[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 15 : [Chu] ความทรงจำหวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ส.ค. 56



เรียวอุึคมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอยพิษไข้ได้หายไปหมดแล้วเหลือแต่พิษรักอย่างที่แม่ของตัวเองบอกจริงๆ ฝนที่ตกลงมาอย่างไม่คิดจะหยุดทำให้หวนนึกถึงวันเก่าๆ วันเก่าๆที่มีแค่ตัวเองกับคยูฮยอน.... วันเก่าๆที่มีแต่ความทรงจำดีๆ ความทรงจำที่มีแต่รอยยิ้ม

"เรียวอุคมากินข้าวได้แล้วลูก" เสียงใสๆของหญิงสาวดังมาจากข้างนอกห้อง เรียวอุคลุกขึ้นก่อนจะปาดน้ำตาออกแล้วเดินออกไปทานอาหารกับแม่ของตัวเอง

"อร่อยไหมลูก"

"อร่อยครับ" พูดแล้วก็ยิ้มจางๆให้กับคนตรงหน้า

"อร่อยก็ต้องกินเยอะๆ ไม่ใช่กินเหมือนคนไม่อยากกินอะไรเลยรู้ไหม" คนเป็นแม่พูดด้วยความเป็นห่วง เพราะถึงแม้ปากของลูกตัวเองจะบอกว่าอร่อยแค่ไหน แต่จำนวนการกินกับสีหน้าที่แสดงออกนั้นมันคนละทางกัน คาบหนึ่งข้าวเข้าปากเรียวอุคไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ แถมยังไม่สบายอีกต่างหาก ใครเขาจะไม่ห่วงกัน

"ก็ผมไม่ค่อยหิวนี่ครับ" พูดแล้วก็กินเข้าไปอีกสองคำ ก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วหยิบยาขึ้นมากิน แล้วยิ้มให้กับแม่ของตัวเอง

"ไม่หิวก็ต้องกินเยอะๆรู้มั้ย ลูกชายของแม่จะได้แข็งแรงกลับมาพักทั้งที" ฮโยฮยอนพูดแล้วก็เอื้อมมือมาลูบผมลูกชายตัวเองอย่างอ่อนโยน

"ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากอยู่ที่นี่กับแม่ตลอดไปจังครับ"

"ไอ้อยู่น่ะลูกจะอยู่ก็ได้ แต่ลูกน่ะจะอยู่ได้นานแค่ไหน"

"นั่นสิครับ...." คำพูดของฮโยฮยอนชวนให้ร่างบางคิดว่าตัวเองจะขาดผู้ชายอีกคนไปได้อีกสักกี่วัน เพราะห่างกันแค่สี่วันแค่นี้ก็คิดถึงแทบจะขาดใจ แต่ไม่รู้ว่าอีกคนหนึ่งจะเป็นเช่นเดียวกับตัวเองรึเปล่
า คิดแค่นั้นก็ท้อไปกว่าครึ่งแล้ว

"แม่แค่แซวเล่นนะไม่ได้อยากให้ลูกชายแม่เศร้า"


ทางด้านคยูฮยอน

ผ่านไป สี่วันแล้วที่คยูไม่ได้เจอเรียวอุค แถมยังไปหาไม่ได้เพราะที่บริษัทกำลังวุ่นกับการหาพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ให้กับลูกค้าที่บริษัทนำเข้ามา และงานอีกหลายอย่างที่ยังสระสรางไม่เสร็จตัวเองก็แทบจะบ้าตาย ติดต่ออีกคนไม่ได้สักทาง รู้ว่าอยู่ที่ไหนแล้วไปไม่ได้นี่ก็ยิ่งทำให้คลั่งยิ่งขึ้น ไม่รู้ว่าอีกคนเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ข่าวคราวเลย ยิ่งเรียวอุคไม่สบายอยู่ด้วยจะเป็นอะไรมากรึเปล่าก็ไม่รู้ คิดแล้วก็เครียดโว๊ยยยยยย

"จินยองขอกาแฟแก้วหนึ่ง"

"พี่กินกาแฟมาสี่แก้วแล้วนะ" สาวน้อยขัดขึ้น ก่อนจะเงยหน้าจากเอกสารทั้งหลายมามองพี่ชายตัวเองที่นั่งอยู่เหมือนผีก็ไม่ปาน

"เอามาเถอะน่า"

"ทำเหมือนอย่างกับอกหักซะงั้นล่ะพี่ ทะเลาะกับพี่ซองมินมาอ่อ???"

"เปล่า..."

