[FIC] yaoi [Hyunmin x Minkey] Time 2 love

ตอนที่ 7 : TIME 2 LOVE :: P6**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 688
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

T I M E  2  L O V E

 

-6-

 

          บรรยากาศ ยามเช้าที่สุดแสนจะอึมครึ่ม ตาเรียวมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างหงุดหงิดกับวันนี้ ทำไม่ฝนต้องมาตั้งเคล้าวันที่เขาจะไปเรียนด้วยวะ อุตส่าห์รีบตื่นแต่เช้าเพราะเห็นว่าอากาศกำลังดีแต่ที่ไหนได้ฝนก้ดันจะมาตกซะนี่

          “วันนี้จะไปเรียนไหมเสียงหวานดังออกมาจากในบ้านก่อนจะมาหยุดลงข้างๆเขา

ไปครับผมขาดมาหลายวันแล้ว

          “ไปด้วยกันเลยไหม?”พี่สาวถามอีกครั้ง

          “ก็อยากไปด้วยหรอกนะ ถ้าไม่ติดตรงที่คนที่มารับพี่เป็นไอ้คนนั้นปากบางพยักเพยิดไปหน้าบ้านที่มีรถสีแดงจอดรออยู่พร้อมกับเจ้าของรถยืนเต๊ะท่าอย่างกับนายแบบ สวมแว่นกันแดดและเสื้อสูทเต็มยศพร้อมทำงาน ยิ่งเห็นก็ยิ่งหมั่นไส้

          “คิบอม!!

          “โอ๊ย!! พี่ซูยองผมเจ็บบบบบบคีย์โอดโอ๊ยทันทีที่มือเรียวหยิกลงที่ไหล่บางของเขาอย่างแรงจนขึ้นเป็นรอย แค่จะสั่งสอนน้องชายไม่มีมารยาทเท่านั้นแหละ ทำไมถึงพูดจาไม่มีความเคารพในตัวผู้ใหญ่บ้างก็ไม่รู้ทั่งที่เธอเองก็ไม่เคยสอนให้น้องพูดจาแบบนี้

          “เจ็บก็ดี เดี๋ยวเขาจะหาว่าพี่ไม่สั่งสอนน้องชายซูยอนทำหน้าดุใส่น้องชายเป็นการสั่งสอน

          “ก็ผมไม่ชอบมั…..เขานิคีย์ที่กำลังจะเอยประโยคไม่สุภาพออกมาต่อหน้าพี่สาวถึงกับต้องเปลี่ยนเป็นคำอื่นแทน ใครว่าเขาปากจัดแล้วพี่ซูยอนเนี่ยยิ่งกว่าเขาเยอะอย่าไปทำให้โกรธหรือฉุนซักนิดเดียว คีย์ก็คีย์เถอะสู้ไม่ได้หรอกพี่สาวคนนี้ยิ่งกว่าเขาสิบเท่า = =

          “ไปแล้ว ระวังไว้ดีๆ นะ อย่าให้พี่ได้ยินอีกซูยอนชี้หน้าคีย์เป็นการปรามก่อนจะรีบเดินไปที่รถที่มีร่างสูงรออยู่

          “แหวะ หล่อตายละ!! ปัง!!

          …. O_O!!!

          สิ้น เสียงน้องชายตัวแสบพี่สาวก็ถึงกับหน้าเสียที่ได้ยินประโยคบ้าๆตอนเช้าที่ น้องชายเป็นคนพูด ทำไมต้องมาพูดตอนที่เธอเดินออกมาจนถึงเขาแล้วนะ ต้องสั่งสอนไอ้น้องชายตัวแสบใหม่ซะแล้วไอ้เด็กคนนี้

          “ฮ่าๆ ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบผมจริงๆ นะครับมินจุนที่กึ่งนั่งกึ่งยืน อยู่ที่หน้ารถสปอตร์คันหรูของเขาหัวเราะกับท่าทางของเธอที่ถอดสีจนไม่เหลือคราบเครื่องสำอางที่แต่งมา น้องชายตัวดีเล่นเอาพี่สาวหน้าเสียแต่เช้าแบบนี้ต่อหน้าผู้ชายได้ยังไง

          “มะ ไม่ หรอกคะคีย์เขาก็พูดเล่นไปแบบนั้นแหละซูยอนยิ้มแทบพูดไม่ออก

          “เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าคุณโกหกไม่เนียนเอาซะเลย ฮ่าๆมินจุนหัวเราะกับท่าทางของร่างบางตรงหน้าที่เริ่มทำตัวไม่ถูก

          “คะ?  ค่า~”( –“-);;;  เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาๆ ทำเอาเธอไปต่อไม่เป็น

          “ฮ่าๆ ไปกันเถอะ เดี๋ยวไปประชุมไม่ทันนะครับรอยยิ้มหล่อส่งมาให้สาวสวยตรงหน้าพร้อมกับมือหนายืนมาบีบแก้มนิ่มๆ อย่างลืมตัว ก็ท่าทางน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้เผลอเลยก็แปลกนะซิ

คะค่ะ” (-//-)

ตอบรับเสร็จเรียบร้อยซูยอนก็รีบเดินไปขึ้นรถที่มีร่างสูงค่อยเป็นสารถีให้ด้วยใบหน้าขึ้นสีอ่อนกับการกระทำที่ไมทันได้ตั้งตัวของมินจุนก่อนจะส่งยิ้มเป็นการขอบคุณแล้วขับรถออกไปทันที

 

T I M E 2 L O V E

 

 

10 โมง บริษัท K

          “กว่าจะประชุมเสร็จนี้เล่นเอาปวดเมื่อยไปเลยนะครับมินจุนที่เดินออกมาจากห้องประชุมเป็นคนแรกบ่นอุบหลังจากประชุมเสร็จ

ทำงานชิ้นแรกแกก็บ่นแล้วนี้มันยังไม่เริ่มเลยนะเสียงเข้มดังออกมาจากด้านหลังของเขา ก่อนที่ร่างสูงจะหันไปมองอย่างเสียวสันหลังเมื่อเห็นว่าเป็น ชเวมินฮา นักธุรกิจด้านการสื่อสารยักษ์ใหญ่เดินออกมาจากด้านหลังหรือก็คือพ่อของเขานั้นเอง

นิดเดียวเองพ่อก็….”มินจุนเอ่ยเสียงอ่อย

“ยังจะเถียงยังไม่ทันที่นักธุรกิจชื่อดังจะต่อว่าลูกชายคนโตก็มีเสียงดังไล่หลังมาเสียก่อน

          “ขอบคุณคุณดงเฮมากนะค่ะที่ให้คุณมินโฮทำงานกับเราสาวสวยในชุดเดรสสีครีมเดินออกมาพร้อมกับนายแบบและผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังจะหมดหน้าที่ในอีกไม่ช้า ถ้ามินโฮรู้ว่าผู้บริหารจะมาเข้าประชุมด้วยตัวเองแบบนี้วันนี้เขาจะแกล้งป่วยหรือไม่ก็บอกปัดไปว่าสอบแน่ๆ แต่ดันไม่มีใครบอกเขาเลยซักคนว่าพ่อของเขาก็มาประชุมในครั้งนี้ด้วย

ครับ เป็นเกียรติเช่นกันนะครับที่ได้ทำงานชิ้นนี้ด้วย”^^ ดงเฮโค้งเป็นการขอบคุณพร้อมกับดึงมินโฮที่ยืนนิ่งข้างๆ ให้โค้งตามมารยาท

