[FIC] yaoi [Hyunmin x Minkey] Time 2 love

ตอนที่ 6 : TIME 2 LOVE :: P5**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

T  I  M  E  2  L  O  V  E  

 

-5-

 

          17:00  หลังเลิกเรียน

          นักศึกษาต่างพากันลุกขึ้นเก็บของเข้ากระเป๋าของตนเองรวมทั้งจินกิที่กำลังเก็บแว่นที่เพิ่งตัดมาใหม่ด้วย ดูเหมือนวันนี้คนในห้องจะน้อยถนัดตาอาจเป็นเพราะฤดูฝนที่ทำให้นักศึกษาส่วน ใหญ่เลือกที่จะใช้เป็นข้ออ้างในการมาเรียนวิชาที่แสนน่าเบื่อในวันนี้

          มานั่งเรียนกับรุ่นพี่ปี 4 ไปๆ มาๆ เหมือนกับจะเข้าใจบทเรียนไปซะเฉยๆ เลยแฮะฮยอนอาพึมพัมกับตัวเองเบาๆ เมื่อมองดูหน้าสมุดจดของตัวเองที่แล็กเชอร์เต็มไปหมด ก็ไม่รู้จะเขียนไปเพื่ออะไรเรียนก็ไม่ได้เรียนแค่มานั่งรอกลับบ้านพร้อมกันเฉยเท่านั้น จะมีก็แต่สายตาของครูผู้สอนนั้นแหละที่เมื่อไหร่ที่มองมาทางเธอแล้ว ไม่เห็นว่าจดอยู่ละก็ เธอเองจะได้สายตาดุๆ ของครูมาแทน ครูคงไม่รู้ซินะว่าเธอนะ

           เหรอ แบบนี้ฮยอนอาคงเป็นนักธุรกิจได้สบายเลยซินะจินกิหันมายิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของฮยอนอาที่นั่งอยู่ข้างๆ

          เหรอคะ ถ้าฉันเรียนจบแล้วพี่ต้องจ้างฉันเข้าทำงานที่บริษัทของพี่ด้วยนะฮยอนอายิ้มตอบผู้ชายตรงหน้า แต่เมื่อหันมาเห็นแทมินกำลังมองไปรอบๆ ห้องเหมือนกำลังมองหาใครอยู่ก้แปลกใจ

          แทมิน แทมิน แทมิน!!!”ฮยอนอาเรียกให้ดังขึ้นกว่าเดิมและก็ได้ผลแทมินหันกลับมามองเธอแต่สีหน้าของเขาก็ดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าตายจริงๆ นายคนนี้

          มองหาใครอยู่เหรอฮยอนอาถามอย่างสงสัย ตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องแรกๆ เธอก็เห็นแต่แทมินเอาแต่มองหาใครซักคน ซึ่งเอเองก้ไม่รู้ว่าแทมินมองหาใครกันแน่

          “…” แทมินมองฮยอนอาก่อนจะเหลือบไปมองจินกิที่อยากรู้เหมือนกัน

          หืม? ว่าไง?”ฮยอนอาถามอีกครั้ง

          เปล่า กลับเถอะพูดจบ ร่างบางก็หยิบกระเป๋าและเดินนำออกไปปล่อยให้ฮยอนอาและจินกิมองตามด้วยความสงสัย อันที่จริงเธอเองก็สงสัยตั้งแต่เช้าแล้วว่าแทมินมองหาอะไรหรือใครกันแน่ตั้งแต่ลงมาจากรถ วันนี้ทั่งวันแทมินดูจะไม่มีสมาธิในการเรียนเลยด้วยซ้ำทั่งที่ปกติจะเอาแต่จดเนื้อหาในบทเรียน

          ทั้งสามคนเดินออกมายังนอกอาคารเรียนวันนี้จินกิมีเรียนแค่ชั้นสองเลยไม่ต้องรอลิฟต์ให้เสียเวลา ดวงตาหวานของหญิงสาวมองออกไปนอกระเบียง ฝนเริ่มซาลงแล้วแต่ก็ยังคงมีปอยฝนให้เห็นอยู่ ฮยอนอาหยิบร่มที่พกมาด้วยก่อนที่จะกางมันออก

          พี่จินกิ จะกลับเลยหรือเปล่าคะฮยอนอาหันหลับมาถามเมื่อเห็นรุ่นพี่ของเธอจะหยิบร่มออกมา

          จินกิส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลนักแทมินยังคงมองหาใครซักคนไม่เลิก จินกิเองก็มองตามสายตาของแทมินไปแต่ก็ไม่เห็นมีใคร ในหัวได้แต่คิดว่าแทมินกำลังมองหาใครกันนะ ทั่งที่ทุกคนก้อยุ่ตรงนี้กันหมดแล้ว

          กลับเลย

          เฮ้ยจงฮยอน!!”เสียงหนึ่งที่ดังมาจากด้านซ้ายมือของพวกเขา แทมินหันกลับไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นผู้ชายกลุ่มนึงประมาณสามถึงสี่คน วิ่งตรงมาที่พวกเขา แทมินจึงหันกลับไปอีกด้านหลังก็เห็น จงฮยอนคนที่เขาพยายามมองหาทั้งวันเดินตรงมาที่เขาเหมือนกัน

          ฉันนึกว่านายจะไม่มาเรียนซะอีกผู้ชายร่างสูงล่ำเอ่ยทักขึ้นเมื่อวิ่งมาถึงตัวจงฮยอน

          ผมมีเรียนตอนเช้านะครับ ตอนบ่ายเลยไปนั่งเล่นที่ชมรมดนตรีกับพี่เยอึน

          อะไรนะ นี่นายไปหาเยอึนโดยที่ไม่บอกฉันอย่างนั้นเหรอผู้ชายอีกคนเอ่ยขึ้นก่อนที่จะตรงเข้าไปเขย่าตัวของจงฮยอนอย่างแรง

          พี่คยูฮยอนผมเจ็บนะพี่ทุกคนต่างหัวเราะกับท่าทางของจงฮยอนที่ดูเหมือนจะเจ็บจริงกับการกระทำของรุ่นพี่คนสนิท จงฮยอนเองก็หัวเราะสนุกเช่นกันก่อนที่จะสังเกตเห็นคนที่เขาเพิ่งจะรู้จักมองอยู่ไมไกล

          อ้าว แทมิน!!”จงฮยอนเรียกเสียงดังจนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันมามอง  จงฮยอนโบกมือทักทายก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาแทมินที่ยืนอยู่

          แทมินโค้งทักทายเก้ๆ กังๆ จงฮยอนส่งยิ้มเป็นการตอบรับ และนั้นก็ทำให้ฮยอนอากับจินกิต่างแปลกใจ….

