ทาสรักในกรงทอง (ชีคหนุ่มล่ารัก) : สนพ.อินเลิฟ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 หลุมพราง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ก.พ. 54

ตอนที่ 7

หลุมพราง

 

พิทไม่น่าเลย เคียงดาวแตะแต้มสำลีชุบยาลงบนแผลฟกช้ำดำเขียวบนใบหน้าเพื่อนหนุ่ม สีหน้าของเธอย่ำแย่มาก เมื่อเห็นร่องรอยบนใบหน้าหล่อเหลาของพิทยาที่ได้มาเพราะปกป้องเธอ

เขาดีกับเธอมาก...มากจนเธอนึกละอายใจ ที่ตอบสนองต่อความต้องการมากกว่าความเป็นเพื่อนให้กับผู้ชายแสนดีตรงหน้าไม่ได้

ด้วยหัวใจเธอมีใครคนหนึ่งสถิตอยู่เต็มสี่ห้องของหัวใจ และไม่ว่าจะผลักไสลืมเลือนคนไม่รักษาสัญญาแค่ไหน ก็ไม่อาจขับไล่เขาให้พ้นไปได้ นึกด่าทอตัวเอง ที่ไม่รู้จะจำจดเขาไปอีกนานเท่าไร ทั้งที่เขาจากไปเจ็ดปีเต็ม เจ็ดปีที่ไม่เคยส่งข่าวคราวมาให้เธอรู้ ป่านนี้ผู้ชายคนนั้น อาจจะไม่มีลมหายใจอยู่ในโลกใบนี้แล้วก็ได้

พิทยากลืนน้ำลายฝืดคอ เมื่อเห็นสีหน้าทุกข์ร้อนกังวลของเคียงดาว เล็กน้อยน่าดาว เรื่องของลูกผู้ชาย เขาปลอบประโลมเธอ

แต่พิทก็ต้องมาเจ็บตัวเพราะดาว

ผมปล่อยให้ใครทำร้ายคุณไม่ได้หรอกนะ ให้มันชกหน้าผม ต่อให้ซ้อม หรือกระทืบจนปางตาย ดีกว่าต้องเห็นคุณมีรอยขีดข่วน ความรักปรารถนาดีปกป้องของเขาเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ใจ แม้รู้ว่าเธอจะปิดกั้นไม่ยอมรับไมตรีของเขามากไปกว่าเพื่อน แต่พิทยาก็ยังไม่ละทิ้งหรือหันหลังให้เธออย่างที่คนใจร้ายบางคนทำ เขายังดีเสมอต้นเสมอปลายจนคนรอบข้างพากันชื่นชม เธอเสียอีก ที่เห็นความดีของเขามากกว่าใคร แต่ก็ไม่อาจเปิดหัวใจรับเขาได้

ลำคอตีบตัน ต่อมน้ำตาตื้นเขินขึ้นมาเมื่อได้ยิน นึกกร่นด่าหัวใจไม่รักดีของตัวเอง ที่ไม่รักคนที่สมควรรัก กลับไพล่ไปจดจำกับคนที่ชีวิตนี้ อาจจะไม่เดินย้อนกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกเลยก็ได้

ขอบใจนะพิท...ขอบใจมาก...ดาวไม่รู้จะตอบแทนพิทยังไงให้เท่าที่พิทดีกับดาว

พิทไม่หวังอะไรจากดาวหรอกนะ...ความรัก ขอแค่ได้รัก และผมก็ได้รัก...มันจะอยากได้อะไรอีกล่ะ?

น้ำตาใสๆกลิ้งหยาดลงมาตามแก้มนวล พิทยาเกลี่ยนิ้วเช็ดน้ำตาให้ อย่าร้องสิ ทำอย่างนี้ผมใจไม่ดีเลย เขาพ้อเบาๆกับคนเจ้าน้ำตา

ดาวมันโง่จริงๆ พิท ทั้งอ่อนแอ..ทั้งโง่..ทั้งงี่เง่า พ่อก็นอนรอความตาย ดาวช่วยอะไรพ่อไม่ได้เลย ทำไมหนทางข้างหน้ามันมืดมนเหลือเกินพิท ดาวไม่รู้ว่าปลายอุโมงค์มันอยู่ตรงไหน ทำไมแสงสว่างมันถึงไม่มีเลย น้ำตาลูกโตๆกลิ้งลงมาอย่างเหลืออด เมื่อมิอาจทนเก็บกลั้นทำตัวเข้มแข็งได้อีก