"แหน่ะ ถามยังบอกว่าเปล่าอีก อย่างกับคนเพิ่งเลิกกับแฟนมางั้นแหละ"

"ไปเอากาแฟมา"

"ค่าๆ"

เมื่อผู้เป็นพี่ส่งเสียงอาฆาตมาให้ด้วยสาเหตุที่ว่าอาจจะไปพูดอะไรกระตุกต่อมเฮิร์ทของพี่ชายตัวเอง จินยองก็รีบออกไปชงกาแฟเอามาให้พี่ชายทันที

คยูฮยอนมองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วอดีตเมื่อวันเก่าๆก็หวนคืนสู่ห้วงความทรงจำ

สองปีที่แล้ว

"ซองมินหันมายิ้มให้ผมหน่อยนะ"

"ไม่เอาอ่ะคยู ฉันไม่ชอบถ่ายรูปนี่นา" ร่างบางพูดแล้วก็ปัดๆกล้องที่ร่างสูงกำลังเล็งมาที่ตัวเอง

"น่านะที่รัก" พูดแล้วก็เดินเข้าไปใกล้ๆกับร่างบางแล้วโอบอีกคนไว้อย่างรวดเร็ว

"คยูไม่เอาๆๆๆ" พูดแล้วคนน่ารักก็หันไปทุบหน้าอกกว้างของอีกคน

"อย่าดิ้นซี่..." กระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก ก่อนจะหอมแก้มคนตัวเล็กฟอดใหญ่ๆแล้วรีบออกห่างจากซองมินทันที

"คยูบ้า!" ซองมินพูดด้วยใบหน้าที่แดง แดงไปด้วยความเขินอาย คนก็เยอะ อากาศก็ร้อนยังจะมาเล่นอะไรไม่รู้อีก

วันนี้ทั้งสองคนออกมาเที่ยวกันที่สวนสนุกในวันหยุด ตอนแรกจะไปทะเลกันแต่ซองมินไม่ชอบไปที่มีอะไรเค็มๆ(หมายถึงทะเลเหรอมิน? - -) ก็เลยงอแงมาสวนสนุกแทน คยูเองก็ไม่ได้ว่าอะไรคนรัก แต่กลับเต็มใจที่จะพามาด้วยซ้ำ แต่ถึงมาก็เท่านั้น เพราะทั้งสองคนไม่ได้คิดที่จะมาเล่นเครื่องเล่นอยู่แล้ว คยูพกกล้องมาด้วยหวังเพียงจะถ่ายรูปซองมินเอาไว้ให้มากที่สุด เก็บภาพต่างๆเอาไว้มากมายเพื่อ

"คยู อยากกินไอ้นั่น"

"ทำตัวเหมือนเด็กๆเลยนะ" พูดแล้วก็ยีหัวคนรักจนยุ่งแล้วเดินไปซื้ออมยิ้มให้กับอีกคน

"คยูก็" พูดแล้วก็ทำหน้าหมุ่ยจัดทรงผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง

สามปีแล้วที่ทั้งสองคนคบกัน ความหวานยังคงเสมอต้นเสมอปลายไม่มากเกินไปและไม่น้อยไปกว่านี้ ทำให้ซองมินยิ่งรักคยูมากขึ้นไปทุกวัน อาทิตย์หนึ่งคยูฮยอนจะมาค้างที่บ้านของซองมินสักสองสามวัน คงไม่ต้องบรรยายว่ามันมีความสุขขนาดไหน

ตอนเย็น คยูฮยอนก็ไปส่งซองมินที่บ้านแล้วก็ตรงกลับบ้านตัวเองทันที ทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จก็มานั่งดูรูปในกล้องที่ถ่ายไปในวันนี้ เปิดดูก็เจอแต่รูปของซองมินที่เเอ๊บยิ้มแบบน่ารักๆฉบับลีซองมิน แต่กลับมาสดุดตาที่รูปหนึ่ง ซึ่งไม่ได้สดุดกับซองมินแต่ใครบางคนที่อยู่ข้างหลังอีกคนกำลังหันไปยิ้มให้กับใครที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นผู้ชายตัวเล็กๆดูน่ารักและเป็นมิตร พอมองแล้วรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะและแรงขึ้น

หลังจากนั้นคยูฮยอนก็อัดรูปที่มีผู้ชายคนนั้นออกมาจะเรียกว่าคลั่งก็ไม่ปานเพราะว่าเจ้าตัวมองรูปนั้นทีไรก็ยิ้มตลอด ใจเต้นแรงจนลืมไปเลยว่าคนที่เป็นตัวหลักในรูปจริงๆน่ะ เป็นลีซองมิน ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น

ความหลายใจของผู้ชายมันเกิดขึ้นได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ...?