          ปกติแทมินจะไม่ทักใครก่อนถึงแม้จะเป็นผู้หญิงก็ตาม แต่นี้กลับเป็นผู้ชาย แล้วยังทำเหมือนกับว่ารู้จักกันมานานแบบนั้นอีก….

          รุ่นพี่จินกิสวัสดีครับจงฮยอนโค้งทักทาย จินกิโค้งรับตามมารยาทแต่ก็มองด้วยสีหน้าไม่พอใจมากนัก

          จะกลับแล้วเหรอจงฮยอนหันมาถามแทมิน แต่แทมินไม่ตอบอะไรได้แต่มองหน้าจงฮยอนนิ่ง

          นี้ ฉันพูดกับนายอยู่นะจงฮยอนโวยเมื่อแทมินไม่ตอบเขา 

          เรา

          ครับจินกิที่กำลังจะตอบแต่ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมา เสียงที่ทำให้เขาและฮยอนอาแปลกใจ

          ผมกำลังจะกลับแล้วละแทมินเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ตามปกติที่เขาทำ

          ฮึๆ จำใจตอบหรือเปล่าน่ะคยูฮยอนเอ่ยด้วยรอยยิ้มแบบขำๆ

          “^0^ ไม่หรอกครับ พอดีเขามีแค่หน้าเดียว ใช่ไหมนายน่ะจงฮยอนหันไปพูดกับคยูฮยอนก่อนจะหันกลับมาถามเจ้าตัวที่ยืนอยู่ด้วยอารมณ์ล้อเล่น 

          นายพูดแบบนี้หมายความว่าไงยะ!” ฮยอนอาที่ยืนอยู่นานเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินคำที่จงฮยอนพูดไม่เข้าหูเอาซะเลย เพื่อนของเธอไม่ได้มีแค่หน้าเดียวซักหน่อยแทมินเองก็ยิ้มเป้นเหมือนกันนะ

          ก็อยู่ด้วยกัน ก็น่าจะรู้ดีกว่าคนอื่นไม่ใช่เหรอ

          ใช่ซิ รู้ดีกว่าพวกนายด้วยแทมินไม่ได้มีแค่หน้าเดียวนะ!!” ฮยอนอาเถียงกลับ

          นี้ เธอใช้คำพูดแบบนี้กับคนที่อายุเยอะกว่าเธออย่างนั้นเหรอชีวอนเอ่ยขึ้นเมื่อฮยอนอาพูดกับพวกเขาเหมือนเป็นรุ่นเดียวกับเธอ

          ใช่!! แล้วฉันก็พูดได้เยอะกว่านี้อีก โดยเฉพาะกับพวกนาย นาย นายฮยอนอาเริ่มเสียงดังขึ้นก่อนจะชี้

ร่มไปที่พวกเขาทั้งสามคน

          ฮยอนอาเอามันลงซะจินกิที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ บอกฮยอนอา เขาจำได้ว่าคนที่ฮยอนกำลังชี้หน้าด้วยร่มอยู่นั้นรุ่นเดียวกันกับเขาและก้พอจะรู้จักกันอยู่บ้างเพราะเคยทำกิจกรรมด้วยกันแล้วก็ยังเป็นหุ้นส่วนในการทำธุรกิจของบริษัทของเขาเองด้วย จะเสียมารยาทเอาตรงนี้เพราะเด้กคนเดียวเดี๋ยวงานก็แย่กันหมด ก็ฮยอนอาก็น้องสาวเขาเหมือนกันนี่

          แต่พวกเขากำลังหาเรื่องพวกเราอยู่นะพี่จินกิ

          นี้ เธอเอาอะไรมาพูดว่าพวกฉันหาเรื่อง ฉันกำลังพูดเล่นกับเพื่อนของเธออยู่นะคยูฮยอนเอ่ยขึ้น เพราะเห็นว่าจงฮยอนเป็นคนทักก่อนต่างหากก็เลยคิดว่าคงสนิทด้วย และการที่จงฮยอนเป็นคนเริ่มทักก่อนอีกนั้นแหละมันก็เลยอยากทำให้พวกเขาสนิทด้วย เพราะจงฮยอนเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย คุยเก่ง แต่ไม่ใช่ว่าจะสนิทกับคนอื่นไปทั่วและอีกอย่างไม่มีใครในมหาลัยที่ไม่รู้จักจงฮยอนและพวกเขา

          ก็

ฮยอนอา!” จินกิเอ่ยอีกครั้งจนฮยอนอาเองก็แทบกลืนเสียงที่จะเปล่งออกมาแทบไม่ทัน เพราะเมื่อไหร่ที่รุ่นพี่คนนี้ขึ้นเสียงก็เท่ากับว่ากำลังไม่พอใจอยู่ ซึ่งเธอก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นโดยเฉพาะกับเธอ ฮยอนอาจึงทำได้แค่ชักสีหน้าและหันหนีอย่างไม่ชอบใจ

          พี่จงฮยอน…”จินกิที่กำลังจะปลามหญิงสาวร่างบางให้เงียบแต่ก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงของน้องชายเขาอีกครั้ง จงฮยอนมองคนที่เรียกเขาแต่กลับไม่พูดอะไรต่อ 

          กลับบ้านเถอะฝนหยุดตกแล้วละจงฮยอนยิ้มบางให้ก่อนจะใช้ขยี้ผมนุ่มลงไปอย่างเอ็นดู ลืมไปสนิทว่าแทมินโดนตัวไม่ชอบให้โดนตัว แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีที่อะไรซักนิดจะมีก็แต่อาการร้อนบนใบหน้าที่รุ่นพี่จงฮยอนเองก็คงไม่สังเกตเห็นมัน

          “…. 

          ขอโทษนะครับที่พวกผมพูดอะไรผิดไป”จงฮยอนเอ่ยกับจินกิด้วยสีหน้ารับผิดแล้วหันกลับมาหาแทมินอีกครั้ง

          นายไว้ว่างๆก็ไปเที่ยวด้วยกันอีกนะ พูดจบจงฮยอนก็เดินจากไป ดวงตากลมโตก็ได้แต่มองตามหลังของจงฮยอนที่เดินห่างออกไป เขาจะรู้บางไหมนะที่เขาทำเมื่อกี้นะมันเป็นข้อต้องห้ามของเขา….