พิทยานั่งเป็นเพื่อนเพื่อให้เธอได้ระบายปรับทุกข์  ดีที่สุดสำหรับเขาก็คงได้เท่านี้...อยู่เป็นเพื่อนเธอ

ดาวเหนื่อยเหลือเกิน...ดวงตามืดมนมองหนทางไม่เห็น...สมองตีบตันความคิดไปหมด...สองขาก็พลอยหมดแรงจะเดินก้าวไปข้างหน้า ชีวิตดาวเวลานี้ แทบไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจแล้วนะพิท

เหนื่อยก็พัก...หนักก็วางสิดาว อย่าฝืนทั้งที่รู้ว่าเราไม่ไหว ดาวทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว เขาปลอบโยน

แล้วพ่อดาวล่ะพิท...ดาวทำได้แค่นี้เหรอ?...หน้าที่ลูกที่ทำให้พ่อได้แค่นี้เหรอ?...ปล่อยให้พ่อนอนรอความตายโดยที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย

พิทยาโอบศีรษะเล็กนั่นพิงซบลงกับอกของเขา ลูบเบาๆบนเส้นผมเรียบลื่นดำขลับนุ่มมือนั่นปลอบประโลมจิตใจอ่อนล้าของเธอ เคียงดาวโอบร่างหนาของเพื่อนหนุ่มไว้ยึดเหนี่ยวเป็นหลักเดียวในเวลาที่ย่อท้ออ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ปล่อยสายน้ำตารินไหล ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่อาจฝืนเก็บกลั้นแสร้งว่าตัวเองเก่งกาจ...กล้าแกร่ง และเข้มแข็งได้ต่อไปได้อีก

ภาพหนุ่มสาวที่ยืนกอดกันกลมอย่างแสนรักใคร่ ไม่อายต่อสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา ในยามอาทิตย์อัสดงที่อ่อนแสงลง กลางสวนหย่อนของโรงพยาบาล ทำให้ชีคนัจมฺอัลดินยืนตัวแข็งทื่อ จ้องมองภาพนั้นอย่างตื่นตะลึง...ไม่มีอะไรให้ต้องสงสัยอีกแล้วว่าหลับหลังเขา เธอทำตัวฟอนเฟะเน่าเหม็นเช่นไร

ในที่สาธารณะยังกล้าแสดงบทรักกันโจ๋งครึ่มขนาดนี้...แล้วที่ลับตาคนด้วยเล่า...ทั้งสองจะเร่าร้อนกันขนาดไหนเขาไม่อยากคิด

ไดนามิกบอมส์กำลังเปรี้ยงปร้างกลางอกชีคหนุ่มในยามนี้ ควันกรุ่นจากภายในกำลังโพยพุ่งออกทั้งหูและตาถ้าเกิดใครจะมีตาทิพย์มองเห็น

ความห่วงใยท่วมท้นล้นพ้นอกจนร้อนรนใจพาให้เขามาเพื่อพบหน้าเธอ แต่แล้วภาพที่เห็นก็คลายดวงใจร้อนรุ่มให้เย็นยะเยือกเหมือนถูกฟรีซแช่แข็ง ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่ง ดวงตาคมกร้าวผิดหวังอย่างหนัก

ขนาดว่าพ่อป่วยนอนเจ็บหนัก...คนที่ควรอยู่ข้างเตียง จับมือให้กำลังใจ กลับมายืนกอดพรอดรักกับผู้ชายในโรงพยาบาลที่มีคนพลุกพล่านผ่านไปมา ช่างไม่อายสายตาของคนอื่นๆบ้าง แล้วในที่ลับตาคนแล้วเล่า ทั้งสองจะยิ่งแสดงความรักเสน่หาลุ่มหลงต่อกันสุดฤทธิ์เดชซักแค่ไหน ไม่อยากคิดให้ยิ่งเจ็บใจไปกว่านี้

ใบหน้าเข้มคมบูดบึ้ง เบือนหน้าหนีจากภาพบาดตาบาดใจนั่น...เธอไม่เห็นมีอะไรน่าสงสารอย่างที่ยัยเจ๊แก่นั่นเล่าความเท็จให้เขาฟังซักนิด มีอะไรหรือที่ควรเห็นใจ

