[Fic] Chu ผมกับเขาเรา.... (Kyuhyun.Siwon.Sungmin.Ryeowook)

ตอนที่ 11 : [Chu] ดูถูก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    20 ส.ค. 56

 

While looking for love, don't hope to be only loved. Seek any love that causes you to know how to give it to others and at that time, you will find the real love.

ในขณะที่คุณดั้นด้นค้นหาความรักจงอย่าหวังที่จะได้รับความรักแต่เพียงอย่างเดียว แต่จงหาความรักที่ทำให้คุณรู้จักการให้ และเมื่อนั้นคุณจะพบความรักที่แท้จริง

ความรักที่ดีนั้นเราควรเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ แล้วความรักนั้นจะสุขและสวยงาม

 



เรียวอุคเดินลงมาจากรถ เดินมุ่งตรงไปเรื่อยๆแบบไม่มีจุดหมาย แถวนี้ตอนกลางคืนไม่ค่อยมีใครผ่านเท่าไหร่ เพราะย่านธุรกิจของเกาหลีกลางคืนมักจะเงียบเหงาและเต็มไปด้วยบุคคลไม่พึงประสงค์ของสังคม มันยิ่งทำให้คนร่างบางที่ตอนนี้ทั้งเหนื่อย ทั้งเจ็บ ต้องคอยหวาดระแวงและกลัว

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เรียวอุครู้สึกว่ากลัวคยูมากกว่าอะไรในตอนนี้ เพราะไม่เคยเจอคยูจะอารมณ์เสียแล้วทำร้ายตัวเองถึงขนาดนี้ คิดแล้วก็ได้แต่เจ็บเปล่าๆ

ร่างบางเดินมุ่งไปข้างหน้า ตอนนี้มีจุดหมายแล้วว่าเดินไปให้ถึงคอนโดของตัวเองถึงจะฟังดูบ้าๆ แต่เรียวอุคเป็นคนมีความอดทนสูงมากทีเีดียว หากลองคิดดู ไม่งั้นคงจะทนอยู่กับคยูในฐานะแค่คนชั่วคราวไม่ได้ขนาดนี้ ทนกับคำติฉินนิทาของใครต่อใครมากมาย


แต่เพราะเป็นคิวเรียวอุคคนนี้ คิมเรียวอุคที่ทนมาตลอดทั้งชีวิต ไม่ว่าตัวเองจะย่ำแย่ขนาดไหน ก็ยังจะทนและพยายามไปให้ถึง บ่อยครั้งที่ท้อและอยากจะเลิก อยากตัดขาดกับคนอีกคน แต่ในตอนนี้คยูเหมือนกับเป็นสิ่งเดียวที่เข้ามาเติมเต็มให้กับเรียวอุค เติมเต็มส่วนที่ตัวเองไม่เคยได้รับจากใครเลย ทำให้เรียวอุคยิ่งขาดคยูไม่ได้

รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัว เพราะหากตัวเองได้คยูมาอีกคนก็ต้องเสียสิ่งที่เติมเต็มของเขาไปเหมือนกัน แต่ในตอนนี้เรียวอุคขอใช้สิทธิของคนคนหนึ่งที่อยากได้สิ่งเติมเต็มเข้าไปในหัวใจ ถึงแม้จะรู้ว่าสุดท้ายคยูก็ต้องกลับไปหาซองมิน แต่ขอเก็บความสุขของตัวเองในตอนนี้ให้มากที่สุดแล้วกัน


ร่างบางเดินไปได้สักพัก ก็มีรถคนหนึ่งมาจอดเทียบข้างตัวเองอยู่ หันไปมองก่อนจะขมวดคิ้วให้กับคนที่กำลังเลื่อนหน้าต่างลงมา
ไม่ใช่ คยู ไม่ใช่คิบอม แต่เป็น...


..ซีวอน...

