[FIC] yaoi [Hyunmin x Minkey] Time 2 love

ตอนที่ 14 : TIME 2 LOVE :: P12**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

T I M E 2 L O V E

 

-12-

 

 

เสียงเพลงเชียร์ดังไปทั่วคณะไม่ได้ทำให้คิมจงฮยอนลดละในการกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทนามว่า คิมคิบอม ได้เลย ตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้เขาไม่สามารถติดต่อคีย์ได้ โทรไปที่บ้านเป็นร้อยสายก็ไม่มีคนรับ ทั่งที่ตั้งใจจะก่อกวนให้นอนไม่หลับแต่กลับกลายเป็นเขาเองดันนอนไม่หลับเองแถมยังกังวลแปลกๆ

นี่เขาห่วงเพื่อนเกินไปหรือเปล่า?...

แต่กับรุ่นพี่จินกิเขาไม่เคยห่วงเลยถ้าคีย์จะทำอะไร แต่กับมินโฮเขาเกลียดขี้หน้ามัน

“ไอ้จงฮยอน ตามึงแล้ว” เสียงมินฮยอกเพื่อนร่วมคณะตะโกนเสียงผ่านโทรโข่ง แต่มีหรือจงฮยอนที่นั่งอยู่ด้านหลังจะสนใจเขายังคงตั้งใจกดโทรศัพท์ต่อไป

“ไอ้เตี้ย!! ได้เวลามึงแล้ว” มินฮยอกประธานคณะบริหารตรงเข้ามาพร้อมกับชุดมาสคอสโดโระโระไดโนเสาร์สีเขียวที่เขาตั้งใจปามันใส่จงฮยอนที่มัวแต่กดโทรศัพท์ไม่สนใจพวกเขาที่กำลังหาเงินเข้าชมรมเพื่องานประจำปีของมหาวิทยาลัยเลยซักนิด

“ไอ้เหี้ย กูเจ็บ” จงฮยอนลูบหัวปอยๆ เมื่อโดนเข้ากับหัวของมาสคอสโยนใส่เต็มรัก

“เออ เจ็บก็ดี รู้ไหมคนอื่นเขาเหนื่อยมึงนี้อะไร เล่นแต่โทรศัพท์”

“กูไม่ได้เล่นแต่กูโทรตามไอ้คีย์อยู่”

“ไม่ต้องตามมันแล้ว มึงไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลย!” มินฮยอกเอ่ยเสียงเด็ดขาด

“อี้ ชุดโคตรเน่า แล้วกบม่วงกูไปไหน?” จงฮยอนมองสภาพซากดึกดำบรรพสีเขียวๆ ดำๆ ในมือพร้อมกับหน้าตาที่รับไม่ได้สุดๆ ไม่รู้ว่าก่อนจะเอามาใส่ซักไปบ้างแล้วหรือยัง แหวกดูสภาพข้างในเชื้อราก็ขึ้นเป็นย่อมๆ เลย

“โน้น” มินฮยอกชี้ไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง กำลังลากเจ้ามาสคอสของจงฮยอนที่หมายตาเอาไว้แต่แรกเข้าไปในห้องน้ำใต้อาคาร

“เฮ้ย ของกู”

“อยากได้ก็ตามไปแต่ภายใน 5 นาทีนี้” มินฮยอกกำชับเสียงแน่น

ไม่ต้องรอฟังจนจบจงฮยอนก็วิ่งตรงไปยังห้องน้ำใต้ตึกทันที ซึ่งอิไรกำลังสวมชุดเจ้ากบม่วงของเขาอยู่

“เฮ้ย อิไรของกู!!” ร่างหนาตรงเข้าไปดึงหัวมาสคอสตัวโปรดออกทันทีแต่อิไรเพื่อนเจ้าปัญหากลับไม่ปล่อยมันให้กับเขา

“อู้อี้~

“ของกูๆ ถอดเดี๋ยวนี้นะเว้ย”จงฮยอนพยายามดึงชุดออกจากคนที่ตัวสูงกว่าแต่กลับไม่เป็นผล เขายอมไม่ได้เด็ดขาดเมื่อวานอุตส่าห์รีบวิ่งกลับมาที่ห้องของชมรมดนตรี เพื่อที่จะส่งมันซักเขาจะไม่ยอมให้ใครได้ใส่มันก่อนเขาแน่ๆ ที่สำคัญมันเป็นการ์ตูนเรื่องโปรดของเขาพลาดไม่ได้เด็ดขาด

“อู้อี้ อู้อี้!!