แผนการร้ายในหัวสมองได้รับการอนุมัติให้ดำเนินการต่อ โดยปราศจากข้อต่อรองอุธรณ์ใดๆทั้งสิ้น

เธอต้องชดใช้ หกเดือนที่คีกิสต้าห์ นกน้อยในกรงทองของเขา...เธอจะสนองความต้องการของเขาให้พอใจ...เธอมีค่าเพียงแค่นั้น ตอบสนองแค่เพียงสายตา และความพอใจ เขาจะทำให้เธอรู้สึกด้อยค่า ไร้ราคาอย่างที่เธอทำกับเขา...เธอจะต้องเจ็บปวดตกต่ำ ที่กล้าหักหลัง ทรยศต่อความรักและหัวใจสัตย์ซื่อของเขา

ความรักทั้งหมดได้ถูกลบทิ้งไป ที่บรรจุไว้ในเวลานี้ มีแค่การแก้แค้นเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 

พี่ป้อเรียกพบดาวหรือคะ? เคียงดาวมาทำงานช้ากว่าทุกวัน เมื่อเข้าไปถึงห้องแต่งตัวในโลลิต้า เพื่อเตรียมแต่งหน้าแต่งตัวสำหรับการแสดงค่ำคืนนี้ หนุงหนิงก็บอกเธอว่าเจ๊ป้อรออยู่ หญิงสาวเกลี่ยคอนซิลเลอร์ปิดบังร่องรอยบวมช้ำเพราะน้ำมือลูกน้องไอ้ชัยที่โดนลูกหลงมา แต่งหน้าทาแป้งรองพื้นให้หนาๆไว้ คงจะช่วยปิดบังอำพรางความบอบช้ำทางกายได้ แต่รอยร้าวเศร้าโศกทุกข์ระทมในดวงตา ปิดบังเท่าไหร่ก็ไม่มิดเลย

นั่งก่อนสิดาว เจ้านายสาวประเภทสองวาดมือเชื้อเชิญ เกรงว่าบางทีการเจรจาอาจจะยาวนาน ทั้งที่อยากเล่าจนเนื้อเต้น ข้อเสนอที่ใครปฏิเสธก็บ้าเต็มที หกเดือนสามล้าน กะอี้แค่เต้นโชว์ มันจะยากเย็นอะไรกัน

หล่อนหมุนเงินในโลลิต้า กำไรเดือนละล้านยังน้ำตาแทบเล็ด เพราะต้องหาญต้องแบ่งกันหลายหุ้น งานนี้ไม่ต้องลงทุนอะไร นอกจากใจกล้าหน้าด้านเท่านั้น

เคียงดาวนั่งลงตามคำเชิญกึ่งคำสั่งนั่น

พ่อเป็นยังไงบ้าง?

ตอนนี้อาการกำลังทรง หมอให้รอผ่าตัดค่ะ

มันรอได้หรือ? คนไข้เจ็บหนักขนาดนั้น

เสียงถอนหายใจผะแผ่ว ผ่าตัดไปตอนนี้อาจจะมีผลกระทบได้ หมอว่าให้รอ อีกอย่างคิวคนไข้ก็เยอะมากๆค่ะพี่ป้อ ดาว... เสียงเครือสั่นสะท้อนความรู้สึกภายใน

มือที่ประจงนวดครีมบำรุงบำเรอทุกเช้าเย็นจนเด้งโดดเลื่อนไปกุมมือเล็กเย็นชืดของอีกฝ่ายไว้

เรื่องเงินใช่มั้ยดาว?

