เทพบุตรซาตาน-นิยายลำดับ 2 ซีริส์ชุดหนึ่งนางกลางใจ

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 (1) นางจำเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.ค. 58


นิยายเรื่องเทพบุตรซาตาน ราคาปก 279 บาท มีจำหน่ายแล้วตามร้านหนังสือทั่วไปและเว็บไซต์สำนักพิมพ์ค่ะ

http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=38

หยุดอัพนิยายเรื่องเทพบุตรซาตาน วันนะคะ เนื่องจากจะไปธุระค่ะ

กลับมาเร่าร้อน อมยิ้ม ฟินเว่อร์กับพี่กรุงขนดกกันอีกครั้งวันจันทร์ค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ (1) นางจำเลย

                        ร่างบางที่ห้อยโตงเตงอยู่กลางหลังคนตัวโต หูอื้อลายตาไปหมด เมื่อถูกเขาแบกขึ้นบ่าราวกับมนุษย์ถ้ำแบบนี้ กัปตันบ้าอะไร ไม่ยอมฟังคำอธิบายของเธอเลย แถมยังยัดเยียดอาชีพสาวบริการให้เธออีก ริมฝีปากอิ่มเต็มงับไปที่สีข้างของเขาอย่างมีโมโห เมื่อร่างสูงพาเธอลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ ที่มีแต่ตู้เก็บของวางเรียงรายกันเต็มไปหมด โสภิญารีบคายปากออกแทบไม่ทัน เมื่อมือหนาฟาดลงมาที่สะโพกหนักๆ พอแสบชาบั้นท้ายมากเข้า ก็ทุบลงไปที่แผ่นหลังแรงๆ แล้วก็ต้องสูดปากร้องโอดโอย เมื่อโดนเขาหยิกก้นเข้าให้

 

                        “อีตาบ้า! ลามก!

 

                        “อยู่เฉยๆ ซะทีจะได้ไหม อีกหน่อยเราก็จะไปถึงสวรรค์กันแล้วนะคารา”

 

                        เสียงห้าวดุแฝงความลามก ทำให้คนโดนหยิกก้นปิดปากฉับ ค้อนขวับๆ ใส่แผ่นหลังแข็งแกร่งของเขา ปากก็ขมุบขมิบสวดด่ากันไปตามเรื่อง

 

                        “เฮ้อ..ถึงซะทีคราวนี้ จะได้เปลือยเปิดคุยกันให้ได้เรื่องได้ราวไปซะที”

 

                        สิ้นวาจาชวนสยองนั้น ร่างบางก็ถูกเหวี่ยงลงไปบนที่นอนหนานุ่ม โสภิญาดีดกายขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว เห็นคนที่บอกว่าจะเปลือยเปิดคุยกับตนเองดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาออกจากกายเป็นการใหญ่

 

                        “คุณจะทำอะไรน่ะ?”

 

                        ถามเขากลับไปตาเหลือก มองซ้ายทีขวาทีเพื่อหาทางหนีทีไล่ เห็นอีกฝ่ายยักไหล่แล้วเหวี่ยงเสื้อเชิ้ตของตนออกไปไกลๆ

 

                        “เชื่อไหม มาเอสโต้จะต้องเกลียดเธอแน่ๆ สุดสวย”

 

                        กรุงไม่ตอบคำถาม แต่เลื่อนมือไปปลดเข็มขัดแทน

 

                        “ความจริงเขาบอกให้ฉันนอนหลับตั้งแต่ตอนออกมาจากห้องบังคับการเรือแล้ว แต่เธอก็เข้ามาทำให้พวกเราทุกคนวุ่นวายกันไปหมด ถึงตอนนี้จู่ๆ ฉันก็ไม่อยากนอนเสียแล้วล่ะ ฉันอยากทำความรู้จักกับเธอก่อน แล้วก็อยากรู้ด้วยว่า เธอหวังอะไรจากการบุกขึ้นเรือของฉันกันแย่ยาหยี!

 

                        “ต..ตะ...แต่ฉันไม่ได้บุกรุกนะคะ ฉันหลงเข้ามาจริงๆ”

 

                        โสภิญาบอกเสียงสั่น ค่อยๆ กระถดกายหนี ตาก็จ้องมองปฏิกิริยาของเขาตลอดเวลา แล้วก็สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตวาดหงุดหงิด

 

                        “บอกว่าให้หยุดโกหกไง คนมีการศึกษาเขาไม่บุกรุกเรือของคนอื่นหรอก นอกจากพวกที่มีวัตถุประสงค์อะไรสักอย่างถึงได้ขึ้นมา”

 

                        กรุงเอ่ยพร้อมจ้องคนบนเตียงอย่างเหนื่อยหน่าย ถอนใจแรงๆ จนหน้าอกที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามกระเพื่อมขึ้นสูง

 

                        “เอาล่ะนะคนสวย ความจริงง่ายๆ ก็คือ เธอมากับเพื่อนโสเภณีของเธอ เธอมีจุดประสงค์เพื่อตระเวนหาเงินนอกสถานที่ เธอแสวงหาความตื่นเต้นเร้าใจโดยการมีเซ็กซ์บนเรือขนส่งสินค้า ซึ่งอาจเป็นความฝันและอยู่ในจินตนาการของเธอมานานแล้ว ซึ่งฉันก็เห็นด้วย กัปตันเรือและโสเภณีคนงามในบทบาทของนักศึกษาหลงทาง ฟังแล้วตื่นเต้นร้อนแรงดี แต่ฉันอยากให้เธอหยุดเล่นซะ และถ้าเธอไม่ใช่โสเภณี เธอก็จะต้องเป็นอย่างอื่น อาจเป็นนังตัวร้ายที่แอบขึ้นมาที่นี่เพื่อก่อวินาศกรรมอะไรสักอย่างกับเรือของฉันก็ได้!

