ลิขิตพิษสวาท

ตอนที่ 15 : บทที่ 15 Delivery Service (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ก.ย. 53

บทที่ 15 Delivery Service

 

เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง รถสปอร์ตสีแดงเพลิงก็มาจอดนิ่งสนิทอยู่บนลานจอดรถด้านหน้าคอนโดมิเนียมหรู สารถีหนุ่มรูปหล่อดับเครื่องยนต์พลางรีบลงจากรถวิ่งอ้อมไปอีกฝั่ง เขาเปิดประตูให้หญิงสาวแล้วจึงโค้งคำนับให้เธอด้วยท่วงท่างดงามราวกับว่าเธอคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ก็มิปาน

“เชิญครับคุณผู้หญิง”

ธามเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานโชว์เขี้ยวเก๋ตรงมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ของตนให้แก่คนที่นั่งอยู่บนรถได้เห็นเผื่อว่าหลังจากเธอได้รับรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นไปแล้วอาจจะหลงเคลิ้มไปกับเสน่ห์ของเขาบ้าง แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อหญิงสาวไม่ได้มีทีท่าขัดเขินหรือเอียงอายจนแก้มแดงให้เขาเห็นเลยสักนิด

ตรงกันข้าม สิ่งที่หญิงสาวทำคือเอาแต่มองไปทางซ้ายทีขวาทีด้วยสีหน้าหวาดระแวงและระแวดระวังอย่างที่สุดเหมือนกับกลัวว่ามีใครกำลังแอบดักซุ่มรอจะทำร้ายร่างกายเธออย่างไรอย่างนั้น พร้อมทั้งคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กที่วางอยู่บนตักขึ้นมาคล้องไหล่กระชับให้แนบเข้ากับลำตัวด้วยท่าทีทะมัดทะแมงอย่างเตรียมพร้อมเดินหน้าลุยเต็มที่ ชายหนุ่มจึงได้แต่ถอนหายใจยาว รู้สึกเซ็งในอารมณ์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เมื่อการกระทำของเขาไม่ได้รับความสนใจจากคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณนะที่มาส่ง”

รวินันท์ตอบกลับไปทั้งที่ไม่ได้มองหน้าคนที่วางท่าราวกับเจ้าชายมาดเท่เลยด้วยซ้ำ เธอเอาแต่เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายมองหาใครบางคนที่อาจจะบังเอิญมาเห็นตอนเธอลงจากรถของผู้ชายคนนี้เข้าพอดี แต่เมื่อไม่เห็นว่ามีใครที่เธอรู้จักอยู่ในบริเวณนั้น หญิงสาวจึงลอบถอนใจอย่างโล่งอก เธอค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถ แต่เพียงแค่รองเท้าผ้าใบคู่เก่งแตะลงบนพื้นเท่านั้น ความรู้สึกเสียวแปลบปลาบตรงสะโพกและท้องน้อยก็แล่นปราดขึ้นมาจนทำเอาหญิงสาวร่างบางถลาเกือบจะหน้าคะมำลงไปจูบพื้นถนนแล้ว หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแรงของชายหนุ่มช่วยพยุงเอาไว้เสียก่อน

“ว้าย! คนบ้าลามก จะทำอะไรฉันน่ะ นี่มันกลางวันแสกๆ นะ”

                แทนที่จะกล่าวขอบคุณที่อีกฝ่ายช่วยเหลือเอาไว้ไม่ให้ตัวเองต้องลงไปวัดความแข็งแรงของพื้นปูนซีเมนต์บนถนน แต่รวินันท์กลับโวยวายออกมาพร้อมกับพยายามเบี่ยงตัวหลบให้พ้นจากอ้อมกอดของเขา เมื่อเข้าใจผิดคิดไปว่าชายหนุ่มตั้งใจจะลวนลามเธอเหมือนอย่างเมื่อคืนที่ผ่านมาอีก

                คนที่ถูกกล่าวหาว่า ลามก นึกฉุนขึ้นมาทันที เขาไม่คิดเลยว่าการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือหญิงสาวด้วยความหวังดีกลับกลายเป็นการทำคุณบูชาโทษไปเสียได้ แต่แล้วเมื่อสายตาของชายหนุ่มเหลือบไปเห็นแก้มขาวนวลของคนที่ต่อว่าเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูเข้มจัด ทั้งที่ตอนก่อนออกมาจากบ้าน เขาเห็นเธอเพียงแค่ล้างหน้าด้วยน้ำเปล่าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่ทันได้แม้แต่จะประแป้งหรือแต่งแต้มใบหน้าด้วยเครื่องสำอางด้วยซ้ำไป แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาปัดบรัชออนเติมสีสันให้กับแก้มเนียนใสนั้นได้เล่า