ขอบคุณครับมินโฮตอบแบบขอไปที

คุณมินโฮดูเหนื่อยๆนะคะ”^^

ฮ่าๆ พอดีว่าช่วงนี้งานของเขาค่อนข้างเยอะนะครับ ขอโทษด้วยนะครับที่เด็กของผมเก็บความรู้สึกไม่ค่อยอยู่”(^^);;

อ่า คะ งั้นนี้เป็นรายละเอียดงานนะคะ ถ่ายพรุ่งนี้ตอน 11 โมง เลทได้ไม่เกินเที่ยงนะคะพูดจบซูยอนก็ยืนเอกสารที่เหลือให้กับผู้จัดการของมินโฮ

          “ครับ ขอบคุณนะครับ

ผมขอตัวนะครับมินโฮโค้งทันที ที่พูดจบก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สนใจว่าใครจะมองเขายังไง ร่วมไปถึงผู้เป็นพ่อที่เขาเองไม่คิดจะทักทายเลยซักนิด

          “ไอ้เด็กคนนี้มันยังไร้มารยาทเหมือนเดิมมินฮาบ่นอุบเมื่อเห็นการกระทำของลูกชายคนเล็กของเขายังไม่เคยเปลี่ยน นิสัยแย่ๆ แต่นั้นก็ดังพอที่จะทำให้ดงเฮผู้จัดการของมินโฮได้ยิน

          “ขอโทษด้วยนะครับ มินโฮเขาเครียดๆ ผมจะอบรมเขาใหม่นะครับ ขอตัวครับพูดจบดงเฮเองก็ต้องรีบชิ่งหนีเช่นกัน ก็เด็กของเขาเล่นวางระเบิดใส่เจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ขนาดนั้นใครมันจะอยู่ทนเสียงต่อว่าที่จะตามมากันละ

           “ทั้งคู่มินฮาเอ่ยอีกครั้ง

          “ฮ่าๆไม่หรอกครับ เขาคงเอือมกับเจ้ามินโฮนะฮะมินจุนกระซิบข้างๆ ของผู้เป็นพ่อ

          “อืม ฉันมีงานต่อหวังว่าแกก็คงไม่พลาดชเวมินฮาเอ่ยเสียงแข็งก่อนที่จะมองลูกชายคนโตอย่างจริงจัง งานนี้เป็นงานชิ้นแรกที่จะลองให้มินจุนฝึกบริหารบริษัทดูหลังจากที่ให้เวลาศึกษาบริษัทมาหลายปี มินจุนเองก็โตมากพอที่จะดูแลธุรกิจของครอบครัวได้แล้วจะเหลือก็แต่คนเล้กนั้นแหละนอกจากจะยังเรียนไม่จบแล้วยังจะหัวรั้นเอาแต่ใจไม่ยอมทำตามคำสั่งแถมยังขัดผลประโยชน์ที่พ่อจะเอาไปซะทุกอย่าง ทั่งที่คิดว่าจะให้ช่วยกันบริหารจะได้ไม่ต้องลำบากในอนาคตข้างหน้าแต่คนเล็กก็ดันนิสัยเหมือนแม่ซะเหลือเกิน

          วันนี้เขาเองก็ไม่ได้บอกใครว่าจะมาประชุมด้วยทำเอาบริษัทเล็กๆ นี้ก็วุ่นไปตามๆ กัน แต่คนหนักสุดก็คงหนีไม่พ้นมินโฮละนะ หนีหน้ากันให้ตลอดบ้านก็ไม่เคยจะกลับเอาแต่ทำงานเป็นดารา ไม่รู้ว่าอาชีพนี้มันจะอยู่ได้นานแค่ไหนดูยังไงมันก็ม่มีความมั่นคงในชีวิตด้วยซ้ำ

          “ครับ ผมจะทำอย่างเต็มที่เลยครับมินจุนตอบรับเสียงหนักปนล้อเล่นให้กับท่านประธานก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

          “ไม่ไหวทั้งคนโตคนเล็กพูดจบชเวมินฮาก็ส่ายหัวกับท่าทางของลูกชายก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเลขาส่วนตัว

          “ท่านประธานชเวท่านก็น่ารักดีนะคะ ฉันนึกว่าท่านจะหยิ่งซะอีก เป็นเกียรติมากเลยที่ท่านมาด้วยตัวเองแบบนี้ซูยอนเอยขึ้นเมื่อท่านประธานออกไปแล้ว

          “เขาก็แค่ อยากเจอมินโฮนะครับมินจุนตอบ

          “คะ?”

มินโฮนะครับ”^^

อ้า~ เข้าใจแล้วค่ะซูยอนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

อืมมมมมมมมมินจุนลากเสียงยาวก่อนจะทำสีหน้าเหมือนเด็กต้องการอะไรบางอย่างจนซูยอนต้องหันไปมอง

คะ?”ซูยอนเอียงคอเป็นเชิงถามมินจุนเมื่อเขาทำท่าแปลกๆ

          “วันนี้ไปกินข้าวกับผมไหม

ฮ่าๆ ได้คะเพื่องานของเราซูยอนส่งยิ้มไปให้ก่อนที่เธอจะเดินนำออกไป มินจุนเป็นคนดีสิ่งนี้เธอรู้มาตลอดแต่ไม่คิดว่าคนที่เพรียมพร้อมทุกอย่างอย่างเขาทำไมถึงสนใจบริษัทเล็กอย่างเธอก็ไม่รู้ แต่ยังไงซะก็ขอบคุณที่ทำให้งานในบริษัทมีมากขึ้นอย่างน้อยบริษัทของเธอก็ก้าวขึ้นมาอีกระดับ ถือซะว่าวันนี้เป็นการขอบคุณสำหรับการร่วมงานครั้งนี้ก็แล้วกันนะ

เยส!!!”มินจุนกำหมัดของตัวเองอย่างชอบใจเมื่อซูยอนตอบตกลงก่อนที่จะเดินตามร่างบางไปอย่างรวดเร็ว

อย่างน้อยวันนี้ก็มีสาวสวยกินข้าวเป็นเพื่อนละนะ

 

T I M E 2 L O V E

 

          สองเท้าหนาก้าวเข้ามาในคอนโดหรูอย่างเคยชิน  จะมีก็แต่เสียงผู้จัดการนั้นแหละที่คอยมาบ่นอยู่ข้างๆ หูเขาอย่างรำคาญตั้งแต่ออกมาจากห้องประชุมนั้นก็ยังไม่เลิกบ่นถึงพฤติกรรมของเขา ทำไมอะไรๆ ช่วงนี้ก็มีปัญหากับเขาจังเลยนะ

          ไหนจะเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ให้กับพ่อของเขาอีก ปวดหัวชะมัด

          แล้วนี้อะไร พี่ดงเฮเอาแต่บ่นเรื่องของเขาอยู่นั้นแหละ รำคาญโว้ย

          ไหนจะเรื่องยัยทอมเอ็กที่ดันกลายมาเป็นผู้ชายซะเต็มตัวนั้นอีก ทำไมตอนแรกเราดันมองว่าเป็นทอมวะ เราพลาดช็อตเด็ดอะไรไปหรือเปล่า วันนั้นที่ถอดเสื้อ….

          เฮ้ย!!”อยู่ดีๆ มินโฮก็โพล่งออกมาจนทำเอาดงเฮแปลกใจ

อะไรของนายฟังที่ฉันพูดบางไหมเนี่ย ห๊า!!”ดงเฮหันมาตะโกนใส่หน้ามินโฮที่ยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง

พี่ผมคิดว่า ผมสายตาดีนะ ทำไมผมพลาดคนนี้วะมินโฮหันมาพูดกับผู้จัดการส่วยตัวแต่ดงเฮได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันกลับไปมองรอบๆ ตัวก็ไม่เห็นจะมีใครให้พูดถึงซักคน

นายหมายถึงใคร?”