          แมงวันเข้าปากแล้วยัยจอแบน คยูฮยอนเอ่ยแซวฮยอนอาที่ตอนนี้อ้าปากค้างกับการกระทำของจงฮยอนก่อนที่เจ้าตัวจะหุบปากแล้วส่งสายตาค้อนไปให้รุ่นพี่ร่างสูงโปร่ง

           นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมแทมินแล้วนี้นายไปสนิทกับรุ่นพี่จงฮยอนตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ฮยอนอาถามอย่างเป็นห่วงก่อนจะต่อด้วยความสงสัยหลังจากที่รุ่นพี่ทั้งสี่คนเดินลับสายตาไปแล้ว มือบางเข้ามาสำรวจร่างกายของเพื่อนสนิทถึงแม้จะเห็นแค่ขยีหัวแต่มือเล็กก็หมุนตัวของแทมินไปมาอย่างเป็นห่วง

          “….” แต่แทมินก็ไม่ตอบอะไร จนเธอเองก็คิดว่าไอ้การกระทำเมื่อกี้จะทำให้อาการ ของแทมินกำเริบขึ้นหรือเปล่า 

          นี้ แทมิน โอ๊ะ!! OxO!!ฮยอนอาที่เร่งเราเอาคำตอบจากแทมินต้องหยุดความอยากรู้ทันที เมื่อเจอเข้ากับสายตาที่แสดงถึงอารมณ์หงุดหงิดเข้าของเพื่อนชายร่างผอมบางของเธอ

          พี่อนยู…. กลับบ้านเถอะครับแทมินหันกลับไปบอกจินกิที่ ยืนอยู่ข้างหลังและนั้นก็ทำให้จินกิเองก็ต้องแปลกใจอีกเช่นกัน ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมานาน ชื่อที่เขาภาวนาว่าแทมินจะเรียกมันตลอด 3 ปี วันนี้กลับทำให้เขาแปลกใจ แทมินเรียกชื่อเล่นเขา

          ทะ แทมิน พูดกับพี่ด้วยพี่จินกิ เป็นไปได้ยังไงปกติไม่เดินนำก็ชี้บอกทางไม่ใช่เหรอฮยอนอามองตามหลังคนที่เพิ่งเดินนำออกไป ก่อนจะหันกลับมามองรุ่นพี่จินกิเพื่อขอความคิดเห็นแต่จินกิทำเพียงส่งสายตาดุกลับมาให้เธออีกครั้ง

          “OxO!! ขอโทษคะ~เสียงอ่อยขึ้นมาทันทีเมื่อเจอเข้ากับสายตาที่ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ จินกิส่ายหัวเบาๆ กับฮยอนอาที่วันนี้ดูเหมือนเธอจะพูดไม่เข้าหูเอาซะเลย มือหนากางร่มในมือออกก่อนจะเดินตามร่างของน้องชายไป

          ยัยฮยอนอา ยัยคนปากเสีย ฮึย”TT-TT สาวน้อยร่างบางตบปากตัวเองกับประโยคที่เพิ่งพูดออกไปจนทำให้แทมินเพื่อนสนิทและพี่จินกิที่แอบปลื้มเกิดอาการไม่พอใจตัวเองขึ้นมาซะดื้อๆ ทั่งที่คิดว่าวันนี้เป็นวันของเธอแล้วเชียว ทำไมถึงมาตายตอนจบแบบนี้นะยัยคิมฮยอนอา

 

T I M E 2 L O V E

         

          สามหนุ่มฮอตมาดนักกีฬาดังเดินออกมาจากมหาลัยก่อนจะตรงไปที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับอารมณ์หงุดหงิดของคยูฮยอนที่ไม่ลดละลงเลยซักนิด คำพูดกวนประสาทและสีหน้าเหวี่ยงวีนของหญิงสาวรุ่นน้องนั้นทำให้เขาไม่พอใจมาก นั้นเพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่จะมาทำตัวแบบนั้นใส่เขา ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาเจอนั้นถ้าไม่ส่งสายตาว่าอยากได้เขาแล้ว ก็ตรงดิ่งมาประเคนร่างกายให้ด้วยซ้ำแต่ยัยคนนี้ทำเขาเจ็บแสบนักว่างๆ สงสัยจะต้องสั่งสอนซะให้เข็ด

          “เป็นอะไรคยูฮยอน ฉันเห็นนายอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว”ชีวอนถามขึ้นเมื่อทนเห็นอาการหงุดหิดของเพื่อนรักไม่ไหว

          ก็ยัยเด็กเมื่อกี้นี้นะซิปากดีนักคยูฮยอนรุ่นพี่หุ่นเพียวสุดหล่อบ่นขึ้นเมื่อเดินเข้ามาถึงร้านสะดวกซื้อ

          ฮ่าๆ นายจะทำอะไรน้องเขาห๊ะชีวอนหัวเราะกับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนสนิทอารมณ์ร้อน

          ปากดีอย่างนี้พ่อจะลากเข้าห้องเอาให้ร้องเสียงหลงไปเลย คยูฮยอนพูดไปตามแบบฉบับของเขา ตามภาษาเพลย์บอยหนุ่ม แน่นอนว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนรอดเนื้อมือของเขาไปได้ซักคน

          ฮ่าๆ เดี๋ยวก็โดนยัยนั้นเล่นลิ้นใส่หรอกไม่เห็นหรือไงดูท่าจะเก่งด้วยนะชีวอนอดขำไม่ได้กับท่าทางต่อปากต่อคำของร่างบางที่ดูจะไม่ยอมใครเอาซะเลย

           เอาซิ เดี๋ยวพ่อจะจูบให้ปากแตกไปทางคยูฮยอนเองก็ใช่เล่น เล่นคำจนเขาเองก็เข้าใจ คยูฮยอนออกนิสัยเพลย์บอยที่สุดเรื่องแค่นี้ทำไมเขาจะไม่เข้าใจในสิ่งที่พูด 