ปัจจุบัน

เรียวอุคออกไปเดินเล่นแถวๆหมู่บ้านเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ที่มีอยู่ มองโน่นนี่ที่มีแต่ธรรมชาติขาดการติดต่อกับคนอื่น น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเรียวอุคเกิดที่นี่และมีบ้านอยู่ที่นี่ความเป็นอยู่เป็นยังไง ร่างบางเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดที่สวนสุขภาพของหมู่้บ้านเดินไปนั่งที่ชิงช้าเก่าๆในหัวก็พลางคิดเรื่องเก่าๆที่เกิดขึ้นมากมายตั้งแต่เด็กๆ

17 ปีที่แล้ว ฤดูร้อน

ฮโยฮยอนอาศัยอยู่กับลูกในหมู่บ้านเล็กๆที่ห่างไกลจากตัวเมืองในจังหวัดและตัวเมืองหลวงมาก เรียวอุคในขณะนี้อายุได้เพียงแค่หกขวบ ยังไม่รู้เรื่องราวอะไรนัก ดูผิวเผินเหมือนครอบครัวที่เรียวอุครักนั้นจะดูมีความสุขดีแต่ที่จริงเรียวอุคยังไม่รู้อะไร

"เรียวอุคฉันกลับบ้านก่อนนะพ่อฉันจะกลับบ้านมาแล้วไว้วันหลังฉันจะมาเล่นกับนายใหม่นะ" ซองฮีเพื่อนในวัยเดียวของเรียวอุคพูดขึ้น

"เดี๋ยวพ่อฉันก็กลับมาแล้วเหมือนกันแหละ..."

"ผมไปนะฮะป้าฮโย" ซองฮีพูดก่อนจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป ทิ้งให้เรียวอุคนั่งหงอยอยู่คนเดียว คุณแม่คนสวยอย่างฮโยฮยอนก็ยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วเดินเข้าไปกอดลูดของตัวเองไว้


"เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาเหรอฮะแม่" เรียวอุคเงยหน้าขึ้นมาถามพ่อจากผู้เป็นแม่

"พ่อไปทำงาน เดี๋ยวก็กลับมาแล้วลูก" หญิงสาวได้แต่พูดแล้วยิ้มให้กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง

พ่อของเรียวอุคจะมาหาสักครั้งก็ต้องสองสามอาทิตย์มาทีหนึ่ง มาอยู่แค่สองสามวันก็กลับไปทำงานต่อในความคิดของคนเป็นลูก แต่ความเป็นจริงคือฮโยฮยอนเป็นภรรยาที่ไม่ถูกต้องตามกฎหมายของ ชเว ฮันกอน หรือผู้เป็นพ่อของเรียวอุค แต่ฮันกอนก็ยังคงแวะมาหาฮโยฮยอนกับลูกอยู่่บ่อยครั้งด้วยความรักที่มีอยู่จริงๆ แถมยังมีเรียวอุคเป็นพยานรักอีกด้วย

"แล้วเมื่อไหร่พ่อจะมาล่ะฮะ" เด็กน้อยถามอีกครั้ง

"ถ้าพ่อเค้าเคลียร์งานเสร็จก็มาหาเรานะจ้ะลูก" ยิ้มแล้วลูบผมนุ่มๆของเจ้าตัวน้อยอีกครั้ง ก่อนจะพาเรียวอุคไปกินข้าวข้างในบ้าน

หลายวันต่อมา ฮันกอนกลับมาหาฮโยฮยอนกับลูกที่บ้าน เรียวอุครีบวิ่งไปหาพ่อของตัวเองด้วยความดีใจ

"พ่อไม่อยู่ดื้อกับแม่รึเปล่าครับ" ฮันกอนอุ้มเรียวอุคขึ้นมาก่อนจะหอมแก้มเจ้าตัวเล็กซ้ายขวาแล้วเอ่ยถาม

"ไม่ดื้อฮะ ผมเป็นเด็กดีจริงมั้ยฮะแม่" เด็กน้อยรีบตอบอย่างใสซื่อแล้วโยนไปให้คุณแม่คนสวยที่ยืนอยู่ข้างๆกัน ทั้งสามต่างยิ้มอย่างมีความสุข สำหรับเรียวอุคตอนนี้ครอบครัวของเขาช่างเหมือนสวรรค์ที่สุขที่สุด สำหรับเด็กน้อยคนนี้

หลังจากที่เรียวอุคหลับไป ฮันกอนและฮโยฮยอนก็เข้าไปคุยกันในห้อง

"เรียวอุคน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะ"

"ลูกใครล่ะคะ" ฮโยฮยอนตอบแหย่ๆแล้วยิ้มให้กับคนรัก ฮันกอนจึงอดไม่ได้ที่จะดึงร่างเล็กๆนั้นเข้ามาสวมกอดไว้

"ลูกผมกับคุณไง เฮ้อ...ถ้าเจ้าซีวอนน่ารักได้เท่าครึ่งของเรียวอุคก็ดีสินะ" ฮันกอนถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดถึงลูกชายของตัวเองอีกคนซึ่งเกิดจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับตัวเอง ซีวอนอายุมากกว่าเรียวอุคเพียงสองปีเท่านั้น แต่นิสัยนั้นต่างกันลิบลับจนฮันกอนยังต้องปวดหัว

