[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 13 : [Chu] พักใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    24 ส.ค. 56

ตอนเที่ยง

คุณหมอยุนโฮก็กลับเข้ามาตรวจดูอาการของเรียวอุคอีกครั้งแต่เมื่อเข้าห้องมาก็พบว่าไร้เงาของเรียวอุคแล้ว แค่มองเห็นห้องที่ว่างเปล่าก็รู้ทันทีว่าเรียวอุคนั้นได้หนีไปแล้วแน่ๆ แต่ก็ยังเร่งให้พยาบาลออกตามหาไปทั่วเผื่อว่าอีกคนจะหนีไปไม่ไกล
ส่วนตัวเองก็รีบโทรไปหารุ่นน้องของตัวเองทันที

"เฮ้ย คนไข้แกหายว่ะหนีไปไหนแล้วก็ไ่ม่รู้"

(ห๊ะ! อะไรนะพี่?) เสียงปลายสายบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้กำลังตกใจแค่ไหนกับสิ่งที่ได้ยิน

"คนไข้พิเศษของแกน่ะหนีไปแล้ว ชัดรึยัง หนีไปแล้วอ่ะ หนีไปแล้วไม่อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว"

พอยิ่งได้ยินคุณหมอชองยุนโฮพูดแบบนั้นก็ทำให้ตัวเองร้อนใจมากขึ้น

(หนีไปไหน..?? พี่ แน่ใจเหรอว่าหนี ผมไม่คิดว่า.......) พูดยังไม่ทันจะจบ อีกคนก็แทรกขึ้นมาทันที

"ฉันก็ไม่คิด เห็นหน้าซื่อๆแต่ทำไมใจกล้าวะ"

(โอเคพี่ เดี๋ยวผมจะโทรหาพี่อีกทีแล้วกัน)


ทางด้านคยูที่ได้ยินว่าเรียวอุคหนีออกจากโรงพยาบาล เมื่อวางสายจากยุนโฮก็รีบกดโทรหาเรียวอุดทันที
(เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ กรุณา....)


ปิดเครื่องโทรศัพท์? นี่ตั้งใจจะหนีกันจริงๆ หรือว่าอะไรกันแน่....


รีบตรงไปหาเรียวอุคที่คอนโดฯ ทันที สิ่งแรกที่คยูพบก็คือความว่างเปล่า ไร้เงาของอีกคน ตอนนี้ทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัวว่าอีกคนจะเป็นอะไรไปรึเปล่า ทำไมเรียวอุคถึงทำอะไรไม่คิดถึงตัวเองอีกแล้ว หนีไปทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังไม่หายดี ถ้าเกิดอีกคนเป็นอะไรขึ้นมาเพราะต้องการจะหนีตัวเอง คยูคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่ๆ...




หมู่บ้านที่ห่างออกไปจากในตัวเมืองหลวงของประเทศ นี่คือบ้านเกิดของเรียวอุค ใช้เวลาเดินทางจากโซลมาถึงที่นี่สี่ชั่วโมงพอจะได้ พอมาถึงฟ้าที่เคยสดใสก็แปลเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนๆ

ตอนนี้เวลา หกโมงกว่าๆ แต่เพราะเป็นหน้าร้อนเลยทำให้ตะวันตกช้า เดินไปตามทางจนมาถึงบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งที่ตัวเองคุ้นเคย ยืนอยู่ที่หน้าบ้านแล้วมองก็พบผู้หญิงวัยกลางคนที่ยังคงความสวยไม่สร่างกำลังเดินรดน้ำต้นไม้อยู่ในเขตรั้วบ้าน

ร่างบางเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของตัวเอง

"แม่ครับ"

เสียงเล็กเรียกผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ผู้ที่ถูกเรียกหันกลับมามองทางต้นเสียงก่อนจะวางทุกอย่างที่อยู่ในมือแล้วเดินเข้าไปหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง เรียวอุครีบถลาเข้ากอดผู้เป็นแม่ของตนเองด้วยความรู้สึกที่คิดถึง