          ฮ่าๆ ไปกันใหญ่แล้วครับ ว่าแต่พวกพี่นัดเจอผมมีอะไรหรือเปล่าจงฮยอนถามขึ้นเมื่อทั้งคู่เอาแต่บ่น ถึงแม้สาวร่างบางที่เขาไม่ค่อยชอบหน้าซักเท่าไหร่และเขาก็รู้ว่าหล่อนก็ไม่ชอบเขานัก การต่อปากต่อคำแบบนี้เขาเจอมาบ่อยแล้ว โดยเฉพาะกับคีย์ แน่ละก็ชอบคนเดียวกันนี่จะไม่ให้เกิดปากเสียงกันก็แปลก 

          อ้อ... ไม่มีอะไรแค่อยากจะตอบแทนที่วันนั้นไปช่วยแข่งบาสจนแขนเจ็บนะชีวอนเอ่ยขึ้นแล้วยื่นถุงขนมใบโตที่เพิ่งหยิบมาให้คยูฮยอนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถือมันเอาไว้

          ชิส์ นึกถึงวันนั้นแล้วโคตรเจ็บใจเลยพวกนั้นจงใจทำให้นายเจ็บชัดๆคยูฮยอนหัวเสียทันทีที่นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ที่ทำให้รุ่นน้องคนสนิทของเขาถึงกับบาดเจ็บ

          ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันก็แก้แค้นให้แล้วไงชีวอนเสริมพร้อมกับส่งยิ้มให้กับทั้งคู่

          ช่างมันเถอะครับ พวกชอบใช้กำลังก็แบบนี้คราวหน้าถ้ามาท้าอีกบอกผมนะพี่จะเอาคืนให้สมกับที่ได้แผลมาเลยคอยดูจงฮยอนพูดทีเล่นทีจริงแต่ชีวอนกับคยูฮยอนมองแค่ไหวไหล่ตอบเท่านั้น

          อะห๊ะ ไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาสนะ แต่คิดว่าคงไม่แล้วละคยูฮยอนเอ่ย มันจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแน่ถ้าดุจุนไม่ชอบเข้ามาแย่งผู้หญิงของชีวอนและถ้าผู้หญิงของชีวอนไม่ใจง่ายตามผู้ชายไปซะหมด เขาเองก็บอกอยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายแต่เพื่อนตัวดีมันก็ตกลงคบไป สุดท้ายผู้หญิงคนนี้ก้จับปากสองมือด้วยการคบทั่งดูจุนและชีวอนในเวลาเดียวกัน

          ที่เขารู้มาก็เพราะผู้หญิงคนนี้ก็เคยให้ท่าเขาเหมือนกันน่ะซิ แต่ที่เขาไม่เล่นด้วยก็เพราะเป็นคนของเพื่อนและเขาเองก็ไม่ชอบควงผู้หญิงที่ผ่านมือเพื่อนตัวเองมาแล้วด้วยเพราะฉะนั้นตัดมันทิ้งไปได้เลย

          ช่างเหอะน่า วันนี้นายอยากกินอะไรฉันจะเลี้ยงชีวอนหันมายิ้ม

          ห๊ะะ? ไม่เป็นไรครับเรื่องแค่นี้เองจงฮยอนตอบอย่างเกรงใจ ก่อนจะโบกมือไปมาเป็นการขอไปที รุ่นพี่ชีวอนใจปล้ำแบบนี้แหละ ถ้ามีงานมาให้ช่วยเมื่อไหร่ก็ชอบเลี้ยงอาหารหรือไม่ก็ซื้อของเป็นการตอบแทนตลอดจนบางทีเขาเองก็เกรงใจ

          ไม่เป็นไรได้ไง นายอุตส่าห์เจ็บตัวเพื่อฉันเลยนะคยูฮยอนที่ถือถุงขนมมากมายด้วยฝีมือการเลือกของชีวอนสะกิดจงฮยอนด้วยหัวไหล่ 

         

          กำลังจะตอบปฏิเสธแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเข้าซะก่อน จงฮยอนหยิบเครื่องมือสือสารของตัวเองออกมาก่อนจะกดเมื่อรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาคือ คีย์ เพื่อนปากจัดของเขาเอง

          ว่าไงจงฮยอนรับสายด้วยความเคยชิน

          อือ

           แล้ว?”

           อ่อ

          ว่ามาซิจงฮยอนเริ่มเดินไปทั่วร้านสะดวกซื้อหยิบของนั้น นู้น นี้ใส่เข้าไปในอ้อมแขนของรุ่นพี่ทั้งสองก่อนจะว่างโทรศัพท์ลง

          ผมเอาหมดนี้เลยครับพี่^^”จงฮยอนส่งยิ้มอย่างเคยๆไปให้รุ่นพี่ทั้งคู่

          ชีวอนและคยูฮยอนต่างมองหน้ากันก่อนจะก้มหน้ามองดูขนมที่เต็มไม้เต็มมือ เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่เป็นไรแต่ตอนนี้กับตรงกันข้ามกับคำพูดเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง ถ้าจะมาเปลี่ยนใจตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วซินะ

          ‘นี้กูคิดถูกคิดผิดวะเนี่ย

 

 

          แม็คคาเรน เอฟวันสุดหรูจอดสนิทที่หน้าบ้านหลังหนึ่งอย่างเคยชินก่อนจะมีร่างบางที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาเปิดรั่วบ้านอันเนื่องมาจากขาที่ยังเจ็บทำให้เขาไม่สะดวกเท่าไหร่นัก ดวงตาหวานมองไปยังรถที่เพิ่งจอดและก็รู้ว่ารถคันละหลายล้านคันนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากรุ่นพี่ชีวอนเจ้าพ่อเงินล้านของเกาหลีใต้

          ทำไม มาช้าจังฉันหิวจะตายแล้วคีย์เอ่ยขึ้นเมื่อเปิดประตูออกมาได้และนั้นก็ทำให้ คยูฮยอนรุ่นพี่ที่กำลังหอบหิ้วถุงขนมมากมายที่อยู่บนรถออกมาหันกลับมาบ่น 

          แหม คุณน้องคีย์ครับสั่งกับอย่างจะไปตั้งแคมป์ที่ไหน ไม่เกรงใจกันบ้างเลยนะครับคยูฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อคีย์ยื่นหน้าเข้าเพื่อเปิดถุงขนมที่อยู่ในมือของเขา 

          ได้ ครบหมดเลยเหรอเนี่ย จงฮยอนนายเยี่ยมที่สุดเลย คีย์ไม่สนใจที่คยูฮยอนพูดแต่หันไปสนใจจงฮยอนเพื่อนสนิทแทน จงฮยอนเพียงแค่ส่งยิ้มไปให้เพราะเขารู้อยู่แก่ใจว่านั้นมันมากเกินจำนวนเงิน ที่เขาพกไปเรียนซะอีก 

