เทพบุตรซาตาน-นิยายลำดับ 2 ซีริส์ชุดหนึ่งนางกลางใจ

ตอนที่ 13 : บทที่ 4 (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ส.ค. 58

บทที่ (3)

                        ร่างโปร่งบางที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เจ้าตัวไม่เต็มใจจะใส่เท่าใดนัก แต่ถึงแม้ไม่เต็มใจจะใส่อย่างไร โสภิญาก็ต้องใส่ เพราะในเคบินส่วนตัวนี้ ไม่มีเสื้อผ้าของผู้หญิงให้สับเปลี่ยนกับชุดเดิมเลย

 

                        ขอผ้าห่มสักผืน หมอนสักใบได้ไหมคะ

 

                        เอ่ยจบก็เห็นคนที่เอามือเทินศีรษะหลับตานิ่งอยู่นานค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมาที่ตนเขม็ง

 

                        “ก็เอาไปสิ

 

                        คนพูดเอ่ยพร้อมกับใช้แขนแข็งแรงเสือกหมอนและผ้าห่มมารวมๆ กันไว้ จากนั้นก็นอนมองเพดานเฉย ไม่สนใจไยดีเธออีกต่อไป โสภิญาลอบค้อนให้เขา เท้าบางๆ ค่อยๆ เดินเข้าไปหา พอไปถึงเตียงได้ ก็เห็นคนบนเตียงหลับตาต่อ จึงรีบคว้าผ้าห่มและหมอนออกมาทันใด จากนั้นก็มองซ้ายขวา เห็นซอกเล็กๆ เหมาะให้ซุกกายอยู่ไม่ห่างนัก รีบเอาหมอนไปวาง แล้วล้มตัวลงนอนทันที

 

                        “กลับมานอนที่เตียงเดี๋ยวนี้น้ำตาล พื้นเรือแข็งๆ เย็นๆ แบบนั้นจะทำให้เธอไม่สบายได้ ฉันขี้เกียจมาวุ่นวายดูแลคนป่วย ขึ้นมา!

 

                        เสียงเข้มที่ฟังดูก็รู้ว่ามันคือคำสั่ง ทำให้โสภิญาตัวเกร็ง อมลิ้นนิ่งไม่โต้ตอบอะไรกลับไปสักคำ ทั้งสองนอนอยู่ในความเงียบสักพัก อึดใจต่อมาเสียงเขาก็ดังขึ้นใหม่

 

                        “โสภิญา น้ำตาล ฉันบอกว่าให้เธอมานอนบนเตียงนี้ไงเล่า เอาตัวนุ่มๆ หอมๆ ของเธอมาซุกอยู่ที่อกของฉันซะดีๆ ได้เวลาที่เธอจะตอบแทนบุญคุณที่ฉันลงไปงมเธอขึ้นจากท้องทะเลแล้ว เธอตกเป็นหนี้ชีวิตของฉันนับตั้งแต่วันที่ฉันเสี่ยงชีวิตลงไปช่วยเธอให้พ้นจากปากฉลาม

 

                        กรุงเอ่ยเท่านั้นก็จุปาก ชะโงกหน้าไปดูก็เห็นคนตัวเล็กนอนนิ่งเฉย

 

                        “นี่แน่ะน้ำตาล ฉันจะสอนเธอ เกิดเป็นคนน่ะบุญคุณต้องทดแทนเข้าใจไหม ขึ้นมานอนด้วยกันเดี๋ยวนี้ เร็วสิเด็กดีของฉัน

 

                        เสียงสั่งที่ประกาศถึงการเป็นเจ้าชีวิตที่ชัดเจน ทำให้โสภิญาเม้มปากแน่น พลิกกายหนีแล้วเอาผ้าห่มปิดหูซะ

 

                        สุภาพบุรุษเหลือเกินนะพ่อคนนี้ ทวงบุญคุณซะเหลือเกิน

 

                        “นับ 1 นับ 2 นับ 3 นับ 4...............

