ลิขิตพิษสวาท

ตอนที่ 42 : บทที่ 42 เรื่องโกหก (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    27 ก.พ. 54

บทที่ 42 เรื่องโกหก            

ภวัฐเดินเข้ามาภายในตัวบ้านพลางมองแฟนสาวที่ได้แต่ยืนตะลึงนิ่งงันมองมาที่เขาราวตัวประหลาดก็ไม่ปาน ชายหนุ่มผมยาวพยายามทำใจเย็นเอ่ยถามคนรักของเขาอีกครั้ง

                “วิ เอ่อ คือ”

                รวินันท์ได้แต่ทำท่าอึกอักพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอย่างคนน้ำท่วมปาก เธอรู้ดีว่าภวัฐนั้นไม่ชอบคนโกหก ดูจากสายตาและฟังน้ำเสียงของเขาตอนนี้ เธอก็พอจะเดาได้ว่าแฟนหนุ่มกำลังอยู่ในอารมณ์เช่นไร เขาคงจะโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เธอไม่ยอมบอกความจริงแก่เขา แต่หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจ ในเมื่อเขาดันมาเห็นฉากที่ไม่ควรเห็นเข้าพอดี

                พวกเรากำลังทำงานอยู่ไงครับ ผมเป็นคนจ้างคุณวิให้มาออกแบบชุดสำหรับพรีเซ็นเตอร์โฆษณารถของบริษัท แต่พอดีวันนี้ผมป่วยไม่ได้เข้าออฟฟิซก็เลยขอร้องให้คุณวิเธอมาทำงานที่นี่แทนก็เท่านั้นเอง อย่าคิดมากเลยนะครับ

เมื่อธามสังเกตเห็นอาการอ้ำอึ้งของรวินันท์ก็รีบแก้ตัวแทนหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขาทันที พลางก้มลงไปหยิบแผ่นกระดาษที่มีภาพร่างของชุดแบบต่างๆ ที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คบนโต๊ะกระจกเตี้ย ขึ้นมาส่งให้ชายหนุ่มที่ถือวิสาสะบุกรุกเข้ามาในบ้านของเขาพร้อมกับส่งยิ้มละไมด้วยความเป็นมิตรให้ ทั้งที่ในใจนั้นแทบอยากจะตะโกนก้องประกาศออกไปให้คนตรงหน้ารู้กันชัดแจ้งไปเลยว่าเขากำลังพยายามหาทางเพื่อที่จะแย่งแฟนสาวของหนุ่มผมยาวมาครองให้ได้ดังใจหวัง แต่เพราะเห็นแก่สไตลิสต์สาวที่ได้แต่ยืนตัวสั่นหน้าซีดเซียวแทบไร้สีเลือด จึงทำให้เขาต้องยับยั้งชั่งใจไม่กล้าปริปากเผยความต้องการของตัวเองออกไปในเวลานี้

แม้ว่าจะได้เห็นแพทเทิร์นของชุดแบบต่างๆ ที่วาดโดยฝีมือของแฟนสาวถูกยื่นส่งมาให้ตรงหน้าเพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอมาที่นี่ด้วยเรื่องงานจริงๆ แต่ภวัฐก็อดระแวงสงสัยขึ้นมาไม่ได้เมื่อภาพที่เขาได้เห็นก่อนหน้านี้มันช่างบาดตาบาดใจราวกับมีใครเอามีดมากรีดลึกลงไปในอกด้านซ้าย ค่อยๆ เฉือนเนื้อหัวใจออกมาทีละน้อยอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มพยายามที่จะมองโลกในแง่ดี แต่เขาก็ไม่อาจยอมรับในคำโกหกของหญิงสาวคนรักได้ เขาเชื่อแน่ว่าเธอต้องรู้ดีว่าเขาไม่เคยโกหกใครและไม่ชอบให้ใครมาโกหกเขาเช่นกัน จึงไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแค่นี้เธอจึงต้องปิดบังความจริงกับเขาด้วย

                ทำไมคุณต้องโกหกผมด้วยว่าคุณมาค้างที่บ้านคุณเมนี่ แทนที่จะบอกกันดีๆ ว่าต้องมาทำงานที่บ้านของผู้ชายคนนี้ ผมไม่เข้าใจเลยครับวิ คุณกลัวว่าผมจะไม่ยอมปล่อยให้คุณมาทำงานที่นี่อย่างนั้นเหรอครับ หรือที่ไม่ยอมบอกเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่กันแน่

                คนที่เกลียดการโกหกเป็นที่สุด ได้แต่ปรายตามองชายหนุ่มรูปหล่อที่มีตำแหน่งเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของบริษัทผลิตรถยนต์ค่ายยักษ์อย่างรู้สึกไม่ถูกชะตานัก พลางเอ่ยตัดพ้อต่อว่าแฟนสาวด้วยใบหน้าเศร้า เมื่อความเชื่อมั่นในตัวหญิงสาวคนรักของเขากำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง จนหนุ่มผมยาวชักเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าเขายังเป็นคนที่มีความสำคัญต่อเธออยู่บ้างหรือเปล่า

ต่อ

                “...”

ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาจากรวินันท์ หญิงสาวยังคงยืนนิ่งเงียบปิดปากสนิทไม่มีแม้แต่ข้อโต้แย้งหรือคำแก้ตัวใดๆ เลยแม้แต่น้อย สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งสองหนุ่มเป็นอย่างมาก คนหนึ่งแอบดีใจอยู่ลึกๆ ที่สไตลิสต์สาวไม่สามารถพูดปฏิเสธอย่างจริงจังได้ ส่วนอีกคนได้แต่ทอดถอนหายใจเมื่อตีความจากการไม่ยอมปฏิเสธนั้นเป็นความหมายว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นตรงกับใจของหญิงสาวเข้าอย่างจัง

“ตอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ผมก็เข้าใจทุกอย่างได้ดีแล้ว ขอโทษด้วยที่ผมมาขัดจังหวะพวกคุณสองคน ขอตัวก่อนนะครับ”

ภวัฐกล่าวตัดพ้อก่อนจะเอ่ยคำประชดประชันแฟนสาวด้วยน้ำเสียงสั่น เมื่อเห็นว่าเธอยังคงยืนนิ่งงันก้มหน้าหลบสายตาเขาโดยไร้ซึ่งคำโต้แย้งหรือแม้แต่จะเอ่ยปฏิเสธเพื่อแก้ตัวแต่อย่างใด เขามองหญิงสาวคนรักอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวเกินจะทนไหว แต่ภาพของคนตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาอยู่รอบดวงตากลมโตที่เริ่มแดงก่ำ ชายหนุ่มผมยาวเชิดหน้าขึ้นพลางแสร้งทำเป็นยิ้มให้ทั้งที่น้ำตาปริ่มแทบจะไหลรินลงมาอยู่รอมร่อ ก่อนจะหมุนตัวกลับหลังแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านน้อยหลังนั้นไปทันทีโดยไม่คิดเหลียวหันกลับมามองคนข้างหลังอีกเลย

“เดี๋ยวค่ะวัฐ อย่าเพิ่งไป วิไม่ได้ตั้งใจจะโกหกคุณนะคะ วิก็แค่...ก็แค่ไม่กล้าบอกความจริงเท่านั้นเอง”

เมื่อรวินันท์เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่เห็นภวัฐอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอรีบวิ่งตามแฟนหนุ่มออกไปนอกบ้านแต่ก็ได้เห็นเพียงหลังไวๆ ของเขาผลุบหายเข้าไปในรถเต่าสีเขียวคันเก่ง ก่อนที่รถคันดังกล่าวจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วจนได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่ถูกเร่งดังกระหึ่มตามมาด้วยเสียงยางล้อรถบดเบียดเสียดสีไปกับพื้นถนนเส้นเล็กที่ตัดผ่านหน้าบ้าน

หญิงสาวพยายามที่จะวิ่งตามไปพร้อมกับร้องตะโกนให้คนขับหยุดรถและจอดลงมาคุยกันอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าความพยายามของเธอจะไร้ความหมาย เมื่อรถเต่าคันน้อยแล่นทะยานไปบนถนนเบื้องหน้าด้วยความเร็วสูง เพียงไม่นานก็หายลับไปจากสายตา

“วัฐคะ วิขอโทษ ฮือๆ วิไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลย”

สไตลิสต์สาวทรุดตัวลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นพลางร้องไห้ฟูมฟายออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อเธอทำได้เพียงแต่ยืนมองภาพชายหนุ่มผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนรักเดินจากไปทั้งน้ำตา ความรู้สึกตกใจที่ได้เห็นแฟนหนุ่มมายืนอยู่ต่อหน้าพร้อมกับโพล่งออกมาด้วยคำพูดตัดพ้อต่อว่าสารพัดสารพัน ทำให้ลำคอของเธอรู้สึกตีบตันไปหมดจนพูดอะไม่ออกบอกอะไรไม่ถูก เธอรู้ดีว่าภวัฐต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนเพราะตอนนี้หัวใจของเธอเองก็รู้สึกสับสนระคนปวดร้าวแทบไม่ต่างกัน