          ใครว่าละ นี่มันเงินพี่กับไอ้ชีวอนต่างหาก พวกฉันซิเยี่ยมที่สุดคยูฮยอนเอ่ยอย่างขัดใจ 

          เหรอฮะ ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ช่วยเดินเข้าไปเก็บข้างในให้ด้วยนะฮะ ผมจะขอบคุณสุดๆ เลย ^^ ร่างบางตอบรับอย่างเฉยชาก่อนจะปั้นยิ้มแล้วเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิมเพื่อให้รุ่นพี่ที่เขานับถืออยู่เล็กน้อยเดินเข้าไป ร้อยทั้งร้อยเชื่อเถอะว่าทั้งหมดนั้นมันเงินของพี่ชีวอนคนเดียว

          ว่าไงนะ นี่ซื้อมาให้แล้วยังจะให้เข้าเก็บอีกเหรอคยูฮยอนร้องขึ้นชักสีหน้าไม่พอใจ ทำไมวันนี้มีแต่เด็กไม่เคารพเขาเลยวะ

          แล้วพี่จะให้ผมทำไงละฮะ ผมเจ็บขาอยู่นะ จะใช้จงฮยอนก็เจ็บแขนอยู่พี่เองก็ว่างแถมยังเป็นสุภาพบุรุษ(ซาตาน)มาเอง ก็ช่วยหน่อยซิครับผม พี่ชีวอนยังไม่เห็นพูดอะไรซักคำเลยนะใช่ไหมฮะคีย์ส่งยิ้มหวานยั่วโมโหให้คยูฮยอนสุดๆก่อนจะผายมือทุกคนเดินเข้าบ้าน

          นิสัยปากดีของนายเนี่ยไม่เปลี่ยนเลยนะคยูฮยอนตอบกลับมาแต่คีย์ก็ส่งยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          เถอะน่า ยังไงคีย์ก็น้องเรานะ ขาก็เจ็บอยู่ด้วยจะให้ถือไปก็น่าสงสารออก นายก็อย่าแล้งน้ำใจไปหน่อยเลยน่าชีวอนเอ่ยเสียงนุ่มก่อนที่จะส่งยิ้มให้คีย์ฉบับเจ้าชาย

          เกิดรักเด็กขึ้นมาซะอย่างนั้นเลยนะเพื่อนกูคยูฮยอนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

          พี่ชีวอนเนี่ยน่ารักที่สุดเลยฮะ ขอบคุณนะครับคีย์ส่งยิ้มหวานให้รุ่นพี่ร่างสูงหล่ออย่างเป็นกันเอง พี่ชีวอนก็ใจดีแบบนี้เสมอนั้นแหละ

          ขอบคุณเป็นคนเดียวหรือไงห๊ะ ฉันอีกคนนะคยูฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อไร้วี่แววว่าคีย์เองจะหันมาขอบคุณเขาบ้าง

          ขอบคุณคีย์หันกลับมาทำหน้านิ่งก่อนที่จะส่งยิ้มให้ชีวอนแล้วเดินเข้าไปนั่ง ข้างๆ จงฮยอนที่กำลังลื้อถุงขนมอยู่ทำเอารุ่นพี่หนุ่มร่างบางได้แต่สบถออกมาไม่เป็นภาษา เออให้มันได้อย่างนี้

          จงฮยอนวันนี้นายมานอนค้างบ้านฉันนะคีย์เริ่มบทสนทนาพร้อมกับแกะถุงขนม

          ทำไมละไม่มีรายงานไม่ใช่เหรอจงฮยอนเอ่ยถามอย่างสงสัย

          แล้วไม่ดีหรือไงเล่า!”คีย์ตอบเสียงห้วน แต่จงฮยอนก็ทำเพียงยักไหล่ ก็ดีนะซิไม่ได้เจอพี่ซูยอนตั้งหลายวันแล้ววันนี้คงหลับฝันดี

          นี่ แล้วพี่สาวนายไปไหนซะละคยูฮยอนรุ่นพี่ขี้หลีเอยถามก่อนจะทำตาเป็นประกายใส่คีย์ที่นั่งแกะขนมกินอย่างสบายใจ 

          พี่สาวผมเขาก็ต้องไปทำงานซิ ไม่ได้มีเวลามานั่งว่างแบบพี่ไปวันๆหรอกนะคีย์ตอบโดยที่ไม่หันไปมองหน้าคยูฮยอนซักนิด ต่อให้เป็นรุ่นพี่คนสนิทก็ใช่ว่าเขาจะเปิดทางให้ง่ายๆ นะ พี่สาวคนเดียว เขาหวง!!

          “…=[]=”คำตอบของคีย์ทำเอาคยูฮยอนถึงกับพูดไม่ออก เจ้าเด็กนี่มันชักจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย

          ย๊า!! 

          อ้าว เด็กๆ มาเยี่ยมคีย์กันเหรอคะยังไม่ทันที่คยูฮยอนจะต่อปากต่อคำกับรุ่นน้องปากจัดเสียงหวานๆของพี่สาวนามว่าซูยอนก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน ทำเอาเขาแทบจะกลืนคำด่าเอาไว้ไม่ทัน สีหน้าจากยักษ์ร้ายกลายเป็นเทพบุตรขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นพี่สาวคนสวยเดินเข้ามาในบ้านพร้อมเต้มไม้เต็มมือ คยูฮยอนอาสาลุกขึ้นไปช่วยซูยอนถือของมาว่างไว้บนโต๊ะ ผิดกับคีย์ที่เบะปากอย่างหมั่นไส้ทีเขาเมื่อกี้บ่นอย่างกับให้ช่วยยกรถสิบล้อเข้าบ้าน เห็นสาวสวยๆ ไม่ได้จริงๆ พี่คนนี้

          สะ สวัสดีครับพี่ซูยอน”^^ คยูฮยอนทักทายอย่างนอบน้อม

          ฮ่าๆ จ้าๆ พอดีเลยวันนี้พี่ซื้อของมาตั้งเยอะแน่ะ งั้นมาทานข้าวเย็นกันที่นี่เลยนะจ๊ะซูยอนเอ่ย

