เงาเสน่หา มายาชีค : สนพ.ซิมปลี้บุ๊ก เลิฟโนเวล

ตอนที่ 8 : ลวงเสน่หา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 พ.ค. 53

ตอนที่ 8 ลวงเสน่หา

คุณหายตกใจเรื่องกลางวันแล้วใช่มั้ย ชีคอัมรินห์พาเธอไปนั่งที่ชุดรับแขกทอขนจามรีที่สั่งขึ้นมาเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นของขวัญอภินันทนาการจากพี่ชายฝาแฝดของเขาเช่นกัน

ค่ะ...ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว ไม่กล้ามองใครอีกคนที่นั่งอยู่ก่อน แววตาของเขาเหมือนน้ำในมหาสมุทร นิ่ง...ลึก...ยากเกินหยั่งความรู้สึก

ผมกับท่านพี่ปรึกษากันเรื่องโรงพยาบาล...ที่คุณว่าได้ชวนเพื่อนๆมาทำงานที่นี่แล้วหลายคน แต่เราเห็นตรงกันว่าในระยะยาวถ้าเราจ้างแพทย์ต่างชาติต่อไปไม่ได้อาจจะมีปัญหา และคนอาหรับก็จะอุ่นใจกว่าเมื่อได้รับการรักษาดูแลจากคนชาติเดียวกัน พี่อิรัมย์เสนอว่าเราควรให้ทุนเด็กนักเรียนซาดัสที่มีความสามารถ เพื่อส่งเสริมให้พวกเขาได้เรียนต่อแล้วกลับมาทำงานให้กับเรา...แต่ผมเห็นว่า ถ้าเราตั้งโรงเรียนแพทย์เอง จ้างอาจารย์เก่งๆมาประจำ เราจะผลิตแพทย์ได้ตามความต้องการมากกว่า คุณมีความเห็นว่ายังไง? ชีคอัมรินห์ถามความเห็นของเธอ

ปางนภัทรเงยหน้า ชีคอิรัมย์กำลังมองมาอย่างรอคำตอบจากเธอเช่นกัน

ฉันคิดว่าการทำตามความต้องการของคุณ ดูจะเป็นต้นทุนสูงเกินไป และแพทย์ที่ผลิตมาทั้งหมด ก็เป็นส่วนองค์กรการกุศลของมาห์จาบีน...ไม่เกี่ยวกับซาดัส แม้จะเป็นโรงพยาบาลของคนซาดัสก็ตามเถอะ ฉันเห็นด้วยที่เราจะส่งเสริมเด็กซาดัสเพื่อให้มาเป็นแพทย์ดูแลคนชาติเดียวกัน และการที่เราส่งเด็กเหล่านั้นไปศึกษาต่างประเทศ น่าจะได้ผลคุ้มทุนมากกว่า เพราะพวกเขาจะได้แลกเปลี่ยนวิทยาการความรู้ใหม่ๆที่เป็นสากล และไม่รู้สึกว่า ทุนการศึกษาของพวกเราผูกมัดพวกเขาเกินไป ชาวอาหรับรักในพวกพ้องอยู่แล้ว ยังไงเขาก็ต้องกลับมาทำงานที่นี่ การมีอิสรเสรีที่จะเลือก จะทำให้เขาทำงานกันอย่างสบายใจมากกว่า ปางนภัทรออกความเห็นตามความคิดของเธอ

ชีคอิรัมย์พยักหน้าเห็นพ้องอย่างพอใจ

ทั้งหมดเห็นควรว่าควรจะรับประทานอาหารเย็นได้แล้ว เมื่อเลยเวลามานาน เพราะนั่งสนทนากัน และรอปางนภัทรตื่นด้วย เรื่องอื่นไว้พูดคุยกันทีหลัง

การได้ร่วมโต๊ะกับชีคอิรัมย์และฟริ๊นซ์ทำให้เธอเกร็งกว่าปกติที่ทานร่วมกับชีคอัมรินห์

กำลังคิดข้องใจว่าจนมืดค่ำป่านนี้ทำไมเขาถึงยังไม่ยอมกลับ ดูทีเหมือนจะปักหลักอยู่ที่นี่ทั้งคืนเสียด้วยซ้ำ

อาหารอร่อย เยี่ยม...ผมชอบอาหารไทย ฟริ๊นซ์พูดขึ้นมา นึกถึงสาวไทยที่เคยนั่งทานอาหารไทยไป มองเธอทำงานไป แล้วก็ต้องตัดใจว่าชาตินี้คงไม่มีวาสนาอีก

