เงาเสน่หา มายาชีค : สนพ.ซิมปลี้บุ๊ก เลิฟโนเวล

ตอนที่ 4 : ไม่อยากจำ...แต่กลับไม่ลืม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,602
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 เม.ย. 53

ตอนที่ 4

ซาตินเดินจ้ำพรวดๆเพื่อตามหาชีคอิรัมย์ในคฤหาสน์ของท่านชีคอารีฟ หล่อนแสร้งทำไม่รู้ว่าวันนี้ที่นี่ได้จัดงานเลี้ยงภายในครอบครัวเพื่อต้อนรับสมาชิกใหม่ คือภริยาของชีคอัมรินห์ และในฐานะเพียงแค่คู่หมั้น ซาตินจึงไม่ได้รับเชิญให้เข้ามาร่วมงานเลี้ยงของครอบครัวในครั้งนี้

ตราบใดที่ยังเป็นเพียงแค่คู่หมั้น หล่อนก็ยังถือว่าเป็นคนนอกสำหรับสกุลมาห์จาบีน สถานะที่เคยภาคภูมิใจในครั้งหนึ่ง ที่จะได้เป็นชีคคาแม้ลำดับที่สองของผู้เป็นรัชทายาทแห่งซาดัส แต่วันนี้ซาตินไม่แน่ใจอะไรทั้งนั้น

ความสำคัญของหล่อนยิ่งต้องถูกลดทอนลงไป จะได้รับเกียรติสูงสุดเช่นชีคคาคนแรกอย่างลิยาน่าห์ก็คงไม่เท่าเทียม จะเป็นที่เสน่หาในฐานะชีคคาคนล่าสุด ก็นับว่าไม่ได้ ในเมื่อชีคอิรัมย์มีดำริห์ที่จะจัดวิวาห์หล่อนพร้อมกับไดย่าเสียทีเดียว

ถึงไดย่า...ญาติผู้น้องของหล่อนจะเป็นคนซื่อบื้อไม่ค่อยทันคน ไม่มีจริตมารยาอะไรมาเทียบหล่อนได้ แต่ยังไงก็ได้ชื่อว่าสาวกว่า...สดใสกว่า...ย่อมเป็นที่ถูกตาต้องใจบุรุษผู้ใฝ่หาความเบิกบานให้กับชีวิตอย่างชีคอิรัมย์อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

คิดแล้วซาตินก็ยิ่งแค้นเคืองใจ กับตัวการที่ทำให้ฝันหวานของหล่อนต้องล่มสลายไปในพริบตา เท่านั้นยังไม่พอชีคอิรัมย์ยังยกฤกษ์วิวาห์อันเป็นมงคล...วันที่หล่อนควรมีความสุขเป็นที่สุด...เมื่อคืนผ่านมาให้กับผู้หญิงต่างชาติคนนั้น

แม้จะวางแผนให้โจรถ่อยอย่างเจ้าอาการ์มาลักพาตัวจับมันไปเป็นเมีย แต่ไอ้โจรที่คุยนักคุยหนาว่าเก่งกาจ ก็ชั้นปลายแถวนักเมื่อเทียบกับผู้ติดตามฝีมือกล้า และยังจะทหารทั้งกองทัพที่ชีคอิรัมย์ควบคุมดูแล ถึงไปช่วยมันให้รอดพ้นออกมาได้

โชคดีที่เจ้าโจรถ่อยนั่นไม่เห็นหน้าหล่อนตอนที่ไปติดต่อจ้างวาน มันจึงไม่สามารถซัดทอดความผิดนั้นมาถึงตัว และโชคช่วยเมื่อญาติของหล่อนเป็นทหารคนสนิทของผู้พันยาร์ดีน เจ้าโจรสถุนชั้นปลายแถวนั่นจึงถูกปิดปากด้วยยาพิษไม่มีสิทธิ์ให้ปากคำใดๆได้....ใครๆพาคิดว่ามันฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิดอุฉกรรจ์

ซาตินจึงผ่านคืนวันที่หวาดผวานั่นมาอย่างใจหายใจคว่ำ บัดนี้ไม่ว่าอุปสรรคอันใดหล่อนก็ไม่กลัวทั้งนั้น นอกจากคิดหาหนทางที่จะเปลี่ยนสถานะตัวเองจากคู่หมั้นของชีคอิรัมย์ ไปเป็นชีคคาของรัชทายาทแห่งซาดัส

สถานะคู่หมั้นของหล่อนในยามนี้ ยังแขวนอยู่บนเส้นด้าย เมื่อชีคอิรัมย์ยังนอนใจ ไม่คิดหาฤกษ์วิวาห์ใหม่เสียที ไดย่านั่นไม่ทุกข์ร้อนใดๆอยู่แล้ว นอกจากเอาแต่คร่ำครวญเสียใจที่ถูกฉกคู่หมั้นไปต่อหน้าต่อตา...พวกขี้แพ้ไม่รู้จักต่อสู้เพื่อตัวเอง หล่อนคงไม่ไปเสียเวลาเคี่ยวเข็ญญาติสาวให้หงุดหงิดหัวใจ

และคนอย่างซาตินจะไม่มีวันงอมืองอเท้ารอความหวัง หล่อนไปพบท่านมุสตาฟาด้วยตัวเอง และขอเร่งกำหนดวันวิวาห์ขึ้นมาใหม่ แม้จะท่านอาวุโสผู้เป็นที่เคารพของใครต่อใครจะปฏิเสธว่าไม่มีฤกษ์มงคลในเร็ววันนี้