"ซีวอนก็ยังเด็กนี่คะ อีกหน่อยพอเรียวอุคโตขึ้นก็คงเป็นแบบนั้นแหละ" ฮโยฮยอนตอบปลอบใจคนรักของตัวเอง ฮโยฮยอนรู้ดีเรื่องที่ฮันกอนมีครอบครัวอยู่ก่อนแล้ว แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้ ตัวเองก็ไม่อาจจะถอนตัวจากความรักได้ แถมตอนนั้นยังได้ตั้งครรภ์เรียวอุคอยู่แล้วด้วย ตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนดีอะไรก็รู้ตัวเองแต่หากต้องไปจากฮันกอนจริงๆตัวเองก็คงอยู่ไม่ได้แล้วคงไม่มีปัญญาจะเลี้ยงเรียวอุคอย่างดีแน่นอน บางทีอาจจะไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกินด้วยซ้ำ





เพล้ง!!!!

"พังบ้านมันให้หมด!! อย่าให้มันเหลือนะ" เสียงแหลมๆที่ดูน่ากลัวนั่นตวาดไปทั่วบ้านหลังเล็กๆซึ่งเป็นที่อยู่ของฮโยฮยอนกับเรียวอุค ตอนนี้แทบจะไม่เหลือเค้าเดิมก็เมื่อตอนที่ เจสสิก้า ภรรยาาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฮันกอนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมลูกน้องหลายคนเพื่อเข้ามาทำลายข้าวของในบ้าน

เรียวอุคกอดฮโยฮยอนไว้แน่น ตัวสั่นระริกไปด้วยความกลัว ฮโยฮยอนก็ไม่ต่างกันน้ำตาไหลออกมา ถ้ามีแค่ตัวเองคนเดียวคงจะไม่เป็นไรหากเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ แต่ในเมื่อตอนนี้ลูกของตัวเองกำลังทนดูอะไรที่ไม่เคยเจอทำให้ฮโยฮยอนก็ต้องออกมาปกป้อง

"คุณคะ คุณคะ!!! หยุดได้แล้ว พวกเราไม่ได้ไปทำอะไรให้คุณนะคะ!!"

"นี่แกยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ทำอะไรอีกเหรอ! แล้วที่ผัวฉันมากินมานอนกับแกที่นี่มันเรียกว่าอะไร!!!!" เจสสิก้าตวาดลั่น ทำเอาเด็กอย่างเรียวอุคตัวสั่นเทามากกว่าเดิม ฮโยฮยอนลูบผมลูกของตัวเองเป็นการปลอบโยนแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร รีบวางลูกลงก่อนจะถลาเข้าไปขอร้องเจสสิก้า

"เอาอินี่ออกไป!!!!" เจสสิก้าตวาดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะถีบฮโยฮยอนให้ออกห่างจากตัวเองด้วย

"แม่.." เรียวอุครีบวิ่งไปดูแม่ของตัวเองที่โดนทำร้ายเมื่อกี๊ ก่อนจะมองหน้าเจสสิก้าด้วยความไม่พอใจที่มาทำร้ายแม่ตัวเอง

"อ๋อ...เด็กนี่น่ะเหรอที่ทำให้ฮันกอนหลงมากกว่าลูกที่เกิดจากเมียหลวงอย่างฉัน!!!!" เจสสิก้าถลาเข้ามาคว้าจับแขนของเรียวอุคแล้วบีบแรงๆจนเป็นรอย ก่อนจะถลึงตาใส่เด็กน้อยเล็บจิกเข้าไปถึงเนื้อนุ่มๆนั่น จนเรียวอุคต้องร้องไห้ออกมา

"อย่าทำอะไรลูกฉันนะ" ฮโยฮยอนรีบลุกขึ้นแล้วดึงเรียวอุคให้เข้าหาตัว แต่เหมือนยิ่งดึงเจสสิก้าก็ยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้น เรียวอุคก็ร้องด้วยความเจ็บปวด

"ลูกเธอ มันก็ ' ลูกชู้ ' นั่นแหละ!!!!" เจสสิก้าพูดอีกครั้ง ก่อนจะง้างมืออีกครั้งตบหน้าของฮโยฮยอนเต็มแรงจนอีกคนต้องหันหน้าไปตามแรงกระแทกนั้น เรียวอุคเห็นแบบนั้น ก็ก้มหน้าลมไปกัดที่แขนของเจสสิก้าเต็มๆ เมื่อเจสสิก้าถอนมือออก เด็กน้อยก็รีบวิ่งไปหาแม่


ฮโยฮยอนรีบลุกขึ้นแล้วกอดลูกตัวเองเอาไว้ รู้ว่าเรียวอุคตอนนี้จิตใจบอบช้ำมากเพียงใจ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงถึงจะพาลูกออกไปได้

"แก...แก!! ไอ้ลูกชู้ แกกัดฉัน!!!" เจสสิก้าเดินมาแล้วกระชากเรียวอุคออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ก่อนตบใบหน้าเล็กๆนั่นเต็มแรง เรียวอุคที่รับรู้ถึงความเจ็บปวดก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อดกลั้นอีกแล้ว ฮโยฮยอนที่เห็นแบบนั้นก็รีบลุกขึ้นมาแล้วผลักเจสสิก้าล้มลงกับพื้น ฮโยฮยอนรีบวิ่งมาอุ้มเรียวอุค แล้วลูบแก้มขาวๆที่เพิ่งจะโดนผู้หญิงใจร้ายตบไป เห็นหน้าของลูกเลือดออกเพราะเหมือนเล็บของเจสสิก้าได้ข่วนที่หน้าของลูกตัวเอง รวมถึงแขนที่ช้ำไปหมดเต็มไปด้วยรอยจิกจนเลือดซึม

"แม่ฮะ!!!!" เสียงใสๆของเด็กผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่เรียวอุคดังขึ้น ซีวอนวิ่งเข้ามาดูแม่ของตัวเองที่เพิ่งโดนผู้หญิงอีกคนผลักให้ล้มลงไป คนดูแลรีบวิ่งตามซีวอนมา ซีวอนมองหน้าฮโยฮยอนกับเีรียวอุคอยากเคียดแค้น

"พวกแก ทำให้พ่อไม่รักฉัน!!!!" ซีวอนเดินมาก่อนจะพูดขึ้นแล้วชี้หน้า ฮโยฮยอนมองซีวอนอย่างอึ้งๆ ไม่น่าเชื่อว่าเด็กเพียงแปดขวบจะพูดถึงขนาดนี้ได้ 

เจสสิก้าลุกขึ้น ก่อนจะโอบลูกชายของตัวเองไว้ แล้วมองหน้าฮโยฮยอน

"ดูสิ ดูที่แกทำไว้ซะ แกกับลูกทำให้ฮันกอนต้องหนีฉันกับลูก มันดีแล้วเหรอทำให้ครอบครัวเค้าแตกกัน พวกแกมันหน้าด้าน ตายไปนรกก็ไม่รับ!!!" 

"พอได้แล้วเจสสิก้า!!!" เสียงทุ่มๆที่คุ้นเคยของทั้งสี่คนดังขึ้น พร้อมกับตัวฮันกอนที่เดินเข้าบ้านมา เมื่อร่างสูงเห็นสภาพบ้านที่พังแทบไม่เหลือเค้าเดิมก็ทำให้แรงอารมณ์โกรธเพิ่มขึ้นเป็นหลายเท่ากับการกระทำของภรรยาที่ขึ้นชื่อว่าถูกต้องตามกฎหมายทำ

"คุณมาไ้ด้ยังไง!" เจสสิก้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เหมือนทั้งฮโยฮยอนและซีวอนเองที่มองฮันกอนด้วยความอึ้ง

"ผมควรจะถามว่าคุณน่ะมาทำอะไรที่นี่!!!"

"พ่อ พ่อจ๋า" เรียวอุครีบดิ้นออกจากอ้อมอกของฮโยฮยอนพอลงได้ก็รีบวิ่งเข้าไปหาฮันกอน แต่ไม่ทันถึง ซีวอนก็ผลักเรียวอุคไปกองกับพื้น

"นั้นพ่อฉัน ไม่ใช่พ่อของนายนะ!"

"ซีวอน ใครสอนให้ทำร้ายคนอื่นห๊ะ!" ฮันกอนตะโกน ก่อนจะเดินไปจับแขนซีวอนไว้ "นั่นน้องเรานะ"

"เค้าไม่ใช่น้องผม ผมไม่เอาลูกชู้มาเป็นน้องหรอกฮะ!" ซีวอนมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสายตากร้าวร้าว ฮโยฮยอนก็รีบวิ่งไปเอาเรียวอุคออกมาจากการปะทะของสองพ่อลูก

"พ่อ.... พ่อ" เรียวอุคยังคงเรียวหาแต่ฮันกอนอยู่ตลอด ฮันกอนเห็นก็ใจอ่อน ยอมปล่อยซีวอนก่อนจะเดินไปหาเรียวอุค แต่โดนเจสสิก้าขวางเอาไว้

"คุณควรจะกลับบ้านไปกับฉันและลูก ไม่ใช่มาอยู่กับพวกชู้เเบบนี้นะฮันกอน!"

"คุณไม่มีสิทธิ์ไปว่าพวกเขานะเจส"

"มีสิ ในเมื่อฉันเป็นเมียคุณ"

"ฮโยฮยอนก็เมียผม!"