ที่นี่ทานอาหารไทยกันทุกมื้อหรือ? ชีคอิรัมย์ถามอย่างแปลกใจ เมื่ออาหารบนโต๊ะเกือบเป็นอาหารไทยทั้งหมด

ครับ...ผมอยากให้ปรางรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน และอีกอย่างอาหารไทยก็รสชาติใกล้เคียงกับอาหารอาหรับ

ชีคอิรัมย์พยักหน้า เมียนายนี่ช่างโชคดีจริงๆนะอัมรินห์ ที่ได้สามีรักและเอาใจใส่ คิดถึงความรู้สึกอย่างนี้

ปางนภัทรว่าเธอนั่งทานอาหารไปเงียบๆแท้ๆ แต่คำพูดของเขา กลับเหมือนมาแขวะเธอเสียได้

ดวงตากลมเงยหน้า ตวัดดวงตามองเขา คุณลิยาน่าห์ก็เป็นผู้หญิงโชคดีได้เหมือนกันค่ะ ถ้าคุณจะเอาใจใส่เธอเหมือนที่ชีคอัมรินห์คอยดูแลฉัน

ดวงตาของชีคอิรัมย์มองจ้องหน้าเธอ สายตาสองคู่ที่ผสานกัน ราวกับพร้อมเปิดศึกครั้งใหม่

คุณชอนทานน่องไก่นี่ที่รัก...ทานให้เยอะๆนะ ชีคอัมรินห์ตักอาหารใส่จาน เอาใจภรรยา ดึงความสนใจจากสายตาสองคู่ที่กำลังโต้เถียงกันอยู่เงียบๆ แล้วหันไปทางพี่ชาย

วันหน้าท่านพี่ก็ชวนพี่ลิยาน่าห์มาทานอาหารที่บ้านผมบ้างสิครับ

ชีคอิรัมย์ไม่ตอบ ทานอาหารไป ลอบมองน้องชายที่เอาใจภรรยา กำลังคิดว่าเขาพูดอะไรผิด เมื่อกำลังย้ำกับตัวเองว่า ทุกอย่างที่เป็นอยู่ในเวลานี้มันถูกต้องแล้ว ชีคอัมรินห์ดูแลปางนภัทรได้ดี และเธอก็เป็นผู้หญิงโชคดีจริงๆที่ได้แต่งงานกับเขา

เห็นนายรักใคร่เอาใจใส่เมียอย่างนี้ อีกไม่นานท่านพ่อคงได้อุ้มหลานสมใจ

ปางนภัทรหน้าแดงวืด...ทั้งๆที่ควรมองเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติได้แล้ว แต่เธอก็อดรู้สึกไม่ได้ทุกครั้งที่มีใครเอ่ยถึง โดยเฉพาะเขา...ชีคอิรัมย์

ชีคอัมรินห์หัวเราะอย่างเขินๆ ผมก็หวังไว้ว่าอย่างนั้นเหมือนกันครับ สายตาเขามองมาที่ภรรยาเปิดเผย รู้สึกตัวเองพร้อมทำความปรารถนาของใครต่อใครให้เป็นจริง เหลือเพียงรอเวลา เพื่อจะได้ทำสิ่งที่ตนปรารถนาเป็นยิ่งยวดในเวลานี้

ชีคอิรัมย์มองคนหน้าแดงอย่างขบขัน ความรู้สึกอยากแกล้งอีกฝ่าย จึงถามต่อ

แล้วนายจะมีซักกี่คนดีล่ะ...ท่านพ่อคงไม่พอใจแน่ถ้าจะมีหลานจากนายแค่สองสามคนอย่างครอบครัวคนไทย

ชีคอัมรินห์ยิ้มหวาน เต็มไปด้วยความคาดหวัง เรื่องนั้นผมแล้วแต่ปรางก็แล้วกัน เพราะเธอต้องทำงานด้วย แต่ถ้ามีลูกกันเยอะๆ บ้านเราคงจะอบอุ่นไม่เงียบเหงา สายตามองปางนภัทรเต็มไปด้วยความคาดหวัง

จนเธอแทบสำลัก ต้องกระแอมเบาๆ กับบทสนทนาเปิดเผย ไม่รู้ว่าสังคมของเขาพูดเรื่องนี้อย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดากระมัง แต่สำหรับปางนภัทรแล้ว คิดว่ามันเป็นเรื่องค่อนข้างส่วนตัว ที่ไม่ควรเอามาคุยต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะบนโต๊ะอาหารที่มีแต่ผู้ชายและเธอเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวผู้เป็นหัวข้อสนทนา