เธอกล้ำกลืนความจริงอันปวดร้าวลงไป พยักหน้าเนือยๆ เพราะรู้ดีว่า ต่อให้ไปเอ่ยปากขอความช่วยเหลือกับใคร ก็ลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย

พี่มีทางช่วยดาว

คำพูดเพียงเท่านั้นแสงแห่งปลายอุโมงค์ที่ถามหาก็วาบขึ้นมาในดวงตา ทางไหนเหรอคะพี่ป้อ ดาวยอมทุกอย่าง ต่อให้ต้องขายชีวิตดาวเพื่อช่วยพ่อ ดาวก็ยอม

ป้อตบหลังมืออีกฝ่ายที่ระล่ำระลักถามให้เย็นลง ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก

ดวงตากลมใสวาบวาวไปด้วยความหวัง แต่แล้วก็วูบหม่นเมื่อคิดถึงว่า งานอะไรหนอจะบันดาลเงินดีเรือนล้านมาให้เธอจ่ายค่ารักษาบิดาได้ ความคิดคาดเดานั้นวาบหัวใจให้กระตุกวูบ เอ่อ...คงไม่ใช่

ป้อโบกไม้โบกมือ งานนี้ไม่ต้องเอาตัวเข้าแลกขนาดนั้น...แค่โชว์

แค่โชว์ เธอทวนคำอย่างประหลาดล้ำ โชว์อะไรหรือคะ?

มีคนเห็นเธอเต้นเมื่อคืนแล้วเกิดชอบใจขึ้นมา เลยอยากจะให้ไปโชว์ส่วนตัว...ย้ำ ว่าโชว์ส่วนตัวไม่เกี่ยวกับขายตัวนะ อันนี้พี่ถามมาชัดเจนแล้ว เขายินดีจะเซ็นต์สัญญาจ้าง สามล้านเวลาหกเดือนสนรึเปล่าล่ะ?

หัวใจที่อ่อนแรงถูกกระตุ้นให้เต้นเร็วขึ้นมาอย่างคนอยากมีชีวิต จริงหรือคะ...แค่เต้นโชว์นี่นะ เดือนละตั้งห้าแสนเชียวหรือ...จะเป็นไปได้เหรอคะพี่ป้อ

ป้อพยักหน้า เขาจะจ่ายครึ่งหนึ่งล่วงหน้า ล้านห้าคงพอผ่าตัดพ่อกระมัง

หยาดหยดแห่งความดีใจคลอเอ่อที่หน่วยตา น่าจะพอค่ะ...เขาจะมาเซ็นต์สัญญาเมื่อไหร่ ดาวตกลงทันทีค่ะพี่ป้อ ขอให้ได้เงินเร็วที่สุด

ใจเย็นๆ ป้อตบหลังมือเบาๆ เรายังไม่เห็นสัญญา พี่จะให้ทนายของโลลิต้าช่วยอ่านสัญญาอีกที เราจะได้มั่นใจว่าไม่ถูกต้ม

เคียงดาวพยักหน้าระรัว กล่าวคำขอบคุณยินดีเป็นล้นพ้น ดาวยินดีจะเริ่มงานทันทีค่ะพี่ป้อ ที่ไหนคะ?

เธอมีพาสปอร์ตมั้ย?

คำถามทำให้อีกฝ่ายอึ้งงันชะงักไป ต่างประเทศงั้นหรือคะ?

ป้อพยักหน้า

ประเทศอะไรคะ?

คีกิสต้าห์ ประเทศเศรษฐีน้ำมันใหม่ ดูท่าว่าจะรวยจริง

 

เด็กสาวอายุสิบเจ็ด...เมื่อเจ็ดปีก่อน

เจ๊จ๋า...งานหน้าอย่าลืมเรียกใช้บริการดาวอีกนะจ๊ะ

เจ๊สองเจ้าแม่งานอีเว้นต์ประจำโมเดลลิ่งที่รวมนายแบบและนางแบบสุดฮอตไว้มากมายเมื่อเจ็ดปีก่อน ค้อนประหลับประเหลือสาวน้อยน่ารักที่ออเซาะเกาะแขนอ้อนของาน

พี่ยอมรับนะดาวว่าเธอเต้นเก่งมาก เจ้าของงานก็ชอบ แต่ก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ ว่าเกิดมีใครเอาไปฟ้องกรมแรงงานว่าพี่ใช้แรงงานเด็กเข้านี่ ซวยเลยนะ...โชคดีนะที่เวลาแต่งหน้าแต่งตัวแล้วเธอดูสาวเกินตัว

เคียงดาวยิ้มเจื่อน อยากรับคำชมอยู่ แต่รู้ว่าทำให้อีกฝ่ายหนักใจไม่น้อย พี่อยากให้เธอเซ็นต์สัญญาเข้าโมเดลลิ่งเป็นเรื่องเป็นราวซะ จะได้ไม่ต้องมัวมาระแวงระวังอย่างนี้ บอกข้อแนะนำให้อีกฝ่าย ซึ่งเคียงดาวในตอนอายุสิบเจ็ดปีก็รู้ดีว่า เธอไม่มีทางทำอย่างนั้นได้