แล้วมันจะยากอะไรเล่าสำหรับซาติน ที่จะกำหนดฤกษ์ดีขึ้นมาเสียเอง หล่อนไม่รอช้าที่จะมาดำเนินแผนการให้รวดเร็วที่สุด ในวันที่ชีคอิรัมย์ยังมีความรู้สึกผิดต่อหล่อนซึ่งเป็นคู่หมั้น และยังเกรงใจในชีคซาอีดบิดาของหล่อน ซาตินจึงจะนำข่าวนั้นมาแจ้งแก่ท่านด้วยตัวเอง ชีคอิรัมย์คงไม่กล้าบิดพลิ้วอีกเป็นแน่แท้

ร่างงามระหงโปร่งบางในชุดกานดูราไหมสีสดใสปักลวดลายประณีตกำลังเดินชมกุหลาบทะเลทรายสีชมพูที่เบ่งบานท่ามกลางสวนเขียวชอุ่มกลางคฤหาสน์สะดุดตาของหล่อนเข้าอย่างจัง

ดวงตาคมหรี่มอง แววริษยาผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจซ่อนเร้น หญิงผู้เป็นเสี้ยนหนามชิ้นใหญ่ในชีวิตรักหล่อน กำลังเดินทอดอารมณ์แสนเพลิดเพลินใจนัก หลังจากทิ้งความทุกข์มหึมากองสุมไว้ในหัวอกหล่อน ซาตินมองเธอผู้นั้นอย่างชิงชัง ก่อนจะลบหน้ากากนางร้ายนั้นทิ้งเสีย เปลี่ยนใบหน้ายิ้มหวานเป็นมิตรเดินเข้าไปทักทาย...

 อัสลาม อาลัยกุมค่ะชีคคา คนเอ่ยทักค้อมศีรษะให้อย่างอ่อนช้อยงดงาม

ปางนภัทรหันมามองหญิงงามที่เอ่ยทักทายก่อน กริยาอ่อนหวานใบหน้าสวยคุ้นตาของหล่อนทำให้เธอต้องเพ่งพิจารณา พร้อมตอบกลับไปด้วยมารยาท อาลัยกุม อัสลามค่ะ

เมื่อได้รับยิ้มอ่อนหวานตอบกลับ หล่อนก็รีบแนะนำตัว ฉันซาติน คู่หมั้นของท่านชีคอิรัมย์ค่ะ คุณคงจำได้

แม้จะจำได้...คำตอบที่คนตรงหน้าย้ำกลับทำให้หัวใจนิ่งๆนั่นแกว่งแรงโดยไม่มีเหตุผลแม้แต่นิดเดียว

เธอยังคงจ้องมองหญิงสวยตรงหน้าอย่างตกตะลึง หล่อนเป็นคนที่มีใบหน้าคมคายตามสไตล์สาวอาหรับ ดวงตาสวย จมูกโด่งเป็นสันงามริมฝีปากอวบอิ่ม ผิดแฝกจากลิยาน่าห์ตรงที่ดูคล่องแคล่ว ทันสมัย และสัมผัสได้ว่าแม้ดวงหน้านี้จะส่งยิ้มงดงามด้วยท่าทางเป็นมิตรไมตรี แต่ก็รับรู้ได้ถึงกระแสบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจ

ค่ะ...ฉันจำได้

ซาตินยิ้มหวาน ฉันมาหาท่านชีคอิรัมย์น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเห็นท่านบ้างมั้ย?

ปางนภัทรกำลังจะอ้าปากตอบ แต่ร่างสูงใหญ่ของชีคฝาแฝดก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อน ทั้งสองเห็นปางนภัทรที่ยืนคุยกับใครบางคนอยู่ในสวนก็ไม่รอช้าที่จะรีบเร่งเดินมาหา

ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะปราง ชีคอัมรินห์ทักภรรยาสาว เมื่อมาถึงตัวก็จับมือเธอถามไถ่ นึกห่วงใยทุกวินาที ดวงตาคมของชีคอิรัมย์มองตามมือที่เกาะเกี่ยว หัวคิ้วขมวดมุ่นมาชิดกันอย่างนึกหมั่นไส้ความหวานจนเลี่ยนของคู่แต่งงานใหม่ จนมองไม่เห็นซาตินที่ยืนอยู่ที่นั่นด้วย

ท่านอิรัมย์ไปไหนมาคะ? ซาตินเกาะเกี่ยวท่อนแขนแกร่ง ถามบ้างอย่างออดอ้อน

ชีคอิรัมย์หันมาเห็นคู่หมั้นสาว มองอย่างประหลาดใจ เจ้ามาที่นี่ได้ยังไงกันซาติน

คำถามชวนให้คนฟังหงุดหงิด แต่จริตมารยาสั่งให้เธอยิ้มหวาน ฉันก็มาเพราะคิดถึงท่านชีคน่ะสิคะ หล่อนว่าแล้ว ซบศีรษะลงไปบนท่อนแขนแกร่งออดอ้อนเช่นทุกที

ชีคอิรัมย์รู้สึกอึดอัด เขาเคยชอบความช่างออดอ้อนของซาตินก็จริง แต่ไม่อยากให้หล่อนทำโจ่งแจ้งต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะปางนภัทรที่กำลังมองจ้องอยู่ จึงแกะมือเล็กออกจากแขนอย่างแผ่วเบา

ท่านแม่และคนอื่นๆอยู่กันที่ห้องนั่งเล่น เราไปที่นั่นดีกว่า

ซาตินมองท่าทีเฉยชาอย่างมึนงง ปกติถูกออดอ้อนอย่างนี้ ชีคอิรัมย์จะต้องยิ้มออกบ้างล่ะ แต่พอร่างสูงก้าวเท้าจ้ำเดินนำหน้า มุ่งไปยังห้องนั่งเล่น หล่อนรีบเดินตามไปเร็วๆทั้งใบหน้าเหรอหรา