          พวกพี่เขาจะกลับแล้วละครับ คีย์ตัดบทเมื่อพี่ซูยอนเอ่ยชวนไปตามมารยาท และมันแน่อยู่แล้วที่คยูฮยอนจะปฏิเสธสิ่งที่เขาพุดและรับน้ำใจของพี่สาวเขา

          มะ ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ได้ ใช่ไหมชีวอนคยูฮยอนสะกิดสีข้างชีวอนที่เอาแต่ยิ้มเยิ้มหน้าบานอย่างรู้กัน

          คะ ครับ พวกเราอยู่ได้ชีวอนตอบพร้อมกับส่งยิ้มฉบับเจ้าชายไปให้เหมือนเคย เจอกันมาตั้งแต่เล็กๆ พี่ซูยอนก็สวยขึ้นทุกวันไม่เปลี่ยนเลย

          ฮึคีย์ได้แต่สบถเสียงหัวเราะออกมา เพราะรู้อยู่แล้วว่าสองคนนี้บ้าสาวๆ สวยๆ ขนาดไหนใช่ว่าจะเป็นแค่พี่ซูยอนคนเดียวซะหน่อยคนอื่นก็เป็นเขาเลยไม่ค่อยใส่ใจกับสองคนนี้มากนัก เพราะเห็นมันจนชินแล้ว ดีซะอีกวันนี้พี่ซูยอนจะได้มีลูกมือเขาเองก็สบายไม่ต้องเข้าไปช่วยในครัว วันดีๆ ของคิมคิบอมจริงๆนะวันนี้

          นูนา จะให้ผมเอาของไปไว้ที่ไหนครับเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากหน้าประตูทำให้ทุกคนหันไปสนใจคนที่เข้าใหม่ ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างสูงที่เพิ่งจะเปิดประตูเข้ามารวมไปถึงคีย์เองก็เช่นกัน ขอถอนคำพูดได้ไหมว่าวันดีๆ วันนี้มันได้กลายเป็นวันที่เลวร้ายมากแน่ๆ

          นาย!!!”จงฮยอนเด้งตัวขึ้นทันทีที่เห็นคนที่เข้ามาว่าเป็นใคร ชเวมินโฮ 

          รู้จักกันเหรอ อ้า˜ ลืมไปว่าเรียนที่เดียวกัน พอดีมินโฮเข้าบริษัทของพี่วันนี้กว่าจะเลิกประชุมก็เลยเวลากินข้าวเที่ยงแล้ว พี่ก็เลยชวนเขามาด้วยนะ ซูยอนเอ่ยอย่างไม่รู้อะไร ผิดกับจงฮยอนที่มองไปทางมินโฮอย่างไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

          ผ่านมาหรือตั้งใจมากันแน่คีย์พูดออกมาอย่างเซ็งจัดที่เห็นหน้าร่างสูงตรงหน้า 

          แน่นอนว่าตั้งใจมินโฮยิ้มก่อนที่จะเอาของว่างรวมกันกับกองขนมแล้วเดินเข้ามานั่งข้างๆคีย์อย่างแนบชิด 

          นี่ อย่ามารุ่มร่ามกับฉันนะคีย์เอะเสียงเข้ม

          จะทำอะไรของนายวะจงฮยอนที่ไม่ชอบหน้ามินโฮอยู่แล้ว เดินเข้ามานั่งคั่นกลางระหว่างทั้งคู่อย่างรวดเร็วจนมินโฮไม่พอใจแต่ผิดกับร่างบางที่ยิ้มเยาะอย่างชอบใจแถมยังควงแขนจงฮยอนใส่เขาอีก

          นายไม่ยุ่งซักเรื่องจะได้ไหมมินโฮเอ่ย 

          ได้ ถ้าเรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคีย์จงฮยอนเอ่ย ดูก็รู้ว่าเจ้านี้จงใจตามติดเพื่อนของเขาอย่างเห็นได้ชัด 

          นี่ๆ เด็กๆ อย่าทะเลาะกันซิ มินโฮกำลังจะเซ็นสัญญากับบริษัทของพี่นะ ดูแลดีๆ หน่อยซูยอนเอ่ยอย่างรู้ทันก่อนจะตบบ่าจงฮยอนเบาๆ เป็นการปราม จงฮยอนก็น้องชายของเธอคนนึงจะว่าเหมือนน้องในใส้อย่างคีย์เลยว่าได้และการที่น้องชายจะมาทะเลาะกับหุ้นส่วนคนสำคัญอย่างมินโฮเนี่ยคงไม่ดีแน่ๆ

          ว่าแต่ หนุ่มคนไหนสนใจจะมาช่วยพี่ทำกับข้าวไหมจ๊ะซูยอนส่งยิ้มไปให้กับรุ่นพี่สองคนของคีย์เป็นเชิงถาม และผลก็คือทั้งคู่ตอบรับแทบจะทันที พร้อมๆ กับที่ทั้งคู่เดินหิ้วถุงที่ใช้ทำกับข้าวสำหรับวันนี้

          พอลับสายตาของพวกผู้ใหญ่ได้ สายตาคมสองคู่ก็หันมาจ้องกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อันที่จริงเขาเองก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใจกับนายแบบคนนี้หรอกถ้าไม่ติดว่าพฤติกรรมแย่ๆ ของร่างสูง มันทำให้เพื่อนของเขาถึงกับโมโหเลือดขึ้นหน้าโดยการชกเข้าให้ อันที่จริงเองก็กะจะต่อยคนที่มันบังอาจมาทำตัวนิสัยห่ามๆ กับพวกเขาก่อนโดยการโยนของสำคัญที่กำลังหาทิ้งทั่งที่รู้ว่าพวกเขากำลังหาของกันอย่างเอาเป็นเอาตาย นายแบบนิสัยแย่ๆ แบบน้พี่ซูยอนไม่น่าจะเอามาทำงานด้วยเลย

          นายต้องการอะไรจงฮยอนหันไปถามมินโฮอย่างใจเย็น

          หมายถึงอะไรละมินโฮเองก็จงใจจะกวนประสาท

          อย่ามาเล่นลิ้น นายก็รู้ว่าฉันหมายความว่าอะไรจงฮยอนถามต่ออย่างกดอารมณ์ อีกนิดนึงเขาคงได้ตันหน้าไอ้นายแบบหน้าหล่อนี่แน่ๆ

          เขาจงใจขับรถชนฉันจนขาเจ็บ คีย์โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังของจงฮยอนเป็นการบอก (หรือฟ้อง?)อย่างหน้าตายสุดๆ พร้อมกำชับแขนของเพื่อนตัวเองไว้แน่น มินโฮอยากจะตรงเข้ามากระชากมันออกซะเหลือเกินถ้าไม่ติดว่าไอ้เตี้ยตรงหน้ามันพร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา หน้าเขาเองก็เพิ่งจะหายจากการชกของคีย์ พี่ดงเฮก็ด่ามาชุดใหญ่ซะจนหูชา

           ว่าไงนะ!!”จงฮยอนทวนคำที่ได้ยินอีกครั้งก่อนจะหันมาดึงคอเสื้อของมินโฮด้วยมือข้างเดียว นาย!!