"ขึ้นรถสิ"

".....?" คนตัวเล็กทำหน้างงๆเมื่อซีวอนเอ่ยขึ้นมา

"จะขึ้นหรือไม่ขึ้น"

"แล้วทำไมผมต้องขึ้นด้วยล่ะครับ"

"ถ้าไม่อยากให้ไอ้บ้านั่นมันตามทันก็รีบขึ้นมา"

"คุณรู้ได้ยังไง?"
ร่างบางออกจะงงกับซีวอนเล็กน้อย ที่รู้ได้อย่างไรว่าตัวเองกำลังหนีคยูอยู่

"เร็วๆขึ้นมา ฉันเห็นไอ้นั่นขับรถวนหานายไปทั่วแล้ว"

เรียวอุคหันกลับไปมองทางที่ตัวเองเพิ่งเดินผ่านมา หวั่นกลัวของคำพูดของซีวอน ถึงแม้จะไม่อยากเจอซีวอน แต่ในตอนนี้ไม่อยากเจอคยูมากกว่า ตัดสินใจเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถของซีวอนทันที

คนร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะออกรถไป

"บ้านนายอยู่ไหน ฉันจะไปส่ง"

"ไม่เ็ป็นไรครับ จอดให้ผมลงที่ป้ายรถเมลก็ได้"

ร่างบางพูดเชิงปฏิเสธ คงไม่มีใครไว้ใจคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกัน แถมเหมือนอีกคนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าตัวเองเท่าไหร่ไปส่งถึงบ้านตัวเองหรอกใช่ไหมล่ะ

"จะให้ไปส่งที่ไหน..."ซีวอนกดเสียงต่ำ

"คอนโด la fete ครับ"

"อืม..."

จบประโยคความเงียบก็เข้าปกคลุมทั้งสองคน มีแต่เพียงเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงานอยู่เท่านั้นที่กลบความเงียบ

อันที่จริงวันนี้ซีวอนตั้งใจจะไปหาซองมินที่ร้าน แต่ร้านซองมินปิดแล้วจึงจะกลับบ้าน แต่ระหว่างทางก็เห็นรถคนหนึ่งจอดอยู่ข้างทางแล้วเห็นเรียวอุคเดินออกมาจากรถคันนั้น เห็นแล้วก็รู้สึกแปลกใจจึงชะลอความเร็วรอดูเหตุการณ์ แต่ก็ไม่เห็นว่ารถคนนั้นจะออกตัวไป ตัวเองจึงตัดสินใจออกตัวรถตามเรียวอุคไป


โดยครั้งแรกที่เห็นเรียวอุคอยู่กับคยูนั้นก็คิดว่าเรียวอุคไม่ใช่คนดีอะไรเลย แต่พอมาดูเรียวนอุคในวันนี้ ความรู้สึกของซีวอนมันบอกว่า เรียวอุคเป็นคนที่น่าสงสารเหมือนกัน

แต่ถ้าเกิดซองมินรู้เรื่อง ซองมินต่างหากที่จะเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด เรียวอุคอาจจะแค่เจ็บต่อๆไป แต่ซองมินจะต้องเจ็บครั้งเดียวเจียนตายเพราะคยูและคนที่นั่งข้างๆ คิดแบบนั้น แววตาที่เคยมองว่าเรียวอุคน่าสงสารเพียงแค่ไม่กี่วินาทีก็หายไป

"ฮยอกรู้เรื่องนายกับคยูรึยัง"

"ยังครับ" 
ร่างบางตอบเสียงสั่นๆ ตอนนี้รู้สึกอยากจะออกไปจากตรงนี้ทันที เพราะไม่ชอบให้ใครมาถามคำถามแบบนี้เลย

"งั้นเหรอ โกหกเก่งเหมือนกันนะ"

"ครับ"

ซีวอนออกจะเเปลกใจกับคำตอบของเรียวอุคอยู่บ้าง แทนที่อีกคนจะต้องโต้ตอบเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เหมือนว่าจะยอมรับในคำด่าซะมากกว่า

"ยอมรับด้วย ใจกล้าสมกับไปเป็นชู้ชาวบ้านนะ"

"ครับ..." เรียวอุคพูดพลั้งกำมือตัวเองไว้แน่น จนเล็กจิกเข้าไปในเนื้อ

ซีวอนมองไปที่เรียวอุคอยากเเปลกใจจริงๆ เหมือนกับร่างบางกำลังกลั้นความรู้สึกทุกๆอย่างไว้ในใจคนเดียว ไม่ยอมโต้เถียง ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงสีหน้าเรียบๆแต่แววตาบ่งบอกว่าตอนนี้เจ็บปวดเพียงใด  ตัดสินใจเงียบไม่พูดอะไรต่อ จนมาถึงที่คอนโดของเรียวอุค


"กินๆนอนๆแบบนี้ คยูมันให้นายเดือนละเท่าไหร่ล่ะ เผื่อฉันจะสนใจจ้างนายบ้าง"