"คุณกล้าพูดอย่างนั้นเหรอว่าเป็นเมียคุณ แล้วฉันล่ะ ไหนจะซีวอนอีก แล้วฉันกับซีวอนเป็นอะไรล่ะ"

จบประโยคของเจสสิก้า ฮันกอนก็จุกอยู่ตรงอก พูดอะไรไม่ออก เช่นเีดียวกับฮโยฮยอน เมื่อมองหน้าซีวอนที่เพิ่งได้เห็นวันนี้ก็พบว่าเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนกับฮันกอนเหมือนกับเป็นแฝดคนละวัยกันเลยทีเดียว

"ออกไปให้หมดนั่นแหละ...ฮันกอนเอาคนของคุณออกไป ออกไปให้หมด!" ฮโยฮยอนที่อดกลั้นมานานก็ตวาดลั่นด้วยเสียงที่สั่นๆ จนทำให้ฮันกอนต้องหันมามอง

"ฮโย.."

"ออกไป...ฮึก พวกคุณทำให้ลูกฉันกลัวมากพอแล้ว ออกไป ออกไปให้หมด!!!!"

"สัญญาก่อนสิว่าเธอจะไม่ยุ่งกับผัวฉันอีกแล้ว"

"ได้...ฉันสัญญาคุณเจสสิก้า ฉันจะไม่ไปยุ่งกับครอบครัวคุณอีก"

จบประโยคของฮโยฮยอน เจสสิก้าก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะแล้วเดินมาควงแขนฮันกอนออกไป แต่ฮันกอนกลับสะบัดมือนั่นออก

"กลับไปก่อน ผมขอเคลียร์ตรงนี้ให้เสร็จแล้วกลับไปเรามีเคลียร์กันอีกรอบเจสสิก้า" ฮันกอนพูดด้วยเสียงเรียบๆ ทำเอาเจสสิก้าไม่พอใจแต่เมื่อมองฮันกอนอีกครั้งก็กลัวแววตาของสามีตัวเอง ก่อนจะอุ้มซีวอนแล้วออกไป

ตอนนี้เหลือแต่ ฮโยฮยอน ฮันกอน แล้วก็เรียวอุคในบ้านที่พักจนแทบไม่เหลือสภาพ ฮโยฮยอนมองไปรอบแล้วก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาเสียงดัง เรียวอุคก็ยืนดูแม่ของตัวเองอยู่ไม่ห่าง ฮันกอนนั่งชันเข่าก่อนจะดึงฮโยมากอดแต่ถูกอีกฝ่ายผลักออกอย่างไม่ใยดี เรียวอุคมองทั้งแม่และพ่อของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาที่ใสซื่อนั้นมันทำให้ฮโยฮยอนไม่สามารถที่จะทะเลาะกับฮันกอนได้เลย

"เจ็บมากไหมลูก" ฮโยฮยอนดูเรียวอุคที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแผลและจุดช้ำมากมายบนตัว

"เจ็บฮะ" เด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงใสๆ

"ออกไปเถอะค่ะคุณฮันกอน" เมื่อฮโยฮยอนสำรวจตัวเรียวอุคหมดแล้วก็อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นแล้วหันไปมองฮันกอนแล้วเอ่ยขึ้น

"ฮโย...."

"ลูกฉันเจ็บเพราะภรรยาของคุณ ... ฉันไม่ต้องการให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ กลั้นน้ำตาไว้ เรียวอุคที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่ เมื่อเห็นพ่อของตัวเองก็ยื่นมือออกไปเพื่อจะให้ผู้เป็นพ่ออุ้ม

"แต่คุณจะอยู่ยังไง ฮโย คุณเลี้ยงลูกคนเดียวไม่ได้หรอก"

"เลี้ยงได้! ฉันจะเลี้ยงให้ได้ดีกว่าต้องให้ลูกมาเจ็บตัวเพราะเรื่องแบบนี้ ... ฉันผิดเองที่ไม่ยอมไปจากคุณสักที ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง...."

ฮันกอนยืนนิ่งอยู่ ขนาดที่เรียวอุคเมื่อผู้เป็นแม่วางลงกับพื้นก็เดินเข้ามากอดฮันกอนไว้ทำให้ชายหนุ่มอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมากอด แล้วมองเห็นรอยเล็บที่เจสสิก้าจิกไว้เต็มแขนทั้งสองข้างก็อดสงสารลูกไม่ได้ที่ต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ แถมทั้งซีวอนยังไ่ม่มีทีท่าว่าจะยอมรับเรียวอุคเลย

"ฮโย ฟังผมนะ ผมจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการทำบ้านใหม่และจะส่งเงินมาให้คุณกับลูกทุกเดือน"

"ไม่... ไม่!!!"