"ทำไมไม่โทรมาบอกกันก่อนล่ะลูก" พูดแล้วดันเรียวอุคออกจากอ้อมกอด "แล้วนี่ทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลยล่ะลูก ไม่สบายรึเปล่า" พูดแล้วก็เอามือแตะที่หน้าผากของลูกตัวเอง

"ตายละไม่สบายจริงๆด้วย เ้ข้าไปในบ้านก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่ทำกับข้าวให้กินจะได้กินยา"

"ครับแม่" ตอบรับแล้วคนเป็นแม่ก็โอบไหล่ลูกชายเข้าบ้านหลังเล็กๆไป


ตอนเช้า

คยูตื่นเช้ามาอย่างไม่สดใสเท่าที่ควร ดวงตาค่อนข้างคล้ำเนื่องจากเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเพราะมัวแต่คิดว่าเรียวอุคจะไปอยู่ที่ไหน
อยากออกตามหาแต่รู้ดีว่าวู่วามไปตอนนี้ก็เท่านั้น

คิดแล้วก็ยิ่งร้อนใจ แต่ถึงอย่างนั้นวันนี้ตัวเองก็ต้องไปทำงานตามปกติ แต่ไปทำงานก็เหมือนไม่ได้ทำ เพราะถึงตัวอยู่นี่แต่ใจมันก็ไปหากับอีกคนที่หายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
นั่งเหม่อลอยตลอดทั้งเช้าจนน้องสาวของตัวเองก็อดที่จะสงสัยไม่ได้เหมือนกันแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรไป เพราะกลัวพี่ชายจะด่ากลับมา

ตอนเที่ยงคยูนัดกับซองมินไว้ว่าจะไปทานอาหารเที่ยงที่ร้านของซองมิน เป็นครั้งแรกที่คยูรู้สึก

ไม่อยากจะเดินก้าวออกไปไหน เหมือนกับหมดแรงเพราะเพียงแค่เรียวอุคหายตัวไปแต่สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินออกไปไหนมาไหนจนได้ แล้วก็ขับรถมาหาซองมินที่ร้าน พยายามฝืนตัวเองให้ร่าเริงเหมือนเคยแต่มันก็ทำได้ยากกว่าทุกครั้ง ซึ่งซองมินก็รออยู่แล้วเหมือนเดิม


"วันนี้นายมาสายไปสิบวินะ"
ซองมินพูดขึ้นแล้วเดินยิ้มๆไปหาคยู ร่างสูงก็ยิ้มตอบกลับพร้อมกับโอบคนน่ารักให้เข้ามาใกล้ชิดก่อนจะโน้มตัวลงไปหอมแก้มเบาๆ

"งั้นคนมาสายควรทำยังไงดีครับ?"

"ต้องโดนทำโทษ~" ซองมินยิ้มๆนิดๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้นไปจูบร่างสูงหนักๆตอนที่อีกคนเผลอ ก่อนจะถอนออกแล้วมาหัวเราะคิกคักกับตัวเอง ไม่ได้สนสายตาใครในร้านเท่าไหร่
เพราะลูกค้าประจำจะรู้ดีกันอยู่แล้วว่ามักจะมีฉากหวานๆตอนกลางวันให้พวกเขาได้เชยชมอยู่เสมอๆ ทั้งยังมองว่าสองคนนี้ดูน่ารักมากๆอีกด้วย

"อีกรอบได้มั้ย?"
พูดแล้วก็ไม่รั้งรอคำตอบจากร่างเล็ก ก้มลงไปจูบหนักๆอีกรอบ

"คยูบ้า ไปทานข้าวกันดีกว่า=//
/=" พูดแล้วก็จูงมือคนรักของตัวเองให้ไปนั่งที่ประจำที่จัดให้อยู่ก่อนแล้ว

"คยู" คนน่ารักถามขึ้นมาขนาดที่ยังเท้าคางมองหน้าของคนรักอีกคนที่นั่งกินข้าวอยู่ตรงข้ามกับตัวเอง

"ว่าไงครับ"

"หน้านายดูไม่ค่อยดีเลยนะเมื่อวันก่อนตกบันได แล้ววันนี้ไม่ได้นอนเหรอ?"