ชีคอัมรินห์ยิ้มให้ปางนภัทรมองตาหวาน จูงมือภรรยาสาวเดินตามไป เขาสนใจอยู่แต่กับเธอจนไม่ได้มองเห็นความผิดปกติใดๆรอบกายเลย ปางนภัทรเหมือนจุดหมุนในชีวิตของเขาไปเสียแล้ว

ที่ห้องนั่งเล่น เด็กเล็กๆทั้งหลายถูกพี่เลี้ยงพากลับไปนอนกันหมดแล้ว เหลือแต่ชีคคาอัลย่าห์ ลิยาน่าห์ อามีร่าห์ และบายักห์ที่นั่งรับใช้ชีคคาอัลย่าห์อยู่ เมื่อหนุ่มๆสาวๆเดินเข้ามากัน ท่านก็ขยับนั่งตัวตรง

ลิยาน่าห์ที่เห็นชีคอิรัมย์เดินนำหน้ามากำลังจะแย้มยิ้ม แต่พอเห็นคู่หมั้นสาวของสามีเดินตามหลังมา ใบหน้าเธอก็เศร้าหงอยเหงาลงอย่างเดิม

อัสลามอาลัยกุมค่ะท่านแม่หล่อนคล่องปากที่จะเรียกให้คุ้นชินล่วงหน้า พร้อมท่ายอบตัวทำความเคารพงดงาม ชีคคาตอบรับคำทักทายนั่น

ท่านแม่ดูแจ่มใส่เบิกบานจังเลยนะคะ สุขภาพก็ยังแข็งแรง...ท่านแม่ฉันเสียอีกที่อายุอ่อนกว่า แต่ก็ปวดเมื่อยบ่อยๆ

ชีคคาอัลย่าห์ยิ้มกว้าง ดวงตามองคนช่างปะเหลาะด้วยสายตาเอ็นดู ในขณะที่ลิยาน่าห์เครียดขึ้นมานิดๆ เมื่ออีกฝ่ายทำคะแนนดูจะล้ำหน้าไปมากทั้งที่ยังไม่ได้เข้ามาร่วมสกุล

คนแก่แล้ว เรื่องปวดเมื่อยก็ย่อมมีบ้าง...แล้วเจ้าล่ะ ทำไมมาเสียมืดค่ำ

ซาตินยิ้มหวาน ไม่อยากบอกว่าแค่รู้ที่นี่มีงานเลี้ยง และหล่อนไม่ได้รับเชิญให้ร่วมงานสังสรรค์ของครอบครัว ก็ทำเอาร้อนรุ่มหัวใจจนนั่งก้นไม่ติด จึงไปค้นผ้าไหมมากมายในหีบของมารดา แสร้งว่าเป็นของฝากที่เพิ่งได้มาให้ชีคคาอัลย่าห์ และอยากมาแจ้งประกาศเรื่องฤกษ์แต่งงานให้ทุกคนที่อยู่กันพร้อมหน้าครอบครัวทราบไปพร้อมกัน

หล่อนหันไปพยักหน้าให้หญิงรับใช้ที่ตามมา เอาของกำนัลเพื่อเป็นใบเบิกทางมายื่นให้

ผ้าไหมจากฝรั่งเศสค่ะท่านแม่...ลูกไม้สวยๆอีกหลายผืนที่ท่านพ่อเพิ่งได้มา ฉันหอบมาไม่หมด...จึงเอามาฝากเพียงเท่านี้ก่อน ให้ท่านแม่ไว้ตัดชุดสวยใส่ค่ะ หล่อนรีบพูดเอาใจว่าที่แม่สามี ลิยาน่าห์แอบมองอย่างริษยากับความช่างออดอ้อนของซาตินอย่างที่หล่อนทำไม่ได้

ชีคคาอัลย่าห์รับของฝากไปคลี่เปิดดู ไล้ฝ่ามือกับผ้าไหมเนื้อดีแล้วพยักหน้าแย้มยิ้ม งามมากจริงๆ ก่อนจะยื่นส่งต่อให้บายักห์เก็บไว้ให้

ขอบใจมาก...เสียดายที่เพิ่งได้มา ไม่อย่างนั้นข้าคงตัดใส่เป็นชุดงานแต่งของชีคอัมรินห์ไปแล้ว

ซาตินยิ้มกว้าง ไม่เป็นไรนี่คะ ท่านแม่ไว้ตัดใส่ในงานแต่งงานของฉันกับท่านอิรัมย์ก็ได้

มารดาของชีคอิรัมย์หันไปมองบุตรชายประหลาดใจ อิรัมย์เจ้าได้ฤกษ์วันมงคลแล้วหรือ?

ชีคอิรัมย์ซึ่งกำลังเบื่อบทสนทนาพิธีรีตองทำหน้าเซ็งสะดุ้งขึ้นมา แล้วส่ายหน้า ยังครับท่านแม่ เพิ่งวุ่นๆงานแต่งอัมรินห์เสร็จไป ยังต้องเตรียมตัวงานเปิดโรงพยาบาลของเราอีกไม่กี่วันข้างหน้าด้วย ผมไม่มีเวลาว่างเลย

ชีคคาอัลย่าห์พยักหน้า ยังไงก็อย่าให้นานนัก รีบไปพบท่านมุสตาฟาเสีย แต่งกันทีเดียวสองคนอย่างนี้ แม่คงมีโอกาสได้อุ้มหลานเร็วขึ้น รอยยิ้มของชีคคาผุดพรายไปด้วยความหวัง

ลิยาน่าห์หน้าสลดลง ความขมขื่นแล่นแปลบไปทั่วร่าง หัวใจหดหู่นักเมื่อคิดถึงโชคชะตาของตัวเอง

ท่านแม่คงไม่ต้องรอนานหรอกค่ะ ท่านมุสตาฟาให้ฤกษ์มงคลฉันมาวันที่ 11 เดือนซุลกิอฺดะ(เดือน 11)

ซาตินยิ้มหวานให้ทุกคน ลิยาน่าห์ตื่นตะลึง ในขณะที่ชีคอิรัมย์ก็อึ้งเช่นกัน หันขวับมามองคนแจ้งข่าว

ฤกษ์มงคลอะไร?