"คุณจะตอบไม่ ไม่ได้แล้ว คุณจะเอาเงินที่ไหนส่งลูกเรียน ไม่อยากให้ลูกมีอนาคตดีๆหรือไง อย่างน้อยให้ผมทำหน้าที่ของพ่อหน่อยถ้าเราต้องแยกกันจริงๆ"

ฮโยฮยอนเมื่อฟังอย่างนั้นก็ถึงกับสะอึกไป เพราะตัวเองคงไม่มีปัญญาหาเงินมาส่งลูกเรียนจริงๆ อยากให้เรียวอุคได้ดีก็คงจะมีแต่ทางนี้ทางเดียวยอมกลั้นกลืนฝืนทนให้พวกชาวบ้านด่าว่าเป็นเมียน้อยรอกินเงินผัวที่เีลี้ยงอยู่เพื่อใ้ห้ลูกได้เรียนสูงๆก็ยอม เพราะคนเป็นแม่ยังไงก็อยากให้ลูกได้ดีอยู่แล้ว

ในเมื่อเห็นฝ่ายหญิงไม่ได้ตอบอะไร ฮันกอนก็รู้ว่าฮโยฮยอนเป็นอันตกลง ถึงเวลาที่ตัวเองต้องถอนตัวออกจากบ้านหลังนี้ แต่ก็ไม่อยากจะทำเพราะเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดคนนี้มีความผูกพันธ์กับตัวเองเป็นอย่างมากอยากจะรับเรียวอุคให้ไปอยู่ที่บ้านของตัวเองด้วยซ้ำแต่ก็รู้ว่าคนเป็นแม่อย่างฮโยฮยอนไม่มีทางยอม ชายหนุ่มหอมแก้มลูกชายน่ารักคนนี้ทั้งสองข้าง

"เรียวอุคครับ"

"ฮะ"

"พ่อไม่อยู่ เรียวอุคอย่าดื้อกับแม่นะครับ สัญญากับพ่อได้ไหม"

"ฮะ แล้วพ่อจะไปทำงานที่ไหนเหรอฮะ แล้วเมื่อไหร่จะกลับมา"

"สัญญากับพ่อแล้วนะครับ" ฮันกอนไม่ได้ตอบคำถามลูกตัวเองแต่อย่างใด แต่กลับย้ำให้เรียวอุคสัญญาอีกครั้ง ก่อนจะส่งลูกคืนให้กับฮโยฮยอนไป แล้วถอดสร้อยที่ตัวเองใส่อยู่เป็นประจำให้กับลูกชายตัวเอง แล้วก้มลงหอมแก้มอีกครั้งด้วยความเอ็นดู รู้สึกใจหายที่จะต้องไปจากลูกคนนี้จริงๆ

"เดี๋ยวผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้ ดูแลลูกดีๆนะ" ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังให้ทั้งสองคน ถอนหายใจแรงๆ แล้วกลั้นเดินออกจากบ้านไปในที่สุด

วันนั้นนั่นเองที่เรียวอุคได้เจอกับพ่อเป็นครั้งสุดท้าย


ปัจจุบัน

ร่างบางที่นั่งคิดถึงเรื่องเก่าๆก็น้ำตาไหลอีกครั้ง มือเล็กๆจับสร้อยทองคำขาวสะอาดที่พ่อของตัวเองให้ไว้ก่อนจะไม่ได้เจอกันอีก สุดท้ายเรียวอุคก็กลั้นความเสียใจเอาไว้ไม่อยู่ปล่อยโฮออกมาด้วยความเจ็บปวด


----------------------------100 % ---------------------------

28 ต.ค. 53
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5724 khunnuneed (@khunnuneed) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:37
    โอย!!นี่อุคกับวอนเป็นพี่น้องกันสินะ ดราม่าได้อีกT T
    #5724
    0
  2. #5700 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:54
    ฮือออออออออ คือ...ไม่รู้ว่าควรเม้นว่าอะไรเลย 
    #5700
    0
  3. #5618 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 06:50
    อ้าวอุคกับวอนเป็นพี่น้องกันซะงั้น
    #5618
    0
  4. #5586 annie137 (@luvminnie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 16:09
    ตกใจแทบแย่ค่ะ นึกว่าซองมินจะป่วยหนัก
    #5586
    0
  5. #5532 Nok Yaki (@newmarukoe28) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:21
    เอ้าสงสารจังเรื่องของความรักมันยากที่จะเข้าใจ

