เทพบุตรซาตาน-นิยายลำดับ 2 ซีริส์ชุดหนึ่งนางกลางใจ

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ก.ค. 58

บทที่ 2 (3)

                        ร่างบอบบางที่ถูกพันธนาการอยู่บนเตียงจ้องร่างสูงที่มีผ้าขนหนูพันอย่างหมิ่นเหม่ตาปริบๆประกายตาคู่สวยเว้าวอนหน่อยๆ ขออภัยกันนิดๆ แต่ก็ถูกอีกฝ่ายถลึงตาใส่

 

                        “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ เอ่อ...ฉันว่าเราสองคนควรมาคุยกันดีๆ มากกว่า”

 

                        “การคุยไม่ได้ช่วยทำให้ฉันหายโกรธเลยนะแม่ตัวดี”

 

                        เสียงห้วนนั้นทำให้คนทำผิดที่ลงทุนทำหน้าออดอ้อนถึงกับจ๋อยสนิท

 

                        “ก็ฉันบอกแล้วนี่นา ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า ถึงแม้สถานการณ์มันชวนให้คิดไปอย่างนั้นก็ตาม แต่ฉันก็ไม่ใช่จริงๆ นะคะกัปตัน ฉันชื่อโสภิญาค่ะ ชื่อเล่นว่าน้ำตาล อะไรในตัวฉันที่บอกคุณบ้างล่ะว่าฉันเป็นโสเภณี คุณลองมองฉันดีๆ สิคะ ขอร้องล่ะช่วยให้ความเป็นธรรมกับฉันบ้าง”

 

                        ถามไปแล้วต่อตาเขาเขม็ง ได้ยินเสียงอีกฝ่ายถอนใจ โยนหวีลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแรงๆ

 

                        “พูดภาษาซิชิเลียนได้คล่องปรื๋อ โผล่มาเวลาเดียวกับโสเภณีสี่คนก่อนหน้านี้ และถ้าไม่ใช่แล้ว เธอจะเป็นใครไปได้ล่ะ นักศึกษาเหรอ ตัดทิ้งไปได้เลย เธอสวยและหุ่นน่าหม่ำเกินกว่าที่สายตาของฉันจะอนุญาตให้เธอเป็นนักศึกษาที่ตัวเองจับต้องไม่ได้แน่ ฉันไม่นอนกับเด็กสาวที่วุฒิภาวะยังไม่สมบูรณ์!

 

                        จบสิ้นคำตัดสินง่ายๆ แบบกำปั้นทุบดิน ร่างสูงก็เดินเขยกหน้าบูดบึ้งไปหยิบชุดคลุมมาสวม เสร็จแล้วก็หมุนกายกลับมาเผชิญกับเจ้าของดวงหน้างาม เห็นอีกฝ่ายถอนใจยาวเหยียด

 

                        “ก็แค่นั้น คนเราคิดเอง เออเอง สรุปไปเองทั้งหมด อธิบายว่าหลงเข้ามาก็ไม่เชื่อ แถมยังจับฉันทำนั่นทำนี่สารพัด ราวกับว่าฉันเป็นนางทาสของคุณก็ไม่ปาน”

 

                        “ถึงเธอไม่ใช่ แต่ยังไงเธอก็เป็นกรรมสิทธิ์ของฉันอยู่ดี เป็นตั้งแต่เหยียบขึ้นมาบนเรือลำนี้แล้ว ไม่ว่าเธอจะขึ้นมาในสถานะอะไรก็ตาม”

 

                        “ไม่ได้ขึ้นมาเพื่ออะไรทั้งนั้น แต่ฉันหลงเข้ามาจริงๆ เมื่อไรคุณจะยอมฟังฉันซะทีนะ”

 

                        เอ่ยออกไปเสียงแหลม อีกฝ่ายหันขวับ ประสานสายตากับเธอนิ่ง

 

                        “เธอไม่ได้หลงเข้ามา แต่เธอเป็นโสเภณีจริงๆ และถึงเธอจะดูดีสวยสะอาดบาดตาสักแค่ไหน แต่ฉันก็พิสูจน์แล้วว่าเธอเป็นอย่างนั้น เธอทำหน้าสยิวได้เด็ดสะระตี่มาก ตอนฉันจูบตรงนั้นของเธอ”