ซาตินหลุบดวงตาหลบ พูดเสียงเบา แสร้งตีหน้าเจื่อน ฉันเห็นท่านชีคยุ่งๆอยู่ เลยไปพบท่านมุสตาฟาเพื่อปรึกษาเรื่องนี้เสียเองน่ะค่ะ ท่านพ่อท่านแม่ของฉันก็เห็นดีด้วยว่า ปล่อยนานไป ก็จะชักช้าเสียเปล่าๆ อีกหน่อยท่านอิรัมย์ต้องช่วยงานบิดาทำงานหนักกว่านี้ จะยิ่งไม่มีเวลา หล่อนเห็นดวงตาขุ่นมัวบนใบหน้าวุ่นวายใจของชีคอิรัมย์ก็รู้ทันทีว่าเขาไม่พอใจนัก

วันที่ 11 เดือนซุลกิอฺดะ งั้นหรือ...ก็เดือนหน้าแล้วน่ะสิ ดีจริง ชีคคาอัลย่าห์เอ่ยอย่างพอใจยิ้มในใบหน้า

ลิยาน่าห์เผยอปากค้าง ด้วยความตกตะลึง เมื่อรู้ตัวก็รีบก้มหน้านิ่ง ซ่อนน้ำตาและความน้อยใจไว้กับตัวเอง

การทำใจยอมรับภรรยาอีกสองคนของสามี แม้จะเป็นไปด้วยประเพณี แต่ก็เป็นเรื่องยากเหลือเกินสำหรับเธอ

เจ้าไปถึงวิหารทาฮีร่าร์มาเชียวหรือซาติน

ซาตินพยักหน้า ค่ะท่านแม่

ข้าได้ยินมาว่าวิหารแห่งนั้นศักดิ์สิทธิ์นัก ใครไปขอพรอัลเลาะห์ที่นั่น มักสมปรารถนา...เจ้าช่างดั้นด้นไปเสียจริง

ซาตินยิ้มหวาน มองหน้าคู่หมั้นหนุ่มด้วยความรู้สึกสุขเปี่ยมล้น เมื่อนึกถึงวันวิวาห์ในเดือนหน้า ในขณะที่ชีคอิรัมย์ลอบถอนใจเบาๆอย่างหนักอึ้งในใจไม่หาย...ยังไงเขาก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงวิวาห์กับทั้งซาตินและไดย่าได้สินะ

ในเมื่อเป็นสัจจะวาจาและคำมั่นสัญญาแห่งสกุล

บางทีนี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีเหมือนกัน...วุ่นวายอยู่กับบรรดาเมียๆของตัวเอง จะได้ไม่ต้องแปลบปลาบหัวใจไปคิดถึงเมียคนอื่น...คนที่ห้ามความคิดเท่าไหร่ก็ยังไม่เป็นผล

ทั้งที่รู้สึกผิด...แต่ก็ห้ามความคิดไม่เคยได้เลย

ชีคอิรัมย์นิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่เพียงลำพัง ปล่อยให้ซาตินคนช่างเจรจาปราศรัยได้คุยกับมารดาของเขา จนไม่ได้สนใจใบหน้าขาวซีดสลดของลิยาน่าห์ที่ปางนภัทรลอบมองบ่อยๆด้วยความรู้สึกเห็นใจ แต่ก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไรได้

ดึกแล้ว พวกเจ้าควรจะกลับไปพักผ่อนกันได้ หนุ่มสาวเพิ่งผ่านหอมาใหม่ จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันให้มากๆ แม่อยากอุ้มหลานเร็วๆนะอัมรินห์ ชีคคาอัลย่าห์หันไปกำชับลูกชาย ที่ยิ้มรับคำหนักแน่นว่าคงไม่ให้รอนานเกินไปอย่างพี่ชายแน่ๆ

ชีคอิรัมย์แลเหลือบสายตามองน้องชายที่กระเซ้าเขาหน้าเป็นด้วยสายตาขุ่นเมื่อถูกปรามาสฝีมือชายชาตรี

เธอเองต้องทานอาหารมากๆนะ หุ่นผอมแห้งอย่างนางแบบนี่ จะมีลูกได้ยังไง ชีคคาหันมาไล่เบี้ยเอากับลูกสะใภ้

ลูกหลานสกุลมาห์จาบีนจะต้องสมบูรณ์แข็งแรงตั้งแต่เกิด คนจะเป็นแม่ต้องบำรุงให้มากๆหน่อย

คนหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้ารับเบาๆ ค่ะ ท่านแม่

เรื่องอาหารการกินต้องเต็มที่ อย่าเอาแต่ห่วงสวยห่วงงาม หน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลูกผู้หญิงคือต้องเป็นแม่ที่ดี อัมรินห์ก็เหมือนกัน ใส่ใจเมียเจ้าให้มาก อย่าตามใจนางนัก ยาบำรุงอะไรที่แม่ส่งไปให้ เจ้าต้องบังคับให้เมียกินให้หมดรู้มั้ย

