[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 7 : [Chu] ฉากเรียกน้ำตา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 ส.ค. 56

ความรักเอย ซึ่งนำพาความเจ็บปวด
ความรักเอย เจ้าเสมือนมีดกรีดแทง
ความรักเอย สุขของเจ้าไม่ลืมเลือน

รักนั้นหรือ คือการ แก่งแย่งชิง?
ข้าคงสิ้น กลิ่นทวยหอมไว้เชยชม

หากรักนั้น เกรงไว้ด้วยความเจ็บ
เหมือนแก้เคล็ดรักเลิกๆเดี๋ยวก็หาย
แต่รักนั้นหากไม่ใช่การงมงาย
เมื่อมันคลายความเจ็บปวดจางหายไป

โดย :: จัส

 



คยูฮยอนพาเรียวอุคกลับมาที่คอนโด ระหว่างทางมีแต่ความเงียบปกคลุมทั้งสอง


คยูรู้ดีว่าเรียวอุคกำลังคิดหนักเรื่องอะไรจึงยังไม่พูดหรือถามอะไรออกไป
แต่ในใจของตัวเองรู้ดีว่าซีวอนไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปบอกซองมิน เพราะซีวอนนั้นไม่อยากเห็นซองมินต้องเสียใจแน่นอน ต่างจากเรียวอุคที่ไม่ยอมพูดอะไรเก็บไปคิดคนเดียวตลอด



"เดี๋ยวผมทำแผลให้นะ"

เรียวอุคพูดขึ้นก่อนที่จะทิ้งให้คยูฮยอนนั่งรออยู่ที่เตียง  ทั้งๆที่วันนี้คิดว่าจะเป็นวันของตัวเองแล้วแท้ๆกลับมีเรื่องที่ทำให้เสียน้ำตาอีกจนได้   สักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลนั่งข้างๆของร่างสูง

ชุดสำลีลงกับเเอลกอฮอล์เอื้อมมือไปเเตะเบาๆที่รอยช้ำตามใบหน้าของอีกคน  คยูสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสำลีนั้นสัมผัสกับหน้าตัวเอง เต็มไปด้วยความแสบและปวด แต่คิดว่าคงเจ็บปวดไม่เท่ากับเรียวอุคในตอนนี้หรอก


"เจ็บเหรอ ผมขอโทษนะ"

เรียวอุคพูดก่อนจะเบามือลง มือหนาของอีกคนเอื้อมมาจับมือเล็กๆของเรียวอุคไว้ ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้ามาประทับริมฝีปากกับอีกคน ก่อนจะถอนออก


"ผมว่า เราอย่าเพิ่งเจอกันสักพักเลยนะคยู"

เรียวอุคพูดพลางก้มหน้าลงต่ำไม่ยอมสบตากับร่างสูง ที่ตอนนี้กำลังอึ้งกับสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังพูดออกมา น้ำตาเริ่มไหลอีก บทบาทคนเจ้าน้ำตานั้น ควรจะเป็นของเรียวอุคอย่างแท้จริง นี่คือสิ่งที่สร้างขึ้นมาเพื่อคู่กับตัวเขาเอง


...น้ำตา...

คยูฮยอนนิ่งได้สักพัก ตอนแรกตั้งใจจะพูดปลอบไม่ให้เรียวอุคคิดมาก
แต่พอได้ยินอีกคนพูดแบบนั้นทำให้หัวใจเขาหล่นวูบไปเลยทีเดียว รวมถึงอาการชาที่หัวใจแปลกๆแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

มองดูคนตัวเล็กที่ก้มหน้าสะอึกสะอื้น ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าอีกคนเข้ามาไว้ในอ้อมกอด


...ที่เงียบตั้งนาน เพราะคิดเรื่องนี้อยู่สินะ...


ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดกำเสื้อของอีกคนไว้แน่น ความรู้สึกเจ็บในหัวใจไม่สามารถกลั่นออกมาเป็นคำพูดหรืออธิบายได้ มืออุ่นๆของคนตัวสูงเลื่นอขึ้นมาลูบผมนุ่มๆอย่าปลอบโยน



"ผมขอโทษที่ทำให้คุณเจอแต่เรื่องร้ายๆ ผมขอโทษที่ดึงคุณเข้ามา...ขอโทษนะเรียวอุค"


รู้ว่าตัวเองผิดมาตั้งแต่ต้น ผิดตั้งแต่เริ่มไปใกล้กับเรียวอุคจนห้ามใจตัวเองไม่อยู่ จนถึงตอนนี้ในใจก็ไม่อยากจะเสียเรียวอุคไป
แต่หากมองไปอีกด้านหนึ่ง

ซองมินจะเป็นยังไง ต้องกลับมาทบทวนความหลังของตัวเองกับซองมิน
ความทรงจำที่มีแต่เรื่องดีๆซะส่วนใหญ่ รอยยิ้มของซองมินก็ยังอยู่ในหัวของคยูอยู่เสมอๆ
แต่เมื่อกลับไปมองคนที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ก็อยากให้เขาอยู่ข้างๆเหมือนกัน



"คยู...ฮึก....ผม"

เรียวอุคสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอด พยายามที่จะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ได้ เพราะมันมีอะไรที่หนักกว่านั้นมากกว่าหนักใจเรื่องคำพูด


"ผมจะไปตามที่คุณบอก แต่สัญญากับผมได้ไหมว่าคุณจะดูแลตัวเอง"


ร่างสูงพยายามข่มเสียงของตัวเองให้ปกติที่สุด รอคำตอบจากอีกคนแต่ก็ไม่มีคำตอบกลับมา มีเพียงเสียงที่บ่งบอกว่าตอนนี้อีกคนนั้นเจ็บปวดมากเพียงใด




เรียวอุคได้แต่ร้องไห้ ทำอะไรไม่ได้แม้แต่รั้งอีกคนไว้ เพราะคยูไม่ใช่ของเรียวอุค แต่คยูเป็นของซองมิน เรียวอุคคิดเช่นนั้น



คยูฮยอนไม่อยากจะไปในตอนนี้ กอดคนตัวเล็กไว้แน่น

จนสักพักเสียงร้องไห้นั้นได้ขาดช่วงไป คนตัวเล็กได้หลับอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองไปแล้ว วางเรียวอุคกับที่นอนนุ่มๆจัดการห่มผ้าให้เสร็จสรรพ ก่อนจะเดินไปปรับเเอร์ให้อากาศอุ่นกว่าเดิมเพราะรู้ดีว่าเรียวอุคไ่ม่ชอบความหนาว


ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก...



สองสามวันแล้วที่เรียวอุคไม่ได้ติดต่อกับคยูฮยอน คิดถึง...ก็ใช่ หรืออะไรหลายๆอย่างก็ใช่...

วันนี้ฮยอกแจมาหาเรียวอุคที่บ้าน

"นายดูโทรมไปนะ" ฮยอกแจพูดขึ้น มองหน้าเรียวอุคที่ดูเหมือนจะตอบๆลงกว่าเดิมเยอะ

"ฉันน่ะเหรอ ก็ปกตินี่" ว่าแล้วก็ยื่นน้ำเย็นๆที่ถือในมือให้เพื่อน ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ

"ช่วงนี้นายว่างงานใช่มั้ยเรียว"

"ใช่เลย ฉันแทบจะขึ้นอืดอยู่บ้านแล้ว= =" พูดแล้วเกาหัวเเกรกๆยิ้มให้เพื่อน

"นายไปทำงานที่ร้านฉันมั้ย พี่ซองมินชอบนายมากๆเลย"

"เอ่อ....มันดีเหรอ?" พูดแล้วอ้ำอึ้ง แค่ได้ยินชื่อซองมิน เรียวอุคก็ชาไปหมดทั้งตัวแล้ว จะหนีไปให้ไกลจากสองคนนี้แต่ก็หนีไม่พ้นสักที เฮ้อ!

