[FIC] yaoi [Hyunmin x Minkey] Time 2 love

ตอนที่ 3 : TIME 2 LOVE :: P3**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ส.ค. 58

T I M E 2 L O V E

 

-3-

 

 

เวลาโดยประมาณ :: 16.00  ::  หน้าห้องชมรมคณิตศาสตร์

 

 ที่เดิมเวลาเดิมคีย์มักจะมาเป็นประจำ ชมรมคณิตศาสตร์  มาเพื่อที่จะได้เห็นหน้าคนที่ตัวเองแอบชอบมานาน เพื่อจะได้ดูอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่เศษเสี้ยววินาทีที่จินกิจะส่งยิ้มหรือสบตาให้วันนี้ก็เหมือนกัน

พี่จินกิเสียงหวานเรียกคนที่กำลังเดินออกไปจากห้อง หลายวันแล้วที่ฮยอนอากับน้องชายของจินกิไม่มาชมรม   ซึ่งมันก็เป็นผลดีของคีย์ที่จะได้ไม่มีคนมาขัดเวลาระหว่างการสนทนาของเขา ใช้โอกาสที่ยัยนั้นไม่อยู่ชวนพี่จินกิทำความรู้จักกันให้มากขึ้นน่าจะดีกว่า

ครับ เอ่อ น้องคีย์? จินกิขานรับตามเสียงที่เรียกชื่อของตัวเองจนเคยชิน พอหันกลับไปมองคนที่เดินเข้ามากลายเป็นไม่แน่ใจว่าใช้คนที่รู้จักกันหรือเปล่า แต่ก็เคยเห็นในชั้นเรียนของตัวเองบ่อยๆ และยังเคยได้ยินเพื่อนในคณะพูดถึงบ่อยๆ ว่าเป็นรุ่นน้องที่มีนิสัยร่าเริงเป็นเด็กที่ชอบช่วยเหลือกิจกรรมในชมรมอยู่เป็นประจำ

 รุ่นพี่พอจะมีเวลาว่างไหมครับคีย์พยักหน้าเป็นคำตอบว่านั้นคือชื่อของตัวเองพร้อมกับถามออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำแต่ก็คงสภาพของคำว่าน่ารักไว้เสมอ แอบดีใจอยู่เล็กที่พี่จินกิรู้จักชื่อของตัวเองด้วย ทั่งที่ไม่เคยคุยกันเป็นจริงเป็นจังเลยซักครั้ง

หืม...เอ่อ พี่ต้องรีบกลับบ้านน่ะประโยคที่ตัดความคิดของคีย์ออกโดยฉับพลัน จินกิเตรียมจะก้าวออกจากห้องอีกครั้งแต่ก็ถูกดึงไว้ด้วยมือบาง

เอ่อ เดี๋ยวครับพี่จินกิคือว่าผม...ออกจะกะทันหันแต่ก็รั้งไว้ซักพักก็ยังดี แต่ในหัวกลับคิดหาเหตุผลที่ต้องรั้งให้อยู่ไม่ได้

หือ?”จินกิมองด้วยความสงสัย

คือผมไม่ค่อยเข้าใจกับวิชาคณิตศาสตร์ที่อาจารย์สอนวันนี้เลยนะครับ พี่จินกิพอจะอยู่ช่วยสอนได้ไหมฮะวันนี้ขอกลายเป็นคนโง่ซักวันแล้วกันวะ อย่างน้อยก็มีเวลาอยู่กับพี่เขาซักพัก

เอ่อ...พี่ขอโทษนะคีย์เอาไว้วันหลังได้ไหมวันนี้พี่มีนัดแล้วละ”^^ พูดจบก็ขยี้ผมนุ่มเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้หนุ่มหน้าสวยมองตามด้วยสายตาแปลกใจก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างขยุ้มผมที่ฟูอยู่ยิ่งฟูกว่าเดิม

เมื่อกี้พี่จินกิเขาขยี้หัวของเราเหรอวะคีย์พึมพำอยู่คนเดียว ยังไงตอนนี้ คิมคิบอมขอฟิน~ ><

ไง ฉันบอกแล้วว่าพี่จินกิของนายต้องปฏิเสธจงฮยอนที่ยืนรออยู่ด้านหลังไม่ไกลนักเดินเข้ามาเกาะไหล่บางมองตามคนที่เดินออกไป นัดแนะกันเรียบร้อยตั้งแต่เช้าว่าวันนี้จะเข้ามาชวนพี่จินกิคุยแล้วบอกให้เขารอดูจนกว่าจะคุยกันเสร็จ และผลมันก็เป็นตามที่คิดไว้เปะ พี่จินกิปฏิเสธในทันที

 “จงฮยอนเสียงเรียกเบาๆ ของคีย์ทำให้จงฮยอนหันไปมอง อาการของคีย์ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าหน้ามหาลัยเลย สายตาเลื่อนลอยมองตามหลังของรุ่นพี่หายวับไปเมื่อเดินเข้าไปในลิฟต์

เฮ้ย! เป็นอะไรของนายวะคีย์ สายตาออกจะหวั่นๆ กับเพื่อนตัวเองนิดหน่อยแต่ก็ยังถามออกไป  คีย์จับมือของจงฮยอนอย่างรวดเร็วก่อนจะเอามือว่างไว้ที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเอง

จงฮยอน

อ่ะหะเสียงขานรับอย่างหวาดระแวงว่าคนตรงหน้าจะทำอะไรกับตนเองหรือเปล่า ทำไมตอนนี้มันถึงดูแปลกๆ

เมื่อกี้นายเห็นหรือเปล่าพี่จินกิเขาขยี้ผมของฉันด้วยแววตาจ้องมองเพื่อนอย่างคาดหวังกับใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด

ห๊ะ?...อือ อืมๆถึงจะไม่รู้ว่าคีย์พูดอะไรแต่ก็พยักหน้าเข้าใจไปก่อนแล้วกัน มือบางปล่อยมือของจงฮยอนออกก่อนจะเข้าสู่โมทโลกส่วนตัว(?)

อย่างน้อยพี่เขาก็เห็นฉันในสายตาบางละจงฮยอนมองดูคีย์ที่เดินออกไปอย่างเหม่อลอย เป็นเอามากแล้วละอาการนี้ แค่ขยี้หัวก็เป็นบ้าไปแล้วร่างหนาถอนหายใจก่อนจะส่ายหัวแล้วเดินตามหลังคีย์ไป เออวันนี้เว้นให้ซักวันก็แล้วกัน อย่างน้อยวันนี้ก็ยังได้ทักรุ่นพี่สุดหล่อยู่ละนะ

 

 

T I M E 2 L O V E

 

 

ปัง!เสียงกระแทกแฟ้มกับโต๊ะทำงานของผู้จัดการคนหนึ่งที่กำลังเซ็งกับคนตรงหน้า มินโฮมองหน้าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเสียบหูฟังไอโฟนฟังเพลงสบายใจการกระทำของเขาช่างยั่วยุคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี จนผู้จัดการส่วนตัวต้องเดินมาดึงหูฟังออกอย่างเหลืออด

นี่มินโฮ! มันจะมากไปแล้วนะเสียงเข้มตวาดขึ้นเมื่อนายแบบที่ตนคัดมาเองกับมือเริ่มทำนิสัยอีกด้านของตนเอง

แล้วพี่จะเอาอะไรกับผมเงยหน้าเอ่ยถามด้วยสีหน้าเซ็งแต่มันก็ยิ่งทำให้ดงเฮฉุนยิ่งกว่าเดิม

นี่นายยังจะถามฉันอีกหรอว่าฉันต้องการอะไร

“...”

นายไปอาละวาดแบบนั้นใส่ลูกค้าได้ยังไงฮะ!