                หากแต่เป็นปฏิกิริยาทางร่างกายที่แสดงออกถึงอาการเขินอายยามเมื่อเธอได้อยู่ใกล้ชิดเขามากกว่ากระมัง ชายหนุ่มนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจกับท่าทีของหญิงสาว ก่อนจะแกล้งส่งสายตาแพรวพราวพร้อมกับกล่าวอย่างล้อเลียนกลับไป

                “คุณน่ะสิลามก ผมแค่เห็นว่ากำลังจะล้มก็เลยช่วยประคองเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเสียหน่อย เอ๊ะ...นี่อย่าบอกนะครับว่าคุณกำลังแอบคิดทะลึ่งตึงตังกับผมอยู่น่ะ”

                “บ้า! ทำไมฉันจะต้องไปคิดอะไรแบบนั้นกับคุณด้วยมิทราบ ถ้าไม่มีธุระอะไรก็หลีกไปได้แล้ว ฉันจะขึ้นห้อง”

                รวินันท์ตวาดแว้ดขึ้นเสียงสูงใส่ชายหนุ่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเองเมื่อถูกเขารู้ทัน แม้ว่าสมองจะสั่งให้เธอจงเกลียดจงชังที่เขาพรากเอาความบริสุทธิ์ของเธอไปสักเพียงไหน แต่ไม่รู้ทำไมพอถูกเขาสัมผัสแม้เพียงแค่แผ่วเบา ร่างกายก็เริ่มร้อนผ่าวและรู้สึกสะท้านไหวราวกับมีกองไฟสุมอยู่ในตัวมากมายจนร้อนรุ่มไปหมดเช่นนี้

เมื่อความฟุ้งซ่านค่อยๆ จางลงไป หญิงสาวก็รีบผลักไสเขาออกห่างและตั้งใจจะเดินเข้าไปภายในอาคารที่พักอาศัยตามลำพัง แม้ร่างกายจะไม่เอื้ออำนวยสักเพียงใดแต่เธอก็ไม่ละความพยายาม สู้อุตส่าห์กัดฟันทนข่มความเจ็บเอาไว้แล้วก้าวเดินต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ แต่พอออกเดินห่างจากรถคันงามของธามไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น พลันร่างที่อ่อนเปลี้ยแทบไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวก็ออกอาการเข่าอ่อนจนเกือบทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอีกหน

                “เฮ้อ! เห็นแล้วรำคาญลูกตาจริงๆ มานี่ เดี๋ยวผมไปส่งคุณให้ถึงห้องเลยดีกว่า”

                ธามที่ได้แต่ยืนกอดอกพิงหลังกับรถคันหรูของตน พลางมองคนปากดีที่ทำเป็นอวดเก่งพยายามดันทุรังจะเดินเข้าไปด้วยตัวเองให้ได้ทั้งที่แค่ยืนก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว เขาส่ายหน้าน้อยๆ กับแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ก่อนจะรีบถลาเข้าไปรับร่างของเธอเอาไว้ได้ทันก่อนจะล้มพับลงไปอย่างไม่เป็นท่า เขาตัดสินใจย่อตัวลงไปแล้วช้อนร่างบอบบางขึ้นมาอุ้มแนบอกทันที ตามมาด้วยเสียงแหลมจนแสบแก้วหูของคนอวดดีที่เอาแต่โวยวายอยู่ในอ้อมแขนของเขามิได้หยุด

                “ว้าย! นี่คุณมาอุ้มฉันทำไมเนี่ย เกิดใครมาเห็นเข้าแล้วเอาไปนินทา ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนกัน ปล่อยฉันลงนะ” 

                “แหมคุณผู้หญิงนี่ เรื่องมากจริงๆ เลยนะครับ ถ้าไม่รู้จะเอาหน้าไว้ไหนก็ซุกเข้ามาที่อกผมแทนแล้วกัน อีกอย่างถ้าคุณไม่ส่งเสียงดังก็ไม่มีใครเขาสนใจหรอกน่า เวลานี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของคนส่วนใหญ่เสียหน่อย แต่ถ้าเกิดโชคร้ายแฟนคุณดันแอบหนีออกมาก่อเวลางานก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ เอ้า รีบบอกมาดีกว่าว่าคุณอยู่ชั้นไหน ผมจะได้รีบไปส่งแล้วรีบกลับ