"นะๆๆๆๆๆ *O*" ฮยอกคาดคั้นเพื่อน จนเรียวอุคเริ่มจะใจอ่อน

"อื้ม เอางั้นก็ได้"

นั่นแหละ เรียวอุคถึงหนีคยูกับซองมินไม่พ้นสักที



ร้านอาหารของซองมิน

เรียวอุคมาทำงานที่นี่วันแรก ได้รับการตอบรับอย่างดีจากซองมินด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร รวมถึงการพูดการจา ทำให้รู้ว่าซองมินนั้นดีเพียงใด อย่างที่ซีวอนบอก

"เรียวอุค ไปหั่นผักในครัวให้ฉันหน่อยสิ ฉันขี้เกียจ-.-" ฮยอกเดินมากระซิบบอกเรียวอุคที่กำลังยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าร้าน ส่ายหัวน้อยๆให้กับเพื่อนจอมขี้เกียจแต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรแล้วเดินเข้าไปในครัว

"ไหนบอกจะพาเพื่อนมาช่วยไงฮยอก ทำไมมาเร็วนักล่ะ"
เสียงของคนคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้เรียวอุคปัดความรู้สึกในใจออก คงจะคิดถึงคยูมากไปสินะ ถึงได้ยินเสียงคนอื่นเป็นคยูขนาดนี้ เรียวอุคนี้บ้าไปแล้วจริงๆ

"ว่าไง ฮยอ...." เสียงฝีเท้าของคนอีกคนเดินเข้ามาใกล้ๆ เรียวอุคหันกลับไปมองทางด้านหลังว่าเป็นใคร

ทั้งสองหยุดชะงักเมื่อมองกันและกัน

...คยู...
ตัวของคยูฮยอนเองก็อึ้งไปอยู่พักใหญ่ เมื่อมองเห็นเรียวอุคอยู่ตรงหน้าแถมยังใส่ชุดพนักงานร้านของที่นี่อีกด้วย เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าเรียวอุคไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วกลับกลายเป็นฮยอกแจที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก จ้องมองคยูตาเเป๋ว

"พี่ซองมินรอนายอยู่ข้างนอกแหน่ะ"ฮยอกแจพูดก่อนจะหันหน้าไปที่หน้าร้าน คยูจำยอมที่จะต้องเดินออกมาหาซองมินแต่ในใจนั้นอยากคุยกับเรียวอุคอยู่มากไม่น้อย

...มาที่นี่ได้ไงกันเรียวอุค...

ร่างสูงเดินเข้าไปหาซองมินที่ยืนสั่งพนักงานในร้านให้ทำงานอย่างเป็นระบบ เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปกอดซองมินโดยไม่สนใจสายตาประชาชน(กล้านะเธอ)

"คยู ฉันทำงานอยู่นะ" พูดแล้วตีมือของคนรักเบาๆแต่ก็อมยิ้มอยู่ดี เพราะซองมินเป็นคนเก็บอาการไม่ค่อยเก่งจึงทำให้คยูชอบแกล้ง

"ก็ทำไปสิ" พูดแล้วยิ้ม ก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มซองมิน พนักงานในร้านถึงกับอ้าปากค้างกับความกะล่อนของคยูไปพักใหญ่

"คยู!" พูดแล้วตีแขนของคยูฮยอนแรงๆ แล้วดันตัวเองออกจากอ้อมกอด ก่อนจะมองหน้าของร่างสูงด้วยใบหน้าที่เขินอาย

"ซองมินเก็บอาการไม่เก่งนี่นา ฮ่าๆ น่ารักดี" ว่าแล้วก็ไม่วายเอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มๆของคนตัวเล็ก

"อายเขาบ้างสิ = =" พูดแล้วปัดมือของคนรักออก

"ผมไม่อาย~"

"คยูบ้า!" พูดแล้วก็เดินหนีคยูไปหลบในครัว เห็นเรียวอุคกำลังหั่นผักพลางพูดคุยกับน้องชายตัวเองไป ซองมินชอบที่เรียวอุคดูเป็นคนซื่อๆออกจะเหมือนตัวเอง แถมยังน่ารักด้วย เดินตรงเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่

"ว่าไงเรียวอุค ทำงานเป็นยังไงบ้าง?"