มินโฮไม่ตอบอะไรแต่นึกย้อนไปวันแรกที่เขาได้เจอคีย์ที่มหาลัยวันนั้น ….

          ‘ถอดเสื้อมา

ห๊ะ?’

ถ้านายอายที่จะใส่เสื้อเลอะคราบกาแฟนี้นายก็ถอดเสื้อมา

          ‘ถ้าฉันถอดเสื้อให้นาย แล้วฉันจะใส่อะไรนายคิดหรือยัง

โถ้โว้ย

          “ชิท นั้นมันเสื้อกล้าม….”มินโฮถึงกับเผลอพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจแล้วอะไรที่ทำให้เขามองลึกเขาไปนึกว่าคนๆ นั้นเป็นผู้หญิงไปได้ ตอนแรกคิดว่าเห็นผ้าพันหน้าอกไว้นะเขาจะตาฝาดขนาดนั้นเลยหรือไง

          แสงแดด หรืออาการเหนื่อยจากการทำงาน หรือว่าจะเป็น ผิวขาวๆ ภายนอกแขนเสื้อของร่างนั้น…..

          มินโฮส่ายหัวกับอาการที่เพิ่งจะรู้สึกตัว ตลอดเวลาเขาคิดว่าคีย์เป็นทอมที่ดูเหมือนผู้หญิง แต่มันตรงกันข้ามและก็ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิงด้วย

          “มินโฮ

          หรือจะเป็นเสียงห้าวๆ ที่ฟังทีออกจะติดหู กับใบหน้าคมที่ดูออกจะหวานไปนิด

          “เฮ้ย มินโฮ!!คิดอะไรอยู่ มินโฮถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของผู้จัดการส่งเข้ามายังส่วนประสาทของเขาอีกครั้ง

เป็นอะไรของนาย

          “ปะ..เปล่า

          “ไปนอนพักไป เดี๋ยวบ่ายมีเรียนไม่ใช่หรือไง เย็นนี้นายมีเดินแบบด้วย อย่าลืมไปก่อนเวลาที่ฉันนัดไว้เข้าใจไหมดงเฮย้ำกับมินโฮก่อนที่จะเดินออกไป อย่างไม่เข้าใจเด็กของตัวเองเหมือนกัน

 

T I M E 2 L O V E

 

           “ไง จงฮยอนร่างบางวิ่งเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่เดินออกมาจากคณะก่อนที่จะเข้าไปกอดคออย่างเคยชิน

มาแล้วเหรอวะ หายแล้ว?”จงฮยอนทำหน้ามู้ก่อนที่จะดึงแขนของเพื่อนร่างบางออกแล้วถามออกไป สายตาคมก้มลงไปมองที่เท้าของร่างบางที่เดินไม่สนใจว่ามันจะกลับมาเจ็บอีกหรือเปล่า

          “ปลิดทิ้งคีย์ยิ้มจนดวงตาสวยเป็นเส้นตรงแล้วกระโดดให้ดูเป็นขวัญตา

แล้วนายอะคีย์ถามกลับ

ก็ดีขึ้นอีกสองสามวันเดียวก็คงหาย

เออ จริงดินายเห็นผู้หญิงสวยๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้ามหาลัยไหมฉันว่าหน้าคุ้นๆวะจงฮยอนหันไปถามคีย์ก่อนที่จะชี้ไปที่หน้ามหาลัย คีย์มองตามนิ้วนั้นไปก่อนจะเห็นหญิงสาวใส่แว่นพร้อมกับเสื้อเอวลอยกับกางเกง ยีนที่เขากันได้ดีกับหุ่นเพรียวๆ เอวคอดๆ ถ้าเอาไปวางขายในตลาดตุ๊กตาตัวนี้คงขายดีแน่ๆ เอ้ย ไม่ใช่ๆ นั้นมันคน ลักษณะมันคุ้นๆ เหมือนกันนะเนี่ย

          “คงเป็นคนหน้าคล้ายที่นายเคยรู้จักละมั่ง แฟนคลับนายมันเยอะนิคีย์เอ่ยก่อนจะยิ้มกวนประสาทมาให้

          “แม่ง สเป็คเลยจงฮยอนเสริมพร้อมกับยิ้มร่า แน่ละผู้หญิงหุ้นน่าขย้ำแบบนั้นถึงจะผอมไปหน่อยแต่ก็ตรงสเป็คอย่างลงตัว

เดี๋ยวฉันจะบอกพี่ซูยอนว่านายตัดใจได้แล้วดีไหม ฮ่าๆ

ไม่ดีและพี่ซูยอนอะของตายโว้ย

          “กวนส้นตีนและมึงคีย์หันมาด่าจงฮยอนก่อนที่จะหันไปสนใจร่างที่ยืนอยู่หน้ามหาลัยต่อ สายตาก็ดันไปเห็นรถอันคุ้นตาจอดอยู่ตรงที่ผู้หญิงร่างบางนั้นยืนอยู่

          “ไอ้นายแบบหน้าห่วยนั้นนิจงฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อคนที่ชะเง้อหน้าออกมาเป็นมินโฮที่กำลังคุยอยู่กับผู้หญิงคนนั้นอยู่

          “….

มันรู้จักผู้หญิงคนนั้นด้วยหรือไงวะ

          “คงเป็นเด็กในสต็อกเขาละมั่งไปเข้าเรียนเหอะคีย์หันกลับมาสนใจทางเดินตรงหน้าต่ออย่างรวดเร็วก่อนที่จะรีบไปให้ถึงหน้าตึกที่ตัวเองมีเรียน แต่ก็เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นรถอันคุ้นตาก็มาจอดอยู่ตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็วจนเขาแทบตั้งหลักไม่ทัน

          “เฮ้ย!!”จงฮยอนร้องเสียงหลงเมื่อรถแลมโบกินีคันงามเมื่อกี้จอดตัดหน้าเขาอย่างไม่สนใจเลยว่าจะมีคนกำลังเดินอยู่

          “ไอ้นี่มันหาเรื่องเราชัดๆจงฮยอนที่กำลังจะเข้าไปกระชากประตูรถแต่มันก็ดัดเปิดออกมาซะก่อนและก็เป็นผู้หญิงร่างตรงหน้ามหาลัยที่เปิดออกมา

          “โอ้ มายดาร์ลิ่ง ไอมิสยูหญิงสาวตรงหน้าตรงเขามากอดจงฮยอนอย่างรวดเร็วก่อนที่จะจูบลงที่ริมฝีปากหนาอย่างไม่ทันตั้งตัว

          “เฮ้ย!!”คีย์ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า จงฮยอนเองก็อึ้งและนิ่งไปอย่างกับน้ำแข็ง มันเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้

คีย์อา ไอมิสยูร่างบางตรงหน้าเขามาหอมแก้มคีย์ที่ยืนนิ่งไปเช่นกัน อะไรวะ เนี่ย อะไร? อยู่ๆก็มาไอมิสยู ไอเลิฟยูอะไรนี้เขาไม่เคยมีเพื่อนเป็นฝรั่งนะอยู่ๆ มาทักกันแบบนี้เขาก็งงน่ะซิ

          “….