แต่ชุดที่เขาให้ผมถ่ายมันไม่ใช่แนวที่ผมอยากทำมินโฮเริ่มขึ้นเสียงบ้าง

แต่นายก็ไม่ควรไปอาละวาดแบบนั้น   รู้ไหมว่าบริษัทของเราเสียหายไปกับนายเท่าไหร่แล้ว แล้วนี้เรายังต้องไปขอร้องให้ลูกค้าปิดเรื่องที่นายทำตัวแย่ๆใส่เขาอีกห๊ะ

คราวหน้าพี่ก็อย่ารับงานแบบนั้นให้ผมซิมินโฮเถียงกลับเมื่อนึกถึงงานที่ดงเฮรับ งานที่ดูเหมือนจะถ่ายนู๊ดซะมากกว่า   ให้ถอดเสื้อยังพอว่านี้มันเล่นให้ใส่กางเกงยีนเอวต่ำจนไม่รู้ว่าจะต่ำไปถึงไหน เขาเป็นนายแบบวัยรุ่นนะไม่ใช่นายแบบถ่ายนู๊ดอยากให้แก้ก็แก้อยากให้ถอดก็ถอด และที่สำคัญถึงเขาจะหุ่นดีแค่ไหนเขาก็ไม่คิดที่จะถ่ายมัน

ฉันเบื่อที่จะต้องมานั่งแก้ปัญหาของนายแล้วนะมินโฮดงเฮตอบกลับอย่างใจเย็น

“...”ก่อนจะหันหน้ามองผ่านหน้าต่างออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ดงเฮส่ายหัวเอือมกับนิสัยแบบนี้ของมินโฮเต็มที จะเป็นนายแบบทั้งทีมันต้องทำเป็นทุกอย่างไม่ใช่ว่าจะมั่วยืนอยู่ตรงที่เดิม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปนายแบบน้องใหม่ก็ต้องมาแทนที่แล้วมินโฮก็จะดับแบบไม่ต้องสงสัยแล้วยิ่งนิสัยแย่ๆ ที่ชอบอาละวาดใส่ลูกค้าแบบไม่เกรงใจใครนั้นอีกถ้ามีใครเอาไปพูดเข้ามินโฮมีแค่ ดับและดับ

ดงเฮคิดถึงเรื่องที่มินโฮก่อไว้มากมายจนผู้ใหญ่เคยสั่งให้เขาหยุดพักงานทุกอย่าง ทั้งอาละวาดใส่ลูกค้าชกต่อยกับตากล้องทึ่งหัวช่างแต่งหน้าและอีกสารพัดที่ดงเฮยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

ถ้าอย่างนั้น นายทำงานนี้ไปแทนท๊อปก่อนแล้วกันดงเฮยื่นกระดาษตารางงานของเพื่อนร่วมค่ายมาให้มินโฮ   มินโฮเหลือบสายตามองมันก่อนจะหยิบมันมาดูรายละอียด

ลูกค้าคนนี้เขาต้องการให้ท๊อปถ่ายโฆษณาโทรศัพท์ญี่ห้อใหม่ที่จะเปิดตัวเร็วๆนี้ อีกสองวันแต่ท๊อปดันเกิดอุบัติเหตุซะก่อนคงหายไม่ทันผู้ใหญ่เลยให้ฉันหานายแบบที่จะไปถ่ายโฆษณาชิ้นนี้แทน

นั้นก็คือผมวางกระดาษเอสี่ลงทันทีกรอกตาขึ้นไปมาเมื่ออยู่ๆ ก็กลายไปตัวแทนของใครคนอื่นในสังกัดบางทีเขาเองก็เบื่อการใช้ชีวิตแบบคนดังอยากจะกลายเป็นแค่คนธรรมดาที่ไปมาระหว่างบ้านกับมหาลัยเหมือนคนอื่นๆ บ้าง แต่มันทำได้ซะที่ไหนกันละ

ที่จริงฉันก็ไม่อยากให้นายไปหรอกนะถ้าไม่ติดตรงที่ว่าผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นอยู่ๆ เขาก็ต้องการตัวนายดงเฮพูดอย่างไม่เกรงใจก็เพราะนิสัยแย่ๆของมินโฮนั้นแหละที่ทำให้ดงเฮไม่อยากจะส่งตัวไปเลยซักนิด

ใคร?”มินโฮถามอย่างแปลกใจ

คุณชเวมินฮานะซิ   ตอนแรกฉันก็บอกปัดไปแล้วนะว่านายมีงานเต็มตารางไปหมดแล้วนี้ดูเหมือนเขาจะรู้อะไรเกี่ยวกับนายเยอะเหลือเกินผู้ใหญ่เลยจำเป็นที่ต้องให้นายไปแทนดงเฮพูดอย่างเซ็งๆ

“...”มินโฮไม่พูดอะไรเขาเงียบตั้งแต่ที่ได้ยินชื่อชเวมินฮาออกมานั้นแล้ว พ่อของเขาทำไมต้องตามจ้องตัวเขานักนะทั้งที่บอกว่าแยกออกจากบ้านั้นมาได้ตั้งนานแล้วแต่พ่อของเขาก็ยังไม่ปล่อยเขาไปซักที ไม่ใช่ว่าพี่มินจุนไปบอกอะไรพ่อหรอกนะ

ว่าแต่...นายคงไม่ได้ไปทำลูกสาวตระกูลนี้ท้องหรอกนะดงเฮถามออกไปอย่างสงสัย มองหน้าจับผิดร่างสูง เห็นมินโฮแบบนี้ก็เพลย์บอยตัวยงเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าต่ออาทิตย์ไม่รู้ว่าจะไปทำเรื่องอะไรไว้ที่ไหนหรือเปล่า บางครั้งเขาเองก็ดูแลไม่ทั่วถึงโดยเฉพาะเวลาที่อยู่นอกเวลางานไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบางในขณะที่เขาละสายตา

ผมรู้นะพี่ดงเฮ   ผมไม่ไปทำเรื่องแบบนั้นกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนที่ผมรักหรอกนะและที่สำคัญตระกูลนั้นเขาไม่มีลูกสาวด้วยมินโฮทำหน้าเซ็งๆ ตอบกลับมา

“...คราวนี้ฉันหวังว่านายคงไม่ก่อปัญหาให้บริษัทหรอกนะดงเฮยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจเขาเน้นคำพูดสุดท้ายอย่างชัดเจนเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะก่อปัญหาอะไรอีก เพราะลูกค้ารายนี้เป็นลูกค้ารายใหญ่การจะได้โฆษณาจากบริษัทใหญ่มานั้นมันไม่ได้ง่ายเลยซักนิดและนี้ก็เป็นโอกาสที่บริษัทของเขาเองจะได้ทำมันด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาที่แน่ๆ อีดงเฮคนนี้โดนไล่ออกชัวร์

ฮึ   ผมทำได้ทุกอย่างแค่ไม่ถ่ายนู๊ดก็พอมินโฮหันไปตอบ หมดธุระแล้วใช่ไหมครับงั้นผมกลับละนะ

ยัง!ดงเฮรั้งด้วยเสียงดังลั่นเมื่อมินโฮเตรียมจะลุกออกจากเก้าอี้ตรงหน้า

อย่าอาละวาดหรือมีเรื่องกับใครในกองเด็ดขาด เพราะงานนี้คู่แข่งของบริษัทก็ทำด้วยดงเฮบอกเสียงแข็ง

คู่แข่ง ? บริษัท K”มินโฮเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ

เป็นการถ่ายคู่ รู้สึกจะเป็นเด็กใหม่ของที่นั้นด้วยเห็นบอกชื่อคริสตัลอะไรนี้แหละ เพราะฉะนั้นนายต้องทำตัวดีๆ ห้ามอาละวาดหรือมีเรื่องกับคนในกองเข้าใจไหมดงเฮกำชับอีกครั้ง

รู้แล้วน่า~ หมดธุระแล้วใช่ไหมผมไปแล้วนะมินโฮรีบวิ่งไปเปิดประตูแต่ก็ถูกรั้งด้วยเสียงของผู้จัดการส่วนตัวอีกครั้ง

ยังเจ้ามินโฮดงเฮหยุดเขาไว้อีกครั้งมินโฮหันมาทำหน้าเซ็งก่อนจะพูดขึ้น

อะไรอีกเล่าพี่ดงเฮ=_=”

โทรศัพท์ของแกหัดเปิดเครื่องซะบ้างซิ ไหนแกบอกซื้อเครื่องใหม่มาแล้วไงฉันโทรไปไม่ติดเลยนะ

“...”ยืนเงียบเมื่อนึกได้ว่าโทรศัพท์ของเขามันเจ๊งตั้งแต่วันที่เจอยัยทอมเอ็กซ์วันนั้นแล้วเขาเองก็เพิ่งจะซื้อมันใหม่ พร้อมกับซิมเมื่อเช้าเลยยังไม่ได้บอกให้พี่ดงเฮรู้

มินโฮ!ดงเฮเรียกมินโฮเมื่อเห็นว่ามินโฮนิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

รู้แล้วๆ หมดแล้วใช่ไหมผมไปก่อนนะครับผู้จัดการพูดจบมินโฮก็ขยิบตาให้ตามฉบับก่อนจะรีบวิ่งออกไป

อะไรของมันเจ้าเด็กนี้ดงเฮส่ายหัวกับมินโฮคงต้องอบรบนิสัยของมินโฮใหม่ซะแล้วละ

 

 

 

นิ้วเรียวสวยกดแป้นคีย์เปียโนไปตามจังหวะเพลงที่ชอบต้นไม้ใบหญ้าพลิ้วไหวไปตามสายลมบวกกับเสียงเพลงบรรยากาศตอนนี้ช่างเงีบยสงบและผ่อนคลายเหลือเกิน เกินกว่าคนที่แอบมองอยู่หน้าต่างจะเข้าไปขัดความสุขของร่างเล็กที่กำลังเพลิดเพลินไปกับเสียงเพลง

...เพลงที่แทมินชอบเล่นเวลาไม่สบาย

...เปียโนที่พ่อกับแม่ซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด

...ห้องที่จากเดิมเคยเป็นสีขาวสะอาดตาแต่ตอนนี้กลับเป็นสีเทาหม่น

...อารมณ์และอาการแปลกๆของแทมินที่รักษาไม่หาย

...และ...