เพราะการเซ็นต์สัญญาจะต้องมีผู้ปกครองเซ็นต์ยินยอมรับรอง ไม่มีเสียหรอกที่นายเดชาจะอนุญาตให้ลูกสาวคนเดียวมาทำงานเต้นกินรำกินอย่างนี้

แต่ก็ช่วยไม่ได้ เธอชอบเต้นรำ อยากหางานทำมีรายได้ของตัวเอง เพราะไม่อยากขอเงินพ่อแล้วต้องถูกแม่เลี้ยงคอยซักฟอกค่อนแคะเหมือนกับเธอไปเบียดเบียนขอส่วนบุญ ทั้งๆที่นั่นมันก็เงินของบิดาบังเกิดเกล้าเธอแท้ๆ

ยังไม่พอยัยเกสรปากแดงยังชอบใส่ไฟเป่าหูพ่อว่าเธอจะกลายเป็นเด็กใจแตกเอา ถ้าเลี้ยงตามใจหรือให้เงินใช้เยอะๆ เคียงดาวจึงถูกจำกัดอิสรภาพรวมทั้งขอบเขตความคิด การแสดงออก และการใช้จ่ายไปด้วย

แต่นี่เงินที่เธอหามาเอง งานสุจริตที่เธอรัก สอนให้เธอได้กล้าแสดงออก ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เคียงดาวรู้ว่าเรื่องที่เจ๊สองแนะนำมันเป็นไปได้ยาก จึงไม่อ้อนวอนให้อีกฝ่ายหนักใจ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลบเครื่องสำอางค์ที่พอกโปะเพื่อช่วยเพิ่มอายุให้เธอดูเป็นสาวเต็มตัวออกเสียให้เกลี้ยง งานวันนี้เลิกช้ากว่าเวลาเรียนพิเศษของเธอ ถ้าขืนกลับบ้านผิดเวลา เป็นได้ถูกยัยเกสรจับผิด พลอยจะมาร้อนหูให้โดนนายเดชาซักฟอกดุด่าไปด้วย

ท่าทางเค้าชอบเธอนะยัยดาว เห็นมองจ้องตาเป็นมันตั้งแต่ตอนที่เต้นอยู่บนเวทีนั่นแล้ว

เพื่อนสาวแอบกระซิบเมื่อหนุ่มหน้าเข้มซื้อเครื่องดื่มน้ำผลไม้ที่เธอเพิ่งไปเต้นเปิดงานกำลังจ้องมองมาทางนี้ด้วยดวงตาวับวาวส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้

เคียงดาวในวัยแตกเนื้อสาวอดจะตื่นเต้นไม่ได้ เพราะหน้าตาของเขาหล่อเหลาคมคายเหมือนพวกลูกครึ่ง เล่นเอาเธอหายใจแทบไม่เป็นจังหวะทีเดียว

หนุ่มนั่นเห็นเธอสบตา ก็ยกมือทักทาย พร้อมส่งยิ้มหวาน คนมองเลยหลบสายตาคมคายแสดงออกชัดเจนว่าชื่นชอบชื่นชมอย่างเก้อเขิน

เชอรี่หัวเราะขำเบาๆ ดูท่าจะพูดภาษาไทยไม่ได้ ไม่งั้นคงพุ่งเข้ามาขอเบอร์โทรศัพท์แล้ว

ช่างเขาเหอะรี่ ฉันต้องรีบกลับแล้ว เดี๋ยวแม่เลี้ยงเป็นได้จับผิด ถูกพ่อตัดค่าขนมอีก ไปล่ะ

เธอและเชอรี่ลงบันไดเลื่อนมา แล้วแยกกันที่หน้าห้างสรรพสินค้า เคียงดาวเห็นเขาเดินตามเธอ จึงรีบโบกรถแท็กซี่กลับบ้าน ตอนแรกก็อดตื่นเต้นไม่ได้ที่ได้รับความสนใจจากหนุ่มหล่อ แต่พอถูกตามตื้อกลับเกิดกลัวขึ้นมาเสียดื้อๆ