                สิ้นเสียงของชายหนุ่ม ก็ทำเอารวินันท์ถึงกับเงียบกริบทันที ไม่ใช่แค่เพราะกลัวว่าหากเธอโวยวายเสียงดังไปแล้วจะเรียกความสนใจของผู้พักอาศัยของคนอื่นให้หันมามองเท่านั้นหรอก แต่เพราะกลัวว่าเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นระรัวราวกับมีใครมาตีกลองชุดรัวกระหน่ำอยู่ในอกยามเมื่อได้สัมผัสแนบชิดกับร่างแกร่งของเขาจะดังออกมาให้ได้ยินถึงภายนอกเสียมากกว่า ความรู้สึกที่ว่า อายแทบแทรกแผ่นดินหนี เป็นอย่างไร ตอนนี้เธอเข้าใจสำนวนหมายหมายนั้นอย่างแจ่มแจ้งชัดเจนแล้วจากการกระทำของเขา                        

                คุณอยู่ชั้นไหน ห้องอะไรล่ะ ผมจะได้ไปส่งถูก

                “คะ? ว่าไงนะ...”

                เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ อยู่ รวินันท์จึงไม่รู้ตัวเลยว่าคนตัวสูงได้พาเธอมาถึงยังหน้าลิฟต์โดยสารด้านข้างล็อบบีเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวได้ยินเสียงเอ่ยถามเพียงแว่วๆ แต่ฟังได้ไม่ถนัดนัก จึงได้ร้องขอคำถามนั้นซ้ำ กระทั่งชายหนุ่มต้องก้มหน้าลงมาใกล้เพราะคิดว่าเสียงของเขาเบาเกินไปกว่าที่เธอควรจะได้ยิน ดังนั้นเมื่อหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา เธอก็ต้องพบว่าใบหน้าของเขาอยู่เฉียดไปจากปลายจมูกของเธอเพียงไม่เกินคืบ เท่านั้นเองอาการวูบวาบร้อนๆ หนาวๆ ก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อสายตาของเธอเกิดไปประสานเข้ากับสายตาของเขาโดยบังเอิญ ลมหายใจอุ่นที่รินรดลงมาอย่างแผ่วเบาทำเอารวินันท์เริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

ต่อ

                “ผมถามว่าห้องของคุณอยู่ชั้นไหนครับ จะได้กดลิฟต์ถูก”

                เหมือนธามจะรู้เท่าทันอาการประหม่าของหญิงสาว เขากระตุกยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อยก่อนจะแกล้งยั่วเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มและแผ่วเบาปานเสียงกระซิบตรงริมใบหูด้วยหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าเขินอายของคนในอ้อมแขนอีกสักครั้ง และมันก็ได้ผลเมื่อดวงตาคมที่กำลังจ้องมองเขาแทบไม่กะพริบนั้นรีบเสมองไปทางอื่นทันที พร้อมกับที่สองแก้มเริ่มถูกเจือด้วยสีแดงระเรื่อขึ้นมา หัวใจของชายหนุ่มก็เริงร่าราวต้นไม้ใกล้เฉาได้รับหยาดน้ำฝนเย็นชุ่มฉ่ำ สดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น

                ชะ...ชั้นสิบห้า ห้องที่สองขวามือ

                รวินันท์ตอบกลับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับรีบเบือนหน้าหลบดวงตาพราวระยิบระยับนั้นทันที ด้วยแน่ใจว่าหากฝืนทนสบสายที่เต็มไปด้วยเลศนัยคู่นั้นต่อไป เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในอาจได้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง กระทั่งทำลายความยับยั้งชั่งใจของเธอไปจนหมดสิ้นก็เป็นได้

                ภายในห้องโดยสารอันคับแคบนั้นมีเพียงความเงียบงันระหว่างคนทั้งสอง ดวงตาสองคู่มองไปยังตัวเลขบอกตำแหน่งชั้นระบบดิจิทัลด้วยความต้องการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งนึกอยากให้ตัวเลขวิ่งขึ้นสูงไปถึงยังชั้นที่หมายของตนโดยไว เพราะจะได้ไม่ต้องทนอึดอัดกับความรู้สึกแปลกๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นมาในเวลานี้อีกแล้ว