คำพูดของซีวอนทำให้น้ำตาที่ร่างบางอดกลั้นไว้ตั้งแต่แรกร่วงหล่นลงมา เพราะเหมือนตัวเองกำลังถูกดูถูกอย่างแรงว่าเป็นแค่เพียงคนที่คยูซื้อมาด้วยเงินเท่านั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนที่ขายตัวเองหรอก ยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะหันไปมองซีวอน

"ขอบคุณที่มาส่งครับ" ร่างบางพูดแล้วโค้งตัวน้อยๆให้กับซีวอนก่อนจะเดินลงรถไป

คยูฮยอนขับรถวนหาเรียวอุคหลายรอบ แต่หายังไงก็หาไม่เจอ นึกขึ้นได้ว่าเรียวอุคอาจจะกลับไปที่คอนโดแล้วก็ได้ จึงรีบขับรถไปที่คอนโดของเรียวอุค ถือวิสาสะเข้าไปในห้องของอีกคน เดินหาไปทั่วก็ยังไม่เจอ แต่มีอยู่ห้องหนึ่งที่คยูนั้นเข้าไม่ได้ก็คือห้องนอนของเรียวอุค ซึ่งมันล็อกอยู่

ก๊อกๆ

"เรียวอุค"


ร่างสูงเคาะประตูพร้อมกับเรียกชื่อของอีกคน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับของเรียวอุคสักที สิบกว่านาทีก็ยังไม่มีเสียงเรียวอุคตอบกลับมา และไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้สักที ร่างสูงทุบประตูแรงๆ


"ถ้าไม่เปิดผมจะพังประตูเข้าไปแล้วนะเรียวอุค" พูดขู่ขึ้นมา แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าอีกคนจะเปิดประตูให้


คนตัวเล็กนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างๆ เตียงในห้องมืดๆ ตั่วสั่นเทา ความรู้สึกในตอนนี้ รู้สึกขยะแขยงที่ตัวเองโดนดูถูกว่าเป็นตัวอะไรบางอย่างที่แลกมาได้ด้วยเงิน อยากจะตบ อยากจะฆ่าตัวเองซะให้ตาย  ทำไมชีวิตของเรียวอุคต้องมาเจอกับเรื่องร้ายๆ แบบนี้


"เรียวอุคผมบอกให้เปิด!!!"

เสียงตะโกนอีกคนที่อยู่ข้างนอกแข่งกับเสียงแรงถีบ และผลักประตูอย่างแรง เรียวอุครู้ว่าแรงคยูนั้นมันมีมากเหลือเกิน คงไม่พ้นที่คยูจะเข้ามาได้หรอก


ตึง!!!!!


เสียงของประตูกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง คยูรีบวิ่งมาหาเรียวอุคที่นั่งกอดเข่าอยู่ แต่โดนเสียงเล็กๆของอีกคนตวาด


"อย่าเข้ามานะ...!"


คยูค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วยื่นมือไปจับที่ไหล่ของเรียวอุคไว้ แต่โดนมือเล็กๆนั่นปัดออก

"บอกว่าอย่าเข้ามาไง..ฮึก"

มือเล็กๆปัดป่ายตัวอีกคนให้ออกห่าง อยู่ตลอด ทำให้คยูเห็นว่าตอนนี้ที่หน้าของเรียวอุคเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่มากเหลือเกิน

"คุณ...โกรธผมเหรอ ผมขอโทษ เรียวอุคผมขอโทษ"

พูดแล้วก็พยามจับให้เรียวอุคนั่งนิ่งๆ แต่ร่างบางกับปฏิเสธทุกอย่างที่มาจากตัวเอง ไม่ยอมให้คยูแตะตัว ร่างสูงตัดสินใจรวบตัวเรียวอุคเข้ามากอดไว้แน่น



ร่างสูงกอดอีกคนไว้ในอ้อมกอดแน่น แต่อีกคนกลับผลักไสอ้อมกอดอันอบอุ่นนั่นออก คยูจึงกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม จนอีกคนนั้นเหนื่อย หมดแรง ก็เริ่มผ่อนแรง แต่ยังพยายามดันอ้อมกอดนั่นออกไป

 

ผมอยากอยู่คนเดียว...

