ปลาย นักสืบจำเป็น + Extra Case

ตอนที่ 122 : SP12 ตอนพิเศษ : Case 12.5 : คนตายข้างบ้าน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 เม.ย. 56

Case 12.5 : คนตายข้างบ้าน


-1-

 

            “คุณแม่ทำอาหารอร่อยจัง”

            ปลายฟ้าหันไปบอกกับหญิงวัยกลางคน ๆ หนึ่งที่ร่วมโต๊ะด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม นอกจากเธอคนนี้แล้ว ยังมีหญิงสาวอีกคนนั่งอยู่ด้วย

            มีน สาวห้าวสุดที่รักของปลายฟ้านั่นเอง

            “ก็บอกแล้วว่าแม่เราทำอาหารอร่อย” มีนพูดขึ้นมา เธอก็ทานอาหารของแม่เช่นกัน

            “ขอบคุณที่ชมนะปลาย กินให้เต็มที่เลยนะ” แม่ของมีนบอก

            “ได้ครับคุณแม่” ปลายฟ้ายิ้มรับ แล้วหันไปทางมีนบ้าง “มีนเองก็น่าจะฝึกทำกับคุณแม่นะ”

            “เอาน่าปลาย เราทำแค่เรากินเองเท่านั้นแหละ” สาวห้าวตอบ

            หนุ่มผมตั้งมองแฟนสาวของตน “ยังไงวันที่เราช่วยกันทำสเต็ก มีนก็ทำอร่อยดีนะ ไว้ทำกินกันอีกไหม”

            “ก็ได้ แต่ไม่เอาแบบไปเจอคดีที่ตลาดเหมือนคราวก่อน” มีนว่า

            “แหะ ๆ คงไม่หรอกมั้ง”

            “ไม่รู้สิ พักหลังเห็นนายเป็นยมทูตไปแล้ว”

            “ไม่ใช่มั้ง ฉันไม่ใช่ยมทูตสักหน่อย ยังเป็นแค่คนธรรมดา”

            “เออ ๆ ไม่ใช่ยมทูตก็ได้ เป็นอีแร้งแทนละกัน”

            “อีแร้ง? ทำไมเป็นอีแร้งล่ะมีน” ปลายฟ้าถาม

            “ก็อีแร้งชอบไปหาสัตว์ที่ตายไง คล้าย ๆ กับนายที่ไปไหนก็เจอคนตาย” สาวห้าวตอบหน้าตาย

            “เหอ” ชายหนุ่มมองเธอ โดนมีนเล่นมุกใส่อีกแล้ว

            วันนี้ปลายฟ้ามารับประทานอาหารที่บ้านมีนตามคำชวนของฝ่ายหญิง แม่ของมีนจึงจัดอาหารหลายอย่างต้อนรับเป็นอย่างดี

            และไม่นานอาหารตรงหน้าก็หมด

            “กินเก่งเหมือนกันนี่ปลาย” แม่ของมีนว่า เธอเองก็ยังนั่งคุยกับพวกเขาอยู่ “เห็นหุ่นแบบนี้ กินได้พอกับคนอ้วน ๆ เลยนะครับ”

            “นี่ยังธรรมดานะแม่” มีนพูดสวนขึ้นมา “บางทีปลายมันเบิ้ลสองเลยนะ ไม่รู้ว่ากระเพาะเป็นหลุมดำหรือเปล่า กินเท่าไรก็กินได้หมด”

            “ขนาดนั้นเชียวหรือปลาย” คุณแม่ถาม

            “ไม่ใช่หรอกครับคุณแม่ มีนก็ว่าเกินไป มันก็แค่บางวันเท่านั้นแหละครับ” หนุ่มผมตั้งบอก

            “บางวันอะไร ก็เห็นเกือบทุกที” สาวห้าวพูดสวนขึ้นมาทันที

            “ก็เราทำงานหนัก มันก็ต้องการพลังงานบ้างสิ”

            “แน่ใจเหรอว่าทำงานหนัก เห็นปุ้ยบอกว่าปกติปลายดูสาวเป็นงานหลักมากกว่านะ”