          ฮึ นี่นายอย่าอารมณ์ร้อนได้ไหมมินโฮเอยอย่างใจเย็น

          ต้องการอะไรวันนั้นยังไม่พอใจอีกหรือไงจงฮยอนเองก็พยายามกดเสียงอย่างสงบสติอารมณ์ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะพยายามแย่เขาเล่น สงสัยจะชอบหาอะไรหนักอัดปากบ่อยละซิท่า

          ขอโทษที แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรนายนะมินโฮแกะมือหนาออกก่อนจะจัดคอเสื้อของตัวเองให้เป็นปกติ

          และที่สำคัญมันไม่เกี่ยวกับนายมินโฮยิ้มเยาะอีกครั้งตามแบบฉบับของเขา

          เฮ้ย จงฮยอน อย่าคีย์ดึงแขนจงฮยอนที่กำลังจะเหวี่ยงหมดไปที่หน้าของมินโฮอย่างตกใจ ตอนแรกก็กะจะแหย่เล่นดีนะที่เขากอดแขนเพื่อนรักไว้ก่อนแล้วไม่งั้นได้ดูมวยคู่แน่ๆ

          ใจเย็นๆ ดิคีย์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะตบบ่าเป็นการบอกให้เขาใจเย็นลง แต่สายตาของมินโฮกลับมองมาอย่างไม่พอใจ แน่ละใครจะพอใจก็เขาตัดสินใจแล้วว่าคนนี้จะต้องเป้นของเขาให้ได้แล้วท่าทางที่ดูเกลียดเขานักเขาหนานั้นมันอะไรทั่งที่เป็นผู้หญิงคนอื่นหรือแม้กระทั่งเก่งกว้างที่มักจะเข้าหาเขาอยู่บ่อยๆ แต่ยัยนี้กลับไม่กระเตื้องเขาหาเขาแม้แต่น้อย

          อ่อ นั้นซินะ เขาเองก็ลืมคิดไป ว่าเป็นทอม จะหันมาชอบผู้ชายก็คงจะแปลก

          ใจร้อนจังน้านายเนี่ยมินโฮยิ้มกวนประสาทอีกครั้งก่อนจะทำเป็นจัดเสื้อให้จงฮยอนบ้าง

          ถ้าใช้หัวคิดซักนิดว่าฉันมีความสำคัญกับพี่ซูยอนขนาดไหน นายคงไม่ทำอะไรแบบนี้หรอกนะจงฮยอนสบัดแขนออกจากการเกาะกุมของคีย์ก่อนปัดมือมินโฮไปอีกทาง

          ขอโทษนะคีย์ คืนนี้ฉันคงค้างกับนายไม่ได้พูดจบจงฮยอนก็ไปหยิบกะเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านทันทีทิ้งให้คีย์กับมินโฮยืนอยู่กันตามลำพัง

          อ้าว เฮ้ย จงฮยอน เดี๋ยวคีย์เรียกชื่อเพื่อนสนิทที่เดินออกไปโดยที่เขายังไม่ทันตั้งตัวก่อนจะตั้งท่าวิ่งตาม แต่ก็ถูกมินโฮรั้งเอาไว้ 

          จะไปไหน” 

          เกี่ยวอะไรกับนาย

          ไม่ต้องตามมินโฮเริ่มชักสีหน้า

          ยุ่งอะไรด้วยคีย์เองก็เช่นกัน 

          ฉันบอกก็ต้องทำ!”มินโฮเอ่ยเสียงแข็งจนคีย์เองต้องชะงักกับท่าทีที่เขาเองไม่เคยเห็นมาก่อน อะไรกันคนๆนี้ เมื่อกี้ยังเห็นกวนประสาทจงฮยอนอยุ่เลยแล้วทำไมกลับมาทำหน้าดุใส่เขาแบบนี้วะ

          มาแล้วจ้า  อ้าว….จงฮยอนไปไหนแล้วละซูยอนที่เดินออกมาจากห้องครัวถามหาจงฮยอนทันทีที่ไม่เห็นเด็กหนุ่มอีกคน

กลับบ้านไปแล้วครับมินโฮตอบก่อนจะนั่งลงกับโซฟา 

          หืมกลับบ้านแล้วเหรอ? ปกติเห็นออกจะอยากกินข้าวบ้านนี้ตลอด ทำไมวันนี้กลับก่อนซะได้ละ ซูยอนคิดในใจ

          จงฮยอนบอกมีธุระนิดหน่อยนะครับคีย์ตอบออกไปก่อนจะนั่งลงบ้าง

          อ่อ จ๊ะสิ้นเสียงซูยอนเองพอจะเข้าใจท่าทีของทั่งคู่อยู่บ้าง ซูยอนส่ายหัวแล้วถอนหายใจเบาๆ คงหนีไม่พ้นเรื่องทะเลาะกันอย่งที่คิด

 

T I M E 2 L O V E

 

          กลับบ้านกันดีๆ ละดึกแล้วซูยอนก้มลงไปบอกเด็กหนุ่มทั่งคู่ผ่านทางกระจกรถอย่างเป็นห่วง

          คร้าบนูนา คืนนี้ฝันถึงผมด้วยนะครับคยูฮยอนเอ่ย

          ฮ่าๆ จ้าๆ กลับบ้านไปแล้วเราก็อย่าลืมทานนมด้วยนะจ๊ะเด็กน้อยซูยอนยืนมือเข้าไปตบไหล่คยูฮยอนเด็กรุ่นน้องที่ขี้หลีเข้าเส้น อย่างหมั่นไส้ ก่อนที่หนุ่มหล่อตรงหน้าจะทำหน้าค้างไปซักพัก ตอกกลับแบบนี้อย่าให้ผู้หญิงในสต๊อกมาได้ยินเชียวขายหน้าแน่ๆ ชีวอนได้แต่หัวเรากับท่าทีของเพื่อนก่อนจะโค้งหัวบอกลาอีกครั้ง