เพื่อนสนิทที่ในสายตาของจินกิเป็นแค่คนอื่นคนที่แทมินอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด...ฮยอนอา

ไม่เบื่อบ้างหรือไงเล่นอยู่ได้สาวสวยนั่งลงข้างๆ คนที่เล่นเปียโนก่อนจะใช้นิ้วเรียวลูบๆแถวๆแป้นคีย์เปียโนอย่างไม่ใส่ใจ  

ก็เห็นเล่นมาตั้งแต่เช้านี้มันสายแล้วยังไม่เห็นแทมินเลิกซักที……

“...”^^แทมินไม่ตอบอะไรมีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่ส่งออกมาก่อนจะหันกลับไปยังเปียโนแล้วเริ่มเล่นมันอีกครั้ง

“= = ฉันเบื่อจริงๆนะแทมินแล้วก็หิวมากเลยด้วยฮยอนอาเอย

ฉันอยากอยู่บนห้องสิ้นคำแทมินก็ลุกออกจากเปียโนไปนั่งลงที่เตียงนุ่มๆ แทนก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างไม่สนใจคำพูดฮยอนอาเลยซักนิด

แทมินจ๋า ไปกินข้าวกันเถอะนะสุดสวยหิวแล้วอ่าฮยอนอาลุกขึ้นมานั่งข้างๆ แทมินแล้วพูดอย่างออดอ้อน แต่สายตาของแทมินกลับยังจับจ้องไปยังหนังสือในมือเหมือนเดิม

แทมินอาฉันเป็นเพื่อนนายนะนายอยากเห็นเพื่อนสุดสวยคนนี้อดข้าวตายด้วยน้ำมือของนายหรือไงTT_TT”ฮยอนอ่าอ้อนอีกครั้ง

แทมิน แทมินอ่า แทมินอะ!

พรึ่บ

“(0.0)!!”ยัง ไม่ทันที่ฮยอนอาจะตั้งตัวแทมินก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะมองเพื่อนตัวดี ที่บ่นหิวนักหิวหนาด้วยสายตาอาฆาต (นายคงไม่ฆ่าฉันใช่ไหมแทมิน)แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป

ฟู่~”ฮยอนอาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะล้มตัวนอนราบลงกับเตียงแล้วลูบหน้าทองอันบอบบางอย่างเซ็งๆ ปกติถ้าไปเรียนปานนี้ก็คงได้กินข้าวแสนอร่อยไปแล้วเธอเองก็ไปบ้างไม่ไปบ้าง กลัวว่าแทมินเจะเหงาถ้าอยู่บ้านคนเดียวนานๆ ป้าแม่บ้านก็บอกว่าให้มาบ่อยๆ เพราะแทมินเองก็ไม่ค่อยชอบบอกหรือพูดอะไรกับคนในบ้านมากนัก บางวันเรียนเสร็จก็ต้องรีบกลับบ้านแต่โชคดีหน่อยตรงที่ว่าพี่จินกิคอยเป็นสารถีให้เลยได้ฟินทุกเย็นก่อนจะได้กลับบ้านตัวเองทุกวันแบบนี้ เป็นคิมฮยอนอานี้ดีนะได้อยู่ใกล้ๆ กับผู้ชายที่ตัวเองชอบมาตั้ง 4 ปี นึกไปก็ยิ้มไปแต่อาการท้องกิ้วนี้ซิมันมาขัดจินตนาการของเธอซะเหลือเกิน

ย๊า! ลีแทมิน ฉันหิวข้าวนะทำไมนายถึงใจร้ายกับเพื่อนคนเดียวของนายแบบนี้ ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนนายทุกวันเลยนะเห็นใจฉันบ้างซิ ฉันหิวข้าว! หิวข้าวๆๆ

แทมินยืนกอดอกมองฮยอนอาที่นอนโอดครวญอยู่บนเตียงฮยอนอาเด้งตัวขึ้นทันทีก่อนจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ฉันหิวข้างจริงๆนะพูดอีกครั้งพร้อมกับลูบท้องของตัวเองไปด้วย ก็ฉันหิวข้าวจริงๆนี้นา ถึงแม้ว่าพี่จินกิจะเป็นผลพลอยได้ก็เหอะ...

ไปไหนฮยอนอาโพล่งขึ้นเมื่อเห็นแทมินเดินตรงไปที่หน้าห้อง

พี่จินกิ กินข้าว...พูดจบก็เปิดประตูออกไปทันที

เฮ้ย แทมินรอด้วย!

 

T I M E 2 L O V E

 

 

มันออกจะมีความรู้สึกอิจฉาที่ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่กับน้องชายแท้ๆของเขาเอง ทั้งที่เป็นพี่ชายแท้ๆแต่ทำไมแทมินกลับมองไม่เห็น ทั้งที่เป็นคนในครอบครัวทำไมแทมินกลับมองข้าม ทั้งที่เป็นสายเลือดเดียวกันแทมินกับไม่แยแสเขาเลยซักนิด…

ทุกครั้งที่มองฮยอนอาความน้อยใจมันมักจะก่อตัวขึ้นทุกครั้ง ก็แทมินสนใจแค่เธอ พี่ก็มีหัวใจนะแทมินน้อยใจทุกครั้งที่เห็นนายเอาแต่เมินพี่ชายของตัวเองแล้วก็เจ็บใจทุกครั้งที่เวลานายเกิดอาการแต่พี่กลับได้แต่มองมันอย่างเจ็บปวดแล้วผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามาเสมอ

          ...มันทำให้เขารู้สึก.....อิจฉา...

ฉันรู้ว่าเธออยากเจอพี่จินกิใช่ไหมประโยคหนึ่งของแทมินที่ทำเอาคนที่ยืนแอบมองอยู่ด้านหน้าเกิดความสงสัย เกี่ยวอะไรกับเขา?

"ฉันหิวข้าวจริงๆนะ"สีหน้าแดงก่ำกับท่าทางเขินของฮยอนอาทำเอาคนที่ยืนแอบมองอยู่ไม่เข้าใจ ก่อนที่จะปิดประตูที่เปิดค้างไว้อย่างรวดเร็ว ขายาวรีบก้าวออกมาแล้วเปิดประตูห้องของตัวเองที่อยู่ติดกันแอบฟังบทสนทนานั้นอีกครั้งเมื่อแทมินออกจากห้อง

"พี่จินกิ กินข้าว!"เสียงของแทมินที่ดังขึ้นจากหน้าห้อง

"เฮ้ย แทมินรอด้วย"
"
เธอนี้จริงๆเลย"
"
นายนั้นแหละจริงๆเลย
"ถ้าพี่จินกิไม่อยู่ก็ไม่มาหาฉันหรอก"แทมินที่พูดออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ใครบอก ถึงพี่เขาไม่อยู่แต่นายก็เพื่อนฉันนะ ฉันจะปล่อยให้นายอยู่คนเดียวได้ยังไง^0^"ฮยอนอาพูดไปก็ยิ้มไป แทมินก็เพื่อนของเธอเหมือนกันนี้น่า

"เพราะเธอไม่มีคนคบด้วยนะซิใช่ไหม"แทมินยังพูดต่อ

"มียะก็ลีแทมิน ลูกชายคนเล็กแห่งตระกูลลี ฮ่าๆ"

เสียงที่พูดคุยขาดหายไป จินกิที่ยืนอยู่ด้านหลังเปิดประตูออกมาแต่ก็เพียงเล็กน้อยเพื่อสังเกตว่าแทมินกับฮยอนอาลงไปกันหรือยัง

น้ำเสียงเปื้อนรอยยิ้ม อารมณ์หยอกล้อกับความสุขที่เอ่อล้นจินกิไม่เคยเห็นมันมาตลอด 4 ปีแล้ว ตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียทุกสิ่งไปแม้กระทั่งรอยยิ้มของแทมิน จะมีซักครั้งไหมที่นายส่งรอยยิ้มนั้นมาถึงพี่บ้างแทมิน

 

 

T I M E 2 L O V E

 

 

กรี๊ด!!!!!!