รถแท็กซี่ที่นั่งแล่นมาถึงปากซอยเธอก็บอกให้คนขับจอด เพราะไม่อยากให้ผิดสังเกตแม่เลี้ยงที่คอยจับผิด เวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ ซอยเสรีเมื่อเจ็ดปีก่อนยังไม่พลุกพล่านเช่นเดี๋ยวนี้

ความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจว่าตัวเองถูกสะกดรอยตาม ทำให้เท้าเล็กๆรีบจ้ำให้ถึงบ้านกลางซอยเร็วที่สุด

คุณครับ..คุณ... เสียงเรียกภาษาไทยแปร่งหู เคียงดาวไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะตามเธอมาถึงบ้าน จากก้าวเร็วๆ เธอเปลี่ยนสเต็ปเป็นวิ่ง แต่แล้วเสียงดังไล่หลังเหมือนเสียงปืนทำให้เธอหยุดและหันไปมอง ก็เห็นเขากำลังล้มไปกับพื้น พยายามจะตะเกียกตะกายเข้ามาหาเธอ เคียงดาวยืนตะลึง จนเขามาถึงตัว

“help…me….please” ภาษาอังกฤษกระท่อน ก่อนผู้ชายคนนั้นจะล้มคะมำมาหา ร่างเล็กบอบบางกว่ารับไว้ได้ทัน เสียงฝีเท้าของคนไม่ต่ำกว่าสองคนวิ่งมาทางนี้ เคราะห์ดีที่แสงสว่างวาบจากไฟหน้ารถที่แล่นสวนมาจากท้ายซอย ทำให้พวกมันตกใจวิ่งกลับไปทางปากซอย

เกิดอะไรขึ้นน่ะ...อ้าวหนูดาว...แล้วนี่ใคร เป็นอะไรกัน? คนจากบนรถลงมาถามไถ่ เมื่อผู้ชายคนนั้นทิ้งร่างทั้งร่างและเรี่ยวแรงทั้งหมดบนตัวเธอที่โงนเงนรับน้ำหนักของร่างใหญ่นั่นแทบไม่ไหว

ดาวไม่รู้เหมือนกันค่ะพี่พร...จู่ๆเค้าก็วิ่งมาขอความช่วยเหลือ ดวงหน้าเล็กตื่นตระหนก

พรทิพย์พยาบาลสาวที่กำลังจะไปทำงานพิเศษที่คลินิกช่วยเธอพยุงร่างใหญ่โตไว้

เขาถูกยิงนี่ดาว ไป พาไปขึ้นรถพี่เร็ว เดี๋ยวจะตายเอาเสียก่อน

สถานการณ์เฉพาะหน้า ไม่ให้โอกาสเธอมีทางเลือกใด นอกจากช่วยกันพยุงผู้ชายปริศนาคนนั้นไปขึ้นรถของพี่พรทิพย์...พยาบาลสาวรุ่นพี่ พาเขาไปรักษาที่คลินิกใหญ่ที่เธอทำงานอยู่เพื่อผ่าตัดกระสุนปริศนาและทำแผล เคียงดาวนั่งเฝ้าผู้ชายหน้าเข้มผู้ไม่น่าไว้วางใจอยู่ค่อนคืนจนเขาฟื้นขึ้นมา

ผมชื่อนัจมฺอัลดิน

คุณเป็นคนประเทศไหน?แน่ใจว่าไม่ใช่คนไทยแน่ๆ ภาษาไทยของเขากระท่อนกระแท่นแปร่งหู

คีกิสต้าห์

นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินประเทศชื่อแปลกประหลาดนั่น

 

ห้าวันในคลินิกพิเศษที่พี่พรทิพย์ทำงานอยู่ เพียงพอที่จะทำให้ร่างกายแข็งแรงในวัยหนุ่มฉกรรจ์ของนัจมฺอัลดินฟื้นตัว เธอขึ้นรถแท็กซี่ไปส่งเขายังโรงแรมที่พัก สภาพห้องที่ถูกรื้อค้นกระจุยกระจายทำให้เขารีบพาเธอกลับออกมาหน้าตาตื่น