ต่อ

“ลุกขึ้นเถอะครับวิ เข้าไปนั่งพักสงบจิตสงบใจในบ้านผมก่อนดีกว่านะ”

“ปล่อยนะ เพราะคุณคนเดียวทำให้ฉันกับวัฐต้องเป็นแบบนี้ ยังจะมารั้งฉันเอาไว้อีกทำไม ปล่อยสิ ฉันต้องไปปรับความเข้าใจกับเขา”

                ธามซึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหญิงสาวออกมาจากบ้าน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งร้องไห้ตัวสั่นงันงกอยู่ที่พื้นถนนหน้าบ้านก็อดสงสารไม่ได้ เขารีบตรงเข้ามาช่วยพยุงร่างเธอขึ้นจากพื้นพาประคองให้เดินกลับเข้าไปภายในบ้าน แต่คนที่กำลังสับสนเมื่อมองไปเห็นรถแท็กซี่ที่ไม่มีผู้โดยสารคันหนึ่งบังเอิญแล่นผ่านมาพอดี ก็รีบสลัดกายให้หลุดออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วจึงโบกมือเรียกให้คนขับหยุดพร้อมกับเปิดประตูก้าวขึ้นรถแท็กซี่คันนั้นไปในที่สุด

                คำพูดของรวินันท์เปรียบดังหมุดเล่มโตที่ถูกตอกทิ่มแทงลงไปในอกของชายหนุ่มและตรึงร่างของเขาเอาไว้ให้หยุดยืนนิ่งอยู่กับที่ มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนเศร้าสลดหดหู่ของธาม มองตามร่างบางของสไตลิสต์สาวที่วิ่งหนีขึ้นรถจากไปต่อหน้าต่อตาเขาด้วยความรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก ถ้าไม่เป็นเพราะเขาทำให้เกิดเรื่องเธอคงจะไม่ต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมานเช่นนี้

 

                “ในที่สุดเธอก็ไปได้เสียทีนะ รวินันท์”          

มณิการ์ที่เพิ่งกลับมาจากทำงานพอดี จอดรถซุ่มอยู่ภายใต้เงาสลัวของรัตติกาลห่างออกไปจากหน้าบ้านของเพื่อนชายคนสนิทเพียงไม่กี่เมตร พลางมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าซึ่งล้วนเกิดจากฝีมือการกำกับบทบาทของเธออย่างพึงพอใจในผลที่ได้รับ เรียกรอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการอันแสนแยบยลที่วางเอาไว้ จนสามารถกำจัดเสี้ยนหนามคู่แข่งคนสำคัญออกไปจากชีวิตของธามได้โดยง่ายและไม่ต้องสิ้นเปลืองแรงกำลังของตัวเองแต่อย่างใด

                ทายาทสาวร้านทองขยับรถเคลื่อนตัวมาจอดนิ่งที่หน้าบ้านของชายหนุ่ม พลางเปิดประตูลงจากรถเดินตรงมายังคนที่ยืนนิ่งงันมองตามรถแท็กซี่แล่นหายวับไปจากสายตาและแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้บ้าง

                “อ้าว ธามมายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านคะ หรือว่าที่อยู่ในรถแท็กซี่คันเมื่อกี้จะเป็นคุณวิ นี่งานเสร็จหมดแล้วหรือคะ ว้า...เมนี่อุตส่าห์รีบกลับมา คิดว่าจะมาช่วยทำสักหน่อย ว่าแต่ธามทานข้าวเย็นหรือยังคะ ไปหาอะไรอร่อยๆ ทานข้างนอกกับเมนี่ไหม”

                หญิงสาวเดินเข้าไปหาเพื่อนชายพร้อมกับคล้องแขนเขาเอาไว้หลวมๆ พลางแกล้งเอ่ยทักเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ 

ต่อ

                “ขอโทษทีเมนี่ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอตัวก่อนนะ”

ธามแกะมือของเพื่อนสาวคนสนิทออก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างเชื่องช้าด้วยท่าทางหดหู่เซื่องซึมลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อสไตลิสต์สาวจากไปแล้ว สมองของชายหนุ่มก็ขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออกมองอะไรไม่เห็น ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวนั้นไม่มีสิ่งใดน่าอภิรมย์อีกต่อไป แม้แต่มณิการ์สาวหวานเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาที่ยืนอยู่ข้างกายในเวลานี้ก็ตาม

