Return ดวงจิตแห่งรัก [Fic SJ Wonhyuk Kihae] [Yaoi] (จบ)

ตอนที่ 10 : Return : 10 :: จะอยู่ด้วยกันตลอดไป [The End]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    9 พ.ค. 60

Return 10: ดวงจิตแห่งรัก

จะอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

วันนี้ฮยอกแจมายืนร้อนรนอยู่ในห้องของคนตัวสูงอีกครั้ง เพราะช่วงนี้ซีวอนดูแปลก ๆ ไป หายออกจากบ้านไปบ่อย ๆ บางทีก็ดึก ๆ ดื่น ๆ ทำเอาฮยอกแจต้องนอนคนเดียวก็บ่อย

“แม่ฮะ” เอ่ยเรียกดวงวิญญาณที่รัก “ซีวอนเขามีคนใหม่หรือเปล่าฮะ”

ร่างบางสวยหวานลอยช้า ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวกลมของลูกน้อยเบา ๆ

“ไม่มีอะไรหรอก ลูกอย่าคิดมากสิ ซีวอนเขารักลูกนะ”

“ก็คนมันแอบเหงา”

“เหงาก็เหงาไปสิ” โอบร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน

“อยู่กับมันสักพัก มันไม่ได้ทำให้ชีวิตจบสิ้นหรอกนะลูก แต่ถ้าอยากหลุดออกจากความเหงา ก็ออกไปหาอย่างอื่นทำเพื่อให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปสิ”

“ทำอะไรละฮะ?” ฮีชอลคลี่ยิ้มหวาน

“ไปเที่ยวก็ได้นี่ วันนี้วันหยุดทั้งที” ฮยอกแจทำท่าคิดตาม

“ก็ได้ฮะ พาเจ้าสองเหมียวไปด้วยดีกว่า” ว่าแล้วก็กระโดดผลุงลงจากเตียงวิ่งไปแต่งตัว ฮีชอลคลี่ยิ้มหวาน ล่องลอยตามลูกน้อยไปติด ๆ

ไม่นานนัก ฮยอกแจก็มายืนอยู่บนเรือท่องเที่ยวท่ามกลางนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมากมาย บางทีเที่ยวคนเดียวก็ดีเหมือนกัน ในมือถือโบชัวร์สำหรับแนะนำสถานที่ ส่วนมืออีกข้างก็ถือไอศกรีมลากเข้าปาก โดยมีสองเหมียวยืนเกาะอยู่ที่หัวไหล่ตัวละข้าง คอยแย่งไอศกรีมจากเจ้านายตัวเอง ซึ่งฮยอกแจก็แบ่งให้กินดี ๆ

แต่ส่วนมากพวกมันจะเลียกินตรงส่วนที่มันไหลเยิ้มเลอะมือฮยอกแจมากกว่า มีแผนกเช็ดล้างให้ก็ดีเหมือนกันแฮะ

ดวงตาคู่สวยจ้องมองอาคารบ้านเรือนที่เคลื่อนผ่านไปหลังแล้วหลังเล่า ผู้คนและการใช้ชีวิต

ถามว่ามีความสุขไหม ตอบได้เลยว่ามี

 

วันนั้นทั้งวัน ฮยอกแจขึ้นรถลงเรื่อเที่ยวแทบจะทุกที่ ทั้งที่เมื่อยแต่ก็ยังสนุก ฮยอกแจพาตัวเองมานั่งยังม้านั่งในสวนจ้องมองเหล่าเด็กน้อยวิ่งเล่นกัน

“แม่ฮะ” เอ่ยเรียกมารดาไร้ร่างเบา ๆ หญิงสาวปรากฏตัวตรงหน้าด้วยชุดกระโปรงหวานพลิ้วพร้อมหมวกมีปีกขนาดใหญ่สีขาวใบงาม

นี่แม่ไปเที่ยวกับเขาหรือไปเที่ยวกับคนอื่นมานะ ไม่ต้องถาม เพราะคำตอบตามมาทันที

สองหนุ่มที่หนึ่งแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพลิ้วปลิวไปกับสายลม พร้อมกระดุมสามเม็ดบนที่มันอ้าเปิดออกจากกัน ใบหน้าคมหล่อเหลาดุดัน ในขณะที่อีกคน ใส่เสื้อเชิ้ตแบบเดียวกันแต่สีขาวบริสุทธิ์ ยืนขนาบอยู่ด้านหลัง

“สวัสดีฮะ คุณลุงฮันคยอง คุณลุงยุนโฮ” หนึ่งหนุ่มพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่อีกหนึ่งพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“แอบพากันมาเดทด้วยกันก็ไม่บอก”

ใบหน้าหวานของมารดาแดงซ่านตัดกับผิวขาว ๆ อยู่ไม่น้อย

“แล้วลูกล่ะ สนุกไหม”

“ฮะ สนุกมาก ผมได้อะไรบางอย่างจากการเที่ยวครั้งนี้ด้วย”

ฮีชอลคลี่ยิ้ม รอคอยสิ่งที่ลูกน้อยกำลังจะเอื้อนเอ่ย

“บางทีชีวิตก็ไม่ได้มีความสุขเพียงเพื่ออยู่กับคนที่เรารักเท่านั้น แต่ก็มีความสุขเมื่อได้อยู่กับตัวเองเช่นกัน”

ฮีชอลแย้มรอยยิ้มหวาน แล้วเดินตรงเข้าไปหาลูกน้อย

“ใช่แล้วล่ะ คนเราหาความสุขใส่ตัวได้จากหลาย ๆ ที่นะลูก ไม่ใช่เพียงแค่จากคนที่เรารักเท่านั้น แม้แต่จากตัวเอง จากธรรมชาติ และจากสิ่งแวดล้อม ขนาดเวลาเราหลับ บางครั้งบางที เรายังมีความสุขกับความฝันเลย”

ฮยอกแจยิ้มรับเห็นด้วย

“ผมรักแม่นะฮะ”

“แม่ก็รักลูกจ้ะ” สองร่างต่างเผาพันธุ์สวมกอดกันแน่น

“ผมว่าผมไม่กวนแม่ละ เชิญไปเที่ยวกันตามสบายเลยฮะ ฝากคุณลุงช่วยกันดูแลแม่ด้วยนะฮะ”

สองหนุ่มใหญ่พยักหน้ารับ ฮยอกแจยิ้มให้ก่อนที่ทั้งสามร่างนั้นจะพากันล่องลอยหายไป ฮยอกแจแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

“ขอบคุณนะฮะ คุณท้องฟ้า คุณสวยมากเลย” ฉีกยิ้มกว้างให้กับท้องฟ้าสีคราม แล้วฉวยกระเป๋าเดินตรงกลับบ้าน

เอาความสุขที่ได้ในวันนี้ ไปเล่าให้ซีวอนฟังดีกว่า

 

-Return-

 

“ฮยอกแจ อาทิตย์หน้าทำตัวให้ว่างนะ ฉันจะพาไปงานสำคัญ” ฮยอกแจหันหน้าไปมองคนพูด ดวงตาเล็กเปล่งประกายแวววาว

“งานอะไรเหรอฮะ” ไร้คำตอบจากร่างสูงใหญ่ ฮยอกแจยู่หน้าใส่คนที่หันหลังไปทำนู้นนี้ไม่สนใจตอบตัวเอง

 

วันต่อมา

“ฮยอกแจ~~~

น้ำเสียงร่าเริงของดงเฮดังนำมาก่อนร่างแท้ ตามติดด้วยร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดคนเก่ง

“คุณดงเฮ”

“ฉันแวะมาเยี่ยม เอานี่มาให้นายด้วย” ยื่นกล่องของขวัญขนาดใหญ่มาให้

“ฉันคำนวณทุกสัดส่วนเรียบร้อยแล้ว อาทิตย์หน้าให้นายเปิดกล่องของขวัญนี้ แล้วใส่มันไปงาน

“ซีวอนก็บอกเหมือนกัน แล้วตกลงว่ามันเป็นงานอะไรเหรอฮะ ถามซีวอน ซีวอนก็ไม่ยอมบอก”