           ฮ่าๆ นูนาพวกเรากลับแล้วนะครับชีวอนเอ่ยลาก่อนที่กระจกรถจะปิดและขับออกไป

          คุณมินโฮจะกลับบ้านเลยไหมคะซูยอนหันมาถาม” 

          อ่อครับมินโฮตอบก่อนจะโอบรอบไหล่บางที่ยืนอยู่ข้างด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

          ฮ่าๆ จ้าๆ ส่งคุณมินโฮดีๆ นะคีย์ซูยอนเอ่ยแซวน้องชายอย่างรู้ทันก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

          ฉันกลับละนะมินโฮยื่นหน้าเข้ามาบอกร่างบาง 

          เรื่องของนายคีย์เบี่ยงหน้าหนี

          นี่เป็นผู้หญิงก็อย่าชวนผู้ชายมานอนบ้าน มันไม่ดีรู้ไหม แถมไม่น่าไว้ใจสุดๆมินโฮเอ่ยก่อนจะชักสีหน้าไม่พอใจกับคำพูดที่เขาได้ยิน ที่จงฮยอนพูดเมื่อตอนหัวค่ำที่ผ่านมา เป็นผู้หญิงแท้ถึงจะเป็นทอมก็เถอะแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชวนผู้ชายคนไหนมานอนค้างบ้านได้นิถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ ถ้าเป็นคนที่เล็งเอาไว้เขาไม่ยอมเด็ดขาด

          อะไรนะ ฉันผู้ชายเว้ย นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไงอีกอย่างคนที่ไม่น่าไว้ใจนะมันคือนาย ไม่ใช่เพื่อนของฉันคีย์หันมาเห้วใส่ร่างสูง 

          อะไรนะมินโฮถามอีกครั้งเหมือนเขาจะฟังไม่ถนัด

          อะไรเล่า

           หมายถึงอะไร นายเป็นผู้ชายมินโฮทวนอีกครั้ง

          ก็ผู้ชายไง ดูไม่ออกหรือไงคีย์ตอบ 

          นะ นาย ผู้ชายเหรอ

               เหมือนสิ่งที่จินตนาการเอาไว้พังทลายลงมาโดนไม่ทันได้ตั้งรับ จากผู้หญิงที่เป็นทอมกลายมาเป็นผู้ชายที่เขาแม้แต่ไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง เขาว่าเขามองคนไม่ผิดนะแล้วไอ้ท่าทางที่ดูอ่อนแอ้นนั้นไหนจะเอวคอดที่จับเมื่อไหร่ก็เล็กกว่าผู้ชายทัวไปแน่ๆ เมื่อเทียบกับหุ่นของเขาแล้วคียตัวเล็กกว่าเขามาก แล้วก็ดูบอบบางมากกว่าที่เห็นจากภายนอกด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึง

          “ก็เออ นะซิ”

          เสียงตอบฉะฉานเจ็มสองรูหู มินโฮนี้มึงชอบผู้ชายเข้าให้แล้วเหรอวะ อะไรที่มันทำให้เขาตาบอดถึงขนาดมองผู้ชายเป็นผู้หญิงได้ขนาดนั้น แถมยังคิดเองเออเองว่าเป็นทอมซะด้วย มือหนาตบหัวตัวเองเรียกสติกลับมาอีกครั้งจากความคิดของตัวเอง

          “ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”



 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #184 MyBum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 11:14
    คีย์หนูเพ้อมากลูกเข้าใจว่าชอบมากจริงๆ
    มินโฮเรียกว่ายัยทอมเอ็กซ์เหรอ

    #184
    0
  2. #148 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 19:31
    แทมินน่าสงสารร T_______T จงฮยอนเป็นคนทำหรอ????
    ม่ายยยยยยยยยยยย ต้องไม่ใช่จงอยู่แล้ว แล้วใครทำกัน TT
    #148
    0
  3. #138 เห็ดเป็ด (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 21:43
    สงสารแทมินมากมายยยยย

    ไรเตอร์ใจร้ายอะ ฮือออ
    #138
    0
  4. #121 so daa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 20:37
    แทมินน (ไรเตอร์สงสารแทมินอ่า)
    #121
    0
  5. #109 Pmk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 01:23
    แทมินนนนน น่าสงสารอ่า จงไปช่วยปลอบหน่อนซิๆ
    #109
    0
  6. #99 Just Just (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 20:53
    สงสารแทมินจัง ._. 
    #99
    0
  7. #85 kimmin hokey :))'' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 17:13
    น่าสงสารอ่ะ

    แทมิน อ่า~

    เฮียจง

    ช่วยน้อง แทมด้วยน่ะ
    #85
    0
  8. #80 Sung Yong Kyung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 15:17
    แทมน่าสงสารน้า

    จงต้องช่วยปลอบแล้ว
    #80
    0
  9. #74 sugar-snow (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2554 / 20:06
    ที่แท้เฮียเป็นพี่ชายแทมนี่เอง..มิน่าหล่ะว่าห่วงจัง
    แทมน่าสงสารอ่ะ....

    คนที่ทะเลาะกะเฮีย....จงเหรอ...
    เป็นไปได้ไง..แทมจำคนผิดรึเปล่านะ....

    ต่อ..ติดตาม...
    #74
    0
  10. #57 PeTonG : (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2553 / 21:08
     น่าสงสารรรรรรรรรร
    #57
    0
  11. #52 fah_ชยาอินี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 17:02
    อ๋อผมเข้าใจผิด
    แทมกับหู้เป็นพี่น้องกัน - -"
    #52
    0
  12. #42 mimifarisia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2553 / 09:22

    แง่
    ไรเตอร์ขา
    อัพไวๆสิคะ

    #42
    0
  13. #40 Tang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 18:56
    อยากอ่านต่ออัพเร็วๆๆๆนะไรเตอร์
    #40
    0
  14. #39 +_+หญิงนุ้ย+_+ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 18:31

    สงสารนะเนี่ย

    #39
    0
  15. #38 newengy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2553 / 00:13
    สงสารแทมกะเฮียอ่ะเจอแต่เรื่องร้ายๆกัน

    แล้วจงทำไรให้แทมหว่าแค่เดินชนเองนะ
    #38
    0