 

                        “ต่อให้คุณนับไปจนถึงล้าน ฉันก็จะไม่ยอมขึ้นไปทำตามคำสั่งของคุณหรอก เห็นแก่ได้ที่สุด! อย่ามายุ่งเชียว ฉันจะนอนแล้ว อุ๊ย!

 

                        “ยังนอนไม่ได้ เพราะฉันยังตื่นอยู่ แล้วก็คึกคักมากด้วย

 

                        เสียงกระเส่าพร้อมกับร่างใหญ่ที่เดินเป็นแมวย่องเอื้อมมือมาดึงร่างเธอไปชิดนั้น ทำให้โสภิญาหน้าร้อนผ่าว ดิ้นขลุกขลักเหนือร่างสูงเป็นการใหญ่

 

                        “ไม่ช่วยฉันแล้วเธอจะช่วยใครจริงไหม

 

                        คนบ้ากามเอ่ย ยังมีหน้าหัวเราะหึๆ ใส่หูกันให้โสภิญาอายมากขึ้นอีก

 

                        “หยุดกระเหี้ยนกระหือรือ ดูถูกน้ำใจกันสักทีได้ไหม ถึงฉันจะเป็นโสเภณี แต่ฉันก็มีหัวใจนะ ตอนนี้สมองฉันมันมืดทึบไปหมดแล้ว ฉันจำอะไรไม่ได้เลย จำไม่ได้สักอย่าง และฉันก็ไม่ต้องการนอนกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้นด้วย ฉันยังป่วยอยู่ ฉันประสาทเสีย ช่วยเห็นใจกันบ้างได้ไหม ฉันยังไม่มีอารมณ์ ในสายตาคุณ โสเภณีมันไม่ใช่มนุษย์หรือไง ยามคุณมีอารมณ์ พวกฉันต้องสนองคุณทุกครั้งไปอย่างนั้นหรือ

 

                        โสภิญาตวาดกร้าว จ้องสายตาคู่คมในความมืดอย่างมีโมโห หลับตานิ่งเมื่อเขาสบถใส่หยาบคาย ผู้ชายเอาแต่ใจ เห็นแก่ได้ เหตุใดเธอจึงต้องมาเผชิญหน้ากับเขาในยามนี้ด้วย คิดได้เท่านั้นก็ลืมตาโพลง เมื่ออยู่ๆ ร่างบางก็ถูกช้อนขึ้น

 

                        “นรกส่งคุณมาเกิดชัดๆ จะบังคับใจกันไปถึงไหน ฉันไม่ต้องการ เข้าใจบ้างหรือเปล่า แล้วก็อย่ามาทวงบุญคุณกันด้วย ถ้าคิดว่าฉันเป็นหนี้ชีวิตคุณนัก ก็เอาฉันไปโยนลงทะเลอีกหนก็ได้ ปล่อยให้ฉลามมันกัดกินจนตายไปซะ ฉันจะไม่ชดใช้อะไรให้กับคุณทั้งนั้น พวกทำคุณหวังผลแบบนี้!

 

                        “หุบปากซะทีเถอะ ฉันไม่บังคับใจใครทั้งนั้นแหละ ถ้าเธอไม่ต้องการ ไม่อยากได้เงินรางวัลจากฉัน ฉันก็จะไม่บังคับเธอ แต่เธอต้องขึ้นไปนอนบนเตียงโน้น ไม่อย่างนั้นได้แข็งตายแน่ พื้นเรือตอนดึกๆ ทั้งแข็งทั้งเย็น อีกอย่างอาการของเธอก็ยังไม่น่าไว้ใจ คนจะไม่สบายน่ะเห็นวันนี้ดีๆ พอมาอีกวันมันก็ลืมตาไม่ขึ้นแล้ว ฉันมีศักดิ์ศรีพอ ไม่ง้อถ้าความต้องการไม่ตรงกัน!