“ไม่ต้องรู้หรอกน่า แต่นายห้ามเปิดดูของที่อยู่ในกล่องนี้เด็ดขาด จะเปิดดูได้ก็ต่อเมื่อถึงวันงานแล้วเท่านั้น แล้วนายต้องเริ่มแต่งตัวตอนเจ็ดโมง แล้วฉันจะมารับ เพราะวันนั้นซีวอนงานยุ่งนิดหน่อย”

ฮยอกแจพยักหน้าโดยที่ยังไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ถาม ฮยอกแจถือกล่องของขวัญไปวางไว้บนโต๊ะ อยากดูก็อยากดู แต่เมื่อสัญญาไว้แล้วก็ต้องเป็นไปตามสัญญา

“ฉันอยากไปขัดผิวแฮะ นายไปด้วยกันดีกว่า” ว่าแล้วก็ดึงข้อมือคนตัวเล็กให้ไปกับตัวเอง “วันงานมีคนมาเยอะ อยากดูดีเข้าไว้ เพราะงั้นอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์นายต้องไปขัดผิวเป็นเพื่อนฉัน”

“หา!! คุณก็ขัดไปสิฮะ ของผมยังไงก็ได้”

“ไม่ได้ ฉันอยากให้นายไปด้วย ขี้เกียจนอนขัดคนเดียว” พูดจบก็ลากฮยอกแจปลิวหวือไปกับตัวเอง ฮยอกแจเถียงอะไรมากไม่ได้ จำต้องปลิวไปตามแรงลากเท่านั้น

 

ผ่านไปอีกสองชั่วโมงที่ฮยอกแจต้องมานั่งๆ นอน ๆ ให้คนนู้นคนนี้จับขัดถูดูแลแทบจะทุกรูขุมขนของร่างกาย

“แหมผิวคุณน้องฮยอกแจนี่สวยดีนะคะ”

“ครับ สวยมาก เอาให้นิ้งเลยนะ ” คนจ่ายเงินว่ายิ้ม ๆ

“ไหนคุณดงเฮบอกว่าจะทำเอง ไหงให้ผมทำซะเยอะแล้วตัวเองก็ไปนั่งอ่านหนังสือสบายใจเฉิบแบบนั้นล่ะ”

“ก็ฉันทำแล้ว แต่ทำบางอย่าง แต่นายต้องทำทุกอย่าง”

สุดท้ายฮยอกแจจำต้องนอนให้คนนู้นคนนี้ เช็ดถูนู้นนี่ไปเรื่อย ๆ กระทั่งหมดวันและทำอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ

 

จนกระทั่งวันอาทิตย์มาถึง

ซีวอนหายไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วทิ้งตัวเองไว้ที่ห้องคนเดียว ฮยอกแจลุกขึ้นมาอาบน้ำพร้อมชโลมน้ำหอมกลิ่นที่ดงเฮให้มา แล้วเดินตัวหอมฉุยไปหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาดูก่อนลงมือแกะออกทีละส่วน

“นี่กิมจิโซจู อย่าสิ” ร้องห้ามสองแมวที่พยายามตะปบริบบิ้นช่วยแกะ แต่สองเหมียวก็ยังคงดื้อตะปบริบบิ้นดังเดิม ฮยอกแจหมั่นไส้เลยเอาริบบิ้นพันเจ้าสองเหมียว พวกมันพากันตะปบเล่น กลิ้งไปมาแลดูน่าเอ็นดูจนฮยอกแจหัวเราะร่วน พลางคลี่เปิดสิ่งที่อยู่ภายในออกดู

สิ่งที่อยู่ภายในคือ เสื้อที่ทำมาจากผ้าป่านสีขาวเนื้อผ้าโปรงสบาย คอกว้านลึก แขนยาวคลุมไปถึงข้อนิ้วเล่นลายพาดผ่านที่ชายและด้านหลัง

กางเกงก็เป็นสีขาวล้วนสแลคอย่างดี ร้องเท้าหนังสีขาว ทุกอย่างขาวหมดเลย นี่จะให้เราใส่ชุดแบบนี้ไปงานอะไรเนี่ย

ฮยอกแจหัวเราะร่วน เมื่อในกล่องใหญ่มีกล่องเล็ก ๆ อยู่ และภายในก็มีเสื้อสูทหูกระต่ายสำหรับลูกแมวอยู่สองตัว สีดำกับขาว แถมป้ายยังบอกชัดเจนอีกว่า ชุดสูทสีดำสำหรับกิมจิคนน้องที่ตัวสีขาว และชุดสูทสีขาวหรับโซจูคนพี่ที่ตัวสีดำ

“นี่โซจูกิมจิ มีชุดของพวกนายด้วยนะ” แต่งตัวให้ตัวเองเสร็จ ก็รีบจับเจ้าสองเหมียวมาใส่เสื้อ พวกมันคงจะรำคาญน่าดูพยายามตะปบแกะออกกันใหญ่

“นี่อย่าแกะสิ เขาอุตส่าห์ซื้อมาให้ พวกนายหล่อมากเลยนะ” โดนเจ้านายชมมีเหรอจะไม่เหลิง สองเหมียวยืดหน้ายืดคอโชว์ความหล่อเต็มที่

“ฮยอกแจ!!” เสียงเรียกมาพร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออกผัวะ ฮยอกแจหันหน้าไปมอง

“คุณดงเฮ” ดงเฮมาในชุดสูทสีเข้มหล่อเหลาไม่เบา ตามมาติด ๆ ด้วยหญิงไม่แท้อีกสองนาง

“อืม ดูดีจริง ๆ” เดินไปจับตัวฮยอกแจ หมุนดูอีกสองสามรอบ แล้วส่องพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกที

 “ความสามารถในการคำนวณของฉันเป็นเลิศ” ชมตัวเองอีกนิดแล้วมองเลยไปยังสองเหมียวบนโต๊ะที่ฮยอกแจวางกล่องของขวัญเอาไว้

“โอ้ พวกนายก็ดูดีนี่ โซจูกิมจิ” สองเหมียวยิ่งพากันร้องเงี้ยวหง่าวเรียกเสียงหัวเราะจากคนที่อยู่ภายในห้องไม่น้อย

“เอาละ งั้นเรามาแต่งหน้ากันดีกว่า”

“หา!! ทำไมต้องแต่งหน้าด้วยล่ะ”

“ไม่ได้ เราต้องดูดีที่สุด” ว่าแล้วก็ดีดนิ้วดังเปาะ หญิงไม่แท้สองนางก็พากันเข้ามามะรุมมะตุ้มใบหน้าหวาน ๆ ของฮยอกแจ จริงๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมากนักหรอก แค่ลงรองพื้นบาง ๆ ตามด้วยแป้งเนื้อเนียน กรีดตาให้ดูสวยเฉี่ยว เซทผมให้พลิ้วด้วยเจลราคาแพง ตามติดด้วยลิปกลอสสีแดงอ่อนเพราะปากฮยอกแจแดงอยู่แล้ว ตบท้ายด้วยการพรมน้ำหอมจนหอมฟุ้งไปหลายเมตร  

“ซีวอนมันต้องตะลึงแน่ ๆ”

“เอาละ ได้ฤกษ์แล้ว พวกเราไปกันดีกว่า” รีบฉุดมือฮยอกแจให้เดินตาม ไปขึ้นรถที่ตัวเองเตรียมมา เพียงไม่นานรถก็มาจอดสนิทยังที่ที่หนึ่ง ซึ่งฮยอกแจยังมองไม่เห็นว่าเป็นงานอะไร

“นี่บอกผมไม่ได้เหรอ ว่ามันเป็นงานเกี่ยวกับอะไร งานวันเกิด งานฉลองหรืองานอะไร ผมจะได้ทำตัวถูก”

“อ๋อ งานแต่งงานน่ะ”

ฮยอกแจพยักหน้ารับ ก้าวลงจากรถที่บอดี้การ์ดสุดหล่อของดงเฮเปิดให้ ส่วนเจ้าสองเหมียวก็กระโดดลงมาจากรถตามเจ้านายมาติด ๆ เช่นกัน

“แล้วงานของใครเหรอ ผมรู้จักไหม”

“ของใครเดี๋ยวนายก็รู้เองแหละ” ดงเฮเดินนำไปตามเส้นทางที่ถูกปูด้วยพรมหนาสีแดงสด งานถูกจัดขึ้นกลางแจ้ง แขกเหรื่อเยอะอยู่เหมือนกัน ฮยอกแจก้าวเท้าเดินตามด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้มางานแบบนี้เท่าไหร่ โดยมีเจ้าสองเหมียวในชุดสูทหล่อเหลาก้าวตามมาติด ๆ

ฮยอกแจมองซ้ายมองขวา ผู้คนที่นั่งกันอยู่บนม้านั่งตัวยาวคล้ายกับที่นั่งในโบสถ์ก็พากันลุกขึ้นปรบมือในการมาของพวกตน

คงปรบมือต้อนรับคุณดงเฮละมั้ง

ดงเฮหยุดยืนอยู่กับที่เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง แล้วหันขวับกลับมาหาฮยอกแจ ทำเอาฮยอกแจเบรกตัวเองตามแทบไม่ทัน

“เอาละ เจ้าสาวพร้อมนะ”

“ห..หา!!