          “ไง มายเฟรน อึ้งไปเลยละซิ ดีใจใช่ไหมที่เจอฉัน

          เธอ มาได้ยังไงจงฮยอนที่ยืนนิ่งไปเมื่อครู่ถามร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำที่เกิดขึ้น

          “ก็มาเครื่องบินนะซิ อะไรของพวกยูเนี่ย ไม่คิดถึงฉันเลยเหรอร่างบางตรงหน้ากอดอกมองพวกเขาทั้งสองคนอย่างน้อยใจ

ไม่ใช่ๆหมายถึงเธอเป็นใคร?”คีย์หยุดยืนข้างๆ จงฮยอนก่อนจะมองหน้าหญิงสาวที่ไม่ยอมถอดแว่นแถมยังมาลวนลามพวกเขาทั้งสองคนในที่สาธารณะที่เรียกว่ามหาลัยอีกด้วย

          “เฮ้!!  ทำไมยูจำไอไม่ได้ ฉันเองคริสตัลไงร่างบางตรงหนาถอดแว่นออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่พวกเขาเกือบจะลืมเธอไปแล้วเพื่อนสมัยมัธยมปลาย

          “งานเข้าแล้วกูจงฮยอนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะหันไปหาตัวช่วยอย่างคีย์

          “สเป็คมึงไม่ใช่เหรอ

ว๊อท? พวกยูเป็นอะไร ไม่ดีใจเหรอที่เห็นฉัน

ปะเปล่า คือมันดีใจจนอึ้งไปเลยนะคีย์ตอบกลับพร้อมกับหัวเราะให้แนบเนียนที่สุด งานเข้ามาแบบสวยๆเลยละจงฮยอน

ว่าแต่ เธอมาทำอะไรที่นี้จงฮยอนถามหน้าเครียดก่อนที่จะมองไปทางมินโฮที่ยืนเกาะรถมองพวกเขาอยู่

คริสตัลเดินเข้ามาควงแขนจงฮยอนก่อนที่จะซบลงที่ไหล่กว้างแล้วเกยค้างตอบออกมาอย่างชัดเจนว่า

          “ฉันก็มาเป็นพรีเซ็นเตอร์คนใหม่ให้กับพี่ซูยอนนะซิ

          “……!!!

 

 

 

.สตูดิโอ K

เสียงชัตเตอร์กดรัวจากตากล้องฝีมือดี แสงสปอตร์ไลท์และทุกคนที่ยืนอยู่ในห้องต่างพากันทำงานอย่างขะมักเขม้นพร้อมๆกับสองร่างที่ยืนโพสท่าอย่างมืออาชีพอยู่บนฉากที่จัดเอาไว้ ถึงแม้ฉากจะเป็นเพียงพื้นสีขาวแต่กลับถูกแต่งเติมสีสันด้วยคนสองคนอย่างไม่น่าเชื่อ

ซ้ายอีกนิดๆ โอเค

มินโฮกอดเอวหน่อยซิ โอเคๆ สุดท้ายแล้ว โอเคๆเสียงของตากล้องยังคงสั่งต่อไปพร้อมกับกดชัตเตอร์รัวโดยที่ไม่รู้จักเหนื่อยเลยซักนิด

 “โอเค!! เสร็จแล้วเสียงตากล้องเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งยิ้มให้กลับนายแบบและนางแบบในวันนี้มินโฮและ คริสตัล

ขอบคุณนะครับ/คะมินโฮและคริสตัลกล่าวขอบคุณก่อนที่จะเดินออกมาจากสถานที่ถ่ายทำ

           ร่างบางที่เดินออกมาจากสตูดิโอได้ก็มองหาบางอย่างที่เธอคิดว่าน่าจะเห็นอยู่แถวนี้แต่ก็เพียงไม่กี่นาทีที่เธอเดินออกมาก็ต้องทำหน้ามู่เมื่อสิ่งที่เธอต้องการเห็นหลังทำงานเสร็จกลับไม่มีวี่แววว่าคนๆ นั้นจะโผล่หน้ามาหาเธอเลยซักนิด

อย่าบอกนะว่ายังไม่มาจะวีนแตกเลยคอยดูบ่นเสร็จร่างบางก็หยิบโทรศัพท์คู่กายที่แอบหยิบติดมือออกมากดหาคนๆนั้นทันที 

อะไรเนี่ย นายกล้าตัดสายฉันทิ้งเหรอ ฮึยไม่รอช้านิ้วเรียวกดเบอร์นั้นอีกครั้งอย่างไม่คิดที่จะหยุดซักนิด กดจนกว่าคนๆ นั้นจะรับให้ได้

นี่ กดมาอยู่ได้ไม่เมื่อยหรือไงเสียงเข้มดังมาจากด้านหลังของเธอ ร่างบางหันมาดูก็พบทั้งจงฮยอนและคีย์คู่ดูโอ้ที่ไม่เคยห่างกันเลยซักนิด จะตัวติดไปถึงไหนสองคนนี้ คิดได้อย่างนั้นเธอเองก็เดินเข้าไปแทรกระหว่างกลางของพวกเขาทั้งคู่ก่อนที่จะเริ่มโวยวายในแบบฉบับของเธอ

นายทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์ฉันรู้ไหมว่าฉันโทรหานายเป็นร้อยรอบเลยนะ กดจนเมื่อยนิ้วหมดแล้วเนี่ย ห๊ะ!!

แล้วใครใช้ให้เธอโทรมามิทราบ - - จงฮยอนพูดขึ้นมาอย่างไม่สนใจ

ว่าไงนะ นายพูดกับแฟนตัวเองแบบนี้เหรอเลือดขึ้นหน้าขึ้นมาทันทีที่เธอได้ยินประโยคของร่างสูง

เดี๋ยวฉันไปหาพี่ซูยอนแล้วกันนะคีย์ที่รู้สึกว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีของการสนทนาของทั้งคู่ของเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นก่อนที่จะเดินเข้าไปในสตูดิโอที่คริสตัลเดินออกมา

อ้าว คีย์วันนี้ไม่มีเรียนเหรอซูยอนที่เห็นน้องชายเดินเข้ามาเอ่ยทักขึ้นก่อนจะส่งยิ้มมาให้ พร้อมกับสายตาคมที่หันมามองพอดีก่อนที่จะหลบสายตาของคีย์ อะไรของเขา

วันนี้วันเสาร์คีย์ตอบ

อ้า ลืมไปเลยฮ่าๆ แล้วกินอะไรมาหรือยังวันนี้มีคนเลี้ยงข้าวด้วยนะสนใจไหม คิกซูยอนเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดีที่พูดถึงแต่คีย์ก็รู้ว่าหมายถึงใครและเขาก็ไม่คิดจะไปด้วย

ไอ้มินจุนนั้นนะเหรอ เอาเวลาไปนั่งเล่นเกมส์ยังจะดีซะกว่าคีย์เอ่ย

คีย์ พี่สอนให้เรียกเขาดีๆ เห็นไหมคุณมินโฮก็อยู่ด้วยเกรงใจเขาบ้างซูยอนเอ่ยไปก็ตีแขนขาวๆ ของน้องชายตัวแสบจนขึ้นเป็นรอยแดง คีย์เองก็ได้แต่ถูรอยนั้นก่อนจะทำหน้ายู่แล้วเดินไปนั่งรอด้านหลังฉาก

อะแฮ่มๆเสียงเข้มที่คุ้นเคยลงมานั่งตามคีย์ที่นั่งอยู่ก่อนไม่กี่วิก่อนจะลากเก้าอี้เข้ามาชิดตัวเขาจงใจ

“….”คีย์ทำเพียงชำเลืองมองขึ้นดูคนที่มาใหม่แต่ก็ไม่พูดอะไร มือบางหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นตัดความรำคาญที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