คนน่ารักถามอย่างใสซื่อเพราะไอ้วันที่คยูไปชกต่อยกับคิบอมมา ซองมินก็ถามกับคยูว่าไปทำอะไรกับหน้ามา คยูก็ยังคงแถไปตามเรื่องตามราวว่า "ตกบันได" นั่นเอง

"ครับ เมื่อคืนอากาศร้อนน่ะผมนอนไม่ค่อยหลับ" คยูยังคงตอบหน้าตายกับซองมินไปเรื่อยๆ อันที่จริงน่ะ...ไม่ใช่อากาศร้อนหรอก แต่เป็นในใจของตัวเองต่างหากล่ะ ที่ร้อนเป็นไฟ

ซองมินก็พยักหน้างึกๆตามคยูไป แต่ก็เเอบคิดเหมือนกันเพราะว่าเมื่อคืนฝนตกทั้งคืนมันจะร้อนได้ยังไง สงสัยคยูจะเปิดเครื่องทำความร้อนล่ะมั้ง

"เรียวอุคไม่อยู่ ร้านดูเงียบๆไปเนอะ" จบประโยค คยูก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหน้าซองมิน

"ก็นะ...เห็นบอกว่าจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน บอกว่าแม่ไม่สบายนี่นา"

พอได้ยินประโยคนั้น สมองของคยูก็ประมวลผลทันทีว่าตอนนี้เรียวอุคต้องอยู่ที่บ้านเกิด ตัวเองก็เคยไปที่บ้านของเรียวอุคมาสองครั้ง คงไม่ยากที่จะไปหาเรียวอุคได้ คิดอย่างนั้นก็เเอบอมยิ้มด้วยความดีใจ

ซองมินที่เห็นคยูยิ้มอยู่คนเดียวก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้
"ยิ้มอะไรน่ะคยู"

"คุณน่ารักดี" พูดแล้วก็ยิ้มอีก

สุดท้ายคยูก็กลับมาเฮฮาในวันนี้เหมือนเดิม ตอนนี้ถึงแม้ตัวคยูจะอยู่ที่นี่ แต่ใจมันก็ลอยไปหาเรียวอุคแล้ว ตอนแรกก็นึกว่าพอมาที่ร้านซองมินแล้วจะเจอกับเีรียวอุค แต่ถึงแม้จะไม่ได้เจอแต่รู้ว่าเรียวอุคอยู่ที่ไหน ก็ดีแล้ว...



 


 

เรียวอุคนั่งกอดเข่าอยู่บนที่นอนในห้องนอนเล็กๆ บรรยากาศตอนเช้าในบ้านเกิดหวนทำให้คนตัวเล็กคิดถึงช่วงระยะเวลาในวัยเด็กของเขา ถึงแม้มันจะไม่ได้สวยงามและน่าจดจำมากนักแต่สิ่งหนึ่งที่ฝังจำอยู่ในหัวของเขานั่นคือความรักของแม่ ความรักที่เขาได้รับมาตลอดยี่สิบกว่าปี ต่างจากผู้เป็นพ่อที่แม้แต่เศษเสี้ยวของความทรงจำเรียวอุคก็ยังจำหน้าเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ  ครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นหน้าผู้เป็นพ่อก็เมื่อยี่สิบปีก่อน เด็กสามขวบยังจำอะไรไม่ได้มาก แต่คำพูดของผู้หญิงที่มีฐานะเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายของคนที่เป็นพ่อกลับยังฝังจำอยู่ลึกภายในใจจนไม่มีวันลบออก เธอและลูกชายด่าเขาว่า ไอ้ลูกชู้มองเขาด้วยสีหน้าสายตาที่รังเกียจ ถึงแม้มันจะผ่านมานานแล้ว แต่วันเวลาก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย หนำกลับทำให้จดจำเข้าไปอีกก็ในเมื่อตอนนี้ตัวเองเป็นทั้งลูกชู้แล้วก็ชู้ในเวลาเดียวกัน....