ผมอยากมีลูกหลายๆคน คุณจะว่าไงปราง

ปางนภัทรซ่อนแก้มปลั่งร้อนจนแทบระเบิดไม่มิด สายตาจ้องมองที่จานอาหารอย่างเอาเป็นเอาตาย

เรื่องนั้นไว้เราคุยกันสองคนน่าจะดีกว่า เธออ้อมแอ้มตอบไป

แน่นอนว่าบุรุษบนโต๊ะนั่น พากันหัวเราะร่วนเสียงดัง ไม่เว้นแม้แต่ฟริ๊นซ์ และเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองอย่างประหลาดใจ จึงรู้ว่ากำลังถูกพวกเขารวมหัวกันพูดด้วยอยากเห็นเธอเก้อเขินอาย

โดยเฉพาะสายตาอมยิ้มของชีคอิรัมย์ด้วยแล้ว...เธอไม่เข้าใจจริงๆ

 

หลังรับประทานอาหารชีคอิรัมย์ยังอยู่คุยกับน้องชายต่อ ดูเหมือนว่าพวกเขามีหัวข้อสนทนากันไม่มีหมด ปางนภัทรขอตัวกลับขึ้นไปพักผ่อนเมื่อเห็นว่าทั้งสองคุยเรื่องงานที่ไม่เกี่ยวกับเธอ และอยากให้พี่น้องได้ปรึกษาหารือกันตามสบาย

จนล่วงเข้าเวลาดึก ฟริ๊นซ์ปิดปากหาวหวอดๆ นั่งเล่นเกมส์ในคอมพิวเตอร์รอ สองหนุ่มก็ยังดูท่าจะคุยธุระกันไม่เสร็จสิ้น ชีคอิรัมย์แลตาขุ่นเริ่มขยับตัวเมื่อฟริ๊นซ์หาวเสียงดัง

พี่กวนเวลานายมาทั้งวันแล้ว คืนนี้คงต้องขอตัวก่อน พรุ่งนี้จะรีบมาแต่เช้า

ชีคอัมรินห์ทำหน้าฉงน มาแต่เช้าทำไมหรือครับท่านพี่

ในใจคนถูกถามนึกขุ่นเล็กน้อย ว่าใจคงล่องลอยไปหาเมียที่รอท่าอยู่ข้างบนแล้วกระมัง ชีคอัมรินห์จึงลืมที่นัดหมายกันไว้

ก็จะมาทดสอบฝีเท้าม้าไง

ชีคอัมรินห์พยักหน้าเข้าใจ ถ้าอย่างนั้นจะเสียเวลากลับไปทำไมเล่าท่านพี่ นี่ก็ดึกแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้า ทำไมท่านไม่นอนที่นี่เสียเลยเล่า

ฟริ๊นซ์หันมามองที่ทั้งสองคุยกัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่รบกวนนายกับเมียหรอกหรือ? ถามอย่างไม่แน่ใจ

โธ่! ท่านอิรัมย์ คฤหาสน์ของชีคอัมรินห์ออกจะใหญ่โตกว้างขวางมีห้องหับมากมาย เราไม่ได้จะเข้าไปนอนห้องหอเป็นเพื่อนท่านอัมรินห์เสียหน่อย จะเรียกว่ารบกวนได้ยังไง

ชีคอัมรินห์ขบขันกับคำพูดของฟริ๊นซ์ ในขณะที่ชีคอิรัมย์หน้าตึง ก็ที่ถ่วงเวลาจนดึกป่านนี้เพราะอยากอยู่ที่นี่นานๆหรอกไม่ใช่หรือ

ไปเถอะท่านพี่ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทดสอบฝีเท้าม้ากันอีก เดี๋ยวผมจะให้คนรับใช้เตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ท่านเปลี่ยน ชีคอัมรินห์ตัดบทเมื่อโอบไหล่พี่ชายฝาแฝดเดินขึ้นไปด้านบนคฤหาสน์ มีฟริ๊นซ์เดินตามหลังมา

 

วูตูรับโทรศัพท์จากชีคอิรัมย์เพื่อให้แจ้งกับลิยาน่าห์ว่าคืนนี้จะพักค้างแรมที่คฤหาสน์ของชีคอัมรินห์ เขาเดินตาม หาซูล่าเพื่อจะให้ขึ้นไปแจ้งถ้อยคำแก่นายสาว กลับไม่เห็นเงาของสาวรับใช้ในคฤหาสน์สักคน จึงนึกขึ้นได้ว่าพวกนางไปดูละครที่ซูคกันหมด