"!!!พี่คยูฮยอน  พี่ชีวอน กรี๊ด!! พี่จงฮยอน กรี๊ด!!" เสียงกรีดร้องถล่มทลายของพวกผู้หญิงที่มาเชียร์การแข่งขันบาสอันดุเดือดของพวกอยากทดสอบกำลัง คีย์ก็เป็นหนึ่งในนั้นที่มานั่งดูในการแข่งขันครั้งนี้ เขาพยายามที่จะปิดหูของตัวเองเพื่อกันแก้วหูอันบอบบางมันจะแตกเพราะยัยพวกผู้หญิงที่มันมานั่งกรี๊ดอยู่รอบๆ ตัวเขานี้แหละ

เปรตพวกนี้มาขอส่วนบุญหรือไงกันวะหยุดร้องได้แล้ว!!!’เสียงที่อยากตะโกนออกมาในความคิดของคีย์ แต่ก็ทำได้เพียงในใจเท่านั้น เพราะพูดออกไปมันคงจะทำให้เขาไม่ตายดีแน่

กรี๊ด!! พี่คะ กรี๊ด!! และ เสียงกรี๊ดก็ตามมาเรื่อยๆไม่หยุด คีย์ได้แต่ทำหน้าเซ็งอยู่บนแท่นอัศจรรย์ และที่สำคัญนะมุมที่เขานั่งมันเป็นมุมที่ผู้หญิงคลั่งไคล้ในตัวเพื่อนเขาเอามากๆ ไอ้เตี้ยมันน่ากรี๊ดตรงไหน(-_-)* พี่ชีวอนยังน่ากรี๊ดกว่าเลย สู้ให้เขาไปนั่งดูพี่จินกิเรียนยังจะมีความสุขซะกว่า ดูหน้าหล่อๆ ดีกว่ามาดูมนุษย์กลายพันธ์อย่างไอ้เพื่อนคิมของเขานะ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนเขาคงไม่มานั่งดูให้ปวดแก้วหูแบบนี้แน่

สวบ

"กรี๊ด พี่จงฮยอน!!"เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อลูกบาสจากฝีมือการโยนของจงฮยอนลงห่วง ตอนนี้ฝั่งตรงข้ามตามกันมาติดๆและก็ดูเหมือนจะไม่พอใจที่ฝั่งของพี่ชีวอนนำไปก่อนแล้ว

เหลืออีกแค่20 นาที

"จัดการคนชู้ตก่อนเลย"ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีมกระซิบบอกอีกคน

ปื้น!!’การแข่งเริ่มขึ้นอีกครั้งเมื่อฝ่ายตรงข้ามเป็นคนเริ่มก่อน

"จงฮยอน"เสียงของรุ่นพี่คยูฮยอนเรียกเพื่อให้หันมารับลูกของอีกฝ่ายที่กำลังจะส่งผ่านตัดหน้าเขาและเขาก็รับมันได้ทัน จงฮยอนเลี้ยงลูกหลบหลีกแล้วส่งให้ชีวอนเป็นคนเลี้ยงแต่ก่อนที่เขาจะวิ่งไปด้านหน้า

"พี่จงฮยอน!"เสียงฮื้อฮาดังขึ้นแทนเสียงกรี๊ดเมื่อตัวหลักของทีมล้มลง

“โอ๊ย!!” จงฮยอนลงไปนอนกับพื้นจับมือซ้ายที่ไม่ทันได้ระวังเผลอไปค้ำกับพื้นเพื่อป้องกันตัวจากการล้มแต่ดันพลาด มือส้นเข้าให้เพราะลงผิดจังหวะทำให้เจ็บจี๊ดขึ้นมา

"เป็นอะไรหรือเปล่า"โยซอบถามอย่างมีรอยยิ้มสายตาที่เขามองจงฮยอนไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อยเขาพยุงตัวจงฮยอนให้ลุกขึ้นก่อนที่จะกระซิบข้างหูของเขา

"ลำบากหน่อยนะ คงเล่นไม่ได้หลายอาทิตย์ ฮึ"รอยยิ้มเยาะเย้ยส่งมาออกมาก่อนที่จะเปลี่ยนสีหน้าเป็นการขอโทษเมื่อคยูฮยอนและชีวอนวิ่งเข้ามาดูอาการน้องเล็กของทีม

"ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"

เจ็บใจนัก จงใจชัดๆ ความคิดหนึ่งของจงฮยอนที่ผุดออกมาแต่ก็พูดไม่ได้เพราะอาการที่ข้อมือของเขามันปวดร้าวไปทั้งแขน

"จงฮยอนเป็นอะไรหรือเปล่า"คีย์วิ่งเข้ามาดูอาการของจงฮยอนอย่างร้อนรน

"คีย์พาจงฮยอนไปห้องพยาบาลก่อน"ชีวอนบอกคีย์เมื่อเห็นข้อมือของจงฮยอนเริ้มขึ้นสีแดงรอบๆ

"ครับๆ"คีย์พยักหน้าตอบแล้วพาจงฮยอนเดินออกไปอย่างระวัง ดูก็รู้ว่าจงใจทำให้ตัวชู้ตของทีมบาดเจ็บเล่นนอกกติกา ถ้าจะเอาแบบนี้ชีวอนก็จะจัดให้สองสายตาสองคู่หันมามองสบสื่อความหวาน ชีวอนและคยูฮยอนพยักหน้าเริ่มเกมส์ที่มันจะไม่มีกติกาที่ถูกต้องต่อจากนี้ มันช่วยไม่ได้นะถือซะว่าเป็นการเอาคืนให้น้องชายในทีมแล้วกันนะ

"เราจะแข่งต่อ"ชีวอนพูดขึ้น

"ฮึ…..มั่นใจจังเลยนะชีวอน อย่าลืมว่าตัวชู้ตเดินไปนู้นแล้ว" ฝั่งตรงข้ามพูดออกมาอย่างเย้อหยัน

"อย่าลืมซิฉันนำนายอยู่นะ"ชีวอนพูดต่อ

"แล้วคิดว่าฉันจะเอาชนะนายไม่ได้หรือไง"ดูจุนเอย

"เดี๋ยวก็รู้" สิ้นเสียงการแข่งขันก็เริ่มขึ้นอีกครั้งไม่มีใครรู้ว่าสองทีมมีปัญหาอะไรกัน แต่ที่รู้ก็คือจงฮยอนจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

การแข่งขันเริ่มขึ้นอย่างดุเดือดอีกครั้ง ทั่งที่ตอนแรกก็กะจะยอมให้สวยๆอยู่หรอกนะ ตอนนี้นอกจะจะยอมไม่ได้แล้วพวกเขาเองก็จะเล่นนอกกติกาและจบมันด้วยเกมส์เดียว

 

 

          สองเท้าหนาเดินออกกมาจากห้องพยาบาลด้วยความหงุดหงิด โชคดีที่ตึกคณะแพทย์ไม่ได้อยู่ห่างจากสนามกีฬามากนักและไม่ค่อยมีคนในช่วงพักเที่ยงเขาเลยไม่ต้องรอคิวในการรักษานาน แต่มันก็อดเจ็บใจไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้แผลมาในช่วงกลางวัน ฝั่งตรงข้ามจงใจผลักเขาให้ล้มลงไปทั่งที่ไม่เคยมีปัญหากันแต่เขาก็สัมผัสได้ว่าคนที่ยืนมือมาช่วยจงใจที่จะผลักเขาล้มและทำให้ออกจากการแข่งขัน

"จงใจชัดๆ เลย"จงฮยอนเตะเข้าที่กำแพงก่อนจะมองข้อมือของตัวเองที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าสีขาวสะอาด 

"หา? อะไร"คีย์มองอย่างไม่เข้าใจ

"เจ้าพวกนั้นตั้งใจทำให้ฉันเป็นแบบนี้"

พวกพี่ดูจุนนะเหรอ"คีย์พูดออกไปอย่างไม่แน่ใจแต่สีหน้าจงฮยอนบอกว่าเป็นพวกนั้นแน่คีย์จึงถามต่อ "ทำไมละ เขาจะทำแบบนั้นทำไม" เท่าที่จำได้พวกเขาก็ไม่เคยมีปัญหากับคนพวกนั้นเลยแล้วเขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร

ชิส์ ช่างมันเถอะฉันกลับบ้านก่อนนะ"พูดจบจงฮยอนก็ดึงกระเป๋าเป้สีเขียวออกจากมือของคีย์แล้ว เดินนำหน้าออกไป

"เฮ้ยเดี๋ยว! จงฮยอนไม่กลับพร้อมกันเหรอ"คีย์วิ่งตามก่อนจะตะโกนไล่หลังแต่ก็มีเพียงการโบกมือลาของจงฮยอนเท่านั้นตอบกลับมา

 "อะไรของมันวะ"คีย์เกาท้ายทอยตัวเองอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำ คำพูด และอารมณ์ของเพื่อนตัวเองเลยซักนิด

ปี้น!!