ขณะที่อีกคนหนึ่งนั้นปรารถนาอยากให้ตัวเลขเปลี่ยนผันอย่างเชื่องช้ากว่านี้สักหน่อย จะได้มีเวลาให้หัวใจที่แห้งแล้งเหี่ยวเฉามานานได้ซึมซับเอาความชุ่มชื้นดุจน้ำทิพย์จากสวรรค์ชั้นฟ้ามาหล่อเลี้ยงให้อิ่มเอิบและเบิกบานได้อย่างเต็มที่ ก่อนจะถึงเวลาต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกเมื่อตัวเลขเคลื่อนมาหยุดนิ่งสนิทที่เลข 15 รวินันท์ลอบถอนหายใจออกมาเบาบางด้วยความโล่งอก ผิดกับอีกคนที่เริ่มจะมีสีหน้าหงอยเหงาลงไปถนัดตา คล้ายกับว่าเวลาแห่งความสุขของตนกำลังจะหมดลงไปนับจากนี้

ธามก้าวเอื่อยๆ พยายามสั่งตัวเองให้เดินอย่างเชื่องช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ ด้วยรู้ดีว่าหลังจากส่งหญิงสาวในอ้อมแขนเข้าไปหลังบานประตูห้องหมายเลข 1504 แล้ว เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พบเจอกับเธออีก ด้วยเพราะสัญญาที่เขาให้ไว้กับเธอแล้วเมื่อคืนนี้ แม้จะอยากทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอยอมตกเป็นของเขาทั้งร่างกายและหัวใจก็ตามที แต่เมื่อได้ลั่นสัจจะวาจาไปแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่คิดที่จะคืนคำสัญญาที่ให้ไว้...หากไม่จำเป็น เขาบอกตัวเองเช่นนั้น

                ถึงห้องของฉันแล้ว คุณรีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวฉันเดินเข้าไปเอง

                แม้ใจหนึ่งของรวินันท์จะรู้สึกโมโหเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มที่อาสาพามาส่งเดินทอดน่องราวกับนายแบบบนแคตวอล์กก็ไม่ปาน แต่อีกใจหนึ่งนั้นก็รู้สึกดีที่เขาไม่รีบร้อนเอาเธอมาหย่อนไว้ที่หน้าคอนโดมิเนียมแล้วบึ่งกลับไปหาผู้หญิงคนอื่นที่ไหน แปลกนักที่หัวใจของเธอยินดีปรีดาเป็นอันมากเมื่อเขาพูดว่าจะมาส่งเธอให้ถึงห้องแทนที่จะยืนมองอยู่ข้างรถเหมือนตอนแรกนั้น แต่มันเพราะอะไรกันเล่าที่ทำให้เธออยากมีเวลาได้อยู่ใกล้ชิดเขาให้นานขึ้นอีกแม้เพียงสักครึ่งวินาทีก็ยังดี นี่คงไม่ใช่เพราะเธอแอบหลงเสน่ห์ของเขาเข้าแล้วหรอกนะ

ไม่ได้นะ รวินันท์ อย่าลืมสิว่าเธอมีภวัฐอยู่แล้วทั้งคน จะทำตัวเป็นผู้หญิงใจง่ายที่แค่มีอะไรกับใครแล้วก็ยอมมอบหัวใจให้เขาง่ายๆ ได้อย่างไรกัน

แต่เขาเป็นคนแรกของเธอนะ หน้าตาก็หล่อขนาดนี้ แถมขับรถสปอร์ตด้วยที่บ้านคงรวยน่าดู ถ้าได้แต่งงานกับเขาครอบครัวของเธอไปคงสบายไปทั้งชาติ

“โอ๊ย พอได้แล้ว จะเถียงกันให้ได้อะไรขึ้นมาเนี่ย”

จิตสำนึกสองฝ่ายในสมองของหญิงสาวแทบจะตบตีกันให้ตายไปข้างหนึ่ง สุดท้ายจิตสำนึกฝ่ายดีก็เป็นฝ่ายเอาชนะไปด้วยคะแนนสูสี เรียกว่าหวุดหวิดไปนิดเดียว จิตสำนึกฝ่ายชั่วก็เกือบจะครอบงำเธอได้อยู่แล้ว แต่เอ...เมื่อกี้เธอเผลอพูดอะไรออกไปหรือเปล่านะ ชายหนุ่มหน้าหวานถึงได้มองมาด้วยสายตาแปลกๆ แบบนี้