 

                        กรุงเอ่ยพร้อมพยักพเยิดไปที่ทรวงอกคู่งาม ทำให้คนที่เผลอทำหน้าสยิวตอนไหนใส่เขาก็ไม่รู้ หน้าตาแดงก่ำไปจนถึงลำคอ

 

                        “บ้า! ลามก! หยาบคายที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา”

 

                        คนหน้าม้านสวนกลับปากคอสั่น สมองดับคิดหาอะไรมาโต้เถียงเขาไม่ออก เธอทำแบบนั้นจริงๆ หรือ มันใช่หรือไม่ใช่ แต่ไอ้ที่แน่ๆ เธอเผลอกอดเผลอจูบตอบเขาอย่างคนเต็มอกเต็มใจก็หลายครั้งอยู่

 

                        “จำไว้นะ ทีหลังอย่าเล่นแรงแบบนี้อีก ถ้าอยากจะเล่นตัวก็ให้เล่นแต่พองาม ผู้ชายเวลาถึงจุดจวนจะเหลือทนแบบนั้นน่ะ อย่าไปย่ำยีกล่องดวงใจของเขาเชียว นี่ถ้าฉันไม่ตัวงอไปซะก่อนละก็ เป็นได้บีบคอเธอตายคาที่แน่ๆ น่าเสียดายออกสวยซะขนาดนี้ ไม่อยากให้กลายเป็นศพเลย”

 

                        เสียงนุ่มแต่มือนั้นกลับกำรอบคอโสภิญามั่น หญิงสาวกลืนน้ำลายเอื๊อก หน้าบอบบางถูกบังคับให้แหงนขึ้นมองผู้ชายหน้าสวยแต่แววตาเหี้ยมโหดปานฉลามร้าย ชักหายใจขัดๆ เมื่อนิ้วเรียวยาวเกลี่ยไปมาเบาๆ ที่ริมฝีปากอิ่มเต็ม

 

                        “เมื่อครู่นี้บอกว่าชื่อเล่นของเธอคือน้ำตาลใช่ไหม เหมาะดีนี่ที่รัก แตะตรงไหนก็หวานลิ้นไปหมด”

 

                        กรุงกล่าวเท่านั้นก็ออกแรงบีบลำคอระหงอีกนิด กระตุกยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นประกายตาหวาดหวั่น ร่างสูงค่อยๆ โน้มกายลง กระซิบชิดริมฝีปากอิ่มเต็มช้าๆ ชัดๆ

 

                        “ถ้าจะให้ดีนะหวานใจ น้ำตาลแก้วนี้จะต้องไม่มีสารพิษเจือปน แล้วถ้าเธอซึ่งตกเป็นนางทาสของฉันยังกล้าดีมาเตะกล่องดวงใจของฉันเป็นครั้งที่สองละก็ สาบานได้เลยแหละ ว่าต่อให้สวย หวาน ถูกใจมากขนาดไหน ก็จะหักคอทิ้ง เสร็จแล้วก็โยนลงทะเลให้ฉลามมันกินซะ ไม่เชื่ออยากจะลองดูอีกสักหนก็ได้นะ อีกครั้งสิน้ำตาล รับรองว่าฉันเอาเธอตายแน่!

 

                        จบเสียงพร้อมแววตาที่ลุกวาบนั้น ปลายคางบอบบางก็ถูกบีบให้เปิดออก พอริมฝีปากคู่สวยเผยอขึ้นเท่านั้น ปลายลิ้นร้อนอุ่นก็ฉกวูบเข้าไป เขาจูบเอาๆ ทั้งหนักหน่วง ลงโทษอ่อนหวาน จูบชวนให้สับสนไปหมด จนคนที่โดนจูบชักหายใจไม่ออก สุดท้ายปลายลิ้นเรียวเล็กๆ ก็ยินยอมเกี่ยวกระหวัดตอบรับจุมพิตราวพายุบุแคม ไม่งั้นเธออาจได้ขาดอากาศหายใจเป็นแน่แท้ พอเขาจุมพิตจนหนำใจแล้ว ริมฝีปากอุ่นร้อนก็เคลื่อนมาจุมพิตทั่วดวงหน้า ก่อนจะไถลลงมาที่ลำคอขาวผ่อง หญิงสาวสะดุ้ง เพิ่งรู้ตัวว่าโดนปอกเปลือกออกไปหมดก็ตอนที่เขาก้มลงลิ้มรสทรวงอกหวานนุ่มนั่นแหละ