หันไปสั่งย้ำสำทับกับบุตรชายอีกที เพราะดูทีสั่งเอาที่สะใภ้หัวนอกเพียงคนเดียวแล้วไม่ไว้วางใจ

ชีคอัมรินห์ยิ้มหน้าบาน รีบรับคำหนักแน่น ครับท่านแม่ ผมสัญญาว่าจะดูแลปรางให้ดี จะได้เป็นแม่พันธุ์ มีหลานมาให้ท่านแม่อุ้มจนเบื่อเลย สายตากรุ้มกริ่มมองคนหน้าแดงซ่านด้วยหัวใจลำพอง ในขณะที่ปางนภัทรก้มหน้างุดกระดากอาย

ชีคอิรัมย์ได้แต่มองความสุขน้องชายด้วยความเศร้าใจอยู่ลึกๆ ทั้งที่เมื่อก่อนเคยคิดว่าความสุขของคนที่เขารักทั้งสอง จะเป็นความสุขของเขาไปด้วย แต่ชีคอิรัมย์ก็ยังเป็นปุถุชนธรรมดา ที่เห็นแก่ตัวอยู่วันยังค่ำ

เมื่อหนุ่มสาวขอตัวกลับไปพักผ่อน ชีคคาหันมาสนทนากับซาตินแทน

เจ้าเองก็เหมือนกันซาติน จะเป็นเจ้าสาวเดือนหน้า บำรุงดูแลให้มากๆหน่อย ท่านชีครอหลานจากอิรัมย์มานานเหลือเกิน อย่าทำให้พวกข้าต้องผิดหวังอีก

ซาตินซ่อนใบหน้ายิ้มเอียงอาย รับคำเบาๆ ค่ะ ท่านแม่...แต่งงานแล้วฉันจะรีบมีหลานให้ท่านแม่อุ้มโดยเร็ว

ดูเหมือนนางจะรู้ตัว เมื่อหันไปเห็นสะใภ้แรกที่เอาแต่ก้มหน้านิ่ง หน้าหมองเศร้า

เจ้าก็เหมือนกันนะลิยาน่าห์ บำรุงตัวเองให้มากๆหน่อย เผื่อผู้มีบุญญาวาสนาพร้อมมาจุติ พรุ่งนี้ข้าจะให้บายักห์เอายาต้มบำรุงไปให้ที่บ้าน

ลิยาน่าห์พยักหน้ารับคำเบาๆ ทั้งที่ความหวังทั้งหมดโบยบินหายวับไปเสียแล้ว

เธอกำลังนึกถึงวิหารศักดิ์สิทธิ์ที่ซาตินไปพบท่านมุสตาฟามา...ที่นั่นอาจจะเป็นความหวังสุดท้ายสำหรับเธอก็ได้

ชีคอิรัมย์หันไปเห็นลิยาน่าห์ก้มหน้านิ่ง ฝ่ามือเล็กแตะที่หน้าท้องแผ่วเบา ความรู้สึกสงสารแล่นลิ่วขึ้นมาถึงจิตใจ เมื่อนึกถึงหัวอกคนที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนกันทุกวันคืน และเขาก็เฉยเมยต่อเธอมานานนักแล้ว

นานตราบเท่าที่เขาวุ่นวายอยู่กับเรื่องของน้องชายฝาแฝดและปางนภัทร ที่เขาไม่ได้มีเวลาใส่ใจลิยาน่าห์ และทำหน้าที่สามีอย่างที่ควรจะเป็น

เวลานี้ เขาหมดความคาดหวังกับหญิงที่เขารักแล้ว...ควรที่จะหันมามองผู้หญิงที่รักเขาบ้าง ทำหน้าที่ของตัวเอง...แม้จะเป็นเพียงแค่หน้าที่...อย่าให้มีขาดตกบกพร่อง

ผมคงต้องขอตัวท่านแม่เช่นกัน ชีคอิรัมย์กล่าว

ชีคคาอัลย่าห์เอ่ยอนุญาต เห็นดีด้วยที่จะให้แขกทั้งหมดได้กลับไปพักผ่อน เพราะล่วงเข้าเวลาดึกแล้ว

 

จำได้มั้ยว่าท่านแม่สั่งอะไรไว้บ้าง คนที่เดินกุมมือข้างๆเอ่ยถาม

ปางนภัทรที่กำลังง่วงเต็มทีเงยหน้ามองเขา เรื่องอะไรเหรอคะ? เพราะวันนี้ชีคคาอัลย่าห์บอกกับหล่อนหลายเรื่องเหลือเกิน

ปรางจ๋า...ทีเมื่อกี้รับคำท่านหนักแน่น ยังไม่ทันเดินพ้นชายคา คุณก็ลืมเสียแล้ว น่าทำโทษจริงเชียว ชีคอัมรินห์ต่อว่าเสียงกระเง้ากระงอดไม่จริงจัง

ปางนภัทรยื่นมือไปตรงหน้า ยิ้มล้อๆ ก็เอาสิคะ...ถ้าคุณกล้าทำร้ายฉัน

ชีคอัมรินห์ทำหน้าเข้ม แต่ไม่จริงจัง ฉวยมือเล็กไปแล้วจูบหนักๆ กลับบ้านผมลงโทษคุณแน่ๆ

ปางนภัทรรีบดึงมือออก ย่นจมูกใส่ ชิ ฉันไม่กลัวหรอกค่ะ แล้วก็รีบวิ่งจี๋ไปที่รถ

ไม่กลัวจริง ก็อย่าหนีสิ...อย่าให้ผมจับได้เชียวนะ จะลงโทษให้น่าดูเชียว เสียงคำรามคาดโทษไม่จริงจัง ก่อนรีบก้าวเท้าตามร่างเล็กไปอย่างนึกสนุกสนานไปด้วย