ยังไม่ทันได้ถามว่ามันหมายความว่ายังไง ดงเฮก็ก้าวฉืบไปด้านข้างเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาในชุดสีสูทสีเข้ม ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มหล่อตรงหน้างง ๆ

ซีวอนคลี่ยิ้มเพียงนิดส่งมาให้ แล้วทิ้งหัวเข่าลงไปที่พื้นข้างหนึ่งตามติดด้วยอีกข้าง ฮยอกแจยืนอึ้งอยู่กับที่ ทั่วทั้งงานพากันเงียบกริบ ซีวอนล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสดออกมาถือไว้ คลี่เปิดออกให้บางสิ่งโผล่พ้นออกมา ฮยอกแจจ้องมองสิ่งนั้นด้วยความงุนงง

“ฮยอกแจ... ฉันรู้ว่านายเกิดมาเพื่อฉัน และฉันอาจไม่ใช่ผู้ชายที่ดีร้อยเปอร์เซ็นต์ งานก็เยอะ เวลาก็น้อย ปากก็ไม่หวาน ดูแลคนก็ไม่เก่ง แต่ก็ขอบใจที่ยังรักฉันอยู่เสมอ ฉันไม่รู้ว่าทำยังไงถึงจะยืนยันให้นายรู้ว่า ฉันเป็นของนาย นอกจากสิ่งนี้

หยิบวงแหวนสีเงินเกลี้ยงเกลามาถือไว้

“....” ฮยอกแจยืนอึ้ง มึน งง ไร้คำพูดใด ๆ ที่จะตอบรับ

“แต่งงานกับฉันนะ”

หยดน้ำเม็ดเล็กก่อตัวขึ้นจากภายในร่วงหล่นออกมาก่อนคำพูดด้วยซ้ำ

“ซ..ซีวอน” เสียงเรียกพากันสั่นพร่า ก่อนที่มือซ้ายของตัวเองจะถูกมือใหญ่ดึงไปถือไว้ แล้วบรรจงสวมใส่วงแหวนแสนสวยเข้าที่นิ้วมือข้างซ้ายเบา ๆ หยาดน้ำจากหน่วยตางามยังคงไหลรินไม่ยอมหยุดในขณะที่ร่างสูงก้มลงกดจูบหลังแหวนเบา ๆ หนึ่งที

“ตกลงไหม”

ฮยอกแจรีบพยักหน้าเร็ว ซีวอนดันตัวลุกขึ้นยืน ผู้คนในงานพากันปรบมือเสียงดังสนั่น ฮยอกแจหน้าร้อนผ่าวไปหมด ก่อนที่คนตัวสูงจะจูงมือตัวเองไปที่แท่นพิธีที่มีบาทหลวงในชุดคลุมสีขาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ร่างสูงล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาอีกกล่องแล้วยื่นให้ฮยอกแจ

“อันนี่นายต้องเป็นคนใส่ให้ฉัน”

ฮยอกแจเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองคนตัวสูง ก่อนก้มมองสิ่งที่ถูกยื่นมาให้ มือบางอันสั่นเทาค่อย ๆ เอื้อมออกไปรับมาถือไว้ ฮยอกแจคลี่เปิดสิ่งที่อยู่ภายในออกดู สิ่งนั้นมีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างกับอันที่อยู่บนนิ้วมือข้างซ้ายของตัวเองแม้แต่น้อย เพียงแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าเท่านั้น ฮยอกแจหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาถือไว้ แล้วสวมมันเข้ากับนิ้วมือของคนตัวสูง หยาดน้ำตายังคงไหลรินไม่ยอมหยุด

 

“ฝีมือคุณเอมมี่นี่สุดยอด” ดงเฮเอ่ยชมช่างแต่งหน้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน

“ดีนะคะ ที่คุณดงเฮบอกให้แต่งหน้าที่ร้องไห้ยังไงหน้าก็ยังเด้ง”

“ก็ผมรู้อยู่แล้วว่าเจ้าสาวของเราบ่อน้ำตาตื้นจะตาย” ตอบกลับยิ้ม ๆ

“เฮ่อ~ ฉันก็อยากแต่งเหมือนกัน” พูดจบก็หันไปมองพ่อบอดี้การ์ดไร้ชีวิตของตัวเอง

“แต่ก่อนอื่นคงต้องทำให้พ่อท่านตั้งให้ได้ก่อนเถอะ” ว่าใส่คนไร้อารมณ์  ก่อนก้มมองเป้ากางเกงของสิ่งมีชีวิตที่ยังนอนสงบดังเดิม คนไร้อารมณ์ก็ยังคงไร้อารมณ์อยู่วันยังค่ำ ดงเฮเงยหน้าขึ้นไปมองภาพตรงหน้าต่อ

 

“เมื่อไหร่เจ้าจะยอมเข้าพิธีแบบนี้กับข้าบ้าง” เสียงทุ้มคมเข้มดังแว่วมากระทบใบหูขาวของมารดาไร้ร่างของเจ้าสาว

“ต้องแต่งกับข้าไม่ใช่กับเจ้า” อีกเสียงทุ้มนุ่มหล่อค้านขึ้น ฮีชอลหันไปคลี่ยิ้มหวานให้

“อยู่แบบนี้ดีกว่าค่ะ ถ้าแต่งแล้วต้องเลือก สู้ไม่แต่งจะดีกว่า” พูดยิ้ม ๆ แล้วหันไปมองลูกรักที่กำลังยืนน้ำตานองหน้าอยู่หน้าแท่นพิธี สองหนุ่มหันไปมองหน้ากัน

แล้วนี่ตกลงคนสวย เลือกเขาทั้งคู่หรือไม่เลือกทั้งคู่กันแน่นะ

 

“อึก ฮือ ๆ อึก”

“นี่คุณจะร้องไห้แข่งกับลูกรึไง” คุณพ่อเจ้าสาวยืนซับน้ำตาให้กับคุณแม่เจ้าสาวอยู่ไม่ไกล เล่นร้องตั้งแต่ฮยอกแจเดินเข้ามาจนป่านนี้ก็ร้องแข่งกับเจ้าสาวไม่หยุด ผ้าเช็ดหน้าก็เปียกไปหมดแล้วด้วย

“อึก ก็มันดีใจนี่คะ ลูกเราสู้อุตส่าห์กลับมาเกิดใหม่เพื่อวันนี้เชียวนะ ฉันก็ต้องดีใจเป็นธรรมดาสิ”

“ดีใจก็ต้องยิ้มสิ ร้องไห้ทำไม”

“ก็มันดีใจนี่น่า~” ว่าแล้วก็หันไปสะอึกสะอื้นร้องไห้ต่อ เดือดร้อนคุณพ่อต้องซับน้ำตาให้อีกรอบ

 

“แหม คุณพ่อคะ เล่นกันแบบนี้เลยเหรอคะ ไม่บอกดิฉันให้นาน ๆ หน่อยว่าซีวอนมีเจ้าสาวเป็นผู้ชาย”

คนสูงวัยยืนฉีกยิ้มอยู่ข้าง ๆ ลูกชายและลูกสะใภ้รวมไปถึงญาติพี่น้องอีกหลายชีวิตด้านหลัง

ตอนแรกที่ซีวอนประกาศแต่งงานก็พากันช็อคน่าดู แถมคนที่แต่งงานด้วยยังเป็นเด็กผู้ชายอีกต่างหาก แต่เมื่อคุณปู่สนับสนุนและให้ท้ายอยู่แบบนี้ พวกเธอก็เถียงอะไรมากไม่ได้