เป็นไงบ้างร่างสูงของมินโฮเอ่ยขึ้นพร้อมๆ กับที่นั่งลงข้างร่างบาง

“….”เหมือนสิ่งที่มินโฮพูดจะกลายเป็นแค่ลมผ่านเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของร่างบาง กลับกันคีย์ทำเพียงวางโทรศัพท์มือถือลงและหยิบนิตรยสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูโดยไม่สนใจเขาเลย

“เท้าหายดีแล้วใช่ไหม”มินโฮถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับเขี่ยเท้าเมื่อร่างบางตรงหน้าไม่สนใจเขาเลยซักนิด

ร่างบางส่งเสียงจิ๊จ๊ะอยู่ในลำคออย่างรำคาญก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจให้ร่างสูงที่นั่งข้างๆ

ฉันไม่ได้ไปหาเธอเอ่อ นายตั้งหลายวันมินโฮเปลี่ยนสัพนามที่ใช้เรียกคนที่อยู่ตรงหน้าเมื่อนึกได้ว่านั้นมันไม่ใช่คำที่เขาควรจะใช่เรียกผู้ชายด้วยกัน

 “อืม”มีเพียงคำตอบรับสั้นๆ ส่งออกมา

….”มินโฮไม่พูดอะไรต่อ แต่กลับคิดว่าเขาควรจะพูดอะไรต่อดีกับคนตรงหน้า ผ่านผู้หญิงมาก็เยอะ ผู้ชายก็อาจจะมีบางแต่กลับคีย์ทำไมเขาถึงรู้สึกประหม่า? ทั้งที่ไม่น่าจะเป็นหรือเพราะการที่เขาเข้าใจผิดว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิง ไม่ซิ ทอม ต่างหาก มันเลยต่างกันเหรอ? แล้วเขาควรจะเริ่มมันยังไงดี?

“มินโฮะ!! O_O!!”เพราะมั่วแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง เลยไม่ได้ยินเสียงของคนรอบข้างเรียกชื่อตัวเองเป็นร้อยรอบแถมเสียงที่เข้าได้ยินชัดเจนกลับเป็นเสียงของคนที่นั่งอยู่ข้างที่ยื่นหน้าเข้ามาซะใกล้ พร้อมกับปากหนาชนเข้ากับแก้มนิ่มๆ ของคีย์อย่างไม่ได้ตั้งใจ

…..O_O มินโฮเองก็มองหน้าคนตรงหน้าอย่างตกใจ ปกติเขาไม่ใช้คนที่จะทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนี้อยู่แล้ว เว้นก็แต่มีสาวๆที่เข้ามาอ่อยเขาเองถึงที่แต่นี้มันเหตุสุดวิสัยนะ…. โอเค ยอมรับก็ได้ว่าใบหน้าของคีย์มันดึงดูดในเขาอยากมองใกล้ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าคีย์จะหันหน้ามาตอนที่เขายื่นหน้าเข้าไปนิ ไม่ได้ตั้งใจให้โดนแต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะไม่ดีใช่ไหมล่ะ

นาย…”คีย์เองก็ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกคนในห้องหันมามองที่พวกเขาเป็นตาเดียว คีย์มองไปรอบๆ อย่างรุกรี้รุกรนก่อนจะยืนขึ้นแล้วรีบเดินก้มหน้าออกจากห้องอย่างรวดเร็ว อยู่ๆ ก็มาหอมแก้มกันกลางสตูดิโอที่คนเยอะๆ แบบนี้เขาก็ต้องอายจนทำตัวไม่ถูกนะซิ

น้องชายจะฉันรุกเร็วไปไหนนะชเวมินจุนที่ยืนอยู่อีกมุมนึงของห้องเอ่ยขึ้นเป็นคนแรกก่อนจะส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แน่ละงานแกล้งมินโฮนี่งานถนัดเขาเลย

ไอ้พี่เวรเอ้ยมินโฮกระฟัดกระเฟียดรีบออกจากห้องตามคีย์ออกไปด้วยความเร็วก่อนที่เขาเองจะตามไม่ทัน

ดวงตาคมมองตามแผ่นหลังที่เดินออกไปจากห้อง มือบางยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองโดยไม่สนใจทางเดินเลยด้วยซ้ำว่าจะเดินชนกับใครบ้างหรือเปล่า ใบหน้าคมมองตามอย่างเป็นห่วงเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อกี้มันเป็นเหตุสุดวิสัยเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจอยากให้เกิดนะ ขายาวรีบเดินตามคีย์ที่กำลังจะเลี้ยวเข้ามุมไปอย่างรวดเร็วและทันทีที่ถึงตัวมือหนาก็คว้าข้อมือบางเอาไว้ได้ทัน

เดี๋ยว นายจะไปไหนมินโฮเอ่ยขึ้นทันทีที่ถึงตัว

อะไรของนายเล่า ปล่อยคีย์เอาแต่มองรอบๆ ตัวที่มีคนมองมาทางพวกเขา ก่อนจะพยายามแกะมือปลาหมึกของมินโฮออก

โกรธเหรอ?”มินโฮถามขึ้น

โกรธอะไรคีย์เอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสียตอนนี้เขาแทบอยากจะเอาหน้ามุดดินให้รู้แล้วรู้รอด แล้วไอ้หล่อนี้ยังจะตามเขามาอีกทำไมคนอุตส่าห์เดินหนีออกมาจากห้องแล้ว อันที่จริงถ้าเป็นนอกเวลาทำงานหน้ามินโฮคงประมีรอยช้ำเพิ่มขึ้นอีกเป็ฯแน่แต่นี้เขารู้ว่ามันคือเวลางานและลูกน้องก้เต็มบริษัทขนาดนี้จะทำอะไรมันก็ต้องระวัง แต่คนหตรงหน้านี้ซิ

ชิส์ ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้นะ…”มินโฮบ่นกับตัวเองก่อนจะดึงให้คีย์เดินตามตัวเองออกมาทางบันไดหนีไฟ

นี่ มินโฮนายจะทำอะไร รุ่มร่ามกับฉันที่นี้ไม่ได้นะคีย์ที่ดึงมือออกจากพันธนาการจากร่างหนาเมื่อมินโฮปิดประตูและมองสำรวจไปด้านนอกว่าไม่มีใครตามพวกเขามา ดวงตาเรียวมองชายตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจนักยิ่งเข้ามาในที่แบบนี้คนก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่นะซิ

 “แต่ถ้าเป็นที่อื่นฉันทำได้ใช่ไหม หืมมินโฮส่งสายตาเป็นนัยให้กับเขาก่อนที่จะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ พอลับตาคนเมื่อไหร่จากเทพบุตรก็กลายเป็นตาแก่หน้าหื่นขึ้นมาทันที

ตลกละคีย์ตอบก่อนจะข่วนหน้ามินโฮไปที

“ อ๊ะ ฉันเจ็บนะ นายควรจะรู้ไว้ว่าหน้าตาของฉันนะมันสำคัญนะมินโฮโพล่งขึ้นเมื่อคีย์ลงมือกับใบหน้าอันหล่อเหล่าที่เขาใช้ทำมาหากินอย่างไม่ออมแรงเลยซักนิด

 “แล้วไง หน้านายสำคัญคนเดียวหรือไง นะหน้าฉันก็สำคัญเหมือนกันนะ” -///- คีย์ตอบก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางด้วยใบหน้าขึ้นสีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

