโดนไปอีกคน เหลือกี่คนอ่ะแก๊งนี้ สองคนใช่มะ

    แล้วอีกครั้งนี่จะมีศึกชิงเมียกันจริงๆใช่มะ กะฉะกันถึงตายปะเนี่ยรวมพลขนาดนี้อ่ะ

    นี่พ่อลูกกันจริงๆดิ แย่งกันเหมือนไม่ใช่พ่อลูกกันเลยนะ

    #1253
    0
  6. วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 17:11
    ไรท์จ๋าสู้ๆนะคะกะแหล่งเอาใจช่วยหา nc. เจอแล้วค่ะร้อนแรงไม่ผิดหวังเหมือนเดิม เฮ้อไม่จิ้นคังด๊องเล้ยแต่เข้าใจเนื้อเรื่องมันพาไปแล้วเมื่อไรบอมจะมาพาด๊องไปสะทีพอดีด๊องช้ำตาย
    #1250
    0
  7. #1247 full (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 01:36
    มินออกโรงแล้ว เมื่อไหร่จะได้เจอกับกี้หนอ >_<

    คนสวยพร้อมลุย จัดไปโลด ด ด ด ด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #1247
    0
  8. #1236 Pandanus (@toey108) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 16:49
    จะเป็นไงต่อหนะะะะะะ
    #1236
    0
  9. #1233 Vvzvi (@vvzvi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 15:12
    มินมินจะออกโรงเองแล้วสินะ
    #1233
    0
  10. #1228 mikie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 14:19
    บร้ะๆๆ กำลังมันส์เลยค่ะ อยากรู้ว่าจะเปนไงต่อ



    ชอบเวลาคีย์ กะ ซองมินอยุ่ด้วยกันอ่ะ



    ตลก!! 555 เหมือนนิสัยตรงข้ามกันมากๆ แต่ก็เปนเพื่อนรักกัน



    เมื่อไหร่จงคีย์จะมาน้าา รออยุ่ๆ



    ไรเตอร์สุ้ๆค่ะ! >___<

    #1228
    0