ผลัก

“ของกู” จงฮยอนยิ้มเยาะอย่างภูมิใจเมื่อเขาถีบอิไรลงไปนอนกองกับพื้นได้ เขารีบถอดชุดกบม่วงตัวโปรดออกจากเพื่อนเจ้าปัญหาในทันที

“สัด จุกเลย” อิไรโอญครวญเมื่อจงฮยอนถอดหัวมาสคอสออกได้

“ถอดออกมาให้กูตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง” จงฮยอนเอ่ยอย่างผู้ชนะ และโยนชุดไดโนเสาร์เน่าๆให้กับคนที่ยังคงลูบบั้นท้ายของตัวเองอยู่ “นี้ของมึง”

 

สองร่างบางก้าวเดินเข้ามาหน้าตึกบริหารที่กำลังจัดกิจกรรมในช่วงเช้าของวัน สาวร่างเพียวสวยกับหนุ่มน้อยหน้าหวานที่หน้าตาจะดูไม่เป็นมิตรกับคนรอบข้างซักเท่าไหร่ ฮยอนอาเดินแทรกเข้ามาภายในวงล้อมดูกิจกรรมที่กำลังชวนเพ้อฝันโดยทิ้งให้เพื่อนอีกคนรออยู่ด้านนอกก่อนจะวิ่งออกมาหาด้วยหน้าตาตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

“แทมินดูรุ่นพี่มินฮยอกซิหล่อมากเลยเนอะ” ฮยอนอาจับแขนของเพื่อนมากอดแน่นทำอย่างกับเป็นแขนของรุ่นพี่ตรงหน้าที่กำลังร้องเพลงบ้าๆ บอๆ ที่เขาไม่เข้าใจพร้อมกับมีมาสคอสสองตัวที่เต้นไปด้วยถือกล่องรับบริจาคไปด้วย

“ขอบคุณสำหรับเงินสมทบทุนครับ พวกเราชมรมดนตรีจะแสดงผลงานออกมาให้ดียิ่งขึ้นนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ” เสียงของมินฮยอกป่าวประกาศเกี่ยวกับการแสดงของชมรมที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 2  อาทิตย์ข้างหน้า โชคดีที่เขาขออาจารย์มาจัดชมรมที่ใต้คณะบริหารได้เพราะเด็กคณะนี้ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเดินไปคณะอื่น ยกเว้นก็แต่คีย์กับจงฮยอนนี้แหละที่ไปสนิทกับรุ่นพี่ในชมรมดนตรีก็เลยโดนดึงให้มาอยู่ในชมรมนี้ด้วยกัน

“พี่มินฮยอกยังเสียงดีเหมือนเดิมเลยเนอะแทมิน” ฮยอนอาม้วนอายอยู่ข้างๆ “โอ๊ะ เพราะพี่มินฮยอกเลยนะเนี่ย” ร่างบางเอ่ยขึ้นเมื่อมาสคอสสีม่วงเดินมาที่เธอ มือบางหยิบไม่พ้นแบงค์ใหญ่ออกมาใส่เข้าใปในกล่องรับบริจาคสองสามใบเพื่อเป็นการสมทบทุนอีกแรงแต่จริงๆ แล้วก็แอบเอาหน้ากะให้พี่มินฮยอกที่ยืนอยู่ข้างๆ สนใจเธอต่างหาก

ฮยอนอาชอบคนหล่อๆ >//<

“ขอบคุณนะครับน้องคนสวย” ใบหน้าหล่อเข้มยิ้มละลายใจให้ฮยอนอาจนตาค้าง เล่นเอาสาวๆที่ยืนล้อมอยู่อิจฉาไปตามๆกัน โอ๊ยโดนแอทแทคเต็มๆ พี่จินกิยังไม่เคยทำแบบนี้ใส่เลยนะ >//<