 

                        “อย่าค่ะ อย่านะ”

 

                        ร้องห้ามอีกฝ่ายที่รุกเอาๆ หน้าแดงก่ำ จะดิ้นก็ไม่ได้เพราะถูกมัดไว้ อับอายยิ่งนักเมื่อร่างตนที่เคยเป็นอะไรลึกลับมาแสนนานกลับต้องมาเปิดเปลือยให้กับเขาจนไม่เหลืออะไรแบบนี้ ไม่นานปทุมคู่สวยก็ได้รับอิสระ โสภิญาหน้าร้อนเมื่อคนตัวโตแหงนหน้าขึ้นมาประสานสายตากับตนนิ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะกดลงมาจูบหนักๆ สบตากับตนนัยน์ตาดุวาว

 

                        “ฉันยังเจ็บอยู่เลยนะแม่ตัวแสบ รอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อนเถอะ ฉันหายดีเมื่อไร เธอไม่รอดแน่!

 

                        กรุงเอ่ยจบก็จุมพิตริมฝีปากหวานปานรวงผึ้งอย่างว่องไว ให้สงสัยนัก น้ำตาลหรือ? ใครตั้งชื่อนี้ให้หล่อนกัน หรือมันเป็นชื่อที่แม่โสเภณีเจ้าเสน่ห์ผู้นี้สมมุติขึ้นมาเอง แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ ไอ้ชื่อน้ำตาลนี้มันดูเหมาะสมกับโสเภณีแสนหวานคนนี้มาก เพราะจับตรงไหน จูบที่ใด ก็นุ่มก็หวานไปหมดทั้งตัว

 

                        “นั่งเฝ้าฉันอยู่ตรงนี้แหละ ฉันต้องพัก อีกประเดี๋ยวต้องไปเข้าเวรแล้ว”

 

                        สิ้นเสียงศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลสวยก็ทิ้งลงมาที่ปลีน่องนวลเนียนเฉย เอวบางเปล่าเปลือยถูกอีกฝ่ายคว้าไปกอดไว้แน่น

 

                        “ไม่ได้นะ คุณยังหลับไม่ได้ ดูสภาพฉันก่อนสิคะ ถ้าใครเดินเข้ามาตอนนี้ ฉันจะทำยังไง”

 

                        เอ่ยเท่านั้นก็ต้องปิดปากฉับเมื่อมีเสียงกรนเบาๆ โสภิญาจ้องบุรุษหน้าคมสวยนิ่ง เอียงศีรษะอย่างประหลาดใจเล็กน้อย ธนาธร ลาร์นาโด ยามหลับใหลนั้นเหมือนเด็กผู้ชายน่ารักๆ คนหนึ่ง แต่ยามตื่นนี่สิทำไมถึงได้อันตราย ทั้งเซี้ยว ทั้งเฮ้วสุดแสน หญิงสาวถอนใจ ขืนเรียกไปก็ป่วยการ เขาคงอยากแกล้งเธอให้อยู่ในสภาพนี้ โทษฐานที่ไปรังแกกล่องดวงใจสุดถนอมของเขาเข้า

 

                        เฮ้อแต่ถ้าเธอไม่ทำแบบนั้น ป่านนี้คงได้ตกเป็นผู้หญิงของผู้ชายสุดห่ามเอาแต่ใจคนนี้ไปแล้ว แม้เขาจะโกรธ แม้มาเอสโต้จะทำเหมือนอยากจะฆ่าเธอทุกๆ ห้าวินาที แต่มันก็คุ้มไม่ใช่หรือกับการไม่ได้เสียอะไร เหตุใดนะ ชีวิตนี้ของเธอเอง เธอจึงไม่มีหนทางให้เลือกเดินเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

                       

 

                       

 

                                                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

34 ความคิดเห็น