 

ครืด~

                                                      

อ้าว.. ตื่นแล้วเหรอเนี่ย นี่แม่กะจะเข้ามาปลุกอยู่แล้วเชียว ไข้ลดลงรึเปล่าน้ำเสียงอบอุ่นถามขึ้นหลังจากที่เลื่อนประตูเข้ามาเห็นลูกชายนั่งอยู่บนที่นั่งกอดเข่าอยู่บนที่นอน ฮโยยอนเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเพื่อวัดดูอุณหภูมิก่อนจะยิ้มออกมาค่อยยังชั่ว  ตัวไม่ร้อนเหมือนเมื่อวานแล้วล่ะ พูดแล้วทรุดตัวกอดเข่านั่งลงข้างๆ ลูกชาย เมื่อวานพอเรียวอุคมาถึงก็ไม่ทันได้ถามไถ่อะไรเพราะเห็นอาการของเรียวอุคนั้นไม่ค่อยดีจึงไม่อยากจะซักไซ้

 

 

เป็นอะไรรึเปล่าเราน่ะ... ทำไมดูเศร้าๆ ละลูก ฮโยยอนโยกตัวชนไหล่ของลูกชายไปมา

 

 

เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร สงสัยเพราะพิษไข้เลยซึมๆ ไป ตอบกลับแล้วหันไปยิ้มให้

 

 

 แม่เป็นเหมือนเพื่อนที่ดีที่สุดและปรึกษาได้ทุกเรื่องสำหรับเรียวอุค ตั้งแต่เด็กจนโตเพื่อนคนนี้ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่จะทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่บนโลกตัวคนเดียว อย่างที่บอก ...ลองจากคยูแล้วแม่คือคนดียวที่เรียวอุครักมากที่สุด

 

 

พิษไข้กับพิษรักมันต่างกัน ลูกอ้างไม่ขึ้นหรอก แม่ไม่อยากเห็นลูกชายของแม่เอาแต่นั่งซึมอยู่ในห้องทั้งวัน มีอะไรปรึกษาเพื่อนคนนี้ได้นะฮโยยอนแย้งกลับพร้อมกับคำคมที่บาดใจ

 

 

ใช่... พิษรักกับพิษไข้มันต่างกัน รสชาติความเจ็บปวดของพิษรักมันไม่ได้หายไปเพียงเพราะกินยาแล้วพักผ่อนเหมือนกับพิษไข้ เรื่องนี้คือสิ่งที่แม่และเขาก็รู้ดี ความรู้สึกที่อยู่ในสถานะเดียวกัน สำหรับฮโยยอนมันเป็นเพียงแค่สถานะในอดีต แต่สำหรับเรียวอุคบางทีเข้าอาจจะต้องอยู่ในสถานะนี้ไปจนตายก็ได้ สถานะที่ใครๆ หรือแม้แต่กระทั้งตัวเองก็ไม่อยากจะเป็น...