“อะไรกัน แม่สไตลิสต์คนนั้นทำให้ธามเป็นได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอ ชิ! น่าหมั่นไส้ชะมัดเลย”

จอมวางแผนทำท่าเบะปากยืนมองผลงานจากฝีมือของตนอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ทั้งที่เธอคิดว่าการทำให้รวินันท์ออกไปจากชีวิตของเพื่อนชายคนสนิทได้จะทำให้เขาหันกลับมาให้ความสนใจกับเพื่อนรักอย่างเธอมากขึ้น แต่มันกลับผิดคาดอย่างสิ้นเชิง เพราะนอกจากธามจะไม่ใส่ใจในตัวเธอมากขึ้นกว่าเดิมอย่างที่หวังเอาไว้แต่แรกแล้ว มิหนำซ้ำเธอยังทำให้เขาผิดหวังและเสียใจจนมีสภาพไม่ต่างไปจากคนอกหักรักคุดอย่างนี้อีก คงไม่ใช่ว่าแผนการของเธอเป็นตัวเร่งปฏิกิริยากระตุ้นให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกในใจที่มีต่อสไตลิสต์สาวคนนั้นขึ้นมาหรอกนะ มณิการ์ได้แต่ทำท่าขบเคี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเจ็บใจพลางมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องนอนของธามด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองแล้วขับกลับบ้านไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นมายาวนานอย่างต่อเนื่อง แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของนั้นไม่มีทีท่าจะหยิบมันขึ้นมากดรับสายเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มผมยาวเพียงปรายตาไปมองภาพและชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเบาะด้านข้าง เมื่อได้เห็นว่าผู้โทร.เข้ามานั้นเป็นใคร พลันหยดน้ำใสๆ ก็หลั่งรินลงมาจากดวงตากลมโตของชายหนุ่มอีกครั้ง

ขอโทษครับวิ แต่ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะรับสายของคุณหรอกนะ

ภวัฐยกหลังมือขึ้นปาดมันทิ้งไปอย่างลวกๆ ก่อนจะหันกลับไปให้ความสนใจกับหนทางข้างหน้าอีกครั้ง พลางกดเท้าหนักขึ้นเหยียบแป้นคันเร่งจนแทบจมมิดลงไปกับพื้นตามแรงอารมณ์กรุ่นโกรธระคนผิดหวังที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ พาให้รถเต่าสีเขียวคันน้อยแล่นทะยานไปบนถนนด้วยความเร็วสูงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน และปล่อยให้เสียงเพลงรักซึ่งมีท่วงทำนองหวานซึ้งดังคลอเคล้าผสานไปกับเสียงเครื่องยนต์ต่อไป

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,077 ความคิดเห็น

  1. #783 only202 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:01

    เหอๆ  สมน้ำหน้าเมนี่อุตส่าว่าแผนแต่ธามก็ไม่สนใจ
    สะใจเจ๊จิงๆ แต่สงสารวัฐมากมาย

    #783
    0
  2. #782 yumekana (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:47
     
    น่าสงสารนายวัฐจังเลย
    มามะ อกรีดเดอร์ว่าง ๆ
    ให้ยืมซบซับน้ำตาชั่วคราว
    #782
    0
  3. #781 tungkn4841 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:18

    สงสารทั้ง 3คนเลย เกียจนักยายเมนี่ บุคคลมือที่ 3 พยายามแยกคู่ แต่ผลสุดท้ายก็ไม่ได้ผลนายธามไม่ลงด้วยจ๊ะ

    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #781
    0
  4. #780 Eternal-Yunho (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:38
    โห พี่ธามมมมมม อกหักจริงๆเเล้วนั่น ส่วนวัฐก้อน่าสงสารมากๆๆเลย
    #780
    0
  5. #779 kaaka (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:31
     ทำไงดีสงสารวัฐจัง แต่ก็ไม่อยากเสียธามด้วยอ่ะ  

    อ๊ะจ๊ากกกกกก หล่อนมิใช่วินะจ๊ะป้าจ๋า
    #779
    0
  6. #778 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:27
    สงสารทั้ง 3 คนเลยแต่เกลียดเมนี่จัง
    #778
    0
  7. #777 เก๋ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:42
    เฮ้อเป็นน้องวิเหนื่อยจังไม่รู้จะเลือกใครแต่เมนี่เลิกคบนะธาม
    #777
    0
  8. #776 kaaka (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:56
     ไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่วิจะทำใจยอมรับได้นะจ๊ะธามจ๋า อย่าเคืองไปเลย
    แต่เมนี่ เริ่มร้ายมาเรื่อยๆแล้วนะเนี่ย มีซุ่มดูผลงานนะจ๊ะ
    #776
    0
  9. #775 salapao*_* (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:02
    เมนี่ร้ายลึกนะเนีย
    #775
    0
  10. #774 tungkn4841 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:02