 "เฮ้ย"เสียงแตรรถดังมาจากอีกด้านที่คีย์ยืนอยู่อย่างกะทันหัน เขาหันไปมองอย่างตกใจจนทำให้ก้าวถอยหลังผิดจังหวะก่อนจะล้มลง

"เป็นอะไรหรือเปล่า"ชายร่างสูงวิ่งออกมาจากรถอย่างพึงพอใจ มาถึงก็เจอเป้าหมายแบบนี้ไม่ต้องตามหาให้เหนื่อยมันดีแบบนี้นี่เอง คีย์ปัดฝุ่นออกตามเสื้อที่เปรอะเปื้อนอย่างทุลักทุเล

"ไอ้เวรนี้ ขับรถยังงะนาย!!"ยังด่าไม่ทันจบสายตาก็เจอกับผู้ชายที่เขาคิดว่าจะไม่เจออีกตลอดชีวิตชเวมินโฮ นิ้วเรียวยกขึ้นชี้ใบหน้าร่างสูงขึ้นมาอัตโนมัติเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

มินโฮนั่งลงยองๆก่อนที่จะทำหน้าเซ็งที่เห็นว่าเป็นคีย์ แต่ภายในใจของเขาตอนนี้กลับมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่นอกจากตัวเขาเอง

"เป็นอะไรหรือเปล่า"มินโฮพูดเสียงแข็งคีย์มองหน้าคนที่ถามเขา ก่อนจะทำสีหน้าไม่พอใจแต่เขาก็ไม่พูดอะไรออกมา คีย์ลุกขึ้นแต่ก็ต้องนั่งลงอีกครั้งเมื่อความเจ็บเข้ามาแทนที่ตรงข้อเท้าของเขา

"โอ๊ย"มือบางจับที่ข้อเท้าของตัวเองก่อนที่มินโฮจะมองตามมือนั้น  

"สงสัยเท้านายจะแพลงนะ"มินโฮเอ่ยก่อนที่จะจับข้อเท้าของคีย์มาดูแต่ก็ถูกปัดออก 

"ไม่ต้องมายุ่ง"คีย์เฮ้วใส่

 "ฉันเกือบจะขับรถชนเธอนะจะไม่ยุ่งได้ยังไง"

ตั้งใจ ใช่ไหมละ ฉันรู้นะว่านายจะแก้แค้นฉันที่ฉันต่อยนายนะห๊ะใช่ไหม"คีย์หันไปใส่มินโฮอีกครั้งแต่เขากลับไม่ตอบอะไรได้แต่มองหน้าหวานด้วยรอยยิ้ม คีย์มองใบหน้านั้นมันก็ยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสีย ยิ่งเห็นยิ่งอารมณ์ไม่ดี เขาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะพูดประโยคหนึ่งออกมา

ฉันเกลียดนายที่สุด"แต่ก็มีเพียงรอยยิ้มเข้มเท่านั้นที่ส่งออกมาอย่างไม่สนใจคำที่เขาพูดเลยซักนิด มือหนาดึงขาของคียออกมาก่อนที่จะสอดแขนไปใต้ข้อพับและยกขึ้น

“เฮ้ย นี้นายจะทำอะไร  ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!!” ใช้ขาอีกข้างดีดดิ้นเพื่อที่จะให้ร่างสูงปล่อยตัวแต่แขนกลับเกาะไหล่ของนายแบบไว้แน่นไม่รู้จะให้ทำเหมือนคำพูดหรือร่างกายต้องการให้เขาอุ้มกันแน่

“ก็จะพาเธอไปโรงพยาบาลไง” ไอ้ที่ยืนอยู่ตอนนี้มันก็ตึกคณะแพทย์เดินเข้าไปนิดเดียวก็เห็นหมอละไม่ต้องเสียเวลาออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ ร่างสูงกระชับแขนขึ้นอีกครั้งก่อนจะออกเดิน ซึ่งมันเป็นจุดสนใจของคนที่อยู่แถวนั้นได้ดี จริงๆ แค่รถมันก็เป็นจุดสนใจมากพออยู่แล้ว แล้วคนที่เป็นเจ้าของก็ดันเป็นนายแบบชื่อดังแถมยังเป็นคนขับรถชนและก็ยังเป็นคนอาสาจะพาไปรักษาด้วยการอุ้มขึ้นท่าเจ้าหญิงแบบนี้อีก มันก็ยิ่งทำให้ร่างบางดีดดิ้นเข้าไปใหญ่

 

…………………………………………………………………………………………….

 

ภายในห้างสรรพสินค้าที่เต็มไปด้วยผู้คนเด็กหนุ่มร่างบางคนหนึ่งนั่งคุมสติตัวเองอยู่ในมุมอับด้วยท่าทางน่าเป็นห่วง พอคิดถึงเรื่องนี้เมื่อไหร่เหมือนกับร่างกายของแทมินมันจะอ่อนแอทุกครั้ง ร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาแต่เขาก็พยายามที่จะหยุดมัน ปวดที่ก้อนเนื้อข้างซ้ายมือบางยกขึ้นกุมมันแน่นแต่ก็เหมือนกับเขาจะขาดอากาศหายใจหัวของเขาเริ่มปวดอีกครั้งแต่ก็ต้องพยายามตั้งสติ

 ไม่อยากเห็นภาพนั้นอีก

ภาพที่จะทำให้เขากลับไปเป็นคนที่ไม่ใช่ตัวเขา

ภาพที่จะทำให้เขากลายเป็นคนบ้าในสายตาคนอื่น

เขาเหมือนตัวประหลาดเสมอ

 

นี่นายเสียงหนึ่งฉุดเขาออกจากความคิดและก็ดูเหมือนว่าอาการที่เป็นเมื่อกี้จะหายไปด้วย แทมินนั่งเสียงหอบเหมือนกับเพิ่งเลิกวิ่งอยู่ในสนามแข่งคราบเหงื่อยังอยู่บนใบหน้าถึงแม้ว่าภายในห้างจะเปิดแอร์เย็นเฉียบ

นี้ เป็นอะไรหรือเปล่าเสียงนั้นดังอีกครั้งแทมินเงยหน้ามองคนที่เรียกเขาก่อนจะรีบเด้งตัวขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ชายเขาถอยห่างออกไปสองสามก้าวก่อนจะหันหลังกลับแล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

อ้าว เฮ้ย! เดี๋ยว!” ชายคนนั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน ก็อยู่ดีๆ เล่นเด้งตัวขึ้นมาแบบนั้นแล้วก็เดินหนีเขาออกไปอย่างกับเขาเป็นตัวประหลาดเขาที่ไม่ทันคิดอะไรก็รีบเดินตามร่างบางนั้นไป

นี่เดี๋ยว รอด้วยซิเขาเอ่ยอีกครั้งก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันคนด้านหน้าที่เร่งขึ้นเช่นกัน

หยุดก่อน

อย่าแตะนะ!!!

ยึ้ย!!!

…”แทมินหันกลับไปตะโกนใส่ทันทีที่สังเกตเห็นผ่านกระจกด้านหน้าว่าชายคนนั้นกำลังจะเข้ามาจับตัวเขา ร่างสูงยกมือขึ้นเหนือหัว แทมินมองเขานิ่งก่อนที่จะเห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่ตรงข้อมือของอีกคน แล้วเลื่อนสายตามามองที่ใบหน้าคมของเขาแทน

  แทมินจำได้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาเป็นใครรุ่นพี่ที่มหาลัยคนที่ชอบมากับอีกคนที่ทำทรงผมแปลกๆ แล้วก็เป็นคนที่เดินชนเขาในวันนั้นด้วย

โทษทีนายคงตกใจ แต่ฉันเห็นนายท่าทางแปลกๆ แล้วก็เป็นรุ่นน้องด้วยก็เลยเป็นห่วงเขาเอ่ยพร้อมกับลดมือลง

รู้จักฉันไหม? จงฮยอน คิมจงฮยอน นายจำฉันได้หรือเปล่าจงฮยอนมองร่างบางอย่างสงสัยแต่แทมินก็ไม่ตอบอะไรได้เอาแต่ยืนนิ่งและเขาเองก้อ่านสานตานั้นไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