 เสียงเล็กพูดสั่นๆ

 

ก็ได้ ถ้าคุณอยากอยู่คนเดียว

 

 ร่างสูงพูดขึ้น มองใบหน้าอีกคนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา คลายอ้อมกอดของตัวเองออกแล้วชันตัวลุกขึ้น เดินออกไปจากห้อง ตรงไปนั่งที่โซฟาแล้วกุมขมับของตัวเองอย่างคิดหนัก

 

ร่างบางมองแผ่นหลังของร่างสูงตามหลังไป นั่งอยู่ที่เดิมอย่างนั้นจนผล็อยหลับไปในที่สุด

 

 

ตอนเช้า

 

คยูตื่นขึ้นมาในช่วงแปดโมงกว่าๆ แต่ยังไม่เห็นเรียวอุคจะออกมาจากห้องสักที จัดการไปอุ่นนมอุ่นๆให้กับอีกคนแล้วเดินจะเอาไปให้ แต่เคาะประตูห้องของอีกคนเท่าไหร่เรียวอุคก็ยังไม่ออกมาเปิดให้

 

เลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เห็นเรียวอุคนอนอยู่กับพื้นเย็นๆข้างเตียง ก็รีบเข้าไปดูวางแก้วนมลงแล้วจับตัวเรียวอุค แต่พอจับเท่านั้นก็ถึงกลับต้องผละมือออกเพราะตัวของร่างบางนั้นร้อนเหลือเกิน ก่อนจะประคองอีกคนขึ้นไปนอนบนเตียง

 

เรียวอุคที่ยังพอมีสติอยู่บ้างรู้ว่ามีอีกคนนั้นอุ้มตัวเองขึ้นมาบนที่นอนนุ่มๆ แต่เพราะพิษไข้ที่ดูเหมือนจะมีมากเหลือเกินก็ทำให้ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้าเล็กน้อย

 

...ทำไมผมไม่มาเจอคุณก่อนซองมินนะ... (ประโยคของอุคนะคะ = =)

 

ร่างบางได้แต่กรีดร้องในใจด้วยความเจ็บปวด ถ้าหากเจอคยูเร็วกว่านี้ตัวเองอาจจะไม่ต้องมานั่งทนกับความเจ็บปวดแบบนี้ จะได้ไม่ต้องมาหลบๆซ่อนๆอยู่ให้เจ็บปวดก็อย่างที่เรียวอุคโทษพระเจ้ามาโดยตลอด เพราะพระเจ้าไม่เคยเข้าข้างตัวเองเลย

 

แต่คยูไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ที่ผิดก็คือตัวเองที่มาทีหลัง แล้วยังเผลอไปรักคยูเต็มหัวใจ แถมยังยึดติดกับคยูจนขาดคยูไม่ได้ ต้องมีคยูอยู่ตลอดเวลาทำให้ทุกคนมองว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัวตลอด แต่ก็ยังจะยอมอยู่กับคยูถึงแม้ถ้าซองมินรู้ ซองมินก็จะเจ็บปวดเหมือนกันก็เถอะ

 

เรียวอุคก็ยังพร้อมจะอยู่รับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อคืนก็ทำให้เรียวอุครู้แล้วว่าตัวเองนั้นไร้ค่าในสายตาคนอื่นมากเพียงใด งั้นก็ขอตักตวงความสุขที่นานๆครั้งจะมีคนมาเติมเต็มให้ได้มากแล้วกันนะ ถึงแม้พระเจ้าจะเข้าข้างตัวเองในทางที่เจ็บปวดมากกว่าความสุขก็ตาม

 

สัมผัสอุ่นๆแตะอยู่ที่หน้าผากของร่างบาง ทำให้เรียวอุคต้องเอื้อมมือไปจับมือหนาของอีกคนไว้ แล้วปรือตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนมามอบรอยยิ้มที่อบอุ่นพร้อมกับลูบผมนุ่มๆของคนตัวเล็กไปมา

 

นอนต่อเถอะ เดี๋ยวผมไปทำข้าวต้มให้

 

พูดแล้วก็โน้มตัวจูบหน้าผากที่ร้อนผ่าวของเรียวอุค แต่เรียวอุคกลับกอดเอวของคยูไว้ไม่ให้คยูไปไหน ร่างสูงเลยต้องเปลี่ยนท่าให้อยู่ในท่าสบายก่อนจะรวบคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้

 

คนตัวเล็กก็รีบซุกหน้าเข้ากับหน้าอกกว้างทันที ทำให้คยูอดอมยิ้มออกมาไม่ได้

 

ตัวร้อนนะ เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้กินดีกว่า

 

พูดแล้วก็ฝังจมูกของตัวเองกับแก้มเนียนนั้นอยู่นานสองนาน ก่อนจะผละออกแล้วลุกขึ้น จัดการห่มผ้าให้กับอีกคนแล้วเดินออกจากห้องไป

 

เรียวอุคมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นก่อนจะส่ายหัวนิดๆ

 

...จะไหวมั้ยเนี่ย...