 

                        กรุงเอ่ยกับคนที่ทำตัวแข็ง หน้าตาไม่ไว้ใจใส่เขาเป็นชุด ดวงหน้าสวยเกินชายบึ้งตึง พาร่างบางไปวางบนเตียงขนาดย่อมอย่างกระแทกกระทั้นนิดๆ โสภิญายังไม่ทันได้ขยับตัวจัดท่าให้สบาย ธนาธรก็เหวี่ยงขาขึ้นเตียงมานอนเคียงข้างแล้ว พอนอนได้ก็ดึงร่างที่เงอะงะเข้ามาซุกอก แถมยังทำเสียงหงุดหงิดใส่กันด้วย

 

                        “เลิกทำตัวเกร็งได้แล้ว ไม่เต็มใจก็ไม่เต็มใจสิ ไม่คิดปล้ำหรอกน่า ฉันชอบหนุนหมอนทีเดียวสองใบ แต่ตอนนี้ฉันดันใช้หมอนคนเดียวหมด เธอก็หนุนอกของฉันไปแทนก็แล้วกัน แบบนี้แหละยุติธรรมดี

 

                        คำว่ายุติธรรมของคนเจ้าเผด็จการนั้น ทำให้คนที่ต้องนอนหนุนอกรู้สึกตงิดๆ นอนไปได้สักพักโสภิญาก็สะดุ้งใจเต้นตึกตัก เมื่อมือหนาลูบแขนนวลเนียนไปมาอย่างถือวิสาสะ

 

                        “ขวัญอ่อนจริงนะ แตะนิดแตะหน่อยก็สะดุ้ง ทำเหมือนเป็นสาวพรหมจารีไปได้

 

                        “แต่ฉันไม่ใช่ ไม่ใช่สาวพรหมจรรย์ คุณรู้ดีที่สุดว่าฉันเป็นอะไร

 

                        เสียงเครือแฝงด้วยความขมขื่นนั้น ทำให้กรุงเงียบเสีย เริ่มเห็นใจหล่อนนิดๆ จิตสำนึกลึกๆ หล่อนอาจไม่อยากเป็นโสเภณีก็ได้ สตรีข้างกายนี้อาจถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องขายตัว พอมาความจำเสื่อมแบบนี้ก็เลยเศร้าโศก เซื่องซึม เมื่อรู้ถึงอดีตที่แท้จริงของตัวเอง

 

                        “คนเราไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ แต่ถ้าเธอไม่ชอบ ก็อย่าหันกลับไปทำอะไรแบบนั้นอีกสิ

 

                        “ฉันคงจะลืมได้ ถ้าคุณไม่คอยตอกย้ำหรือพูดถึงมันตลอด รวมถึงหยุดแสดงอาการกระเหี้ยนกระหือรือใส่ฉันแบบนี้ด้วย ขอถามคุณสักนิดสิ ถ้าฉันเป็นลูกผู้ดีมีเงิน มียศมีเกียรติ คุณจะทำแบบนี้กับฉันไหม นึกจะกอดก็กอด นึกจะจูบก็จูบ

 

                        เอ่ยจบก็นิ่งไปเมื่อมือที่กอดตนแน่นค่อยๆ คลายออก เขาจ้องเธอนิ่ง แต่ประกายตาวาววับขุ่นเคือง

 

                        “ก็ได้ครับคุณนาย! ผมจะไม่ย้ำถึงอาชีพเดิมของคุณอีกแล้ว ผมจะปฏิบัติกับคุณดุจเจ้าหญิงอยู่บนหอคอยสูง ดุจสาวพรหมจรรย์ที่ไม่เคยมีแม้แต่มดมาไต่ตอม ผมใช่ไหมครับ ที่สมควรลงไปนอนกับพื้นข้างล่าง ถ้าอย่างนั้นก็หลับฝันดีนะครับซินญอรีนา ผมนี่แหละโคตรสุภาพบุรุษเลย น่าเบื่อฉิบ คิดเล็กคิดน้อยอยู่ได้

 

                        สิ้นคำนั้นโสภิญาก็มองตามร่างสูงไปด้วยสายตาพิศวง เขาเดินตึงๆ หอบหมอนและผ้าห่มไปยังซอกเล็กๆ ที่ไปอุ้มเธอขึ้นมาก่อนหน้านี้ พอเห็นเขาทำท่าจะล้มตัวลงนอนโดยไม่มีผ้าปู ก็ลุกพรวดขึ้น