…”จงฮยอนเอียงหน้ามองร่างบางอีกครั้งอย่างต้องการคำตอบ

ดูเหมือนแทมินจะไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่ที่มีคนมาทักเขาแบบนี้แล้วยิ่งไปกว่านั้นยิ่งเป็นผู้ชายอีก เขาต้องปลีกตัวออกให้เร็วที่สุด แทมินพยักหน้าแทนคำพูดก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเดินออกไปอีกครั้ง

เดี๋ยวซิจงฮยอนวิ่งมาดักหน้าอีกครั้งและนั้นก็ทำให้ร่างบางชะงักทันที

นายเนี่ยไม่มีมารยาทจริงๆเลยนะเขาบ่นอุบอิบก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับแทมินตรงๆ

นายว่างไหมจงฮยอนยื่นกระดาษแผ่นเล็กไปตรงหน้าของแทมิน แทมินมองคนที่เพิ่งรู้จักไม่นานถึงแม้ว่าเขาจะเห็นหน้าบ่อยก็เถอะแต่ก็ใช่ว่าสนิทกันและยิ่งไปกว่านั้นเขาก็เป็นผู้ชาย

พอดีเพื่อนฉันไม่ว่างน่ะจะทิ้งก็เสียดาย นายเข้าไปดูเป็นเพื่อนฉันได้ไหมจงฮยอนส่งยิ้มเป็นกันเองไปให้เขามองหน้าแทมินซักพักแต่ก็ไม่มีการตอบรับจากเขา โทรไปชวนคนอื่นก็ไม่ว่างกันหมดก็เป็นลูกนักธุรกิจทั่งนั้นวันว่างจากเรื่องเรียนต่างก็พากันเข้าไปช่วยงานในบริษัทกันหมด คีย์ก็เพิ่งบอกว่าเท้าแพลงมาไม่ได้ครั้นจะให้เขาเข้าไปดูคนเดียวก็เสียดายบัตรที่อุตส่าโทรมาจองไว้จะขายต่อก็คงไม่มีใครเอาเพราะต่างก็มากันเป็นคู่หรือไม่ก็มาเป็นแก๊งค์ทั่งนั้น มันน่าเสียดายออก

แล้วสายตาของเขาก็พลันมาสะดุดกับใครบางคนในซอกตึกทางเข้าออกห้องน้ำอีกพอเข้ามาดุก็เห็ฯว่าเป็นน้องชายของพี่จินกิแถมยังดูท่าทางแปลกๆ ก็เลยจะช่วยเฉยๆ ไม่ได้จะเข้ามาทำร้ายซักหน่อยแต่เด็กนี่กลับเดินหนีเขาซะงั้น

แทมินกำลังมองตั๋วนั้นมันเป็นเรื่องที่ฮยอนอาเคยอ่านในนิตรสารให้เขาฟังว่าอยากไปดูนักดูหนา แถมยังชอบมาลบเล้าให้เขาไปชวนพี่จินกิไปดูเป็นเพื่อนด้วย เพราะฮยอนอารู้ว่าแทมินไม่ชอบที่คนเยอะๆและเข้าหาฝูงชนไม่ได้ ถึงต้องมีใครซักคนอยู่ช่วยดูแลตลอดเวลาและครั้งนี้เขาเองดันหนีออกมาจากบ้านที่แสนน่าเบื่อนั้น เขาเบื่อที่จะนั่งอยู่ที่มืดเดิมๆ จมอยู่กับสิ่งเดิมๆ แค่อยากจะเป็นเหมือนคนอื่นบ้างที่สามารถออกมาข้างนอกได้โดยที่ไม่ต้องระวังอะไร ไม่รู้ว่าคิดถูกคิดผิดหรือเปล่า แต่เขาแค่อยากลองซักครั้งโดยที่ไม่มีพี่จินกิและฮยอนอา

ร่างบางพยักหน้าตอบตกลงแทนคำพูด ก่อนที่ร่างสูงจะยิ้มออกมาอย่างพอใจกับคำตอบที่ได้

 

 

T I M E 2 L O V E

 

 

            ฮ่าๆ หนังเรื่องนี้สนุกดีแฮะ สมน้ำหน้าไอ้คีย์ที่ไม่ได้มาดูพลาดอย่างแรงเลยละจงฮยอนเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากโรงหนังก่อนที่จะหันไปหาแทมิน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

อ้าว เจ้าเด็กนั้นหายไปไหนซะแล้วละเขาพูดกับตัวเองเมื่อหันไปไม่เจอแทมิน จงฮยอนพยายามมองหาคนที่บ่นถึงจนคนเดินออกมาจากโรงหมดแล้วก็ยังไม่เจอ

เจ้านั้นหายไปไหน หรือว่าจะกลับไปแล้วนะจงฮยอนหยิบโทรศัพท์ก่อนที่ไล่หาเบอร์แทมินแต่เขาลืมไปว่าเพิ่งจะคุยวันแรกมันจะมีเบอร์กันได้อยังไงละ เออไม่มีเบอร์นี้หว่า เฮ้ย!!! ตุ้บ! โทรศัพท์ฉัน!

นี้นาย ทำไมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลยห๊ะ!!”จงฮยอนหันมาตวาดเมื่อหันไปเก็บโทรศัพท์ที่เขาทำมันตกเพราะตกใจแทมินที่อยู่ดีๆก็โพล่หน้ามาตรงหน้าเขา

เฮอะ เชื่อนายเลยทำคนอื่นตกใจยังทำหน้านิ่งอยู่ได้อีก ดีนะที่ฉันไม่ได้ดูหนังผีออกมาน่ะไม่งั้นฉันคงช็อกตายไปตรงนี้แน่จงฮยอนมองหน้าแทมินอย่างหัวเสียก่อนที่จะก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ ดู

ค่อยยังชั่วที่มันไม่เป็นอะไร ไม่งั้นเงินเดือนของฉันเดือนนี้หมดแน่จงฮยอนมองหน้าแทมินอีกครั้งแต่ก็เหมือนเดิม

เฮ้อ~ พูดกับนายเหมือนฉันพูดกับหุ่นเลยนะรู้ไหมเขาเอ่ยแต่แทมินก็ได้แต่มองหน้าเขา จริงๆ เลย ช่วยทำหน้าแบบอื่นนอกจากหน้านิ่งๆแบบนี้ได้ไหมวะไอ้เด็กนี่

จริงๆ เลย แล้วนี้นายจะกลับบ้านเลยหรือเปล่าหรือจะเดินเที่ยวต่อ ฉันว่าจะแวะเดินเล่นอีกซักพัก นายจะกลับเลยก็ได้นะ หรือจะไปด้วยกันก็ได้จงฮยอนพูดรัวแล้วเว้นระยะให้แทมินเอ่ย

…”แทมินส่ายหัวแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ที่ส่ายหัวนะไม่ไป หรือไม่กลับจงฮยอนถามอีกครั้ง

เฮ้อ~แทมินถอนหายใจก่อนที่จะเดินผ่านจงฮยอนไปเฉยๆ ถึงอย่างนั้นจงฮยอนก็ไม่เข้าใจแทมินอยู่ดี แต่ยังไงซะขาก็เดินตามหลังร่างบางไปอย่างช่วยไม่ได้

 นี้นายจะมาซื้ออะไรอย่างนั้นเหรอจงฮยอนถามขึ้นเมื่อเห็นแทมินเอาแต่เดินไม่ยอม หยิบอะไรซักอย่าง และก็เหมือนเดิมไม่มีคำตอบจากร่างบางเลย

 

10 นาทีผ่านไป……….. “ฉันว่าตัวนี้สวยดีนะจงฮยอนชี้ไปที่เสื้อตัวหนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้คนที่เดินไล่หลัง

(-_-)” สีหน้าของแทมิน 

20นาทีผ่านไป………… “นาฬิกาเรือนนี้เท่ส์ดีนะ นายว่าไหม” (^0^) (-_-)

30นาทีผ่านไป………… “นี่นายดูกางเกงตัวนี้ดิ สวยมากเลยนะ” (^0^) (-_-)

40นาทีผ่านไป…………. “หนังสือเล่มนี้ฉันอ่านแล้ว สนุกมากเลยนะ” (^0^) (-_-) 

50นาทีผ่านไป……… “ย๊า!!! นี่นายกำลังไล่ฉันทางอ้อมหรือเปล่าจงฮยอนถามขึ้นเมื่อตลอดหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา มีแค่เขาเท่านั้นที่พูดและหัวเราะสนุกอยู่คนเดียวไม่ต่างอะไรจากคนบ้าเลยซักนิด

ครับ?”สีหน้าและท่าทางของแทมินบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจกับคำถามของจงฮยอน และมันก็เป็นเพียงประโยคแรกที่เขาได้ยินตั้งแต่เดินด้วยกันมา