 

 

ผมควรจะทำยังดี... ถามออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา น้ำตาเอ่อคลอดวงตาคู่สวย  ผมเหนื่อยเหลือเกิน... เหนื่อยกับทางที่ตัวเองเลือกเดิน อยากจะเดินกลับหลังออกมา แต่ว่าผมก็ทำไม่ได้... ผมเดินกลับหลังไปที่ๆ ผมเคยอยู่ไม่ได้แล้ว ไม่มีเสียงสะอื้นออกมา แต่น้ำตากลับไหลลงอาบแก้มของเรียวอุค ฮโยยอนเอื้อมมือไปโอบไหล่ลูกชายให้เอนตัวลงมาพิงกับไหล่ของตนอย่างปลอบโยน

 

ที่เดินกลับหลังไม่ได้เพราะเรียวอุคเคยชินกับการมีคยูอยู่ข้างๆ กาย เคยชินกับการที่มีอีกคนคอยห่วงใย คอยอยู่ใกล้ๆ กันจนลืมความเหงา แต่ก่อนที่อยู่คนเดียวเรียวอุครู้ซึ้งถึงคำว่าเหงามันเป็นยังไง ชีวิตตัวคนเดียวในกรุงโซลมันไม่ง่ายเลย แต่พอมาเจอกับคยูทุกอย่างก็ดูเหมือนจะมีสีสันไปซะหมด ผู้ชายที่เรียวอุคอยู่ด้วยแล้วยิ้มออกมาได้แทบทุกครั้ง คยูเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มง่าย แต่รอยยิ้มนั้นกลับค่อยๆ จางหายไปจนหมดเพราะมารู้สึกตัวอีกที ...ตัวเองก็กลายเป็นบุคคลที่สามไปแล้ว

 

 

ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ ฮึก...ผม... คำพูดถูกกลืนกินไปเพราะเสียงสะอึกสะอื้น

 

 

แม่เข้าใจ... พูดพร้อมกับลูบหลังเรียวอุคเบาๆ

 

หัวใจคนเป็นแม่แทบสลายเมื่อเห็นว่าลูกกำลังพบกับความเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่ตนเคยเจอมาก่อน ยิ่งเห็นเรียวอุคเป็นแบบนี้ก็ยิ่งสงสารลูก ทำไมสวรรค์ถึงไม่เคยเข้าข้างเธอกับลูกเลย เธอยังทุกข์ทรมานไม่พออีกรึไงกัน ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับลูกของเธออีก...

 

ผมกลัว... ฮึก...ยิ่งคุณซองมินเค้าดีกับผมมากเท่าไหร่ความรู้สึกผิดมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมามากจนผมไม่กล้าสู้หน้าเค้าเลยด้วยซ้ำ ผมอยากทำดีกับเค้าให้ได้มากที่สุดแต่ทำเท่าไหร่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักครั้ง...ฮือ

 

 

คำพูดบวกกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมามากมายเป็นสิ่งสำคัญที่บอกได้ว่าเรียวอุคนั้นเสียใจมากขนาดไหน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นคนเป็นแม่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย รู้ว่าถ้าตัวเองจะบอกให้เรียวอุคเลิกคบกับคยูนั้นคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ แต่ถ้าจะให้ไม่ทำอะไรเลยก็ทนดูลูกตัวเองร้องไห้เจ็บปวดเจียนตายแบบนี้ไม่ได้ คงไม่มีแม่คนไหนทนได้แน่ๆ...

 

 

ไม่เอาแล้วๆ หยุดร้องได้แล้วลูกจับไหล่ลูกชายให้หันหน้าเข้าหาตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้เรียวอุคอย่างเบามือ เห็นใบหน้าแดงกล่ำที่เต็มไปด้วยคาบน้ำทำให้ฮโยยอนอดไม่ได้ที่จะดึงเรียวอุคเข้ามากอดไว้อย่างเอ็นดู

 

 

ทำไมผมต้องรักของของคนอื่น... ฮึก....ทำไมผมต้องรักเขา... พึมพรำด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

 

 

จำไว้นะลูก ของที่เป็นของเรายังไงมันก็เป็นของของเรา แต่ถ้ามันไม่ใช่ ต่อให้เราจะไปยื้อแย่งมายังไงมันก็ไม่ใช่อยู่ดี

 

 