            “ไม่ใช่แล้วมีน ปุ้ยมันก็แซวเราไปงั้นแหละ” ปลายฟ้าพยายามปฏิเสธ

            แม่ของมีนมองการพูดคุยกับของทั้งสอง อมยิ้มเล็กน้อย แล้วปล่อยให้ทั้งสองว่ากันไปสักครู่

            “สองคนนี้สนิทกันดีนะ” คุณแม่ว่าขึ้นมา

            “ครับ” ปลายฟ้าหันไปหาแม่ของมีน

            “ก็แบบนี้แหละแม่ คบกันมาหลายปีล่ะ แต่ความกวนของปลายนี่ไม่เคยเปลี่ยน”

            “เรากวนตรงไหนมีน” ชายหนุ่มถาม

            มีนยิ้มยียวนแบบเดียวกับที่ปลายฟ้าเคยยิ้ม ชี้นิ้วลงเบื้องล่าง ไม่ได้พูดออกมา

            ปลายฟ้าพอรู้ในสิ่งที่แฟนตัวเองต้องการสื่อ ได้แต่ยิ้มแหย ๆ รับ สักพักเขาก็หันไปพูดกับแม่ของมีนว่า

            “ขอบคุณคุณแม่ด้วยนะครับที่ทำอาหารอร่อย ๆ ให้ผมกิน”

            “ไม่เป็นไรหรอก จะมากินบ่อย ๆ ก็ได้นะ” แม่ของมีนบอกด้วยสีหน้าจริงใจ

            ปลายฟ้ายิ้มรับ กล่าวขอบคุณอีกครั้ง แต่ว่าขณะนั้นกลับได้ยินเสียงเอะอะมาจากด้านนอกบ้าน ซึ่งมีทั้งเสียงพูดคุยของชาวบ้านที่เสียงดังขึ้น เสียงไซเลนของรถพยาบาล

            และเสียงรถของเหล่าตำรวจ

            แน่นอนว่าพอเป็นเช่นนี้ทั้งหมดก็ตื่นตัว แล้วมองไปข้างนอกทันที

            “เกิดอะไรขึ้นกันนะ” คุณแม่ของมีนพูดขึ้นมา ตอนนี้เธอเดินมาที่หน้าบ้านตัวเองพร้อมกับปลายฟ้าและมีน

            “คงมีคดีอะไรสักอย่างแหละครับคุณแม่ รถตำรวจมาด้วยอย่างนี้” ปลายฟ้าบอก

            “นั่นสิมีคดี เผลอ ๆ อาจจะมีคนตายด้วยนะนายอีแร้ง” มีนหันไปแซวแฟนหนุ่ม

            ปลายฟ้าหันไปมองเธอ “คงไม่หรอกมั้งมีน”

            “ไม่รู้สิ” มีนส่ายหน้าอย่างกวน ๆ แล้วหันไปทางแม่ของตน “แม่ มีนว่าต่อไปคงไม่ชวนไปปลายมากินที่บ้านแล้วแหละ”

            “ทำไมล่ะลูก” ผู้เป็นแม่สงสัย

            “มีนกลัวคนซอยบ้านเราจะตายกันทีละคนน่ะค่ะ” สาวห้าวตอบหน้าตาย

 

 

            ปลายฟ้าน่าจะเป็นอีแร้งอย่างที่มีนว่าแล้ว

            เพราะมีคนตายจริง ๆ

            ขณะนี้ตำรวจและเจ้าหน้าที่เกี่ยวกับกำลังดำเนินงานอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งถัดไปจากบ้านของมีนสามหลัง

            ผู้ตายเป็นชายสูงวัย นอนสิ้นชีวิตอยู่ที่ลานหน้าบ้าน สีหน้าของเขาบูดเบี้ยว นัยน์ตาเบิกโปน แสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดก่อนตาย