ถ้านายอยากอยู่คนเดียวก็บอกฉันมาซิฉันจะได้ไปตั้งแต่ที่โรงหนัง นายทำอย่างกับฉันเป็นธาตุอากาศเลยนะพูดด้วยก็ไม่พูด นายทำแบบนี้กับคนอายุมากกว่านายได้ยังไง ดีนะที่ไม่ใช่น้องฉันถ้าเป็นน้องฉันนะคงน้อยใจหรือไม่ก็เตะอัดนายไปแล้วรู้ไหมห๊ะ!!” จงฮยอนเอยออกมาอย่างเหลืออด ตั้งแต่ที่โรงหนังแล้วนะที่ทำแบบนี้กับเขาจะเอายังไงก็ไม่บอกปล่อยให้เดินตามอยู่ได้ ไอ้เราก็กลัวว่าจะเหงาแต่ดันเป็นตัวเองที่ดันพูดอยู่คนเดียวอย่างกับคนบ้า บางทีหันมาอยู่ๆ ก็หายไปเข้าร้านใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เรียกซักคำก็ไม่มี

พี่จินกิเขาคิดแบบนั้นเหรอครับดูเหมือนแทมินจะเข้าใจคนละแบบกับจงฮยอน และดูเหมือนจงฮยอนจะไม่เข้ากับคำพูดที่แทมินพูดเช่นกัน

เอ๋?”อะไรวะเจ้าเด็กนี้พูดอะไรของมัน

….

ช่าง มันเถอะ ตกลงนายจะอยู่คนเดียวหรือเปล่า ถ้าไม่ก็ตามฉันมาแต่ถ้าอยากอยู่คนเดียวก็ลาก่อนไว้เจอกันที่มหาลัย บายพูดจบจงฮยอนก็เดินผ่านหน้าแทมินออกจากร้านหนังสือทันที ทำเอาแทมินตั้งตัวไม่ทันได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างออกไป

พี่คนนี้แปลกดีแฮะ ดีก็ยิ้มให้โกรธก็เชิดใส่นิสัยเหมือนฮยอนอาเลย ห้วงความคิดหนึ่งของแทมินที่มองดูจงฮยอน ถึงแม้จะเจอกันทุกวันที่มหาลัยแต่ก็ไม่เคยคุยกันคงเป็นเพราะเรื่องวันนั้น พี่เค้าก็เลยเป็นห่วงหรืออยากรู้ แต่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยเขาก็เป็นคนดีคนนึ่งที่ยังไว้ใจไม่ได้….

แต่นาทีนี้จะให้เขาอยู่คนเดียวในห้างที่กว้างขนาดนี้แถมคนก้พลุ่งพล่านเหลือเกิน เดินตามคนที่ไปก็น่าจะปลอดภัยและถ้าหากเกิดอะไรขึ้นมามันก็น่าจะช่วยเหลือเขาได้ไม่ใช้เหรอ

 

          ร้านไอศกรีม

          เสียงคุยของลูกค้ามากมายภายในร้านไอครีมร้านหนึ่งที่จงฮยอนเลือกโต๊ะที่ติดกับกระจก เพื่อที่จะได้มองเห็นนอกร้าน เพราะจงฮยอนชอบที่จะมองออกไปข้างนอกมากกว่าที่จะมองไปรอบๆ ข้างในร้านมากกว่าขณะเดียวกันแทมินก็เดินมานั่งตามเก้าอี้ที่ตรงกันข้ามกับเขา

ฉันนึกว่านายอยากอยู่คนเดียวซะอีกจงฮยอนเอ่ย

“ครับ?แทมินตอบสีหน้าธรรมดา จงฮยอนแอบมองหน้าของแทมินแล้วก็ถอนหายใจในรอบหลายๆครั้งของวันนี้ แต่ก็ดีกว่าเมื่อกี้ที่เอาแต่มองเขาอย่างเดียว

นายจะกินอะไรจงฮยอนถาม

อะไรก็ได้ครับ คุยแบบปกติกับคนที่บ้านจนลืมมารยาทที่จะต้องใช้กับคนข้างนอกอย่างลืมตัว ถ้าจงฮยอนไม่มองหน้าของเด็กหน้าหวานตรงหน้าว่าจะพูดอะไรต่อ คำว่า ครับ ต่อท้ายก็คงไม่มีและแทมินก็คงไม่รู้สึกประหม่าขึ้นมา

ตอบแบบนี้แล้วฉันจะสั่งอะไรให้นายเล่าเพิ่งจะรู้จักกันเองนะ ฉันไม่ใช่แฟนนายนะเว้ยจงฮยอนชักสีหน้าอีกครั้ง

^^ พี่นี้ตลกดีนะครับ

โอ๊ะ!!! เมื่อกี้นายยิ้มหรือเปล่าตาคมเบิกโพล่งเมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าของแทมินเป็นครั้งแรก  แทมินเองเหมือนจะไม่รู้อะไรเลยกลับทำหน้าไม่เข้าใจกับคำพูดของจงฮยอนแล้วหันไปมองรอบๆ ร้านแทน

ชิส์ ยิ้มบ่อยๆซิ เวลานายยิ้มน่ารักกว่านายทำหน้าบึ้งๆ ไร้อารมณ์แบบนั้นอีกนะ เป็นเด็กมีปัญหาหรือไง ทำไมต้องทำหน้าบูดตลอดเวลาด้วยจงฮยอนเอ่ยเหมือนจะเป็นการตักเตือนแต่แทมินก็ไม่ได้สนใจเขาอีกเช่นเคย

เจ้าเด็กหัวรั้น

แต่ก็ยังดี มันทำให้ฉันรู้ว่านายก็ยังพอมีอีกด้านที่ยังไม่มีใครเห็น

 “เอาแบบนั้นแทมินชี้ไปที่ถ้วยไอศรีมของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งกินอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอ

ไอ้นี้ไม่ฟังฉันแล้วยังจะสั่งฉันอีกนะจงฮยอนส่ายหัวเบาๆ แต่ถึงจะพูดแบบนั้นจงฮยอนก็ลุกขึ้นไปสั่งให้อยู่ดี แล้วเขาก็กลับมาพร้อมไอติมบานานาถ้วยใหญ่ที่กินได้สองคน

มาแล้วๆ จะว่าไปก็น่ากินดีนะ ^^”จงฮยอนส่งยิ้มให้แทมินก่อนจะนั่งลงและยืนช้อนให้และทั้งคู่ก็เริ่มจัดการสิ่งที่วางตรงหน้าที่ละน้อย 

เมื่อก่อนฉันกับคีย์ก็ชอบรสนี้เหมือนกันนะ แต่เดี๋ยวนี้พวกเราหันมากินรสชาเขียวกันแทนเพราะว่ามันเบื่อของเก่าละจงฮยอนเริ่มกินไปพูดไป สายตาของเขาจับจ้องไปที่ไอศกรีมกับแทมินทุกครั้งที่เขาพูดคุย ต่างกับแทมินที่ไม่ยอมพูดหรือมองมาทางเขาเลยซักนิดสนใจอยู่แค่สิ่งเดียว ไอศกรีม….

 จงฮยอนเริ่มจะรู้อะไรบางอย่างในตัวของแทมินบางแล้วละดูเหมือนแทมินจะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยพูดคุยหรือสุงสิงกับใครซักเท่าไหร่ ไม่ซิ ไม่เลยดีกว่าเพราะขนาดที่มหาลัยเขาก็เห็นแค่ฮยอนอาเท่านั้นที่เป็นเพื่อนเล่นกับแทมิน น่าแปลกทั้งๆ ที่วัยน่าจะเป็นวัยที่สดใสมากกว่านี้แต่สำหรับแทมินกลับไม่ใช่เลย

จริงซิ นายเป็นน้องชายของรุ่นพี่จินกิใช่ไหมจงฮยอนถามแต่แทมินกลับไม่พูดอะไรเลย แทมินพยักหน้าแทนคำตอบแล้วรอให้จงฮยอนตักไอศกรีมก่อน พอจงฮยอนตักเข้าปากเขาก็เริ่มพูดอีกครั้ง

นายรู้จักเพื่อนของฉันที่ชื่อคีย์ด้วยใช่ไหม? คนที่ทำผมทรงแปลกๆ น่ะแทมินพยักหน้าอีกครั้ง