“แต่เจ้าสาวของเราน่ารักดีนะคะ นี่พวกเราไปมุดอยู่หลุมไหนกันมา ถึงได้ไม่รู้ว่าสองคนนี้เขาคบกันอยู่”

“อืม คบกันมานานมากแล้วละ” ใช่ 19 ปีกับความรักที่ยาวนาน นานมากซะจนคนแก่ยอมรับและจัดงานแต่งงานให้เลย

ตกใจอยู่เหมือนกัน ตอนที่ซีวอนมาเล่าเรื่องแบบนี้ให้ฟัง แต่เท่าที่จับสังเกตได้ ถึงไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ

คนสูงวัยก้มมองเจ้าเหี้ยมที่ผุดลุกผุดนั่งอยู่ข้าง ๆ มันมาในชุดสูทหล่อเหลาสีน้ำเงินเข้มที่ดงเฮเป็นคนหามาให้ มันคงอยากจะเข้าไปหาฮยอกแจ คนสูงวัยเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบา ๆ

“ใจเย็นเหี้ยม รอให้เขาเสร็จพิธีก่อนแล้วค่อยเข้าไปหา” มันพยายามกลับมานั่งนิ่ง ๆ ตามคำสั่ง ใช้สองดวงตาดุดันจ้องมองพิธีกรรมที่กำลังดำเนินต่อไป

 

“พ่อขอประกาศว่า พวกเจ้าสองคนได้เป็นคู่รักกันแล้ว”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งงาน พร้อมเสียงวี้ดวิ้วจากการผิวปากของผู้คนรอบด้าน ซีวอนจ้องมองคนรักที่ตอนนี้ก็ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันรักนายนะ ฮยอกแจ” บอกพร้อมก้มลงกดจูบมอบดีพคิสแสนหวานให้ และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฮยอกแจจะเป็นของชเว ซีวอน ตลอดไป

ผมรักคุณนะฮะ ซีวอน

 

                  -The End-

 

อ้าคคคคคคคคคคคคคคคเป็น ตอบจบที่อยากจะเอาหัวกระแทกกำแพงดังโป้ก ๆ สัก 108 ที ทำม้ายยยยย ทำไมมันหวานหยดติ๋ง ๆ ขนาดนี้ อ่านไปหน้าแดงไปนั่งยิ้มไปเหมือนคนบ้า ไม่เคยแต่งฟิคหวานมาก่อน มันแอบแบบว่าเขิน ๆ 555
หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ

จบแล้ว เรื่องนี้ไม่มีภาพต่อ จบแบบบริบูรณ์ ดีใจ ที่เหลือก็ไปลุยน้องBadz ต่อ ค้างเติ่งไว้นานพอกัน T^T
ขอบคุณสำหรับทุกการติดตาม ทุกเม้นท์ทั้งสั้นและยาว ทุกโหวต ทุกรีวิว และทุกคำแนะนำ

มาถึงตอนนี้ ไรเตอร์เขียนฟิคมาได้ 1 ปีกับอีก 7 เดือน ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ได้ ผ่านมาหลากหลายความรู้สึก จะว่าสั้น ๆ ก็ได้ จะว่าเร็ว ๆ ก็ไม่ผิด แต่ฟิคกล่อมเกลาและให้อะไรไรเตอร์เยอะมาก ให้ทั้งเพื่อน ให้ทั้งน้อง ให้ทั้งพี่ ฝึกตัวเองให้อดทน ให้รางวัลด้วยคอมเม้นท์น่ารัก ให้สิ่งตอบแทบที่หาค่ามิได้เป็นผลงานที่แสนภาคภูมิใจ

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน รักกัน และเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ ^_____^

ไรเตอร์มิว [Memew]

Ps. แต้งพี่เจี๊ยบสำหรับ CD หุหุ ตอนนี้นั่งดู GumiHo อยู่ฮาบ ^^
v
v
v
v
v


Ps.หนังสือยังซื้อสะสมกันได้อยู่นะคะ ^^
พิเศษสำหรับหนังสือเท่านั้น ^^ 
1. บอดี้โรบอต ตอน ^^ (คิเฮล้วน ๆ ^^)
2. โซจู & กิมจิ ^^ (2 เหมียวแอนด์วอนฮยอก - , . - )
3. ช็อกโก้แลตเลิฟ (วอนฮยอก)
4. ดวงจิตนางฟ้า (ยุนโฮ ฮีชอล ฮันคยอง 3p or not have any p??)
อยากได้หนังสือ จิ้มปกโล้ดค้า ^____^ 



e-book ค่ะ ^^

 


โปรแกรมฟิคเรื่องต่อไปที่กำลังจะลง
1. E-Devil ปีศาจแสนหวาน
2. [ฟิคใหม่]
3. แฝดรักอันตราย

ส่วนเรื่องอื่น ๆ รอกันก่อน ปั่นบ่ทันจ้า ^^



 

ช่วยทำโพกันนิดจ้า ^^


โพล120509
โพล120512

โพล120515
โพล120527

Return 10: ดวงจิตแห่งรัก

จะอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

วันนี้ฮยอกแจมายืนร้อนรนอยู่ในห้องของคนตัวสูงอีกครั้ง เพราะช่วงนี้ซีวอนดูแปลก ๆ ไป หายออกจากบ้านไปบ่อย ๆ บางทีก็ดึก ๆ ดื่น ๆ ทำเอาฮยอกแจต้องนอนคนเดียวก็บ่อย

“แม่ฮะ” เอ่ยเรียกดวงวิญญาณที่รัก “ซีวอนเขามีคนใหม่หรือเปล่าฮะ”

ร่างบางสวยหวานลอยช้า ๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวกลมของลูกน้อยเบา ๆ

“ไม่มีอะไรหรอก ลูกอย่าคิดมากสิ ซีวอนเขารักลูกนะ”

“ก็คนมันแอบเหงา”

“เหงาก็เหงาไปสิ” โอบร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน

“อยู่กับมันสักพัก มันไม่ได้ทำให้ชีวิตจบสิ้นหรอกนะลูก แต่ถ้าอยากหลุดออกจากความเหงา ก็ออกไปหาอย่างอื่นทำเพื่อให้ช่วงเวลานี้ผ่านไปสิ”

“ทำอะไรละฮะ?” ฮีชอลคลี่ยิ้มหวาน

“ไปเที่ยวก็ได้นี่ วันนี้วันหยุดทั้งที” ฮยอกแจทำท่าคิดตาม

“ก็ได้ฮะ พาเจ้าสองเหมียวไปด้วยดีกว่า” ว่าแล้วก็กระโดดผลุงลงจากเตียงวิ่งไปแต่งตัว ฮีชอลคลี่ยิ้มหวาน ล่องลอยตามลูกน้อยไปติด ๆ

ไม่นานนัก ฮยอกแจก็มายืนอยู่บนเรือท่องเที่ยวท่ามกลางนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมากมาย บางทีเที่ยวคนเดียวก็ดีเหมือนกัน ในมือถือโบชัวร์สำหรับแนะนำสถานที่ ส่วนมืออีกข้างก็ถือไอศกรีมลากเข้าปาก โดยมีสองเหมียวยืนเกาะอยู่ที่หัวไหล่ตัวละข้าง คอยแย่งไอศกรีมจากเจ้านายตัวเอง ซึ่งฮยอกแจก็แบ่งให้กินดี ๆ

แต่ส่วนมากพวกมันจะเลียกินตรงส่วนที่มันไหลเยิ้มเลอะมือฮยอกแจมากกว่า มีแผนกเช็ดล้างให้ก็ดีเหมือนกันแฮะ

ดวงตาคู่สวยจ้องมองอาคารบ้านเรือนที่เคลื่อนผ่านไปหลังแล้วหลังเล่า ผู้คนและการใช้ชีวิต

ถามว่ามีความสุขไหม ตอบได้เลยว่ามี

 

วันนั้นทั้งวัน ฮยอกแจขึ้นรถลงเรื่อเที่ยวแทบจะทุกที่ ทั้งที่เมื่อยแต่ก็ยังสนุก ฮยอกแจพาตัวเองมานั่งยังม้านั่งในสวนจ้องมองเหล่าเด็กน้อยวิ่งเล่นกัน