"ดีมากๆเลยครับ ขอบคุณนะฮะพี่ซองมิน^^" เรียวอุคหันกลับมาตอบซองมินก่อนจะยิ้มอย่างเป็นมิตรให้

"ซองมินคร้าบบบ~" เสียงของคนคุ้นทั้ง เรียวอุค และซองมิน ดังขึ้นมา ก่อนที่จะตามมาด้วยร่างของเจ้าของเสียง

"อะไรคยู" ซองมินหันหน้าไปตะคอกกลับ

"...." แต่แทนที่คยูฮยอนนั้นจะใช้เล่ห์เหลี่ยมของตัวเองง้อซองมิน กลับต้องนิ่งเงียบเมื่อเห็นเรียวอุคกำลังยืนอยู่ข้างๆกับซองมิน ร่างสูงหยุดชะงักไปก่อนจะมองหน้าเรียวอุคเหมือนต้องการจะพูดอะไรแต่ก็พูดอะไรไม่ได้เพราะซองมินยืนอยู่ข้าง แสดงถึงความสองใจของคยูมากเพียงใด

"เงียบทำไมเหรอ?" ซองมินเห็นความเงียบผิดปกติของคนรักตัวเองเลยต้องเอ่ยถาม

"เปล่าครับ"  คยูฮยอนพูดก่อนจะยิ้มน้อยๆให้กับซองมิน ทำเอาซองมินงงกับการกระทำของคนรัก

"ไม่สบายอีกแล้วเหรอ?" พูดแล้วเดินไปหาร่างสูง ก่อนจะใช้มือเตะหน้าผาก "เอ...ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา แล้ววันนี้ที่รักของซองมินเป็นอะไรนะ" พูดแล้วทำท่าครุ่นคิดสักพักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มของคนร่างสูง

เรียวอุคซึ่งทนดูเหตุการณ์อยู่เมื่อเห็นภาพบาดตาแบบนั้นก็กลั้นน้ำตาและความเจ็บปวดเอาไว้ข้างในใจ

...เลิกอ่อนเเอสักทีเถอะนะเรียวอุค...

กำมือตัวเองแน่น ตัวสั่น คยูฮยอนที่มองเห็นเรียวอุคเป็นเช่นนั้นก็รู้และเข้าใจความรู้สึกของอีกคน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"ผมหายแล้ว^^"

พูดแล้วยิ้มให้กับซองมิน จากนั้นซองมินก็ขอออกไปดูร้านกับฮยอกแจ ปล่อยให้เรียวอุคอยู่กับคยูฮยอนกันสองคน ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รวมพ่อครัวและผู้ช่วยที่อยู่ในครัว

"คุยกับผมหน่อยได้ไหม" ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาอีกคนที่ตอนนี้ก้มหน้านิ่ง

"..."เรียวอุคนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบคำถาม ทำให้คยูฮยอนต้องลากออกมาคุยกันข้างหลังร้านซึ่งเป็นที่ปลอดคน

"คุณมาทำงานที่นี่ทำไม?" หลังจากหามุมที่ปลอดคนได้ คยูก็ปล่อยแขนของเรียวอุคออก ก่อนจะจ้องหน้าแล้วเอ่ยถาม

"ก็ผม..." ในใจของเรียวอุคตอนนี้ไม่มีทำคำตอบใดๆที่จะบอกกับร่างสูงที่ยืนมองตัวเองอยู่

"คุณไม่อยากเจ็บปวดอีก...แล้วคุณมาที่นี่ทำไม? ตอบผมสิเรียวอุค" คยูเอ่ยคำถามขึ้นมาอีกครั้งแล้วใช้มือทั้งสองจับที่ไหล่ของคนตัวเล็กไว้

"ก็ผม..."

"?"

"ผมไม่รู้..."ก้มหน้าพูด น้ำตาของตัวเองก็เริ่มไหลอีกครั้ง คนตัวเล็กยกมือขึ้นปาดน้ำตาเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็นความอ่อนแอของตัวเอง






"คุณกำลังทำบ้าอะไรอยู่"

พูดแล้วดึงอีกคนมาสวมกอดแน่น สูดดมรับความหอมของคนในอ้อมกอดที่ตัวเองไม่ได้สัมผัสเพียงแค่สองสามวันเท่านั้น แต่คยูฮยอนนั้นรู้สึกว่าเหมือนห่างกันหลายปีเหลือเกิน