อ่า ฉันละเหนื่อยใจแทนพี่นายซะจริงๆ ที่ต้องรับมือกับรุ่นน้องที่คอยตามจีบ ฉันกำลังพูดถึงเพื่อนของนายด้วยนะ ฮยอนอาน่ะเขาก็ชอบพี่นายนี่ พี่นายรู้หรือเปล่า อ่า ช่างเถอะๆจงฮยอนเอยถามแต่ก็ได้เพียงสีหน้าธรรมดาของแทมินจึงบอกปัดไปแล้วตักไอศกรีมเข้าปากอีกครั้ง สายตาของจงฮยอนมองสำรวจออกไปเรื่อยที่นอกร้านก่อนจะเห็นบางอย่าง

กินไปก่อนนะเดี๋ยวฉันมาพูดจบก็รีบลุกขึ้น ไม่ทันที่แทมินจะตั้งแต่ตัวคนตัวโตก็วิ่งออกไปซะแล้ว

ผ่านไป 15 นาที แทมินก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ตอนนี้ไอศกรีมละลายหมดแล้วละ ร่างเล็กอย่างเขาจะกินมันหมดได้ยังไงถ้วยใหญ่ขนาดนี้ แทมินมองออกไปที่หน้าร้านก็ยังไม่เห็นรุ่นพี่คนนั้นซักที่เขาก็ได้แต่มอง สลับกับถ้วยไอศกรีม เวลามันก็ผ่านมานานแล้ว ถ้าให้เขานั่งแช่อยู่ตรงนี้มันก็คงไม่ใช่ แทมินลุกขึ้นก่อนจะเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์แล้วเดินออกจากหน้าร้านแต่ก็เพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น 

อะ!!” ตุ๊กตาสีม่วงหน้ากบที่ทุกคนทั่วโลกรู้จักดี มันคือทามามะที่กำลังยิ้มให้เขาอยู่

เอาไปซิ ฉันให้รอยยิ้มของจงฮยอนไม่ต่างอะไรกับเจ้ากบสีม่วงในตอนนี้เลย มันดูอบอุ่นแล้วก็ อะไรนะ ไม่รู้ซิ รู้สึกแปลกๆ กับคนๆ นี้อย่างบอกไม่ถูกเลยละ

ทั้งที่เพิ่งได้คุยกันครั้งแรก ชวนเที่ยวด้วยกันเพราะเห็นเป็นรุ่นน้องที่มหาลัย

เชื่อใจกันง่ายไปไหมนะ แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำคงเป็นสิ่งนี้ซินะ

 

ขอบคุณครับ

 

 

 

เจ้ากบทามามะกำลังส่งยิ้มให้ผมอยู่บนหัวเตียง ผมได้มันมาจากรุ่นพี่จงฮยอนที่อยู่มหาลัยเดียวกันแถมเป็นคนที่วิ่งชนผมจนควบคุมตัวเองได้จนผมต้องขาดเรียนไปหลายวัน แต่ก็ช่างเถอะผมถูกมองว่าเป็นคนสติไม่ดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วจะเก็บมันมาคิดก็เท่านั้น

แทมินพี่เข้าไปนะจินกิเคาะประตูหน้าห้องก่อนจะเปิดมันเข้ามาและยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ปิดประตู

บอกพี่ได้ไหมว่าวันนี้นายหายไปไหนมาพี่จินกิกำลังควบคุมน้ำเสียงไม่ให้โกรธผมอยู่ มันเป็นเพราะว่าผมหายออกจากบ้านตั้งแต่เช้ากว่าจะกลับมาก็เย็นมาก ผมรู้ว่าพี่เป็นห่วงผมแต่บางครั้งมันก็มากเกินไปจนผมรู้สึกว่ากำลังโดนขังอยู่ในห้องขังแคบๆ ที่มีแค่ ผม พี่จินกิ และฮยอนอา โลกที่มีแค่คนสามคนในสายตาของผม

ผมอยากอยู่คนเดียวผมเอยออกไปโดยไม่มองหน้าของพี่ชายซักนิด

หึดวงตาของจินกิแดงก่ำ เขาเองก็เหนื่อยที่จะต้องวิ่งตามแทมินที่ห่างไกลออกไปจากเขาทุกที ตลอดเวลา 3ปี ที่ผ่านมา แทมินคงจะรำคาญที่มีพี่ชายอย่างเขาอยู่ข้างๆ อย่างนั้นซินะ ทั้งที่พยายามทำทุกอย่างแต่แทมินกลับลอยออกไปออกไปจนเขาเองเริ่มมองไม่เห็นน้องชายที่เกิดตามกันมาคนนี้ซะแล้วละ

ฉันอยาก….

ได้น้องชายของฉันคืนพี่จินกิพูดโดยไม่สนใจว่าผมจะคิดยังไง คำพูดที่ดูห่างเหินคนไม่รู้จักแบบนี้พี่จินกิโกรธเขาแล้วซินะ

น้องชายของฉันไม่ใช่นาย หึผมหันมามองหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายตอนนี้ ริมฝีปากเหยียดยิ้มกับดวงตาที่เขาไม่เคยรู้จัก

….อย่าทำแบบนี้กับผมนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #176 Pmk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 00:06
    มินโฮบ้าา แกรทำอะไรคีย์ชั้น
    #176
    0
  2. #164 runwithyou SH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2556 / 20:18
    มินโฮ นิสัยไม่ดี
    #164
    0
  3. #146 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 19:19
    คีย์เรียนเก่งด้วยแหละ ได้เกียรตินิยมซะด้วย ฮิฮิ
    ฮยอนเธอแรงมากเลยนะ :( มินโฮใจร้ายยยย นั่นของสำคัญของคีย์นะ !!!
    #146
    0
  4. #136 เห็ดเป็ด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 21:13
    โฮใจร้ายจัง
    #136
    0
  5. #119 so daa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2555 / 19:50
    นิสัยอ่ะ นายชเว มินโฮ
    #119
    0
  6. #107 Pmk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 11:37
    มินโฮใจร้ายอะ ทำกะคีย์ได้ คีย์ร้องไห้แล้วนะ
    #107
    0
  7. #97 Just Just (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 16:07
    .กระโดดถีบกบ 

    &%^&*)&(%&*(* นั่นมันของสำคัญนะเฟ้ย -_- 
    #97
    0
  8. #78 Sung Yong Kyung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2554 / 15:06
    มิน bad boy อีกแล้ว
    #78
    0
  9. #71 sugar-snow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2554 / 19:45
    อ่าว....นิสัยอ่ะชเวโฮ
    ทำแบบนี้ได้ไงนะ....คีย์ต้องมาเสียนำตากะแกเนี่ย...

    แล้ว...แทม...เป็นอะไรมากมั้ยอ่ะ..เฮียดูห่วงจังเลย

    ติดตามค่ะๆๆๆ
    #71
    0
  10. #50 fah_ชยาอินี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2553 / 16:37
    เฮียชอบแทมเหรอ งง - -"
    #50
    0
  11. #34 +_+หญิงนุ้ย+_+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2553 / 14:21

    ตอนแรกนึกว่าโฮจะชอบคีย์

    แต่ไหงโฮทำร้ายคีย์อะ

    #34
    0
  12. #29 candy99 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2553 / 00:23
    โฮเลววว

    แรงไปมั้ย  หู้ชอบแทมรึป่าวว
    #29
    0
  13. #24 Lovely Hyunmin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2553 / 20:53
    โฮใจร้ายแหะ
    #24
    0
  14. #21 newengy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2553 / 22:19
    โฮทำไมทำกะออมม่าอย่างนี้อ่ะ

    ใจร้ายจังเลย สงสารออมม่าอ่ะ
    #21
    0
  15. #19 uาJLwรียวริคุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 16:36
    มินโฮใจร้ายจริง - -'

    มาอัพต่อไวๆนะค่ะไรเตอร์

    ไรเตอร์ สู้ๆค่ะ : )
    #19
    0
  16. #18 satanboyband (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2553 / 16:18
    เอามินคีย์น้าไรเตอร์ 
    มิโนร้ายอีกแล้ว คีย์ร้องไห้เลย
    #18
    0
  17. #16 ployliekey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2553 / 13:32
    ไรเตอร์ต้องคู่มินคีย์เท่านั้นนะไรเตอร์



    เฮียอนไม่เกี่ยวอ่ะ



    โฮแกไมร้ายอย่างนี้เนี้ย น่าจับมาตีก้น
    #16
    0
  18. #14 ๛ ก้o!lค่!กม ๛ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2553 / 11:01

    =[]= ไม่นะ ไม่อยากให้โฮคีย์
    แต่ไรเตอร์กะ โฮคีย์แหง๋ = =
    ฮ่าๆ
    รอแต่งต่อ ^^

    #14
    0
  19. #12 newengy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2553 / 01:53
    อ้าวคีย์ชอบเฮียหรอกหรอ แล้วคีย์จะรักกะโฮเมื่อไหร่นะ รอๆๆค่ะไรเตอร์
    #12
    0