“แม่ฮะ” เอ่ยเรียกมารดาไร้ร่างเบา ๆ หญิงสาวปรากฏตัวตรงหน้าด้วยชุดกระโปรงหวานพลิ้วพร้อมหมวกมีปีกขนาดใหญ่สีขาวใบงาม

นี่แม่ไปเที่ยวกับเขาหรือไปเที่ยวกับคนอื่นมานะ ไม่ต้องถาม เพราะคำตอบตามมาทันที

สองหนุ่มที่หนึ่งแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพลิ้วปลิวไปกับสายลม พร้อมกระดุมสามเม็ดบนที่มันอ้าเปิดออกจากกัน ใบหน้าคมหล่อเหลาดุดัน ในขณะที่อีกคน ใส่เสื้อเชิ้ตแบบเดียวกันแต่สีขาวบริสุทธิ์ ยืนขนาบอยู่ด้านหลัง

“สวัสดีฮะ คุณลุงฮันคยอง คุณลุงยุนโฮ” หนึ่งหนุ่มพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่อีกหนึ่งพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“แอบพากันมาเดทด้วยกันก็ไม่บอก”

ใบหน้าหวานของมารดาแดงซ่านตัดกับผิวขาว ๆ อยู่ไม่น้อย

“แล้วลูกล่ะ สนุกไหม”

“ฮะ สนุกมาก ผมได้อะไรบางอย่างจากการเที่ยวครั้งนี้ด้วย”

ฮีชอลคลี่ยิ้ม รอคอยสิ่งที่ลูกน้อยกำลังจะเอื้อนเอ่ย

“บางทีชีวิตก็ไม่ได้มีความสุขเพียงเพื่ออยู่กับคนที่เรารักเท่านั้น แต่ก็มีความสุขเมื่อได้อยู่กับตัวเองเช่นกัน”

ฮีชอลแย้มรอยยิ้มหวาน แล้วเดินตรงเข้าไปหาลูกน้อย

“ใช่แล้วล่ะ คนเราหาความสุขใส่ตัวได้จากหลาย ๆ ที่นะลูก ไม่ใช่เพียงแค่จากคนที่เรารักเท่านั้น แม้แต่จากตัวเอง จากธรรมชาติ และจากสิ่งแวดล้อม ขนาดเวลาเราหลับ บางครั้งบางที เรายังมีความสุขกับความฝันเลย”

ฮยอกแจยิ้มรับเห็นด้วย

“ผมรักแม่นะฮะ”

“แม่ก็รักลูกจ้ะ” สองร่างต่างเผาพันธุ์สวมกอดกันแน่น

“ผมว่าผมไม่กวนแม่ละ เชิญไปเที่ยวกันตามสบายเลยฮะ ฝากคุณลุงช่วยกันดูแลแม่ด้วยนะฮะ”

สองหนุ่มใหญ่พยักหน้ารับ ฮยอกแจยิ้มให้ก่อนที่ทั้งสามร่างนั้นจะพากันล่องลอยหายไป ฮยอกแจแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

“ขอบคุณนะฮะ คุณท้องฟ้า คุณสวยมากเลย” ฉีกยิ้มกว้างให้กับท้องฟ้าสีคราม แล้วฉวยกระเป๋าเดินตรงกลับบ้าน

เอาความสุขที่ได้ในวันนี้ ไปเล่าให้ซีวอนฟังดีกว่า

 

-Return-

 

“ฮยอกแจ อาทิตย์หน้าทำตัวให้ว่างนะ ฉันจะพาไปงานสำคัญ” ฮยอกแจหันหน้าไปมองคนพูด ดวงตาเล็กเปล่งประกายแวววาว

“งานอะไรเหรอฮะ” ไร้คำตอบจากร่างสูงใหญ่ ฮยอกแจยู่หน้าใส่คนที่หันหลังไปทำนู้นนี้ไม่สนใจตอบตัวเอง

 

วันต่อมา

“ฮยอกแจ~~~

น้ำเสียงร่าเริงของดงเฮดังนำมาก่อนร่างแท้ ตามติดด้วยร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดคนเก่ง

“คุณดงเฮ”

“ฉันแวะมาเยี่ยม เอานี่มาให้นายด้วย” ยื่นกล่องของขวัญขนาดใหญ่มาให้

“ฉันคำนวณทุกสัดส่วนเรียบร้อยแล้ว อาทิตย์หน้าให้นายเปิดกล่องของขวัญนี้ แล้วใส่มันไปงาน

“ซีวอนก็บอกเหมือนกัน แล้วตกลงว่ามันเป็นงานอะไรเหรอฮะ ถามซีวอน ซีวอนก็ไม่ยอมบอก”

“ไม่ต้องรู้หรอกน่า แต่นายห้ามเปิดดูของที่อยู่ในกล่องนี้เด็ดขาด จะเปิดดูได้ก็ต่อเมื่อถึงวันงานแล้วเท่านั้น แล้วนายต้องเริ่มแต่งตัวตอนเจ็ดโมง แล้วฉันจะมารับ เพราะวันนั้นซีวอนงานยุ่งนิดหน่อย”

ฮยอกแจพยักหน้าโดยที่ยังไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ถาม ฮยอกแจถือกล่องของขวัญไปวางไว้บนโต๊ะ อยากดูก็อยากดู แต่เมื่อสัญญาไว้แล้วก็ต้องเป็นไปตามสัญญา

“ฉันอยากไปขัดผิวแฮะ นายไปด้วยกันดีกว่า” ว่าแล้วก็ดึงข้อมือคนตัวเล็กให้ไปกับตัวเอง “วันงานมีคนมาเยอะ อยากดูดีเข้าไว้ เพราะงั้นอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์นายต้องไปขัดผิวเป็นเพื่อนฉัน”

“หา!! คุณก็ขัดไปสิฮะ ของผมยังไงก็ได้”

“ไม่ได้ ฉันอยากให้นายไปด้วย ขี้เกียจนอนขัดคนเดียว” พูดจบก็ลากฮยอกแจปลิวหวือไปกับตัวเอง ฮยอกแจเถียงอะไรมากไม่ได้ จำต้องปลิวไปตามแรงลากเท่านั้น

 

ผ่านไปอีกสองชั่วโมงที่ฮยอกแจต้องมานั่งๆ นอน ๆ ให้คนนู้นคนนี้จับขัดถูดูแลแทบจะทุกรูขุมขนของร่างกาย

“แหมผิวคุณน้องฮยอกแจนี่สวยดีนะคะ”

“ครับ สวยมาก เอาให้นิ้งเลยนะ ” คนจ่ายเงินว่ายิ้ม ๆ

“ไหนคุณดงเฮบอกว่าจะทำเอง ไหงให้ผมทำซะเยอะแล้วตัวเองก็ไปนั่งอ่านหนังสือสบายใจเฉิบแบบนั้นล่ะ”

“ก็ฉันทำแล้ว แต่ทำบางอย่าง แต่นายต้องทำทุกอย่าง”

สุดท้ายฮยอกแจจำต้องนอนให้คนนู้นคนนี้ เช็ดถูนู้นนี่ไปเรื่อย ๆ กระทั่งหมดวันและทำอยู่อย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ

 

จนกระทั่งวันอาทิตย์มาถึง

ซีวอนหายไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วทิ้งตัวเองไว้ที่ห้องคนเดียว ฮยอกแจลุกขึ้นมาอาบน้ำพร้อมชโลมน้ำหอมกลิ่นที่ดงเฮให้มา แล้วเดินตัวหอมฉุยไปหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาดูก่อนลงมือแกะออกทีละส่วน

“นี่กิมจิโซจู อย่าสิ” ร้องห้ามสองแมวที่พยายามตะปบริบบิ้นช่วยแกะ แต่สองเหมียวก็ยังคงดื้อตะปบริบบิ้นดังเดิม ฮยอกแจหมั่นไส้เลยเอาริบบิ้นพันเจ้าสองเหมียว พวกมันพากันตะปบเล่น กลิ้งไปมาแลดูน่าเอ็นดูจนฮยอกแจหัวเราะร่วน พลางคลี่เปิดสิ่งที่อยู่ภายในออกดู

สิ่งที่อยู่ภายในคือ เสื้อที่ทำมาจากผ้าป่านสีขาวเนื้อผ้าโปรงสบาย คอกว้านลึก แขนยาวคลุมไปถึงข้อนิ้วเล่นลายพาดผ่านที่ชายและด้านหลัง