 

 

 

ผ่านไปสิบนาที ร่างบางยังนอนรอดูโฉมหน้าข้าวต้มของคุณชายคยูอยู่นานสองนานก็ยังไม่มา ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เห็นว่าคยูจะกลับเข้ามาสักที เริ่มไม่สนใจข้าวต้มที่ตัวเองรออยู่แล้วแต่สนใจคนทำมากกว่าว่าจะเป็นอะไรรึเปล่า

 

ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นแต่ก็ต้องเซลงไปเพราะอาการมึนหัวนิดๆของตัวเอง แต่ก็ยังฝืนลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัว เห็นคยูกำลังวุ่นหาอะไรสักอย่างอยู่หน้าเตาใส่โน่นใส่นี่มั่วไป จนตัวเองอดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้

 

เดินเข้าไปหาคยูที่กำลังเขย่าขวดเกลือใส่ลงในหม้อข้าวต้มอย่างเต็มแรง

 

ข้าวต้มเค้าไม่ใส่เกลือเยอะขนาดนี้หรอกนะคยู

 

ห๊ะ... ร่างสูงวางขวดเกลือลงแล้วหัวมามองเรียวอุค คุณลุกขึ้นมาทำไม ทำไมไม่นอนอยู่ พูดแล้วก็โอบอีกคนมาแนบชิด

 

ผมไม่เป็นไร

พูดแล้วหันไปฝืนยิ้มบางๆให้

 

ไปอยู่ในห้องรอสิ

 

ถ้าผมรอคุณทำข้าวต้ม ข้าวเช้าเราคงไม่ได้กินแน่ๆเลย

 

โอเค งั้นผมให้คุณทำ แต่ผมเป็นลูกมือคุณนะ

 

ร่างบางพยักหน้ารับเล็กน้อยให้กับข้อเสนอของอีกคน ก่อนจะสำรวจบริเวณเคาน์เตอร์ก็เห็นว่ามันไม่มีเครื่องปรุงอะไรที่พอจะทำให้ข้าวต้มมันอร่อยได้เลย

หนักที่สุดคงจะเป็น น้ำส้มสายชู กับ พริกป่น ที่คยูหยิบมาให้ ทำให้คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง แถมคยูยังชอบฉวยโอกาสตอนที่เรียวอุคเผลออีกต่างหาก กว่าทั้งสองจะได้ทานข้าวกันก็ปาไปเกือบสิบโมงแล้ว

 

เรียวอุคโทรไปลางานกับฮยอก แล้วกินยานอนตามที่คยูสั่ง ส่วนคยูบอกว่าจะมาทานข้าวเย็นด้วยเป็นการชดเชย แล้วก็ออกไปทำงาน

 

 

 

--------------------------------- 100% -----------------------------------
22 ก.ย. 53

 
 
studio  theme.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

5,799 ความคิดเห็น

  1. #5766 PiggyHyuk (@eunjaejae1986) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 16:36
    อ่านแล้วมันหน่วงๆจังเลย เกลียดคยูที่เป็นแบบนี้
    #5766
    0
  2. #5721 khunnuneed (@khunnuneed) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:18
    เอ่อ!!อุคคะไปหาบอมเถอะ
    #5721
    0
  3. #5697 oopip kornrawee (@oopip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:32
    อุคน้อย ... เฮ้ออออ ปวดใจแท้เหลา
    #5697
    0
  4. #5613 poppoka (@poppap24_elf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 12:47
    ทำไมไม่เลือกดีกว่าเจ็บทั้งสองฝ่าย
    #5613
    0
  5. #5583 annie137 (@luvminnie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2556 / 15:54
    สงสารซองมินอ่ะ
    #5583
    0
  6. #5528 Nok Yaki (@newmarukoe28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:09
    จะวอนนี้อุคกี้ 