“หืม? ใครเถียงอะไรมิทราบครับ ผมแค่บอกว่าให้รีบเอาคีย์การ์ดมาเสียบเปิดประตูเสียทีต่างหากเล่า”

ธามก้มลงมองใบหน้าคนในอ้อมแขนอย่างแปลกใจ เมื่อได้ยินเธอบ่นอะไรงึมงำอยู่คนเดียว แต่แล้วก็ได้รับรอยยิ้มที่เหมือนแยกเขี้ยวและคำพูดอวดดีตอบกลับมาแทน ชายหนุ่มจึงแกล้งทำท่าทางกวนประสาทกลับไป

“รู้แล้วล่ะน่า ขอหาก่อนแป๊บนึงไม่ได้รึไง ถ้ารู้สึกหนักมากนักก็วางฉันลงแล้วรีบกลับไปเลยไป เดี๋ยวแฟนฉันก็กลับมาแล้ว”

                ที่จริงคุณก็ไม่ได้หนักเท่าไหร่หรอกนะ ให้วิ่งขึ้นบันไดมายังไหว แล้วอีกอย่างให้ผมส่งคุณถึงเตียงเลยดีกว่า เดี๋ยวจะหาว่าผมบริการไม่เต็มที่ ส่วนเรื่องแฟนคุณ ถ้าเขามาเห็นเข้าพอดีจะเกิดอะไรขึ้นกันนะ

                พอได้ฟังที่ธามพูดมา รวินันท์ก็ชักเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากภวัฐกลับมาจากทำงานแล้วมาเจอธามอยู่ในห้องของเธอเพียงสองต่อสองในสภาพนี้ สมองของหญิงสาวไม่กล้านึกคิดจินตนาการต่อ เมื่อเข้ามาในห้องได้ เธอก็รีบออกปากไล่เขาไปทันที

                “ส่งแค่นี้ก็พอ คุณกลับไปได้แล้วล่ะ”

                “เอ๊ะ นี่มันกระดาษอะไรน่ะ”

แต่อีกฝ่ายยังทำท่ารีรอ แกล้งเดินสำรวจไปทั่วห้องก่อนที่จะพบว่ามีเศษกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ที่พื้นตรงหน้าประตูห้อง เขาย่อตัวลงก้มเก็บขึ้นมา เมื่อรวินันท์เห็นว่ามีลายมือของภวัฐอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ก็รีบชักออกมาจากมือของเขาทันที ชายหนุ่มทำหน้าบึ้งคล้ายไม่พอใจเมื่อถูกแย่งของไปจากมือ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เช่นเดียวกับที่หญิงสาวปั้นหน้าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่หัวใจของเธอเริ่มออกอาการประวนกระวายขึ้นมาจนห้ามไม่อยู่ ในที่สุดธามก็อุ้มร่างของเธอไปวางบนเตียงในห้องนอน แต่ยังทำอิดออดไม่มีทีท่าว่าจะออกไปจากห้องเสียที จนเธอชักเริ่มวิตกจริต มองคนที่เดินวนไปเวียนมารอบเตียงเธออย่างอ้อยอิ่ง

                “นี่ ส่งฉันถึงเตียงแล้วก็กลับไปซะทีสิ”

                คุณหิวอะไรหรือเปล่าให้ผมซื้อขึ้นมาให้ไหม

ธามแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างเอาใจ เพราะว่าตั้งแต่ตื่นมาเมื่อบ่ายกว่าจนถึงป่านนี้ทั้งคู่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย

                ไม่ต้องหรอกเดี๋ยววัฐเขาก็มาแล้ว อืม ก่อนจะไปคุณช่วยหยิบโทรศัพท์มาให้ฉันหน่อยสิ อยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งนั่นน่ะ

                รวินันท์รีบปฏิเสธ ก่อนจะไหว้วานเขาเป็นครั้งสุดท้าย ชายหนุ่มยิ้มร่าแล้วรีบวิ่งไปหยิบของที่เธอต้องการมาส่งให้กับมือทันที หญิงสาวกล่าวขอบคุณแล้วโบกมือไล่เขาอีกครั้ง พร้อมกับรีบกดโทรศัพท์ต่อสายไปหาแฟนหนุ่มอย่างรวดเร็วหลังจากได้เห็นจำนวนสายที่ไม่ได้รับซึ่งขึ้นเป็นเบอร์ของเขานับสิบสาย โดยไม่สนใจว่าคนแปลกหน้าที่เดินยังคงเพ่นพ่านไปทั่วห้องทำตัวราวกับนักสำรวจโลกกว้างมองหาทำเลที่ตั้งอาณานิคมใหม่นั้นจะทำอะไร