เขามองขึ้นไปด้านบนอย่างครุ่นคิด กฏเคร่งครัดของคฤหาสน์แห่งนี้หน่วยรักษาความปลอดภัยทั้งหมดจะอยู่รายรอบคฤหาสน์ และผู้ชายไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไปด้านบนนอกจากจะมีคำสั่งเรียก จึงนึกพะวงสองจิตสองใจว่าควรจะทำเช่นไรดี

ถ้ารอพวกนางรับใช้กลับมา ก็ไม่รู้ว่าต้องรอถึงกี่โมงกัน ป่านนี้คง เถลไถลเพลิดเพลินชมละคร ซื้อของกันเพราะนานๆจึงจะมีความสำราญอย่างนี้มาให้ชมถึงที่เสียทีหนึ่ง

และอีกไม่ถึงชั่วยาม เขาก็ต้องกลับไปพักผ่อนเพราะได้เวลาเปลี่ยนเวรยามแล้วด้วย

ดวงตาลึกคมเขม้นมองไปด้านบนอย่างคิดไม่ตกว่า ควรทำเช่นไรดี

 

ลิยาน่าห์นั่งภาวนาให้จิตใจสงบนิ่ง คิดถึงแต่สิ่งดีงาม เพื่อจะได้กุศลเผื่อผู้มีบุญญาจะได้มาจุติอย่างที่ชีคคาอัลย่าห์ว่า หล่อนจุดกำยานกลิ่นหอมคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง จนได้เวลาเข้านอน จึงดับไฟกำลังจะเดินไปที่เตียงนอน

ประตูห้องนอนเปิดออก พร้อมเงาร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องมืดมิด

ลิยาน่าห์กำลังจะผินหลังไปที่เตียง หันกลับมาเมื่อประตูห้องปิดลงไปอัตโนมัติพร้อมแสงสว่างจากภายนอกหายไป

เพิ่งกลับมาจากบ้านท่านอัมรินห์หรือคะ? หล่อนเอ่ยเอื้อนถามเงาร่างใหญ่ที่ตรงเข้ามาใกล้ เดินเข้าไปกอดเกาะ สำนึกผิดที่ว่าได้ปฏิเสธชีคอิรัมย์ไปเมื่อค่ำคืน จึงทำให้ท่านโกรธจนไปขลุกอยู่ที่บ้านชีคอัมรินห์มาทั้งวันได้

เอนตัวไปแนบชิดอกกว้าง กลิ่นกำยานผสมกลิ่นกายแปลกๆทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มประหลาด

ท่านชีคอาบน้ำที่บ้านท่านอัมรินห์มาหรือคะ กลิ่นกายถึงได้แปลกไป มิถามเปล่า หากมือบางไล้ลูบแผ่นอกกว้าง จุดไฟกำหนัดความปรารถนาของอีกฝ่าย เพียงแค่อยากเอาใจ ไม่คิดว่าจะทำให้ร่างสูงใหญ่นั้นยืนนิ่งแข็งเป็นหิน

คงเป็นเพราะชีคอิรัมย์ห่างหายจากอิสรตรีมานานวันแล้ว เมื่อถูกปลุกเร้าร่างกายจึงตอบสนองต่อสัมผัสของเธอขึ้นมา

ฉันขอโทษนะคะที่ขัดใจท่าน...ฉันเพียงแค่อยากมีลูกเท่านั้น...แต่ถ้าท่านชีคปรารถนาแล้วละก็ ฉันก็จะไม่ขัดใจอีก หล่อนกระซิบเสียงพร่า ลูบไล้ใบหน้าที่สากไปด้วยเครา ก่อนจะเงยหน้าจุมพิตเบาๆที่ปลายคาง

กลิ่นกายหอมของหล่อนช่างยั่วยวน สัมผัสแผ่วเบานั่นช่างเป็นเชื้อความเร่าร้อนแสนอ่อนหวาน จุดไฟปรารถนาที่เดือดพล่านอยู่ในกายมาเนิ่นนานให้เต้นเร่าโชติช่วงขึ้นมาอย่างไม่อาจระงับได้อีก

ลิยาน่าห์รับรู้สัมผัสแข็งขึงจากร่างใหญ่ รู้ว่าเขากำลังเกิดความรู้สึกอะไร...และต้องการอะไร?