กางเกงก็เป็นสีขาวล้วนสแลคอย่างดี ร้องเท้าหนังสีขาว ทุกอย่างขาวหมดเลย นี่จะให้เราใส่ชุดแบบนี้ไปงานอะไรเนี่ย

ฮยอกแจหัวเราะร่วน เมื่อในกล่องใหญ่มีกล่องเล็ก ๆ อยู่ และภายในก็มีเสื้อสูทหูกระต่ายสำหรับลูกแมวอยู่สองตัว สีดำกับขาว แถมป้ายยังบอกชัดเจนอีกว่า ชุดสูทสีดำสำหรับกิมจิคนน้องที่ตัวสีขาว และชุดสูทสีขาวหรับโซจูคนพี่ที่ตัวสีดำ

“นี่โซจูกิมจิ มีชุดของพวกนายด้วยนะ” แต่งตัวให้ตัวเองเสร็จ ก็รีบจับเจ้าสองเหมียวมาใส่เสื้อ พวกมันคงจะรำคาญน่าดูพยายามตะปบแกะออกกันใหญ่

“นี่อย่าแกะสิ เขาอุตส่าห์ซื้อมาให้ พวกนายหล่อมากเลยนะ” โดนเจ้านายชมมีเหรอจะไม่เหลิง สองเหมียวยืดหน้ายืดคอโชว์ความหล่อเต็มที่

“ฮยอกแจ!!” เสียงเรียกมาพร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออกผัวะ ฮยอกแจหันหน้าไปมอง

“คุณดงเฮ” ดงเฮมาในชุดสูทสีเข้มหล่อเหลาไม่เบา ตามมาติด ๆ ด้วยหญิงไม่แท้อีกสองนาง

“อืม ดูดีจริง ๆ” เดินไปจับตัวฮยอกแจ หมุนดูอีกสองสามรอบ แล้วส่องพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกที

 “ความสามารถในการคำนวณของฉันเป็นเลิศ” ชมตัวเองอีกนิดแล้วมองเลยไปยังสองเหมียวบนโต๊ะที่ฮยอกแจวางกล่องของขวัญเอาไว้

“โอ้ พวกนายก็ดูดีนี่ โซจูกิมจิ” สองเหมียวยิ่งพากันร้องเงี้ยวหง่าวเรียกเสียงหัวเราะจากคนที่อยู่ภายในห้องไม่น้อย

“เอาละ งั้นเรามาแต่งหน้ากันดีกว่า”

“หา!! ทำไมต้องแต่งหน้าด้วยล่ะ”

“ไม่ได้ เราต้องดูดีที่สุด” ว่าแล้วก็ดีดนิ้วดังเปาะ หญิงไม่แท้สองนางก็พากันเข้ามามะรุมมะตุ้มใบหน้าหวาน ๆ ของฮยอกแจ จริงๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมากนักหรอก แค่ลงรองพื้นบาง ๆ ตามด้วยแป้งเนื้อเนียน กรีดตาให้ดูสวยเฉี่ยว เซทผมให้พลิ้วด้วยเจลราคาแพง ตามติดด้วยลิปกลอสสีแดงอ่อนเพราะปากฮยอกแจแดงอยู่แล้ว ตบท้ายด้วยการพรมน้ำหอมจนหอมฟุ้งไปหลายเมตร  

“ซีวอนมันต้องตะลึงแน่ ๆ”

“เอาละ ได้ฤกษ์แล้ว พวกเราไปกันดีกว่า” รีบฉุดมือฮยอกแจให้เดินตาม ไปขึ้นรถที่ตัวเองเตรียมมา เพียงไม่นานรถก็มาจอดสนิทยังที่ที่หนึ่ง ซึ่งฮยอกแจยังมองไม่เห็นว่าเป็นงานอะไร

“นี่บอกผมไม่ได้เหรอ ว่ามันเป็นงานเกี่ยวกับอะไร งานวันเกิด งานฉลองหรืองานอะไร ผมจะได้ทำตัวถูก”

“อ๋อ งานแต่งงานน่ะ”

ฮยอกแจพยักหน้ารับ ก้าวลงจากรถที่บอดี้การ์ดสุดหล่อของดงเฮเปิดให้ ส่วนเจ้าสองเหมียวก็กระโดดลงมาจากรถตามเจ้านายมาติด ๆ เช่นกัน

“แล้วงานของใครเหรอ ผมรู้จักไหม”

“ของใครเดี๋ยวนายก็รู้เองแหละ” ดงเฮเดินนำไปตามเส้นทางที่ถูกปูด้วยพรมหนาสีแดงสด งานถูกจัดขึ้นกลางแจ้ง แขกเหรื่อเยอะอยู่เหมือนกัน ฮยอกแจก้าวเท้าเดินตามด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้มางานแบบนี้เท่าไหร่ โดยมีเจ้าสองเหมียวในชุดสูทหล่อเหลาก้าวตามมาติด ๆ

ฮยอกแจมองซ้ายมองขวา ผู้คนที่นั่งกันอยู่บนม้านั่งตัวยาวคล้ายกับที่นั่งในโบสถ์ก็พากันลุกขึ้นปรบมือในการมาของพวกตน

คงปรบมือต้อนรับคุณดงเฮละมั้ง

ดงเฮหยุดยืนอยู่กับที่เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง แล้วหันขวับกลับมาหาฮยอกแจ ทำเอาฮยอกแจเบรกตัวเองตามแทบไม่ทัน

“เอาละ เจ้าสาวพร้อมนะ”

“ห..หา!!

ยังไม่ทันได้ถามว่ามันหมายความว่ายังไง ดงเฮก็ก้าวฉืบไปด้านข้างเผยให้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาในชุดสีสูทสีเข้ม ฮยอกแจเงยหน้าขึ้นมองหนุ่มหล่อตรงหน้างง ๆ

ซีวอนคลี่ยิ้มเพียงนิดส่งมาให้ แล้วทิ้งหัวเข่าลงไปที่พื้นข้างหนึ่งตามติดด้วยอีกข้าง ฮยอกแจยืนอึ้งอยู่กับที่ ทั่วทั้งงานพากันเงียบกริบ ซีวอนล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสดออกมาถือไว้ คลี่เปิดออกให้บางสิ่งโผล่พ้นออกมา ฮยอกแจจ้องมองสิ่งนั้นด้วยความงุนงง

“ฮยอกแจ... ฉันรู้ว่านายเกิดมาเพื่อฉัน และฉันอาจไม่ใช่ผู้ชายที่ดีร้อยเปอร์เซ็นต์ งานก็เยอะ เวลาก็น้อย ปากก็ไม่หวาน ดูแลคนก็ไม่เก่ง แต่ก็ขอบใจที่ยังรักฉันอยู่เสมอ ฉันไม่รู้ว่าทำยังไงถึงจะยืนยันให้นายรู้ว่า ฉันเป็นของนาย นอกจากสิ่งนี้

หยิบวงแหวนสีเงินเกลี้ยงเกลามาถือไว้

“....” ฮยอกแจยืนอึ้ง มึน งง ไร้คำพูดใด ๆ ที่จะตอบรับ

“แต่งงานกับฉันนะ”

หยดน้ำเม็ดเล็กก่อตัวขึ้นจากภายในร่วงหล่นออกมาก่อนคำพูดด้วยซ้ำ

“ซ..ซีวอน” เสียงเรียกพากันสั่นพร่า ก่อนที่มือซ้ายของตัวเองจะถูกมือใหญ่ดึงไปถือไว้ แล้วบรรจงสวมใส่วงแหวนแสนสวยเข้าที่นิ้วมือข้างซ้ายเบา ๆ หยาดน้ำจากหน่วยตางามยังคงไหลรินไม่ยอมหยุดในขณะที่ร่างสูงก้มลงกดจูบหลังแหวนเบา ๆ หนึ่งที

“ตกลงไหม”

ฮยอกแจรีบพยักหน้าเร็ว ซีวอนดันตัวลุกขึ้นยืน ผู้คนในงานพากันปรบมือเสียงดังสนั่น ฮยอกแจหน้าร้อนผ่าวไปหมด ก่อนที่คนตัวสูงจะจูงมือตัวเองไปที่แท่นพิธีที่มีบาทหลวงในชุดคลุมสีขาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว

ร่างสูงล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่ขึ้นมาอีกกล่องแล้วยื่นให้ฮยอกแจ

“อันนี่นายต้องเป็นคนใส่ให้ฉัน”

ฮยอกแจเงยหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมองคนตัวสูง ก่อนก้มมองสิ่งที่ถูกยื่นมาให้ มือบางอันสั่นเทาค่อย ๆ เอื้อมออกไปรับมาถือไว้ ฮยอกแจคลี่เปิดสิ่งที่อยู่ภายในออกดู สิ่งนั้นมีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างกับอันที่อยู่บนนิ้วมือข้างซ้ายของตัวเองแม้แต่น้อย เพียงแต่มีขนาดที่ใหญ่กว่าเท่านั้น ฮยอกแจหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาถือไว้ แล้วสวมมันเข้ากับนิ้วมือของคนตัวสูง หยาดน้ำตายังคงไหลรินไม่ยอมหยุด

 

“ฝีมือคุณเอมมี่นี่สุดยอด” ดงเฮเอ่ยชมช่างแต่งหน้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน

“ดีนะคะ ที่คุณดงเฮบอกให้แต่งหน้าที่ร้องไห้ยังไงหน้าก็ยังเด้ง”

“ก็ผมรู้อยู่แล้วว่าเจ้าสาวของเราบ่อน้ำตาตื้นจะตาย” ตอบกลับยิ้ม ๆ

“เฮ่อ~ ฉันก็อยากแต่งเหมือนกัน” พูดจบก็หันไปมองพ่อบอดี้การ์ดไร้ชีวิตของตัวเอง

“แต่ก่อนอื่นคงต้องทำให้พ่อท่านตั้งให้ได้ก่อนเถอะ” ว่าใส่คนไร้อารมณ์  ก่อนก้มมองเป้ากางเกงของสิ่งมีชีวิตที่ยังนอนสงบดังเดิม คนไร้อารมณ์ก็ยังคงไร้อารมณ์อยู่วันยังค่ำ ดงเฮเงยหน้าขึ้นไปมองภาพตรงหน้าต่อ

 

“เมื่อไหร่เจ้าจะยอมเข้าพิธีแบบนี้กับข้าบ้าง” เสียงทุ้มคมเข้มดังแว่วมากระทบใบหูขาวของมารดาไร้ร่างของเจ้าสาว

“ต้องแต่งกับข้าไม่ใช่กับเจ้า” อีกเสียงทุ้มนุ่มหล่อค้านขึ้น ฮีชอลหันไปคลี่ยิ้มหวานให้

“อยู่แบบนี้ดีกว่าค่ะ ถ้าแต่งแล้วต้องเลือก สู้ไม่แต่งจะดีกว่า” พูดยิ้ม ๆ แล้วหันไปมองลูกรักที่กำลังยืนน้ำตานองหน้าอยู่หน้าแท่นพิธี สองหนุ่มหันไปมองหน้ากัน

แล้วนี่ตกลงคนสวย เลือกเขาทั้งคู่หรือไม่เลือกทั้งคู่กันแน่นะ

 

“อึก ฮือ ๆ อึก”

“นี่คุณจะร้องไห้แข่งกับลูกรึไง” คุณพ่อเจ้าสาวยืนซับน้ำตาให้กับคุณแม่เจ้าสาวอยู่ไม่ไกล เล่นร้องตั้งแต่ฮยอกแจเดินเข้ามาจนป่านนี้ก็ร้องแข่งกับเจ้าสาวไม่หยุด ผ้าเช็ดหน้าก็เปียกไปหมดแล้วด้วย

“อึก ก็มันดีใจนี่คะ ลูกเราสู้อุตส่าห์กลับมาเกิดใหม่เพื่อวันนี้เชียวนะ ฉันก็ต้องดีใจเป็นธรรมดาสิ”

“ดีใจก็ต้องยิ้มสิ ร้องไห้ทำไม”

“ก็มันดีใจนี่น่า~” ว่าแล้วก็หันไปสะอึกสะอื้นร้องไห้ต่อ เดือดร้อนคุณพ่อต้องซับน้ำตาให้อีกรอบ

 

“แหม คุณพ่อคะ เล่นกันแบบนี้เลยเหรอคะ ไม่บอกดิฉันให้นาน ๆ หน่อยว่าซีวอนมีเจ้าสาวเป็นผู้ชาย”

คนสูงวัยยืนฉีกยิ้มอยู่ข้าง ๆ ลูกชายและลูกสะใภ้รวมไปถึงญาติพี่น้องอีกหลายชีวิตด้านหลัง

ตอนแรกที่ซีวอนประกาศแต่งงานก็พากันช็อคน่าดู แถมคนที่แต่งงานด้วยยังเป็นเด็กผู้ชายอีกต่างหาก แต่เมื่อคุณปู่สนับสนุนและให้ท้ายอยู่แบบนี้ พวกเธอก็เถียงอะไรมากไม่ได้

“แต่เจ้าสาวของเราน่ารักดีนะคะ นี่พวกเราไปมุดอยู่หลุมไหนกันมา ถึงได้ไม่รู้ว่าสองคนนี้เขาคบกันอยู่”

“อืม คบกันมานานมากแล้วละ” ใช่ 19 ปีกับความรักที่ยาวนาน นานมากซะจนคนแก่ยอมรับและจัดงานแต่งงานให้เลย

ตกใจอยู่เหมือนกัน ตอนที่ซีวอนมาเล่าเรื่องแบบนี้ให้ฟัง แต่เท่าที่จับสังเกตได้ ถึงไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ

คนสูงวัยก้มมองเจ้าเหี้ยมที่ผุดลุกผุดนั่งอยู่ข้าง ๆ มันมาในชุดสูทหล่อเหลาสีน้ำเงินเข้มที่ดงเฮเป็นคนหามาให้ มันคงอยากจะเข้าไปหาฮยอกแจ คนสูงวัยเอื้อมมือไปลูบหัวมันเบา ๆ

“ใจเย็นเหี้ยม รอให้เขาเสร็จพิธีก่อนแล้วค่อยเข้าไปหา” มันพยายามกลับมานั่งนิ่ง ๆ ตามคำสั่ง ใช้สองดวงตาดุดันจ้องมองพิธีกรรมที่กำลังดำเนินต่อไป

 

“พ่อขอประกาศว่า พวกเจ้าสองคนได้เป็นคู่รักกันแล้ว”

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งงาน พร้อมเสียงวี้ดวิ้วจากการผิวปากของผู้คนรอบด้าน ซีวอนจ้องมองคนรักที่ตอนนี้ก็ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดด้วยรอยยิ้ม

“ฉันรักนายนะ ฮยอกแจ” บอกพร้อมก้มลงกดจูบมอบดีพคิสแสนหวานให้ และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฮยอกแจจะเป็นของชเว ซีวอน ตลอดไป

ผมรักคุณนะฮะ ซีวอน

 

                  -The End-

 

อ้าคคคคคคคคคคคคคคคเป็น ตอบจบที่อยากจะเอาหัวกระแทกกำแพงดังโป้ก ๆ สัก 108 ที ทำม้ายยยยย ทำไมมันหวานหยดติ๋ง ๆ ขนาดนี้ อ่านไปหน้าแดงไปนั่งยิ้มไปเหมือนคนบ้า ไม่เคยแต่งฟิคหวานมาก่อน มันแอบแบบว่าเขิน ๆ 555
หวังว่าคงจะชอบกันนะคะ

จบแล้ว เรื่องนี้ไม่มีภาพต่อ จบแบบบริบูรณ์ ดีใจ ที่เหลือก็ไปลุยน้องBadz ต่อ ค้างเติ่งไว้นานพอกัน T^T
ขอบคุณสำหรับทุกการติดตาม ทุกเม้นท์ทั้งสั้นและยาว ทุกโหวต ทุกรีวิว และทุกคำแนะนำ