    ทำกันได้น่ะ ยายเมนี่ สำเร็จแล้วคิดว่านายธาม...เขาจะสนใจเธอหรือ

    เป็นกำลังใจให้นายธาม อย่ายอมแพ้ขอให้สู้ และได้ปรับความเข้าใจกับรวินันท์



    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #774
    0
  11. #773 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:51
    สงสารทั้งสามคนเลยแต่เกลียดเมนี่จัง
    #773
    0
  12. #772 only202 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:07

    วัฐน่าสงสารเน๊อะ....ไม่กล้าเชียร์ใครเลยอ่ะ
    แบบว่าสงสารทั้ง 3 คน เหลืออยุ่คนเดียวที่ไม่คิดจะสงสาร
    ทั้งที่ตอนแรกใจอ่อนแล้วเชียว คือ แม่เมนี่ศรีสวาท
    รอไรท์เตอร์มาอัพเพิ่มค่ะ สู้ๆนะคะ^^

    #772
    0
  13. #771 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:01
    สงสารทั้งสามคนเลยค่ะ
    #771
    0
  14. #770 Eternal-Yunho (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:59
    สงสารภวัฐอ่า เเต่รักพี่ธาม เลยได้เเต่อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ
    คิดถึงไรเตอร์ มาแอบดูทุกวันเหมือนกันค่ะ ^^

     
    #770
    0
  15. #769 tungkn4841 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:23
    ความรักไม่เข้าใครออกใคร ทำอย่างไรถึงคราวนี้ที่วิต้องเลือกแล้ว แม้จะเจ็บป่วย

    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #769
    0
  16. #768 kaaka (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2554 / 11:46
    อ๊ายยยยย สงสารทั้ง3คน

    ธาม ห้ามใจไม่อยู่ ไม่คิดจะห้าม

    วิ โดนขโมยหัวใจ ร่างกาย และทำผิดต่อคนรักโดยรู้สึกเจ็บปวดตลอดเวลา

    วัฐ โดนแย่งคนรัก โดนหลอกโดยคนรักเพราะความดี
    #768
    0
  17. #767 only202 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:11

    งานนี้ขอให้วัฐรู้เรื่องเร็วนะ
    จะได้ไม่เจ็บหนักยิ่งนานไปจะยิ่งช้ำ
    ดีจังไม่ชอบการโกหกหายากนะในสมัยนี้
    มาเร็วๆนะคะไรท์เตอร์รอทุกลมหายใจ55+
    เข้ามาแอบดูทุกวันเลย(ทุกวันจิงๆ)ว่าจะมาอัพตอนไหน
    อาการหนักเน๊อะแต่ทำงัยได้ติดซะหล่ะ

    #767
    0
  18. #766 yumekana (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:13

    เหอ ๆ
    ผลของการโกหก
    นายธามก็ดันพาซื่อตอบไปตามความจริง
    ยิ่งทำให้หนูวิดูแย่ในสายตานายวัฐ
    งานนี้ไม่รู้จะสงสารใครดี
    เฮ่อ

    #766
    0
  19. #765 kaaka (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:11
    โอ้ยโอย หัวใจจะวาย
    #765
    0
  20. #764 ailly (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:28
    น่าสงสารวิที่สุด รีบรู้ใจตัวเองไวไวนะค่ะ
    #764
    0
  21. #763 เก๋ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:25
    หนึ่งหญิงสองชายโอ้ยปวดใจจังเล้ยยยย ไรเตอร์จ๋ารออยู่จ้า
    #763
    0
  22. #762 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:32
    ธามก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ยอุตส่าห์แก้ตัวแทนหนูวิทั้งๆที่รักหนูวิ
    #762
    0
  23. #761 tungkn 4841 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:07
    นายธาม Gentle man จริงๆๆ ช่วยแก้ต่างให้คุณวิ แทนคำถามของคุณวัฐ เล่นเอาหญิงวิ หน้าซีด ปากสั่น ตอบคำถามไม่ถูกเลย .....แต่อย่างไรในใจของนายวัฐก็เริ่มสงสัยเสียแล้ว



    รอไรเตอร์มา up ต่อ
    #761
    0