เรียวอุคส่ายหน้าไปมาเบาๆ  ...ไม่เคยคิดจะแย่งคยูมาจากซองมินเลยสักครั้ง ถ้าคิดจะแย่ง ตัวเองคงไม่คอยหลบๆ ซ่อนๆ ทนให้คนอื่นเขาดูถูกขนาดนี้ รู้ว่าของของใครใครก็รัก ไม่มีใครอยากถูกแย่งคนรักเหมือนกันทั้งนั้น รวมทั้งตัวเองก็ด้วย ถึงแม้สมองจะคิดแบบนั้นแต่ใจกลับสั่งให้ทำอีกอย่าง สั่งให้รักคนของคนอื่น สั่งให้รักเขาคนนั้นจนหมดใจ... แล้วอย่างนี้จะทำยังไงได้ ในเมื่อทุ่มใจไปจนหมดจะถอนคืนก็คงไม่ไหว

 

...ถ้าคุณได้ลองรักใครสักคนแล้วคุณจะรู้ว่าความรักมันสามารถบีบให้คุณทำอะไรได้ทุกอย่าง ต่อให้จะผิดรู้จะถูก คุณจะทำทุกอย่างเพียงแค่ให้ได้มีเขาอยู่เคียงข้างกาย

คนเราไม่มีใครดีไปหมดทุกอย่าง ทุกคนมีข้อเสียที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละคน ข้อเสียของเรียวอุคอาจจะเป็นเพราะรักมากจึงยอมทุกอย่าง รวมถึงยอมเจ็บทั้งๆ ที่ตัวเองก็มีทางเลือกที่ดีกว่า...

 

ลองถอยออกมาสักก้าวถ้าคิดว่าเราเหนื่อย อย่าไปฝืนเลยลูก แม่ไม่อยากเห็นลูกชายแม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว... ฮโยยอนกอดเรียวอุคไว้แน่น น้ำตาไหลลงอาบแก้มด้วยความสงสารลูก แค่นี้ก็ฆ่าคนเป็นแม่ให้ตายทั้งเป็นได้แล้ว ...แค่เห็นคนเป็นลูกเจ็บ

 

ครับแม่... ฮึก.....ฮือ... กอดอีกฝ่ายไว้แน่นเช่นกัน คงไม่มีใครรักและดีกับเขาได้เท่าผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว ผู้หญิงที่เจ็บไปพร้อมกับเขาแทบจะทุกๆ เรื่อง ผู้หญิงที่เขาเรียกว่า แม่





 
------------------------------------------- 100% -------------------------------------
 
12 ต.ค. 53

studio 
theme.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5723 khunnuneed (@khunnuneed) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:31
    ถอยเถอะค่ะอุค บีบใจดิชั้นเหลือเกิน
    #5723
    0
  2. #5699 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:44
    คยู... ถ้าไม่มายุคกับอุค ให้ความหวังอุคก็คงไม่เป็นแบบนี้อะ 
    #5699
    0
  3. #5654 love ryeo wook -////- (@lovelyangel) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 01:56
    โกรธคยูอ่ะ ทำไมทำแบบนี้ มาหยอดอุค แล้วมินล่ะ เพราะคยูเริ่มเรื่องทั้งหมดเลยนะ สงสารอุค เห็นใจมินที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
    #5654
    0
  4. #5616 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 06:32
    สงสารอุคมากอ่ะ ถ้าอุคเจอกับคยูจะเป็นยังไงอีกเนี่ย
    #5616
    0
  5. #5585 annie137 (@luvminnie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 16:05
    สรุปแม่อุคก็เป็นเมียน้อย อถมอุคกี้เป็นน้องวอนอีก
    #5585
    0
  6. #5530 Nok Yaki (@newmarukoe28) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:32
    สองรัก ฉันรับไม่ไหว