มาถึงตอนนี้ ไรเตอร์เขียนฟิคมาได้ 1 ปีกับอีก 7 เดือน ไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ได้ ผ่านมาหลากหลายความรู้สึก จะว่าสั้น ๆ ก็ได้ จะว่าเร็ว ๆ ก็ไม่ผิด แต่ฟิคกล่อมเกลาและให้อะไรไรเตอร์เยอะมาก ให้ทั้งเพื่อน ให้ทั้งน้อง ให้ทั้งพี่ ฝึกตัวเองให้อดทน ให้รางวัลด้วยคอมเม้นท์น่ารัก ให้สิ่งตอบแทบที่หาค่ามิได้เป็นผลงานที่แสนภาคภูมิใจ

ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน รักกัน และเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ ^_____^

ไรเตอร์มิว [Memew]

Ps. แต้งพี่เจี๊ยบสำหรับ CD หุหุ ตอนนี้นั่งดู GumiHo อยู่ฮาบ ^^
v
v
v
v
v


Ps.หนังสือยังซื้อสะสมกันได้อยู่นะคะ ^^
พิเศษสำหรับหนังสือเท่านั้น ^^ 
1. บอดี้โรบอต ตอน ^^ (คิเฮล้วน ๆ ^^)
2. โซจู & กิมจิ ^^ (2 เหมียวแอนด์วอนฮยอก - , . - )
3. ช็อกโก้แลตเลิฟ (วอนฮยอก)
4. ดวงจิตนางฟ้า (ยุนโฮ ฮีชอล ฮันคยอง 3p or not have any p??)
อยากได้หนังสือ จิ้มปกโล้ดค้า ^____^ 




โปรแกรมฟิคเรื่องต่อไปที่กำลังจะลง
1. E-Devil ปีศาจแสนหวาน
2. [ฟิคใหม่]
3. แฝดรักอันตราย

ส่วนเรื่องอื่น ๆ รอกันก่อน ปั่นบ่ทันจ้า ^^



 

ช่วยทำโพกันนิดจ้า ^^


โพล120509
โพล120512

โพล120515
โพล120527

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,253 ความคิดเห็น

  1. #1226 bam'z (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 11:00
    อร๊่ยยย ซึ้งง *0*
    #1226
    0
  2. #1217 -dark angel- (@areeyafah) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 23:40
    อย่างน้อยพี่แกก็รู้สึกผิดอ่ะนะ
    #1217
    0
  3. #1205 ArtAnt (@yumeko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:29
    วอนอ่า.. ทำฮยอกร้องไห้อีกแล้ว น่าฆ่าทิ้งจริงๆ
    #1205
    0
  4. วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 19:54
    ดีนะที่เครียร์กันได้ไม่งั้นคงอีกยาว
    #1184
    0
  5. #1170 PrinZ_TamaIS (@prinzcrown) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 18:57

    เออะ... คุณซีวอนผีเข้าหรือผีออกค่ะนั่น?
    ถึงได้เม้งใส้น้องเสียขนาดนั้น??

    ต้องยกความดีความชอบให้คุณเลขาที่น่ารัก
    เอาใจดิฉันไปเลยค่ะ!


    เฮ้อ! แต่สุดท้ายก็นะ...
    ฮยอกแจก็ได้ฉลองวาเลนไทน์แสนหวานกับคุณซีวอนอยู่ดี

    #1170
    0
  6. #1157 Mine of Me (@kakakii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2555 / 20:22
    เกือบไปแล้วววว
    ถ้าไม่ได้คุณเลขาจะทำไงเนี่ย
    #1157
    0
  7. #1146 AIMMy (@aommii28) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2555 / 00:05
    นึกว่าจะไม่ห่วงฮยอกซะแล้ว
    ถ้าฮยอกไม่ทนแกมจนวันนี้แกจะทำไงห๊ะ
    เสียคนที่รัไปอีกรอบ
    #1146
    0
  8. #1134 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 20:00
    ดีนะ วอนที่ยังเป็นห่วงไก่อยู่อ่ะ ไม่งั้นมีเคือง เหอๆ 
    #1134
    0
  9. #1123 Princess ในใจเยเย่ (@Shinhee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 16:14
     ไก่ทุ่มเทเพื่อวอนมากเลยนะ วอนทำเพื่อไก่บ้างสิ คืนนี้จัดหนัก!!

    คิดแล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ วอนนี่ก็โหดไปหน่อย เอาใจไก่บ้างก็ดีนะ คำว่ารักก็ไม่เคยที่จะบอกกับไก่เลย

    แอบสะใจเล็กๆ แต่สุดท้ายมันก็ต้องหาไก่เจออยู่ดีแหละ

    เลขฉลากใช่เล่น แอบกวนทีนเล็กน้อยด้วย คึคึ

    เจ้ฮยอก รักกันๆๆๆๆ
    #1123
    0
  10. #1110 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 14:01
    คุณเลขาใจดีมากเลย  >L<
    #1110
    0
  11. #1100 oSMiLEo96 (@oilchonticha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 16:22
     บอกรักกันบ่อยเกินนนนนนนน~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
    #1100
    0
  12. #1091 LoveWonHyuk (@nammylovehyukja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 15:35
     ฮยอกน่าจะงอนนานๆวอนจะได้เข็ด
    #1091
    0
  13. #1071 เกว (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 15:16
    ทำย็อกร้องไห้อีกแล้วอ่ะ

    =^=

    ตะคอกใส่ด้วย

    T^T
    #1071
    0
  14. #1055 kyuminy (@kyuminy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 11:24
    ตอนแรกงอนวอนมาก -*-
    ที่ทำฮยอกร้องไห้

    แต่ตอนนี้  กี๊ดกับการถูกบอกรักของฮยอกแจมาก
    ตอนท้ายๆ ><!
    #1055
    0
  15. #1043 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 12:42
    อ๊ากกกกกกกกกกก

    แอบน้ำตาไหลอ่ะ

    น่าสงสารฮยอกแจน่ะ

    .........

    แต่เขินตอนซีวอนบอก

    รักฮยอกแจมากกว่า
    #1043
    0
  16. #1030 []เดอะ.สอง? (@zongmamon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 20:09
     เลขาน่าฟัด ? 
    #1030
    0
  17. #1017 นางฟ้าอันฟูล (@graph08) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2554 / 11:06
    วอนชอบทำไก่ร้องไห้บ่อยจัง
    #1017
    0
  18. #1015 love cnblue bigbang 4ever (@proud-bioce-vip) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 20:12
    ตลอดอ่ะวอน ถ้าฮยอกไม่กับมาจริงๆนะ
    ใครจะช่วยได้ งานไม่ได้สำคัญที่สุดในชีวิตนะ
    #1015
    0
  19. #1004 Mint_WH =) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 21:30
    แง่ะ - -*

    วอนทำฮยอกร้องไห้อีกแล้วง่ะ!

    ฮยอกตาบวมไม่สวยทำไงเนี่ย!!!

    #1004
    0
  20. #989 PK-Hottest (@pk-hottest) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2554 / 21:28
     วอนเนี่ยน๊าาาาาาาา รักเค้าแต่ชอบทำให้เค้าเสียใจอยู่บ่อย ๆ เลย
    #989
    0
  21. #979 darkF (@hannu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2554 / 22:27

     วอนอย่าฮยอกทำเพื่อวอน  ทำไมต้องดุฮยอกด้วยอ่าา

    เศร้าน่ะ เวลาฮยอกเสียใจอ่ะ..

    #979
    0
  22. #968 gonjung (@gonjung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2554 / 21:08
    แหมอิตาวนทำฮยอกร้องไห้ตลอดเลยนะ

    คนรักกันเค้าทำแบบนี้เหรอ  แล้วให้ฮยอกง้อตลอดด้วย

    แต่วิธีขอคืนดีนี่ได้ใจอ่ะเล่นซะชาวบ่านหน้าแดงเลย

    ต้องกล้าๆแบบนี้ซิ  เปิดเผยไปเลย
    #968
    0
  23. #951 มอร์นิ่งมูน (@witch-singsong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2554 / 11:20
    เอ่ออออออออออ อัดอั้น ทำไก่ร้องไห้อีกแล้ว
    #951
    0
  24. วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 22:23
     จะผิดมั้ย ที่อ่านไปแล้วอยากฆ่าพระเอกเรื่องนี้ คิคิ

    แต่ว่าแก้ตัว ใช้ได้นิ ไม่งั้น ยกฮยอกให้คนอื่นจริงๆด้วย งิงิ
    #937
    0
  25. #864 aris (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2554 / 22:07
    วอนแกดีกัยฮยอกหน่อยซิ
    #864
    0