ชีคอิรัมย์และลิยาน่าห์เดินออกมาทันเห็น ได้ยินหนุ่มสาวหยอกเย้ากัน ความรู้สึกแปลบปลาบแล่นลิ่วในหัวใจของชีคหนุ่ม ไม่ว่าจะตัดใจ บอกกับตัวเองว่าอย่างไร หรือทำวิธีไหน...ก็ดูไม่เป็นผลสำเร็จ ที่เขาจะไม่เจ็บปวดเมื่อเห็นหญิงที่เคยรัก ไปมีความสุขกับชายอื่น และแย่ยิ่งกว่านั้น เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียน้องชายฝาแฝด ไปให้กับผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน

 

ท่านชีคคะ เสียงหวานของลิยาน่าห์ทำให้ชีคอิรัมย์ที่นั่งเงียบตั้งแต่คนขับรถขับพ้นเขตรั้วคฤหาสน์ของชีคอารีฟได้สติ หันมามองภรรยา เลิกคิ้วสูง

เจ้ามีอะไร?

คือซาฮีมคนขับรถของฉันเขาขอลาไปดูแลภรรยาที่เพิ่งคลอดบุตร...ฉันเลยอยากขอคนของท่านชีคช่วยขับรถให้ฉันซักคนจะได้มั้ยคะ หล่อนเอ่ยขออนุญาต

ชีคอิรัมย์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ให้วูตูทำแทนไปก่อนก็แล้วกัน

ลิยาน่าห์ประหลาดใจ แต่วูตูต้องคอยดูแลท่านชีคนี่คะ?

ชีคอิรัมย์ส่ายหน้า ตอนนี้ข้าได้ฟริ๊นซ์เป็นคู่หู ยังจะมูมัลด์อีกคนหนึ่ง ให้วูตูดูแลเจ้าน่ะดีแล้ว เขามีฝีมือดี และเป็นคนที่ข้าวางใจเหตุผลที่ให้ ลิยาน่าห์ไม่กล้าโต้แย้ง แอบดีใจเมื่อคิดว่าชีคอิรัมย์ยังห่วงใยหล่อนอยู่ ถึงให้คนติดตามที่เก่งกาจและมีฝีมืออย่างวูตูมาคอยดูแล

เมื่อมาถึงบ้าน ร่างสูงใหญ่จูงมือเธอเดินขึ้นคฤหาสน์หลังงามโอ่โถงก็ตรงไปหาคนสนิทที่ยังคงทำหน้าที่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของบ้านอย่างแข็งขัน

วูตู ชีคอิรัมย์เรียกชื่อ ดีจริงที่เจ้ายังไม่นอน

วูตูก้มหน้าทำความเคารพ ก่อนเงยหน้ามองเจ้านายที่กำลังจะสั่งการเขา สายตาอดมองเลยไปถึงลิยาน่าห์แว่บหนึ่งไม่ได้      ท่านชีคมีอะไรจะใช้ผม

ช่วงนี้ข้าอยากให้เจ้าคอยดูแล ขับรถให้ลิยาน่าห์จะได้หรือไม่?

คำสั่งนั้นทำให้หัวใจของวูตูพองโตแทบระเบิดออกจากอก รีบตอบด้วยกลัวเจ้านายจะเปลี่ยนใจ ด้วยความยินดีครับท่านชีค

ชีคอิรัมย์หันไปบอกกับภรรยา สบายใจได้แล้วนะลิยาน่าห์ เจ้าจะไปไหนก็ให้บอกวูตูได้เลย

ลิยาน่าห์ยิ้ม พรุ่งนี้ฉันขออนุญาตท่านชีคไปที่วิหารทาฮีร่าร์จะได้มั้ยคะ?

ใบหน้าคมเลิกคิ้วสูง ก่อนจะพยักหน้า เจ้าคงมีเรื่องไม่สบายใจสินะ

คนไม่สบายใจก้มหน้านิ่ง ใครๆก็บอกว่าไปขอพรอัลเลาะห์ที่นั่นศักดิ์สิทธิ์นัก ฉันอยากจะไปลองขอลูกดูน่ะค่ะ

หัวใจของชีคอิรัมย์กระตุกวูบ ด้วยความรู้สึกผิด ก่อนยิ้มเจื่อนพยักหน้าน้อยๆ ข้าอนุญาต พรุ่งนี้ให้วูตูไปส่งก็แล้วกัน ประโยคหลังหันไปบอกกับวูตูที่พยักหน้ารับคำ

ชีคอิรัมย์มองดวงหน้าเศร้าสร้อยของชีคคาคนสวยอย่างนึกเห็นใจ เรื่องที่ซาตินบอกวันนี้ คงสะเทือนใจหล่อนไม่น้อย แต่ลิยาน่าห์ไม่ใช่คนที่จะมีปากเสียงหรือเรียกร้องอะไร หล่อนเป็นคนหัวอ่อนว่าง่าย เป็นกุลสตรีอาหรับที่ได้รับการอบรมมาดี เชื่อฟังสามี รักและซื่อสัตย์กับเขามาตลอด

ตัวเขาเสียอีก ที่ไม่ได้ทำหน้าที่ให้สมกับความรักความซื่อสัตย์ และดีงามของภรรยา

วงแขนแกร่งจึงตะกองกอดร่างน้อยนั่นไว้ แล้วโอบพาเดินขึ้นไปบนคฤหาสน์ชั้นบนเพื่อพักผ่อน