 

                        “เดี๋ยวก่อนค่ะ

 

                        “อะไรอีกล่ะครับคุณสุภาพสตรี

 

                        คนหันมาถามทำหน้าหงุดหงิดใส่ โสภิญาพยายามข่มใจ หยิบผ้าห่มผืนหนาขึ้นมา

 

                        “คุณบอกพื้นมันเย็นนี่คะ เอาผ้าห่มไปปูนะคะ และขอบคุณที่สละที่นอนให้

 

                        เอ่ยเท่านั้นก็เห็นเขาลุกยืนกอดอกเฉย จึงจ้องเขานิ่ง ไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไงกับเธออีก เห็นดวงหน้าคมหวานแต่นัยน์ตาเคร่งเครียดพยักพเยิดไปที่ซอกเล็กๆ

 

                        “ถ้าอยากขอบคุณก็มาปูให้เองสิ

 

                        เสียงห้วนนั้นทำให้โสภิญาไม่ชักช้า ตะกายร่างลงจากเตียงหน้าแทบคะมำ ขาสั่นน้อยๆ เมื่อก้าวผ่านร่างสูงที่ยืนเท้าสะเอวอย่างรอคอย ตลอดเวลาที่ปูผ้าปูที่นอนให้เขานั้น ก็ใจเต้นตึกๆ รู้ตัวตลอดเวลาว่าตกอยู่ในสายตาของเขา

 

                        “เสร็จแล้วค่ะ ฝันดีนะคะ

 

                        เอ่ยแล้วเดินผ่านไป แต่ไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคว้าข้อมือไว้ หญิงสาวจ้องเขาอย่างสงสัย ดวงตากลมโตเบิ่งกว้างเมื่อปลายจมูกโด่งคมกดลงมาที่แก้มนุ่มอย่างว่องไว

 

                        “ขอบใจนะที่อุตส่าห์ลุกมาปูที่นอนให้ ไปนอนเถอะ ฝันดี

 

                        คนจู่โจมว่องไวเอ่ยเท่านั้นก็ปล่อยมือ หมุนกายไปนอนยังที่นอนของตน แถมยังหันหลังใส่กันด้วย โสภิญาได้แต่มองแผ่นหลังแกร่งใบหน้างอง้ำ คนบ้า! เขาขอบใจผู้หญิงโดยการหอมแก้มกันแบบนี้เสมอเลยเหรอ เอาเปรียบชัดๆ โสภิญาไม่ชอบเลย

 

                        “ยืนมองอยู่ได้ หรือเปลี่ยนใจจะมานอนด้วยกันแล้ว เข้ามาสิ ฉันยินดีให้อภัยกับความงี่เง่าทุกประการของเธอ

 

                        เสียงเข้มที่ดังขึ้นทำให้คนยืนมองสะดุ้ง รีบเดินกลับไปยังเตียงอย่างว่องไว กัปตันลาร์นาโดเป็นเทวดาสี่ตาหรือยังไงกันนะ ไม่หันมามองก็รู้ว่าโสภิญาลอบมองเขาอยู่

 

                        เชอะอีตาบ้าพูดได้ไม่อายปาก ยินดีให้อภัยเธอทุกอย่าง ไม่ได้สำนึกเลยว่า ตัวเองบ้ากาม เอาแต่ใจ เห็นแก่ได้ขนาดไหน บ้าๆๆๆ บ้าที่สุดที่ต้องมาตกอยู่ในมือผู้ชายหน้าสวยแต่นิสัยบ้าระห่ำเอาแต่ใจขนาดนี้

 

                        คิดแล้วให้สงสัยนัก พวกผู้ชายในตระกูลลาร์นาโดนี้มีลูกบ้าเหมือนกันหมดทุกคนหรือเปล่าหนอ?

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบตอน

 

หมายเหตุ Signorina อ่านว่าซินญอรีนา เป็นภาษาอิตาเลียน แปลว่านางสาวหญิงสาว

 

 

                       

 

                       

 

                        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

34 ความคิดเห็น