มือเล็กโอบรอบร่างแกร่ง คลุกเคล้าดวงหน้าคลึงไปกับแผ่นอกออดอ้อนออเซาะอ่อนหวาน

ฉันยินดีค่ะ...ยินดีมอบให้ท่านทั้งกายและใจ

กายที่แข็งเป็นหินนั่นพยายามห้ามปรามตัวเอง ปากหนักเอื้อนเอ่ยใดๆไม่ออก และในวินาทีนี้ สติได้ขาดผึง ผิดชอบชั่วดีทั้งหมดมลายหายสิ้น มือหยาบกร้านตวัดรัดร่างน้อยเดินดุ่มไปยังเตียงนอนที่ตั้งอยู่กลางห้อง

วางเธอลงอย่างอ่อนโยน ก่อนจะทาบทับกายตามลงไปอย่างไม่อาจห้ามปรามได้

ลิยาน่าห์พริ้มดวงตาหลับลง เกาะกอดรับสัมผัสรุ่มร้อนแห่งไฟปรารถนาที่กำลังประทุอย่างรวดเร็วนั่น

เพียงครู่ผ่านเสียงครางกระซิบผะแผ่วก็ระงมดังอย่างสมปรารถนา เสียงหวานกระซิบเรียกร่ำหาร่างใหญ่ให้มาเติมเต็มความสุขที่แห้งผากมาเนิ่นนาน ความสุขร้อนฉ่า แทบเผาไหม้เตียงนอน เมื่อบทรักอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะจบลงด้วยเสียงกรีดร้องแสนหวาน และเริ่มบทใหม่ในเวลาอันรวดเร็วด้วยความหิวกระหายเหมือนขาดแคลนมาแสนนาน รอบแล้วรอบเล่า ความสุขท่วมท้นกายใจของทั้งคู่

ร่างเล็กอ่อนนุ่มแสนหอมกรุ่นขดซุกเข้าหาที่พึ่งพิง กระซิบคำรักอ่อนหวานไม่หยุดจนกระทั่งแผ่วลงพร้อมกับเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ บอกว่าลิยาน่าห์เข้าสู่นิทรารมย์ด้วยความสุข

แต่วูตูยังลืมตาโพลงเบิกค้างอยู่ท่ามกลางความมืด...ฝันของค่ำคืนนี้แสนหวานนัก...เป็นฝันสุดเอื้อมที่เขาไม่คิดอยากตื่นขึ้นมาพบพานความเป็นจริงอีกเลย

ดอกฟ้าสุดเอื้อม...นางฟ้าที่คิดว่ามีแต่บนสวรรค์ ใครกันจะคิดว่าหล่อนจะลดตัวมาให้คนต่ำศักดิ์อย่างเขาได้ชื่นชม...แม้จะเป็นเพียงในนามของชีคอีรัมย์ก็ตามที...ฝ่ามือใหญ่เฝ้าลูบไล้ร่างนุ่มเนียนนั่นอย่างหลงใหล อยากห้ามแสงอาทิตย์อย่าได้ฉายทาบทอแผ่นฟ้าอีกเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

580 ความคิดเห็น

  1. #143 aoistar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 20:41

    เอ่อ...จำสามีตัววเองไม่ได้เหรอเนี่ย

    #143
    0
  2. #54 ^_^ เอิง ^_^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 18:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดด พี่นายขาาา เอิงขอตอนต่อไปอย่างด่วนๆๆๆ เลย

    ตายแล้ว มีไรก่ะวูตูแล้ว แสดงว่า ก็จะต้องท้องแน่ๆๆเลย กรี๊ดๆๆ


    ยัยลิยาก็นะผัวตัวเองก็จำไม่ได้ ไปมีไรก่ะคนอื่นได้ไงเนี้ย



    คำทำนายเป็นจริงแน่เลย
    #54
    0
  3. #53 muLaTAE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 13:04

    อ้าวทำไมเป็นแบบนี้ไปได้นะ


    #53
    0
  4. #52 praewprao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 12:26
    ตอนต่อไปจาเป้นไง ล่ะเนี้ย
    ไรเตอร์จ๋า รีบอัพด่วน
    คนอ่านตอนนี่ค้างงงง มากๆๆ เลย
    แล้วท่านชีคจารู้ไหม ว่าเกิดอาไรขึ้น
    กับเมียตัวเอง
    #52
    0
  5. #50 dekbanna (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2553 / 09:51
    แล้วกันวูตู ทำไมทำอย่างงี้หล่ะ
    #50
    0