คนตัวเล็กไม่สามารถเอ่ยคำขอร้องที่อยู่ในหัวใจตัวเองออกมาได้ ที่อยากจะรั้งให้คนที่อยู่ข้างๆนั้นอยู่ด้วยกันตลอดไป แต่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้


"ลาออกจากที่นี่ซะ"

คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ นิ่ง ถึงแม้คำพูดจะดูเหมือนใจร้ายไปหน่อยแต่ในใจนั้นกลับเป็นห่วงว่าอีกคนจะรู้สึกอย่างไรเมื่ออยู่ที่นี่ต่อไป


"ฮึก..."

คำตอบที่อยากได้ยินนั้นต้องสิ้นหวัง เพราะคำตอบที่ร่างบางตอบกลับมานั้นเป็นเพียงเสียงสะอึกสะอื้นบ่งบอกถึงความเจ็บปวด กำลังคิดว่าคำพูดที่คนร่างสูงกำลังบอกนั้นแสดงถึงความห่วงใยหรือเป็นการไล่ตัวเขาเองให้ไปไกลๆกันแน่ ความเจ็บปวดที่มีอยู่มันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เม้มริมฝีปากตัวเองก่อนจะดันตัวออกจากอ้อมกอดที่อบอุ่นและโหยหา  เงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยสายตาที่แข็งกร้าวต่างจากเมื่อกี๊โดยสิ้นเชิง


"คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร? คิดอยากจะไล่ก็ไล่งั้นเหรอ ผมก็คนนะ มีความรู้สึกมีหัวใจ เจ็บเป็นร้องไห้เป็น ผมก็เหมือนกับเค้า...เค้าคนนั้นของคุณเพียงแค่ผมมาช้ากว่าเค้าเอง ถ้าคุณไม่อยากเห็นผมแล้วผมไปจากคุณตอนนี้ก็ได้"

พูดเสร็จก็ไม่รออีกคนได้เห็นน้ำตาของตัวเองอีก เดินเฉียดไหล่ร่างสูงออกไป แต่เพียงก้าวเท้าออกไปเท่านั้นร่างสูงก็ยื่นมือมากันจากทางด้านหน้า ส่วนอีกมือหนึ่งนั้นฉุดแขนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้าของตัวเองอีกครั้ง


"เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะ"


"ไม่ดีใจรึไง คุณจะได้มีความสุขกับเค้าสักที ไม่ต้องมีผมมาให้คุณแคร์คุณจะได้ให้ใจไปกับซองมินเต็มๆไง ผมจะเป็นจะตายยังไง คุณก็ไม่ต้องมาสนแล้วนิ่"

กลั้นกลืนพูดสิ่งที่ตัวเองเก็บความรู้สึกไว้มานานแสนนาน ตั้งแต่วันที่รู้เรื่องของคยูฮยอนและซองมิน


"เลิกประชดผมสักทีได้ไหมเรียวอุค มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ"


"มันไม่ใช่อย่างนั้น อย่างนี้ แล้วมันอย่างไหน? ให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าคุณแคร์ผมมากกว่าเค้างั้นเหรอ?"

พูดทั้งตัดพ้อคนตรงหน้า ใช้มือปัดมือหนาของอีกคนที่อยู่ตรงไหล่ออก

ร่างสูงพยายามจะรวบแขนอีกคนเพื่อให้ใจเย็นมากกว่านี้ แต่ด้วย ความโกรธ น้อยใจ เจ็บปวด ของเรียวอุคที่มันมาผสมรวมกันตอนนี้มันยากที่จะเย็นลง ทั้งทุบทั้งตีอีกคนไม่หยุด

มือของร่างบางพลั้งไปโดนที่หน้าของคยูฮยอนเต็มแรง จนใบหน้าขาวๆนั้นออกสีแดงเป็นรอยมือชัดเจน


เรียวอุคหยุดการกระทำของตัวเองแล้วสะอึกสะอื้น อารมณ์โกรธที่มีอยู่ในตอนนี้มีลดน้อยลงเมื่อเห็นรอยแดงๆบนใบหน้าของอีกคน ขาก็ไม่มีแรงทรุดลงไปกับพื้นแล้วปล่อยโฮออกมา 


ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ ตั้งแต่เจอคยูฮยอนก็คิดว่ามันกำลังจะไปได้ดี กว่าจะรู้ว่าคยูฮยอนนั้นมีใครอีกคนก็เผลอรักไปหมดใจแล้ว ถอนตัวออกมาไม่ได้จึงต้องยอมอยู่กับอีกคนแบบลับๆ เจ็บบ้าง สุขบ้างปนๆกันไป แค่นั้นชีวิตทั้งชีวิตของ
คิมเรียวอุค ก็ดูดีขึ้นมาเยอะ เพียงแค่มีคนชื่อ คยูฮยอนอยู่ใกล้ๆแค่นั้นคนที่เคยอ่อนแอก็ยังพอมีความสุขและเข้มแข็งขึ้นมาบ้าง


"ผมก็เหนื่อยไม่แพ้คุณหรอกนะเรียวอุค"

ร่างสูงพูดแล้วพยุงตัวอีกคนให้ลุกขึ้นแล้วดึงมาสวมกอด เรี่ยวแรงของเรียวอุคในตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว จึงไม่ขัดขืนกอดตอบแล้วซบหน้าที่ไหล่กว้าง

...เมื่อไหร่ความทรมานจะจบลงเสียที....


"ถ้าคุณอยู่ที่นี่แล้วมีความสุขผมจะไม่ไล่คุณเลย แต่นี่มันไม่ใช่ มันมีแ่ต่ทำให้คุณเสียน้ำตาเข้าใจไหมเรียวอุค" พูดแล้วยื่นมือไปเกลี่ยน้ำตาของอีกคนให้หมดไป

"ขอเวลาผมสักพักได้มั้ย ผมอยากอยู่ที่นี่...."


"ผมไม่เข้าใจว่าคุณจะอยู่ที่นี่ทำไม"


"..." ไร้คำจากอีกคนในอ้อมกอด


ที่เรียวอุคคิดตอนนี้มีเพียงแต่อยากจะไถ่โทษอะไรให้กับซองมินบ้าง เพราะการกระทำที่ตัวเองทำไปมันไม่ควาได้รับการให้อภัยเมื่อซองมินรู้แล้วคงจะเกลียดตัวเองแน่ๆ แต่ก็ตัวเองก็คงจะโล่งใจขึ้นบ้างที่ตัวเองนั้นยังได้ทำอะไรให้ซองมินบ้าง

น้ำตาของเรียวอุคหมดลง จึงมาที่หลังร้านของซองมิน เห็นซองมินกำลังวุ่นกับการหาตัวคยูฮยอนอยู่นั่นเอง

ซองมินมองเห็นเรียอุคเดินเข้ามาจากทางหลังร้านก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย แถมตายังแดงบวมอีกต่างหาก สักพักก็เห็นคนรักของตัวเองนั้นเดินออกมาตามกันติดๆ จึงเกิดข้อสงสัยอยู่มาก เดินเข้าไปหาคนตัวสูง

"เรียวอุคเป็นอะไรเหรอคยู?"

"ทะเลาะกับแฟนน่ะครับ ผมเลยเข้าไปปลอบ ไม่มีอะไรหรอก^^" พูดแล้วก็ยกมือวางบนที่หัวของคนตัวเล็กก่อนจะขยี้ไปมา จนซองมินต้องตีมือเบาๆ

"ไปซื้อของด้วยกันหน่อยสิ"

"ไปสิครับ" พูดแล้วก็จูงมือพาซองมินเดินออกไป สายตายังคงเหลียวไปมองเรียวอุคที่ยุ่งอยู่กับงานในครัวของตัวเองอยู่



 

-------------------------100%------------------------

 