คิบอมอา~ วันนี้ฉันขอไปกินข้าวบ้านนายนะมินโฮยื่นมือเข้ามาหยิกแก้มขาวอย่างหยอกล้อก่อนที่คีย์จะเอามือปัดออก

อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนั้นนะคีย์หันมาทำหน้าขรึม จริงๆแล้วเขาไม่ชอบชื่อของตัวเองเลยซักนิด เพราะมันไปตรงกับชื่อแฟนเก่าพี่ซูยอนคนแรกที่ทำให้เธอเจ็บจนทุกวันนี้นะซิ คิดแล้วไม่อยากจะนึกถึงคนพันนั้น เขาไม่น่าแนะนำให้พี่ของเขารู้จักกันเลยไม่น่าเลย

เรียกชื่อแค่นี้ก็โกรธ” -3-

ไม่รู้อะไรก็ไม่ต้องพูดคีย์เอ่ยสียงดุ

อะไรกันเล่ามินโฮทำแก้มป่องอย่างงอนๆแต่เขาก็รู้ดีคนตรงหน้าไม่ทีทางง้อเขาอยู่แล้ว

อีกเซ็ตนึงจะเริ่มถ่ายแล้วนะครับ นายแบบนางแบบพร้อมนะฮะเสียงของสต๊าฟที่ตะโกนออกมาจากห้องดังขึ้นพอที่จะทำให้พวกเขาทั้งคู่ได้ยิน

เย็นนี้ไปกินข้าวบ้านนายนะมินโฮถามย้ำอีกครั้งเมื่อเวลางานเริ่มเร่งเข้ามา

วันนี้พี่ซูยอนเขาไปกับพี่นายหนิ จะมาบ้านฉันทำไมคีย์ถามอย่างไม่เข้าใจ

อ่อ งั้นดีเราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน” มินโฮทำหน้าเจ้าเล่ห์อีกครั้งก่อนจะเดินออกไปอีกทางอย่างรวดเร็วเมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่คริสตัลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอารมณ์ไม่ดีตามด้วยจงฮยอนที่เดินเข้ามาส่ายหัวอย่างกับการรับมือของเธอมันหนักอย่างนั้นแหละ (แต่มันก็หนักจริงๆและถ้าพูดถึงยัยนี้)

ไง

ไง อะไรละ ปวดหัวกับยัยนี้ชะมัดไม่รู้จะกลับมาทำไม

ถ่ายแบบคีย์ชี้ให้จงฮยอนดูตรงหน้า

เออ รู้แล้วจงฮยอนถอนหายใจก่อนจะนั่งลงข้างๆ กับคีย์

เป็นคนบอกเลิกเองแท้ๆ ยังจะมาเรียกร้องเนอะคีย์เอ่ย ถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของจงฮยอนกับคริสตัล มันเป็นเรื่องเมื่อสามปีก่อนที่คริสตัลจะย้ายไปเรียนต่อเมืองนอก พร้อมๆกับผู้ชายคนใหม่ของเธอ และเธอเองนั้นแหละที่บอกเลิกจงฮยอนอย่างไม่ใยดีพร้อมกับทำลายทุกอย่างที่เขามีให้เธอจนหมด ยัยนี้นะร้ายกว่าที่คิด

ทำตัวน่ารำคาญชะมัด

เขาว่า เพราะหมดรักแล้วอะไรๆ ก็ดูแย่ไปหมดจริงมะ?”คีย์เอ่ยอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่ให้กำลังใจเพื่อนซี้อย่างจงฮยอน เขารู้ว่าจงฮยอนใช้เวลานานกว่าจะลืมเธอได้แล้วนี้อยู่ๆ ก็กลับมาพร้อมกับการเรียกร้องสิทธิที่เธอทิ้งมันไปจากเขาแล้วสำหรับผู้ชายคนนึงที่ผู้หญิงทิ้งอย่างไม่แคร์เหมือนจงฮยอน เหมือนเธอตั้งใจจะกลับมาเหยียบเขาอีกครั้งให้รู้ว่าเธอนะ มีความสำคัญเสมอ

อย่ามาย้ำคำพูดของยัยนั้นให้ฉันได้ยินได้ไหม” - -+ จงฮยอนเอ่ย คีย์รู้ทุกอย่างทุกสถานการณ์นั้นแหละก็เขาน่ะตัวติดกันจนบางครั้งคนอื่นก็มองว่าพวกเขาคบกัน เพราะพวกเขาไม่เคยมีแฟนเลยด้วยซ้ำ แต่ตั้งแต่คริสตัลเข้ามามันเลยทำให้ทุกคนที่มองพวกเขาแบบนั้นคิดใหม่ เขาเป็นแฟนของคริสตัล และคีย์คือเพื่อนสนิท และพวกเขาสามคนก็มักจะอยู่ด้วยกันเสมอ

นายว่าแฟนยัยนั้นหายไปไหนคีย์ถาม

ไม่รู้ แต่ฉันว่าโดนทิ้งจงฮยอนเอ่ยเพราะไม่มีซักครั้งที่คริสตัลจะเป็นคนที่จะไม่ตัดสินใจอะไรเอง ยัยนี้เอาแต่ใจเป็นที่สุด

ลองคิดใหม่ซิ ไม่มีผู้ชายคนไหนทนได้ที่มีแฟนเอาแต่ใจและไม่เข้าใจตัวเองเหมือนนายหรอกคีย์เอ่ยไปก็หัวเราะไปเมื่อนึกถึงตอนนั้น จงฮยอนนะยอมคริสตัลจะตาย

นั้นมันเมื่อก่อน ไม่ใช่ตอนนี้ร่างหนาพูดอย่างอารมณ์เสีย

ทำให้ยัยนั้นเห็นไปซิคีย์ท้าวคางก่อนจะหันมาส่งสายตาเป็นนัยน์

อะไร?”จงฮยอนถามอย่างสงสัย

ทำให้ยัยนั้นรู้ไปเลยว่า เธอ ก็แค่แฟนเก่าที่นายไม่แคร์

 

T I M E 2 L O V E

 

 

BMW หยุดสนิทหน้าคอนโดหรูใจกลางเมืองของกรุงโซล แต่กลับไม่มีอะไรใครซักคนที่จะออกจากรถเลยซักคนคีย์มองคริสตัลผ่านกระจกหลังว่าเธอจะเอายังไงกันแน่ทั่งทีมาถึงคอนโดของตัวเองแล้วแต่ก็ไม่ลงไปซักที อันที่จริงมือเรียวสวยนั้นกำลังฉุดเพื่อนเขาให้ลงไปด้วย คีย์ส่ายหัวกับภาพที่เห็นอย่างเหนื่อยใจอะไรจะเอาแต่ใจขนาดนั้น

ถึงแล้ว ลงกันเถอะจงฮยอนคริสตัลเอ่ยขึ้นคนแรกหลังจากที่มินโฮอาสามาส่งเธอที่คอนโดเพราะตัดปัญหาเรื่องที่จงฮยอนไม่ยอมขึ้นรถส่วนตัวชองบริษัทที่จัดหาให้โดยไม่มีจงฮยอน

คอนโดเธอก็ลงไปดิจงฮยอนเอ่ยก่อนที่จะชักแขนออกอย่างไม่สนใจเมื่อคริสตัลพยายามดึงเขาออกจากรถ

อะไรของนายเนี่ย!”คริสตัลเริ่มขึ้นเสียงอีกครั้งของวัน วันนี้ทั้งวันเธอเอาแต่หัวเสียกับคนตรงหน้าไม่ยอมทำตามใจเธอเลยซักครั้ง