            ปลายฟ้า มีนและแม่ของเธอมายืนอยู่ที่ด้านหน้าบ้านที่เกิดเหตุผสมกับเหล่าไทยมุงที่มีอยู่ก่อน คนเราช่างชอบเรื่องชาวบ้านเสียจริง ๆ

            สาวห้าวมองไปที่เกิดเหตุ ดูการทำงานของคณะตำรวจ จากนั้นก็หันมาหาปลายฟ้าพร้อมพูดว่า

            “คราวนี้นายจะไปช่วยสืบไหม”

            หนุ่มผมตั้งนิ่งวูบหนึ่ง “คงไม่ต้องมั้ง อาจจะไม่ใช่การฆาตกรรมก็ได้นะ”

            “แต่ฉันเห็นพูดงี้ทีไร เข้าไปสืบทุกที”

            ปลายฟ้าหันมองเธอ “ก็บางครั้งมันเป็นจำเป็นนี่มีน”

            “ก็รอดูไปว่าครั้งนี้จะรอดไหมพ่ออีแร้ง” สาวห้าวอมยิ้ม

            แต่แล้วขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังทำงาน ก็มีนายตำรวจคนหนึ่งเห็นเธอ ซึ่งนายนี้ดูท่าจะเป็นหัวหน้าชุดเสียด้วย

            “นราพรใช่ไหม”

            ตำรวจผู้นั้นเดินมาถามมีน สาวห้าวพยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ”

            “จำผมได้ไหม ผม พ..เอกวิทย์ ยอมทรนง ก็เคยได้เธอกับคุณปลายฝนช่วยไขคดีในอพาร์ทเม้นท์ตอนนั้นไง”

            มีนคิดเล็กน้อยค่อยตอบ “อ้อ จำได้ค่ะ”

            ซึ่ง พ..เอกวิทย์ ยอมทรนง ก็คือสารวัตรเจ้าของคดีคนตายในอพาร์ทเม้นท์ที่ปลายฝนแม่ของปลายฟ้าไขคดีเมื่อหลายปีก่อนนั่นเอง

            “แล้วคุณปลายฝนมาด้วยไหม” สารวัตรเอกวิทย์ถาม

            “ไม่ค่ะ”

            “งั้นเหรอ นึกว่าจะอยู่ด้วย เผื่อจะให้ช่วยด้วย”

            “แต่ถึงคุณปลายฝนไม่อยู่ ลูกชายเขาก็อยู่นะคะ” มีนพูดต่อ ปลายฟ้าที่ยืนข้างสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย

            “หือ
.. ลูกชาย?” สารวัตรเอกวิทย์สงสัย

            “ก็นี่ไงคะ ปลายฟ้า ลูกชายของปลายฝน คุณตำรวจเคยได้ยินชื่อไหมครับ” สาวห้าวว่าต่อ มีแอบใช้มือดันปลายฟ้าให้เขยิบมาด้านหน้าด้วย

            “เอ่อ ครับ ผมปลายฟ้า” นักสืบหนุ่มพูดขึ้นมา

            “ปลายฟ้า..” สารวัตรเอกวิทย์ทวนชื่อ พลางนึกถึงอะไรบางอย่าง “ใช่ปลายฟ้าที่เคยช่วยสรวุทธไขคดีรึเปล่า”

            “คุณตำรวจรู้จักสารวัตรสรวุทธด้วยหรือคะ” มีนถามขึ้นทันที “แบบนั้นก็คนเดียวกันแหละ นี่ล่ะค่ะปลายฟ้า นักสืบจำเป็นคนนั้น”

            สารวัตรเอกวิทย์มองปลายฟ้าครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ ค่อยพูดต่อว่า

            “งั้นคุณปลายฟ้าก็มาช่วยผมหน่อยละกันนะครับ”

            “ก็ได้ครับ” ปลายฟ้ายิ้ม ๆ ตอบรับ แล้วค่อยหันไปหามีน “มีน จัดให้เลยนะ”

            มีนทำหน้ากวน หัวเราะเบา ๆ “จะได้ไม่เสียเวลานายไง”

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

459 ความคิดเห็น