    ยากที่จะตัดใจ

    ยากที่จะทำใจ

    ยากที่ยอมรับ

    ได้แต่ทน

    จนกว่า...จะทนไม่ไหว...ถึงจะกล้าที่จะเดินออกมาจากสิ่งนั้น

    สิ่งที่เรียกว่า... "ความรัก"
    #5532
    0
  6. #5468 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 03:01
    หึ แม่อุคก็เป็นชู้งั้นหรอ ?
    อุคติดนิสัยแม่มาหรือไง
    รู้อยู่เต็มอกว่าคนที่ผิดคือกี้
    แต่อ่านไปอ่านมามันยิ่งกลายเป็นคยูอุคแล้ว
    มันจะพาลให้เกลียดอุคแล้วน่ะสิ
    กี้ !! ถ้าไม่รักมินก็เลิกไปซะ
    ไปอยู่กับเรียวคนที่ตัวเองรักนู่น!!
    ส่วนมินน่ะ
    ให้วอนไปเถอะถ้าไม่รัก
    ไม่ก็......
    เราจะรับไว้ดูแลเอง (ที่ซึ้งมาตั้งนานจบเห่เลยเหอะ - -*)

    #5468
    0
  7. #5414 ForestFlower (@forestflower) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 11:36

    TT .......

    #5414
    0
  8. #5305 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 11:05
    กี้ถามตรงๆนะแกไม่ได้เข้าใจความรู้สึกของมินกับอุคเลยใช่ไหม
    #5305
    0
  9. #5282 kyumin0023 (@kiumin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 17:54

    อ้าววอนกับอุคเป็นพี่น้องกันหรอ(คนละแม่)
    ประวัติศาสตร์ซ่ำรอย

    #5282
    0
  10. #5257 angsanasj (@angsanana) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 01:36
    อุคกับวอนเป็นพี่น้องกัน แต่คนละเเม่
    #5257
    0
  11. #5156 LoveHae_KyuMin (@partyzigalee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:10
     อุคกับวอน พี่น้องกัน??? นี่มันเรื่องจริง 5555+
    อุคน่าจะจำที่แม่เจ็บ แต่ตัวเองก็มาเป็นอีก 
    สรุปว่ามินน่าสงสารสุด อิคยูก็เลวร้ายเกิ๊น
    #5156
    0
  12. #4935 พริกหยวก (@ywis-vampirism) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 19:30
    ซวยต่อๆกันมาจากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูก -.,-
    เห้ออออออ สงสารใครดีละเนี่ย
    #4935
    0
  13. #4908 137 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 14:50
    มิน่าล่ะ วอนถึงด่าอุคแรงขนาดนั้น TT' สงสารอุคอีกแล้ว
    #4908
    0
  14. #4870 Kid The Phantom Thief (@primo-decimo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 22:57
     วอนเป็นพี่ของอุค
    โชคชะตาเล่นตลกอะไรกันเนี๊ย
    แม่อุค และอุคทำไมถึงเป็นเจอเรื่องแบบนี้ทั้งคู่เนี๊ยย
    #4870
    0
  15. #4781 mind-sgf (@mind-sgf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 12:20
     ถ้าไปทะเลก็ไม่เกิดหรอก! ส่วนคยูใจง่ายไปมั๊ยแก?.
    ตอนแรกอ่านเห็นชื่อพ่ออุคเชว คนเดียวกับซีวอนรึป่าว?
    แล้วก็ใช่....
    #4781
    0
  16. #4704 pinocchiomen (@pear-zeolose) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 13:34
    เหตุเกิดเพราะไปเที่ยวสวนสนุก? 
    สุดท้ายวอนกับอุคก็เป็นพี่น้องกัน:))
    #4704
    0
  17. #4614 far_fah_far (@farfahfar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 14:10
     O.O มาแบบไม่ทันตั้งตัว วอนเป็นพี่อุค โอ้วว
    สงสารอุคน่ะ แต่ก็สงสารมินอ่ะ

    กี้นายไม่สมควรที่จะเป็นคนเลือก
    #4614
    0
  18. #4458 terima (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:00
    วอนเป็นพี่อุครึนี่
    #4458
    0
  19. #4457 terima (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2554 / 23:00
    วอนเป็นพี่อุครึนี่
    #4457
    0
  20. #4323 all-y (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 00:33
    อร๊ายยยวอนอุคพี่น้องกัน



    แถมไม่ลงกันอีก โอ๊ยยยยย
    #4323
    0
  21. #4223 tagera_sweet (@sugersweet) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 17:08
    วอนกับอุคเป็นพี่น้องกัน...
    ปมนี่เริ่มแก้ยากแล้วนะ
    #4223
    0
  22. #4141 MoNoMeeNNy_ilOveSuJu (@_MoNo_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 00:32
    ทำไมชีวิตอุคต้องเป็นแบบนี้ .
    #4141
    0
  23. #3937 Lovelessx2 (@lovelessx2) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2554 / 15:22
     ชีวิตอุคเศร้าโคตร T__T
    เลือกได้แล้วคยู !!
    #3937
    0
  24. #3896 ยิ้มหวาน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 14:21
    เลือกเถอะคยู ~
    #3896
    0
  25. #3678 hamsters (@chian020) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2554 / 14:07
    คยูเลือก????
    #3678
    0