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,077 ความคิดเห็น

  1. #844 HIZANA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 13:39
    น่ารักดีนะเนี่ย
    #844
    0
  2. #467 มาสเมโร (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2553 / 11:13

    น่ารักดีแท้ผู้ชายเเบบนี้ 

    #467
    0
  3. #169 tungkn4841 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2553 / 12:38
    นายธาม....เสียดายละซิ ไหนๆๆๆ ก็ไหน ตามติดเอา วิ มาเป็นแฟนให้ได้ เราแอบเชียร์น่ะ 555
    #169
    0
  4. #109 jeabkiss (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2553 / 19:41
    เจ้าเล่ห์จริงๆเลยธามพยายามหาข้ออ้างเพื่ออยู่นานๆล่ะซิ
    #109
    0
  5. #107 Eternal-Yunho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 22:23
    อิตาธาม เจ้าเล่ห์สุดริด สงสัยเอาเบอร์โทสับไปแล้วเเหงๆๆ 
    วิเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย หล่อขนาดนี้ ไม่เอาไม่รู้จะวว่าไง

    ว่าเเล้วก้อ.................... ไม่ทราบว่าหนูวิจะให้พี่ธามของนายดูเเลหัวใจได้ยังอ่ะเคอะ 5555555



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 สิงหาคม 2553 / 22:22
    #107
    0
  6. #106 kaaka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 22:23
    อิอิ ทำเป็นเดินสำรวจ หาความจำเป็นอยู่หล่ะสิธาม
    #106
    0
  7. #105 muLaTAE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 21:29


    สงสัยนายธาม จะต้องผิดสัญญาด้วยความจำเป็นแน่ๆ 

    มารอตอนต่อไปนะคะ
    #105
    0
  8. #104 yumekanau (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 20:49

    ไม่เคยผิดสัญญา...
    ถ้าไม่จำเป็น
    หุหุหุ
       
    งั้นนายคงหาความจำเป็น
    มารองรับเหตุผิดสัญญา...จนได้
    อ้าปากก็เห็นไปถึงไส้ติ่งแล้ว
    นายธามเอ๊ย

    #104
    0
  9. #103 mushroom- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 19:39
    จะเป็นไงละเนี้ยรู้ที่อยู่แล้ว
    #103
    0
  10. #101 Eternal-Yunho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 14:34
    พี่ธ่มคะ น้องไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหนเเล้วค่ะตั้งเเต่อ่านมาจนถึงตอนนี้
    พอจะให้น้องไปซุกที่อกอุ่นๆๆของพี่ธามได้ชิมะคะ พอจะเหลือที่จากหนูวิไม๊คะเนี๋ย
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >///<

    แบบบว่าไรเตอร์คะ ทีนี้ชีวิตหนูวิจะเป็นยังไงล่ะคะเนี่ย นายรออ่านไม่ไหวเเย้ววว อยากซุกอกพี่ยุนมาก 55555
    #101
    0
  11. #100 muLaTAE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2553 / 14:01

    คู่กรณีมาส่งถึงห้องเลยนิ (จริงๆ แล้วอยากรู้ว่าอยู่ห้องไหนต่างหาก) 

    มารออีก 50 % นะคะไรเตอร์

    #100
    0
  12. #99 kaaka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 22:46
    หึ หึ ธามตามติดแล้วรึเปล่าน้อ
    #99
    0
  13. #98 yumekanau (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 20:03
     

    ต่อไป นายธามตามถึงห้องได้อย่างง่ายดาย
    สงสารหนูวิ
    เฮ่อ
    #98
    0
  14. #97 ยัยปลาทอง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 19:25
    นายธามนี่กวนใช้ได้เลยแฮะ ส่วนหนูวิก็ปากเก่งเชียว

    ชอบฉากนี้ัง่ะ อ่านไปอมยิ้มไป อิอิิ
    #97
    0
  15. #96 jeabkiss (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2553 / 18:30
    ธามไปส่งถึงห้องคราวหลังต้องตามมาถูกแน่ๆ

    ดูท่าทางจะติดใจความน่ารักของหนูวิแล้วนี่
    #96
    0