คีย์แทบอยากจะเอามือปิดหูเมื่อได้ยินเสียงแหลมกันมาตะโกนใส่หน้าจงฮยอน จะทำอะไรช่วยเกรงใจเจ้าของรถบ้างเถอะอุตส่าขอเอารถพี่ซูยอนมาส่งเพราะรถของมินโฮนั่งสี่คนไม่ได้ แต่ยังจะมากระโกนร้องง๊องแง๊งโวกแวกโวยวายในรถชาวบ้านเขาอีก ถ้าไม่ติดว่าเป็นเด็กในบริษัทพี่จะตบให้หน้าหงายเลย

จริงๆ เธอลงไปคนเดียวน่าจะดีกว่านะ ลงไปพร้อมกันเดี๋ยวก็เป็นข่าวหรอกมินโฮเอ่ย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลยก็ตาม แต่การที่ผู้หญิงจะพาผู้ชายขึ้นคอนโดมันก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก

อือ นั้นซิเดี๋ยวจงฮยอนค่อยเดินตามไปทีหลัง เนอะๆคีย์หันมาช่วยมินโฮพูดกับคริสตัล แต่นั้นยิ่งทำให้คริสตัลไม่พอใจเข้าไปใหญ่ก็เธอไม่ได้ชอบคีย์ซักเท่าไหร่หรอก เห็นแล้วก็หมั่นไส้ผู้ชายอะไรทำตัวอย่างกับ…. ชิส์

ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ฉันก็พร้อมจะเปิดตัวอยู่แล้วคริสตัลหันไปส่งสายตาจิกใส่คีย์ และนั้นก็ทำให้คีย์ทำหน้าจิกกัดตอบก่อนจะหันไปนั่งนิ่งๆ เหมือนเดิม

ลงไปได้แล้ว รู้หรือเปล่าเธอกำลังทำตัวน่ารำคาญอยู่จงฮยอนเอ่ยอีกครั้ง

นายก็ลงไปกับฉันซิ

ลงไปเหอะ ผู้หญิงเขาให้ท่าขนาดนี้แหละคีย์พูดลอยๆออกมา แต่นั้นก็ทำให้คริสตัลได้ยินจนควันออกหู

นายหมายความว่ายังไงห๊ะ

ฉันจะไม่ลงจนกว่าเขาจะไปส่งนายที่บ้านก่อนจงฮยอนเอ่ยอีกครั้ง

อะไรน่ะ!!”คริสตัลได้ยินดังนั้นก็ขึ้นเสียงทันทีก่อนที่จะส่งสายตาอาฆาตมาทางจงฮยอน

ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า  เดี๋ยวพี่ซูยอนก็กลับ นายลงไปเถอะฉันว่าตอนนี้มินโฮเขารำคาญแล้วแหละ ฉันก็ด้วย นายก็ด้วยใช่ไหม?”คีย์ถามจงฮยอนเพื่อเน้นย้ำกิริยาของคริสตัลที่ทำตัวไม่สุภาพเอาซะเลย ดูเหมือนเธอเองก็ไม่แคร์สิ่งที่เขาพูดอยู่แล้วด้วย

….ชิส์ โยนขี้มาให้ชัดๆพูดจบจงฮยอนเองก็จำใจเดินลงมาจากรถโดยที่ไม่คิดจะทำหน้าที่ สุภาพบุรุตเปิดประตูให้ร่างบางเลยซักนิดเขาเอาแต่จ้ำอ้าวเดินเข้าไปในคอนโด อย่างไม่รอและนั้นก็ทำให้คริสตัลเองรีบลงไปจากรถทันที

สองคนนั้นเขาเป็นแฟนกันจริงอะเหรอหลังจากที่เงียบอยู่นาน มินโฮก็เอ่ยขึ้นเมื่อเคยคริสตัลว่าระหว่างเธอกับไอ้เตี้ยจงอยอนเป็นอะไรกันแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้เป็นอย่างที่เธอบอกเขาเลยซักนิด

ก็แค่แฟนเก่านะ

หืม ง้อขนาดนี้ยังไม่คืนดีเลยเหรอ ดูเหมือนอย่างหล่อนยากนะที่จะง้อคน

ถ้าไม่อยากได้อะไรก็ไม่ทำไง แล้วจะกลับได้ยังถามอยู่นั้นแหละคีย์ทักขึ้นทันทีที่เขาอยู่ตรงนี้มานานพอสมควร เขาอยากกลับบ้านไปนอนใจจะขาดอยู่แล้ว

โอเคครับ เจ้านายมินโฮเอ่ยรับอย่างทันทีเมื่อได้ยินคำว่าบ้านของร่างบาง และเขาก็ใช้เวลาไม่นานนักที่จะเหยียบคันเร่งให้มาถึงบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่โตของคีย์

ทันทีที่รถจอดคีย์ก็รีบออกมาจากรถทันทีก่อนจะรีบเปิดรั่วบ้านแล้วพาตัวเองเข้าไปแต่นั้นมันจะทันคนที่ขายาวกว่าเขาได้ยังไง มินโฮลงมาจากรถตอนไหนกันถึงได้มายื้อประตูบ้านเขาเร็วขนาดนี้

เดี๋ยว วันนี้นายสัญญาจะทำข้าวให้ฉันกินนะ ชิ่งลงมาจากรถก่อนได้ไงแถมยังจะปิดประตูหนีด้วย ใจร้ายนะเนี่ยมินโฮใช้แขนแข็งแกร่งของเขาดันประตูรั้วเอาไว้พร้อมกับขาอีกขาที่ช่วยให้ประตูมันไม่หนีบหน้าเขา

ใครบอก ฉันบอกว่าวันนี้พี่ซูยอนไม่อยู่ ไม่ต้องมาต่างหากคีย์พูดจบก็ดันประตูปิดแต่นั้นก็เพียงนิดเดียว ก็คนดันอีกด้านตัวใหญ่กว่าเขาอีกนี่นา

อย่ามามั่ว นายจะใจร้ายกับคนที่ทำงานมาทั้งวันที่ยังไม่ได้พัก ข้าวกลางวันก็ไม่ได้กิน แถมยังมาส่งนายถึงบ้านพร้อมกับเพื่อนอีกสองคนของนายหรือยังไงมินโฮเอ่ยยาว แล้วนั้นก็ทำให้คีย์หน้ายู่ทันทีก็เล่นมาคลุกกับเขาทั้งเช้า เที่ยง เย็น เวลาพักก็ไม่ยอมไปกินมายุ่งกับเขาแถมยังอาสามาส่งที่บ้าน นี่เขายังไม่ได้คิดดอกเมื่อตอนหกลางวันเลยนะที่อยู่ๆ ก็มาหอมแก้มกลางงานประเจิศประเจ่อ แล้วยังจะมาเรียกร้องอีก

คนตัวเล็กกว่าได้แต่ชั่งใจกับคนตรงหน้าเพราะดูจากท่าทางแล้งคงจะไม่ลามือจากการเกาะประตูเป็นปลิงได้ก็เลยปล่อยให้ร่างสูงเดินเข้าบ้านมาอย่างสบายใจแถมยังยิ้มให้เขาอย่างกับคนที่แย้งขนมจากมือเด็กน้อยได้

แหม ทำตัวพูดง่ายก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยมินโฮเอ่ยขึ้นก็จะยิ้มอย่างดีใจ