วิหารทาฮีร่าร์อยู่ไกล เจ้าคงต้องออกเดินทางแต่เช้า งั้นคืนนี้ก็รีบขึ้นไปพักผ่อนเถอะ

วูตูมองตามร่างหญิงในดวงใจ ที่ผู้เป็นเจ้านายโอบประคองขึ้นไปเบื้องบน หัวใจนักรบของเขาแกว่งไกวไปมา และกล้ำกลืนความรู้สึกปวดร้าวไว้ภายใน...เพราะหน้าที่ของเขาคงได้เพียงดูแลรับใช้ ปกปักรักษาเธอ เพียงเท่านี้ก็ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

 

ร่างเล็กในวงแขนนั่นบอบบางน่าทะนุถนอมนัก...ยิ่งกว่านั้น จิตใจของลิยาน่าห์อ่อนแอเสียยิ่งกว่า

ชีคอิรัมย์ถอนใจเบาๆ ความรู้สึกที่มีให้ บัดนี้มีเพียงเวทนาเอ็นดู เมื่อประคองหล่อนมาถึงห้องนอนส่วนตัว ที่เขามักจะเข้ามาเมื่อเวลาที่หล่อนหลับไปแล้วทุกที ก็จับร่างบางหมุนมาเผชิญหน้า

ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สบายใจเรื่องซาติน แต่ไม่ต้องคิดมากหรอกนะลิยาน่าห์ ฝ่ามือใหญ่ลูบแก้มของดวงหน้าสวยอย่างอ่อนโยน ลิยาน่าห์จับมือใหญ่ไว้ ยิ้มแล้วหลับดวงตาโศก คลุกเคล้าใบหน้าเพื่อรับสัมผัสอาทรนั่นอย่างซาบซึ้งใจ

ไม่ว่าข้าจะแต่งงานกับใคร หรือมีเมียอีกซักกี่คน แต่เจ้าจะเป็นชีคคาที่ข้าให้เกียรติ และมีอำนาจมากกว่าใครทั้งหมดเขาให้คำมั่นสัญญาที่คิดว่าคงพอจะปลอบประโลมหัวใจหล่อนได้

ดวงหน้าที่เคลื่อนไหวในฝ่ามือชะงักไป ก่อนลืมดวงตาโศกเชื่อมมองหน้าสามี

แล้วฉันยังเป็นผู้หญิงที่ท่านรักที่สุดอยู่ใช่มั้ยคะ?น้ำเสียงอ้อนวอนร้องขอมากกว่าตั้งคำถามทำให้ชีคอิรัมย์สะอึก

ใบหน้าของปางนภัทรฉายผ่านเข้ามาในห้วงความคิด ตามติดด้วยภาพความรักของหนุ่มสาวซึ่งผ่านสายตาไปเมื่อครู่ใหญ่...และเมื่อคิดถึงว่าเวลานี้ พวกเขากำลังจะมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน

กรามแกร่งก็กัดกรอดข่มห้ามความรู้สึกพุ่งพล่านขึ้นมาในทันทีทันใด แรงพิศวาสต่อผู้หญิงตรงหน้ามลายหายวับ เหลือแต่ความเจ็บปวดในหัวใจ...จินตนาการภาพหวานล้ำระหว่างน้องชาย กับหญิงที่เขารักมากที่สุดเจิดจ้าชัดเจนไม่หยุดหย่อน ห้วงความคิดของชีคอิรัมย์ไม่สามารถห้ามปรามได้ มันเตลิดเปิดเปิงไปไกล และตอกย้ำความเจ็บปวด เหมือนตะปูเล่มแล้วเล่มเล่าตอกลงมาในหัวใจ

ลิยาน่าห์บีบมือใหญ่เย็นเฉียบที่จับเอาไว้ ดวงตาโศกสลด ชีคอิรัมย์รับความรู้สึกนั้นมาได้สติ คลี่ยิ้มจืดจาง

เมื่อหัวค่ำ ท่านพ่อเรียกข้ากับอัมรินห์ไปสั่งงานหลายอย่าง...ข้าคงต้องเร่งไปสะสางให้แล้วเสร็จก่อน

ดวงตาสวยคลอน้ำตาเหมือนจะร้องไห้...นอกจากจะไม่ได้คำตอบ สามียังอยากจะหลีกเร้นหนีหน้าหล่อน ทั้งที่อยู่ในห้องนอนด้วยกันแท้ๆ

ท่าทางของลิยาน่าห์ ทำให้ชีคอิรัมย์รู้สึกผิด แต่ก็ไม่อาจฝืนใจตัวเองได้ มันโหดร้ายสำหรับหล่อนเกินไป หล่อนต้องการความรัก..มิใช่เพียงสิ่งปลดปล่อยระบายอารมณ์ของเขาเท่านั้น

ท่อนแขนแกร่งจึงช้อนร่างบางอุ้มไว้ในวงแขน เดินไปที่เตียง แล้ววางหล่อนลงอย่างทะนุถนอม ฝ่ามือใหญ่ไล้ใบหน้าเนียนนุ่มเบาๆ

พรุ่งนี้เจ้าต้องเดินทางไปไหว้พระแต่เช้า คืนนี้พักผ่อนเสียให้เต็มที่ ทำใจให้สบายไม่ต้องคิดมาก...ข้ายังรักเจ้าเสมอนะลิยาน่าห์...เจ้าเป็นเมียแสนดีที่ชีวิตนี้ชีคอิรัมย์ไม่รู้จะไปหาที่ไหนอีก รอยยิ้มบางเบาบนใบหน้าคมคาย สะกดให้เธอเชื่อตามคำบอกกล่าวนั่น

จมูกโด่งคมจดลงมาที่หน้าผาก ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ใบหน้าแผ่วเบา หลับฝันดีนะเมียข้า กล่าวแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมให้ ยื่นมือไปหรี่ไฟที่หัวเตียง เพื่อให้เธอนอนหลับพักผ่อนได้สบาย ก่อนจะเดินต่อไปยังห้องทำงานที่เชื่อมติดกับห้องนอน

ลิยาน่าห์มองตามแผ่นหลังใหญ่ที่เคลื่อนไหวรวดเร็วออกไปยังห้องทำงานที่อยู่ใกล้กัน

สีหน้าของชีคอิรัมย์เต็มไปด้วยความกังวล จะเป็นเพราะเรื่องงานอย่างที่ว่าไว้หรือเปล่า...