ผมกำลังถูกตามล่าดวงหน้าเข้มเป็นกังวล

คุณทำงานผิดกฎหมายใช่มั้ย? ฉันไม่อยากซวยไปด้วยหรอกนะ

โปรดเชื่อใจผมนะเคียงดาว...คุณรู้ว่าผมไม่โกหก

เธอที่ควรจะแยกตัวจากมา หลังจากได้ให้ความช่วยเหลือตามหน้าที่พลเมืองดี ในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน กลับไม่อาจทอดทิ้งเขาไว้ในซอยเปลี่ยวข้างโรงแรมได้

เคียงดาวพาเขามายังบ้านเช่าทรุดโทรมท้ายซอยที่ไม่มีคนเช่าอาศัย บ้านเช่าที่ยัยเกสรเรียกว่าบ้านผีสิง เพราะเป็นบ้านเก่าที่แม่เธอหัวใจวายเสียชีวิตที่นี่ แน่นอนไม่มีคนเช่า และไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามา ที่นี่ปลอดภัยสำหรับเขา แต่ไม่ปลอดภัยสำหรับหัวใจเธอ

คุณอยู่ที่นี่ได้มั้ย?

ดวงตาของคนไม่มีทางเลือก มองกวาดสภาพบ้านไม้เก่า เต็มไปด้วยหยากไย่ก่อนพยักหน้า

ร่างเล็กเดินไปฉวยไม้กวาดมาปัดหยากไย่ทำความสะอาดให้เขาอยู่อาศัยไปก่อน ไม่รู้ทำไมต้องให้ความช่วยเหลือ ให้ที่พักพิงกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า อาจจะเพราะคำพูด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจเปิดเผยของเขา

โปรดเชื่อใจผมนะดาว...คุณรู้ว่าผมไม่โกหก

เด็กสาวอายุสิบเจ็ดปี ได้ใกล้ชิดผู้ชายหล่อเหลา เกิดเป็นความรักครั้งแรกในชีวิต

แต่นั่นมันก็เจ็ดปีมาแล้ว...เขาไม่กลับมา...สัญญาไม่เป็นจริง...เธอควรจะละทิ้งความหวังลมๆแล้งๆจากคนที่ไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลยหลังจากไป...มองไปข้างหน้า ก้าวเดินไปหาอนาคตด้วยตัวเองได้ตั้งนานแล้ว

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

553 ความคิดเห็น

  1. #240 oopearnqoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 17:40
     สงสารทั้งสองคนเข้าใจผิดเเล้วเหมือนรัยจะเข้าใจถูก
    #240
    0
  2. #141 Aqualeaf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:08
    สู้ๆไรเตอร์จะรออ่านต่อไปครับผม
    #141
    0
  3. #93 วรรณนากา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:29
    น่าสนคะ
    #93
    0
  4. #81 waeD" (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:15
    สงสารทั้งหนูดาวและพระเอกเลยค่ะ

    ขอบคุณที่มาอัพค่ะคุณรัชริล
    #81
    0
  5. #80 รานังคูลัส (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:02
    มาแล้วอีกตอน
    ขอบคุณมากค่ะ
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #80
    0
  6. #79 jeabkiss (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:41
    สงสารหนูดาวจัง

    พระเอกจะทำยังไงกับหนูดาวกันล่ะทีนี้ลุ้นๆค่ะ

    #79
    0
  7. #78 yuechan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:11
     คนเราหากไม่จำเป็นมีหรือจะยากทำในสิ่งที่ทำให้ตัวเองดูแย่
    #78
    0
  8. #77 timmiko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:17

    ไม่อยากจะเชื่อเลย พระเอกมักหูเบา ตาฟ่าง 555+ เห็นแล้วคิดเองเสร็จสับซะงั้น

    มาอัพอีกนะคะ รออ่านอยู่

    #77
    0
  9. #76 JOON JOON (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:27
    รอตอนต่อไปนะจ๊ะ นานแค่ไหนก็จะรอ555555
    #76
    0
  10. #75 mastertonnz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:06
    รอนานมากกกกเลยคะไรเตอร์

    แฮะ แฮะ มาช้ายังดีกว่าไม่มาเนอะ
    #75
    0
  11. #74 dekbanna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 08:39
    7 ปี เวลาสำหรับคนที่รอมันนานมากนะจ๊ะ
    #74
    0
  12. #73 porb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2554 / 08:25
     รอต่อค่ะ
    #73
    0