15 ก.ย. 53

studio  theme. 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5763 PiggyHyuk (@eunjaejae1986) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 16:27
    เอาคยูใส่หม้อถ่วงน้ำที...
    #5763
    0
  2. #5719 khunnuneed (@khunnuneed) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:06
    เห้อ!!!ปล่อยอุคเถอะ
    #5719
    0
  3. #5694 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:14
    คยูคนเห็นแก่ตัว เจ้าชู้++++++
    #5694
    0
  4. #5611 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 11:16
    สงสารทั้งอุคทั้งมินเลยอ่ะ คยูทำไมไม่ปล่อยอุคไปซักที
    #5611
    0
  5. #5525 Nok Yaki (@newmarukoe28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:41
    สงสารอุคกี้ กับมินนี้ จัง..... TT.TT
    #5525
    0
  6. #5461 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 02:23
    ดราม่า T_______T
    #5461
    0
  7. #5435 annie137 (@luvminnie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 18:30
     สงสารเหล่าเคะน้อยจังเลย
    #5435
    0
  8. #5409 ForestFlower (@forestflower) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 11:09
    มินของฉานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #5409
    0
  9. #5402 Sei_03800 (@deidarasasori) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 08:24
    กี้ แกร้ายมาก
    มินอุคน่าสงสารที่สุดใน5โลก8โลกT_T
    #5402
    0
  10. #5398 TheLastManStanding137 (@punjabra) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 00:27
     อุคเราเชียร์ให้นายตีตัวออกห่างจากกี้ว่ะ ถ้าเราเจออย่างนี้ก็ไม่ไหวนะถึงแม้จะรักมากก็ตาม
    อิกี้เป็นนาย(?)วันทองรึไง????
    นายไม่เลือก คนที่นายเอามาเป็นตัวเลือกมันเจ็บนะโว้ยยยย!!!!!!!! >> อินจัดอย่าถือสามันเลย >L<
    #5398
    0
  11. #5365 nachi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 11:01
    อุ๊ค นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

    คยูมันไม่ดีพอขนาดนั้น
    #5365
    0
  12. #5342 SquizzAmmy (@ammyclassic) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2555 / 20:37
    สงสารอุคน่ะ TT ทนเจ็บปวด ฮึกๆ
    #5342
    0
  13. #5297 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 10:51
    กี้แกเข้าใจความรู้สึกของ มินหรือเปล่าเนี้ย สงสารมินก็สงสาร สงสารอุคก็สงสาร
    #5297
    0
  14. #5277 kyumin0023 (@kiumin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 15:28
    อยากตบอิ๊คุณโจวจัง
    ทำเหมือนมินเป็นคนโง่ หักหลัง
    เหอะให้มินไปแล้วจะรู้สึก ชิส
    #5277
    0
  15. #5250 angsanasj (@angsanana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2555 / 23:33
    เกลียดคยูโว๊ยเกียดๆๆ
    #5250
    0
  16. #5147 LoveHae_KyuMin (@partyzigalee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 12:45
     เกลียดคยู เกลียดอุค สงสารมินอ่ะ
    #5147
    0
  17. #5072 solasola (@solasola) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 18:49
    อย่างไงก็ยังคงสงสารมินที่สุดเหมือนเดิม

    #5072
    0
  18. #5057 habu_habu (@habu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 14:56
    สงสารอ่ะ เรียวคงต้องอดทนหน้าดูเลย
    #5057
    0
  19. #5055 chumin (@chumin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 13:43
    มินก็ไม่รู้อะไรเลยยยย
    #5055
    0
  20. #4966 love-mini-min (@we-love-mini-min) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 16:25
    อุคผู้น่าสงสาร
    #4966
    0
  21. #4921 พริกหยวก (@ywis-vampirism) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 17:48
    ลาออกเถอะเรียวววว T^T
    อยู่ไปก็เจ็บเปล่าๆ
    #4921
    0
  22. #4901 137 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 13:31
    เจ็บแทน TT' คยูอุค ดีมั้ยหนอเรื่องนี้ ? ให้มินไปหาวอน
    #4901
    0
  23. #4860 Kid The Phantom Thief (@primo-decimo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 21:56
    สงสารทุกคนยกเว้นกี้
    นายช่าง........
    #4860
    0
  24. #4846 KiK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 19:14
    คยูเรียวเถอะสงสารเรียว TT '
    #4846
    0
  25. #4831 PK !!!* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 13:23
    เรื่องนี้คยูมินปะเนี้ยยย

    ทำไมดูเหมือนกี้ไม่รักมินเลยอะ
    #4831
    0