 

                        ข้อสันนิษฐานพร้อมแววตาแข็งกร้าวตอนท้ายนั้น ทำให้โสภิญาตัวแข็ง เสียวสันหลังวูบเมื่อดวงตาที่อ่อนเชื่อมเป็นเอกลักษณ์ฉายแววอำมหิต คำว่าฉันไม่ใช่โสเภณีถูกกลืนลงไปในลำคอฉับพลัน เมื่อเขามีสองทางให้เลือกเป็น หนึ่งโสเภณีและสองนังตัวร้ายที่ขึ้นมาก่อความวินาศให้เขา

 

                        “ฉันมีเครื่องเสียง อยากดูเธอเต้นรูดเสาเหมือนตอนอยู่ในบาร์ ทำให้ดูหน่อยจะได้ไหม เดี๋ยวถึงฝรั่งเศสเมื่อไร ฉันจะซื้อกำไรข้อมือสวยๆ ราคาแพงๆ ให้เธอใส่”

 

                        ประโยคที่ส่อแวววิตถารนั้น ทำให้โสภิญาตาโต และพอคนไม่น่าไว้ใจโถมกายลงมาเท่านั้น หญิงสาวก็ขวัญบิน กระโดดหนีอย่างไม่คิดชีวิต

 

                        “ยังจะเล่นอยู่อีก ขอไปแล้วไงว่าให้เลิกซะ ฉันอยากได้เธอ อยากได้เธอ หูแตกหรือไงแม่คนนี้!

 

                        เจ้าของมือหนาเอ่ยเสียงเข่นเขี้ยว หญิงสาวหลับตาปี๋เมื่อเอวบางถูกกระชากไปอย่างว่องไว และเพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีร่างบางก็ถูกยกขึ้น จากนั้นก็ถูกเขาวางลงบนอะไรแข็งๆ สักอย่าง สายตาเหลือบไปเห็นหวีและน้ำมันแต่งผมกลิ้งตกลงมา หญิงสาวกลืนน้ำลายเอื๊อก จ้องเขาเขม็ง เมื่อโดนอ้อมกอดฉกรรจ์กักเอาไว้บนโต๊ะเครื่องแป้งขนาดจิ๋ว

 

                        “วันนี้ขอบูชารักกับโสเภณีแสนสวยสักวันเถอะ รู้หรือเปล่ายาหยี ปกติฉันไม่ค่อยชอบนอนกับพวกโสเภณีเท่าไรหรอกนะ พวกเธอจะเป็นทางเลือกสุดท้ายของฉัน ถ้าหากว่าวันไหนไม่กลัดมันจริงๆ แต่ทฤษฎีนี้มันคงใช้ไม่ได้กับโสเภณีสวยๆ แบบเธอ แม่โสเภณีตัวกระจิดริดจ๋า ฉันอยากได้เธอจะแย่แล้ว ขอสารภาพตรงนี้เลยว่า ฉันอยากจับเธอกดลงบนพื้นตั้งแต่แวบแรกที่เห็นหน้าเลยล่ะ

 

                        กรุงเอ่ยเท่านั้นก็ใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ที่ขวางกั้นหน้าโต๊ะเครื่องแป้งออก แต่เพราะความสวยที่เย้ายวนตรงเบื้องหน้ามันมากเกินไปหรืออย่างไรก็ไม่ทราบได้ เลยกลายเป็นถีบโครม ทำเอาคนที่ยังงงๆ อยู่สะดุ้งโหยง แล้วหล่อนก็ร้องวี้ดเมื่อเขาประชิดตัว พร้อมทั้งสอดมือเข้าไปเคล้าคลึงปทุมถันที่ชายหนุ่มมองว่าใหญ่เกินตัวตั้งแต่แรกเห็น

 

                        “อย่าดิ้นสิ ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่แสดงละครทำเป็นขัดขืน ทั้งที่ใจก็พร้อมจะยินยอมนะ ฉันชอบให้ผู้หญิงที่สวยและถูกใจอย่างสุดๆ ให้ความร่วมไม้ร่วมมือกัน สัมผัสฉันสิ แล้วฉันจะให้ความสุขกับเธอจนสำลักเชียวล่ะ รีบตอบสนองกันอย่างด่วนจี๋เลยนะคนสวยจ๋า อย่าทำแข็งทื่อแบบนี้เชียว เดี๋ยวฉันไม่พาลงจากเรือ ชมสินค้าสวยๆ แพงๆ ที่ฝรั่งเศสนะ”

 

                        กรุงเอ่ยปลอบ แต่แล้วก็กัดฟันกรอดเมื่อโสเภณีแสนสวยแต่สอนไม่จำใช้มือเล็กๆ ทุบไหล่เขาดังอั้กๆ กัปตันเรือหนุ่มเลยลงโทษโดยการกระชากบราแสนสวยของหล่อนจนขาดวิ่น จากนั้นก็ทึ้งเสื้อผ้าอีกฝ่ายแรงๆ จนความงามของทรวงอกเปิดเปลือย เพียงได้ยลก็บังเกิดอาการหายใจขัด หลงละเมอไปว่าผู้หญิงเบื้องหน้าคือสาวพิสุทธิ์ หาใช่โสเภณีอย่างที่ตนรู้มาไม่

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

34 ความคิดเห็น