    หรือ

    บอมมี้อุคกี้  ดีนะ ชอบทั้ง 2 คู่เลย


    #5528
    0
  7. #5463 Hanoy_4701 (@hanoy123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 02:36
    รู้นะว่ามาทีหลัง
    แต่ความรักมันห้ามไม่ได้ก็จริง
    แต่มินดีกับคุณอุคขนาดนี้
    คุณน่าจะคิดได้นะว่ามินก็เจ็บเป็น
    คุณยังเจ็บขนาดนี้แล้วมินจะเหลือหรอ
    เลิกตอนนี้ยังไม่สายนะ
    #ว่าแต่พี่เย่ไปขายแว่นอยู่แถวไหน
    #5463
    0
  8. #5436 Eunhyuk's Girl (@brightsky2506) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2555 / 21:48
    หลังจากที่หายไปนานมาก...กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกครั้ง..
    ทำใจอยู่นานกว่าจะกลับมาอ่านอีกได้...มันดราม่าเกิน
    มันทำให้เรารู้สึกไม่ดีกับอุคขึ้นมา...สาเหตุที่คิดว่าจะไม่อ่านเรื่องนี้อีกแล้ว
    คำพูดวอนโดนใจเรามาก...พูดให้อุคมันคิดซะบ้าง
    ทั้งๆที่ตัวเองเจ็บ..แต่ก็ทน..เห็นแก่ตัว
    ไม่คิดบ้างละว่าซองก็เจ็บเหมือนกัน....เกลียดคยูว่ะ...ไม่ชอบให้อุคเป็นแบบนี้เลย
    เลิกๆเหอะ...คืนคยูให้ซองมินซะ
    #5436
    0
  9. #5411 ForestFlower (@forestflower) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 11:29

    สนับสนุน วอนมินอย่างเป็นทางการ

    #5411
    0
  10. #5369 nachi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 14:16
    ขอโทษนะ เราสงสารอุ๊คอยู่หรอก

    แต่เริ่มรำคาญ เธอซาดิสม์กะใจตัวเองมากไปแล้ว
    #5369
    0
  11. #5301 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 10:56
    วอนได้ใจอ่ะ
    #5301
    0
  12. #5279 kyumin0023 (@kiumin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 17:23
    ใช่อย่างที่วอนคิด อุคเจ็บเจ็บหลายครั้งแต่ท่ามินรู้มินเจ็บเจ็บครั้งเดี่ยวแต่เจียนตาย อ๊ายยยยยยยยยยยย เกลียดคยูเข้าเส้นเลือดนิยาย - -''
    #5279
    0
  13. #5253 angsanasj (@angsanana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 01:09
    ใช่แล้วยิ่งอ่านยิ่งเกลียด
    #5253
    0
  14. #5151 LoveHae_KyuMin (@partyzigalee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:04
     ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดอิคยู เมื่อไหร่มินจะจับได้ ทำไมวอนไม่บอกมินเล่า
    #5151
    0
  15. วันที่ 27 มกราคม 2555 / 13:43
    แล้วอุคจะทำไงทนต่อไปหรอ เมื่อไหร่มินจะรูสะที อยากให้มินเกลียดคยูไปเลย
    #5112
    0
  16. #5061 habu_habu (@habu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 16:04
    เรียวก็น่าสงสาร มินก็น่าสงสาร เฮ้อ เอาคนไหนหล่ะกี้
    #5061
    0
  17. #4968 love-mini-min (@we-love-mini-min) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2554 / 16:38

    อุคโทษตัวเองทำไม คนผิดคือกี้เต็มๆเลย อุคไม่ผิดนะ

    #4968
    0
  18. #4925 พริกหยวก (@ywis-vampirism) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 18:22
    วอนพูดเเรงมากอ่ะ! 
    ใจร้ายกันทุกคนเลยT^T
    #4925
    0
  19. #4905 137 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 13:55
    วอนเกลียดอุคมั้ยเนี่ย
    #4905
    0
  20. #4865 Kid The Phantom Thief (@primo-decimo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 22:10
    วอนพูดแรงไปแล้วนะ

    #4865
    0
  21. #4777 mind-sgf (@mind-sgf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2554 / 11:52
     วอนพูดแรงเกินไปว่ะ
    #4777
    0
  22. #4700 pinocchiomen (@pear-zeolose) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 13:14
     วอนพูดแรงเว่อ
    #4700
    0
  23. วันที่ 19 ตุลาคม 2554 / 11:58
     วอนแรง กี้เลว - -
    #4697
    0
  24. #4642 gnirmin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 15:06
    เมื่อไหรมินจะรู้หนอออ เราโกรธกี้มากเลย
    #4642
    0
  25. #4610 far_fah_far (@farfahfar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 13:38
     สงสารอุคน่ะ
    แต่ก็สงสารมินสุดๆ
    #4610
    0