    เธอมีหนึ่งใจ ให้ไป

    ตั้งสองรัก 

    ทั้งเขาและฉัน ฝันไปหรือเธอ ......  TT.TT
    #5530
    0
  7. #5466 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 02:46
    มันไม่ใช่คยูเรียวใช่มั้ย T^T
    กลัว.....จริงๆนะตอนนี้
    #5466
    0
  8. #5413 ForestFlower (@forestflower) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 11:34
    วอนมิน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #5413
    0
  9. #5374 5555 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 16:58
    คยูใจร้ายยย TT
    #5374
    0
  10. #5303 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 10:57
    ไม่ต้องกลับมานะอุค อยู่ที่นั่นสบายใจกว่าตั้งเยอะ
    #5303
    0
  11. #5281 kyumin0023 (@kiumin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 17:41
    ไม่ว่าอุคนะ แต่คยูนะไม่น่าจะทำแบบนี้น่าจะเลือกท่ามินไม่ดีก็เลิกดิให้มินหาคนใหม่ แล้วจะเก็บมินไว้ทำไม เจ็บตอนอาจเป็นอุคแต่เจ็บที่นะมิน เราว่าอุคน่าจะบอกคยูนะว่าไม่อยาก ที่จะรักคนที่มีคนรักแล้ว บอกคยูมันเลิกก็ได้ แล้วให้มินไปเอากับวอน อ่ะ
    #5281
    0
  12. #5255 angsanasj (@angsanana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 01:24
    จะไม่เกียดอุค  เพราะอุดไม่ผิดที่รักคยู แต่เกลียดคยูที่มันไม่เลือกใครเลย
    #5255
    0
  13. #5154 LoveHae_KyuMin (@partyzigalee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:46
     ไม่มีใครรักเราเท่าพ่อแม่ อย่าไปสนใจเลยอิคยูอ่ะ 
    #5154
    0
  14. #5015 เนื้อคู่คิมรยอ>.< (@phatz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 23:49
     น้ำตาหมดไปสองปี๊บ YYoYY
    #5015
    0
  15. #4970 love-mini-min (@we-love-mini-min) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 16:45
    เรื่องนี้อุคเด่นกว่ามินอีก
    #4970
    0
  16. #4927 พริกหยวก (@ywis-vampirism) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 18:34
    เห้ออออออ....พิษรัก T___T
    #4927
    0
  17. #4907 137 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 14:38
    สงสารอุคคค TOT ลองถอยสักหน่อยมั้ย เผื่อจะดีขึ้น
    #4907
    0
  18. #4867 Kid The Phantom Thief (@primo-decimo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 22:22
     ถอยออกมาซักก้าวเถอะอุค
    เพราะอุคน่ะเหนื่อยมามากพอแล้ว

    #4867
    0
  19. #4779 mind-sgf (@mind-sgf) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 12:08
     คยูรักใครกันแน่ห๊ะ??
    #4779
    0
  20. #4701 pinocchiomen (@pear-zeolose) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 13:21
     คยูควรจะเลือกสักทีน้ะไม่งั้นก็จะเจ็บกันทั้งสามคน..
    #4701
    0
  21. #4644 gnirmin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 15:17
    เสียใจทั้งสามคน ถ้าไม่ยอมเลือก
    #4644
    0
  22. #4612 far_fah_far (@farfahfar) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 13:55
     กี้เลือกอุคแล้วสิน่ะ
    มินจะรู้สึกยังไงที่ คนรักอยู่กับตัวเขาแท้ แต่ใจดันไปอยู่กับคนอื่น

    ปล.ไปเลยกี้ๆๆ
    #4612
    0
  23. #4321 all-y (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2554 / 00:15
    โฮ คุณแม่พูดดีมากกกกกกก สงสารอุคเรื่อยๆๆๆ
    #4321
    0
  24. #4221 tagera_sweet (@sugersweet) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 17:03

    ออมม่า..สอนอุคดีมากค่ะ

    #4221
    0
  25. #4140 MoNoMeeNNy_ilOveSuJu (@_MoNo_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 00:19
    แม่ยกคยูมินอย่างเราก็เศร้า .

    ก็กี้เหมือนจะเลือกอุคนี่ .. ( . .)
    #4140
    0