ชิส์คีย์เดินเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ตอนไหนเขาแพ้คำหยอดของมินโฮไปซะหมด วันนี้ทั้งวันเลยทำให้หน้าเขาร้อนผ่าวตลอดเวลา แต่ที่ให้เข้าบ้านมาเพราะสงสารหรอกนะ สงสารอ่ะ เห็นทำงานมาทั้งวัน อีกอย่างมาทำงานให้พี่เขาด้วยก็แค่ช่วยซัพพอร์ตเฉย แค่นั้นเอ๊ง >////<

หิวแล้ว ทำอะไรให้กินหน่อยนะมินโฮที่เดินตามหลังคีย์เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

รู้แล้วคีย์เลยต้องเดินเข้ามาในครัวเพื่อหาของที่มีอยู่ทำให้ แต่มันก็มีแต่ไข่ไก่สองฟองเท่านั้นเอง

นี้นายกินของง่ายๆเป็นไหม?”คีย์เดินออกมาถามตรงหน้าห้องครัว มินโฮเงยหัวขึ้นมาจากโทรทัศน์ที่เขาเพิ่งเปิดก่อนจะตอบร่างบางที่อยู่ในชุด ผ้ากันเปื้อนสีชมพู

อะไรก็ได้ที่นายทำนั้นแหละมินโฮส่งยิ้มมาให้ก่อนจะหันไปสนใจโทรทัศน์ต่อ

อ่อ งั้นก็ข้าวผัดธรรมดาแล้วกันนะ เย็นนี้พี่ซูยอนคงซื้อของเข้าบ้านแหละ  และเพียงไม่กี่นาทีข้าวผัดที่ว่าก็มาอยู่ตรงหน้าของมินโฮ

อะไรเนี่ยมันไม่มีอะไรเลยเหรอข้าวผัดนายมินโฮตักขึ้นมาดูก่อนที่จะเริ่มพูดประโยคที่ไม่เข้าหูเอาซะเลย

ไหนบอกอะไรก็ได้ไง งั้นก็ไม่ต้องกิน กลับบ้านไปเลยคีย์ที่ทำท่าจะดึงช้อนออกจากมือของร่างสูงแต่ก็ถูกชักกลับไปก่อน

ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่นมินโฮส่งยิ้มกวนประสาทมาอีกครั้ง

ล้อเล่นให้มันถูกเวลามั่งเหอะคีย์ลงมือกินข้าวในจานของตัวเองก่อนที่จะไม่สนใจร่างสูงอีกต่อไป คนอุตส่าห์ทำให้กินยังจะมาบ่นอีก แล้วคีย์ก็ได้แต่ระบายอารมณ์กลับจานข้าวของตัวเอง

 

สองทุ่มกว่าแล้วนะ ทำไมพี่ซูยอนยังไม่กลับอีกเนี่ยเอาใหญ่แล้วพี่สาวเราเที่ยวกับผู้ชายจนดึกแบบนี้ได้ไง คีย์เงยหน้ามองนาฬิกาที่มันกำลังเดินทางไปจนจะถึงสามทุ่มอยู่แล้วพี่สาวเขาก็ยังไม่ดลับซักที

พี่นายพาพี่ฉันไปกินข้าวที่ไหนเนี่ย ทำไมกลับดึกแบบนี้นะ

มินจุนน่ะเหรอ เขาไม่ทำอะไรหรอกนอกจากพาไปเที่ยว ดูหนัง แล้วก็นั่งชมสงจันทร์บนรถ อะไรทำนองนั้น เดทที่โคตรไร้สาระของเขาละมินโฮหันมาพูดกับคีย์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูบ้าน

ทำอย่างกับตัวเองดีตายคีย์เอ่ย

อยากลองไหมล่ะ ฮะๆมินโฮหัวเรากวนประสาทครั้งที่ร้อยล้านรอบของวัน ดูเหมือนวันนี้คีย์ชักจะปวดหัวกับเขาซะจริงๆ

แล้วเมื่อไหร่นายจะกลับ

จะกลับได้ไงรถอยู่ที่บริษัทนายนะ ฉันก็ต้องรอให้มินจุนมาส่งพี่สาวนายน่ะซิคีย์นี่กะจะไล่ให้เขากลับบ้านอย่างเดียวเลยใช่ไหม

มานี่ มาตรงนี้ยังไม่ทันที่ก้นจะติดโซฟามือแกร่งก็ดึงคีย์ให้ไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกัน ก่อนที่ร่างสูงจะล้มตัวนอนที่ตักนุ่มๆของคีย์

เฮ้ย จะทำอะไรของนายคีย์เริ่มโวยวายแต่มินโฮก็จับมือนั้นไว้

นิ่งๆเหอะน่า ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะ ง่วงจะตายแล้ว

เดี๋ยวไปเอาหมอนให้ก็ได้ ออกไปจากฉันเดี๋ยวนี้นะเว้ย

แค่แปปเดียว แค่รอพี่นายมาเท่านั้นเองน่า นะๆแล้วมินโฮก็หลับตานอนอย่างสบายใจโดยไม่สนใจร่างบางเลยซักนิด วันนี้เขามีความสุขที่สุดเลยละ

….แค่รอพี่ซูยอนมาเท่านั้น เดี๋ยวมินโฮก็กลับ….

แล้วไม่มีใครบอกหรือไงว่าการมานอนแล้วปล่อยให้เขานั่งอยู่คนเดียวกับแสงไฟแบบนี้มันทำให้เขาก็ง่วงได้เหมือนกัน…..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #149 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 08:57
    คีย์แอบชอบพี่จินกิ แต่พี่เค้าไม่สนใจคีย์เลยนะ มาชอบมินโฮดีกว่า 555555555
    มินโฮก็ยังคิดว่าคีย์เป็นทอมอยู่ ทอมเอ๊กซ์ซะด้วย อิอิ
    #149
    0
  2. #139 เห็ดเป็ด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 19:31
    นึกหน้าคีย์ออกเลยตอนเขินอะ
    #139
    0
  3. #110 Pmk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 01:30
    คีย์บอมมมมมมาชอบมินโฮเถอะ
    #110
    0
  4. #100 Just Just (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:58
    คีย์เพ้อ -3- 

    โถๆๆ มินโฮเอ๋ย =_= ตาถั่วซะจริงนะแก 
    #100
    0
  5. #86 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 17:20
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    คิมคีย์ อาการเดียวกันเลย..
    #86
    0
  6. #75 sugar-snow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2554 / 20:15
    คีย์เป็นเอามากยะ..เพ้อเลยเชียว

    แน่ะๆๆๆ..ชเวโฮ..แอบชอบคีย์แล้วหล่ะสิ 5555

    ไฟติงงงง
    #75
    0
  7. #53 fah_ชยาอินี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 17:14
    โฮ่ๆๆๆๆ
    น่าหนุกแล้ว
    ฮ่าๆๆๆๆ
    #53
    0
  8. #46 newengy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2553 / 01:13
    โฮคงชอบออมม่าเข้าแล้วละนั่น

    แล้วโฮจะทำไงนะเมื่อมาทำงานกะพ่อตัวเอง

    รอๆๆๆๆนะคะ
    #46
    0
  9. #45 newengy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2553 / 01:24

    รอมินคีย์นะคะ  แหมออมม่าแค่เฮีย

    ขยี้ผมแค่นี้ทำเพ้อเลยหรอเนี่ย

    #45
    0
  10. #44 prakyejee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 21:29
    ตอนนี้แอบงงๆค่ะ เพราะไรเตอร์ไม่ได้ใส่ " " กำกับไว้ 

    ว่าตรงไหนเป็นคำพูดของตัวละคร ทำให่อ่านยากนิดนึงค่ะ

    รอตอนต่อไปค่ะ ^^
    #44
    0