แต่ไม่ว่าเรื่องอะไร...เธอก็อดเศร้าใจไม่ได้....เขาไม่ได้ทำหน้าที่สามีในห้องนอนนี้มานานมากแล้ว และในเดือนหน้า เวลาค่ำคืนอย่างนี้ หล่อนก็ยังต้องเผื่อแผ่สามีตัวเองไปให้กับผู้หญิงอีกสอง เพียงแค่คิดน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาท่วมท้นดวงตาอย่างไม่อาจห้ามปรามได้

ความหวังของหล่อนอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ในวันพรุ่งนี้...หากศักดิ์สิทธิ์ดังว่า หล่อนคงไม่ต้องเดียวดายอ้างว้างร้องไห้เพียงคนเดียวลำพังในเวลาค่ำคืนบ่อยครั้งอย่างที่เป็นมาอีก...ชีวิตหล่อนบัดนี้...เหลือแต่ความหวังเพียงเท่านั้น

 

คนที่บอกตัวเองว่าจะต้องทำงาน แต่พอเดินมาถึงห้องทำงาน ชีคอิรัมย์กลับซ่อนตัวเองอยู่ในความมืด นั่งเหม่อลอย ทอดสายตามองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างบางเบาเข้ามา

สายลมหนาวพัดเบาๆพัดพลิ้วจนม่านปลิวไหว แต่หัวใจของเขาก็ยังร้อนรุ่ม จนมันสงบนิ่งลง เหลือเพียงความอ้างว้างเดียวดายที่ไม่ว่าขับไล่เท่าไหร่ มันก็ไม่ยอมไปไหนเสียที

 

วูตูเงยหน้ามองเบื้องบนคฤหาสน์หลังใหญ่โต

ไฟในห้องนอนของชีคอิรัมย์ดับลงไปแล้ว

ป่านนี้เจ้านายของเขาคงตะกองกอดลิยาน่าห์หลับใหลไปด้วยกันอย่างมีความสุข

ดวงตาลึกคมหม่นเศร้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวับวาวในความมืด มือกร้านกำแน่นจนสะท้านสั่น ดวงใจเจ็บแปลบปวดรวดร้าวเกินกล่าวเป็นคำพูดได้

ขอประทานอภัย หากอัพช้าไป ไม่ทันใจบ้าง
และช่วงนี้อาจจะหายหน้าจากบอร์ด ด้วยเหตุผลบางประการ
แต่ก็ยังคิดถึงทุกคนค่า
(^O^)/ ขอบคุณอีกครั้ง ที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้นท์ให้กำลังใจกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

580 ความคิดเห็น

  1. #580 MyMiNd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 21:15

    คนในวังนี้ดูสับสนกันจริง ๆ

    #580
    0
  2. #134 aoistar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 01:46

    เป็นเมียที่ดีที่สุด..แต่ไม่ได้รัก..จะมีประโยชน์อะไร

    #134
    0
  3. #34 Aulfafa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 15:59

    ชีวิตลิยานาห์เศร้าจัง น่าสงสารที่สุดคนอื่นก็ด้วย
    ยกเว้นยัยซาติน จะทำตัวน่ารังเกียจไปไหน

    ปล.เมื่อไหรฟริ้นซ์จะได้เจอกับเฟื่องบ้างละ อยากอ่าน
    #34
    0
  4. #31 SN piercensean (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 05:25
    I knew that you upd novel ja Nine..
    #31
    0
  5. #28 qqbc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 08:50
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีดี
    #28
    0
  6. #27 อนัญญา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 01:12
    ทำไมมันยุ่งอิรุงตุงนังขนาดนี้เนี่ย...ตัวละครทุกตัวน่าสงสาร ยกเว้นยัยซาตินนิสัยเสีย ไม่ชอบที่สุด คนอะไรขี้อิจฉา แย่มาก
    #27
    0
  7. #26 ^_^ เอิง ^_^ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 15:07

    คุณ yuisan  ค่ะ ถ้ามีอะไรกับวูตูจริง ก็แย่นะสิค่ะ ถึงขั้นตายเลยมั้ง ผิดกฏของพวกอาหรับอ่ะ 


    แต่ก็ไม่แน่ ฮ่าๆๆ จุดพลิกๆๆ กำลังรออยู่ เพิ่งผ่านมาวันเดียวเอง อีกตั้ง 6 วันจะครบกำหนดที่อัมรินทร์สัญญากับคุณย่า

    #26
    0
  8. #25 muLaTAE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 12:45


    จะสงสารใครดีหล่ะงานนี้

    แต่ที่รู้ๆ ไม่ชอบซาตินที่สุด

    เป็นกำลังใจให้เสมอ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 เมษายน 2553 / 12:52
    #25
    0
  9. #24 yuisan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 12:23
    นั่นซิ หายไปนานตั้งหลายวัน อ่านให้อัพบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนค่ะ

    ไม่ใช่ลิยาน่าห์มีความสัมพันธ์กับวูตูนะ อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย
    #24
    0