บ้าผู้ชายจงฮยอนคิดในใจ  เขามองหญิงสาวตรงหน้าโดยที่ฮยอนอาไม่รู้ว่าคู่อริกำลังแอบด่าเธออยู่ในใจผ่านเจ้ากบม่วงตรงหน้า เขานึกอยากจะดีดหน้าผากเธอซะเหลือเกินเวลาอยู่กับผู้ชายทำไมถึงชอบทำตัวกระดี๊กระด๊าจังสงสัยจริงๆ ว่ารุ่นพี่จินกิทนได้ยังไงที่ให้ยัยนี้เป็นเพื่อนกับน้องของตัวเอง ท่าทางดูไม่นาจะคบกันได้ อีกคนนิ่งจนเหมือนน้ำแข็งเหมือนไม่มีความรู้สึกส่วนอีกคนก็ออกนอกหน้านอกตาจนแทบอยากจะเอาไปทิ้งข้างถังขยะ

ร่างสูงชั่งใจกับคนตรงหน้าก่อนที่จะหันมาสนใจแทมินที่ยืนอยู่ข้างๆแทน รอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยมีหัวมาสคอสปิดไว้ไม่มีใครเห็น เขาโบกมือไปมาพยายามที่จะทำให้อีกคนแท็กมือกลับแต่ดูเหมือนแทมินจะไม่เข้าใจเอาซะเลย

(‘ ‘-?)

จงฮยอนโบกมือไปมาอีกครั้งตรงหน้าร่างบางก่อนที่จะทำท่าตลกให้แทมินรู้ว่าเป็นเขา

(‘ ‘-?)

สรุปแล้วมันเข้าใจที่เขาสื่อหรือไหมวะเนี่ย

“ทามามะ ทางนี้ๆ” เสียงของผู้หญิงอีกฝั่งเรียกเขาให้เดินเข้าไปหา จงฮยอนนึกหมั่นไส้รุ่นน้องคนนี้ซะเหลือเกินที่จำเขาไม่ได้ มือหนาเลยขยีหัวร่างบางอย่างอดไม่ได้แล้วเดินไปยังกลุ่มของผู้หญิงที่เรียกเขา

“เพราะน้องฮยอนอาคนสวยให้เงินบริจาคกับชมรมเราเยอะนะครับ ผมขอมอบเพลงนี้เป็นการขอบคุณที่สนับสนุนพวกเราจากชมรมดนตรีครับ”

มินฮยอกเอ่ยก่อนจะหันไปส่งซิกให้กับสมาชิกในวงพร้อมกับเพลงเริ่มบรรเลงขึ้น สาวน้อยร่างบางที่ถูกรุ่นพี่สุดหล่อของชมรมดนตรีพวงด้วยเดือนคณะบริหารมอบเพลงขอบคุณให้ก็ม้วนตัวอายใหญ่ ตอนนี้ขอมโนภาพว่าเป็นสาวน้อยน่ารักกำลังถูกรุ่นพี่สุดหล่อของมหาลัยร้องเพลงนี้เพื่อเธอคนเดียวเท่านั้นก็พอ ฮยอนอาม้วนอายจนหน้าแดงไม่รู้ตอนนี้คิดไกลไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่เธอก็ยังฟังบทเพลงนั้นไม่รู้เบื่อ นั้นมันเป็นเพราะอามรณ์ชื่นชมรุ่นพี่คนนี้ซะมากกว่า

 จงฮยอนยืนดูฮยอนอากำลังม้วนอายกับบทเพลงของมินฮยอกอยู่นั้นถึงกับกุมขมับ แรงรักของผู้หญิงนี้มันเกินจะต้านทานไหวจริงๆซินะ แถมยังเอาแน่เอานอนไม่ได้ซะด้วย

ร่างหนาเดินไปด้านหลังของทั่งคู่โดยสิ่งที่เขาทำนั้นเพียงฉุดให้อีกคนหนึ่งวิ่งออกมาจากวงล้อมของคนที่เริ่มเยอะขึ้นเพราะมาดูการแสดงของเดือนคณะออกมา

(‘ ‘-?)” สีหน้าเดิมๆ ของแทมินก็ถูกส่งมาให้อีกครั้งเช่นกัน แต่ต่างออกไปตรงที่แทมินเริ่มหันซ้ายหันขวาสายตาดูระแวงขึ้นเพราะการกระทำของตุ๊กตาตรงหน้า

“อู้อี้ อู้อี้” ร่างหนาที่อยู่ด้านในตัวมาสคอสพยายามอธิบายและจับมือของแทมินไว้แน่น ผิดกับแทมินที่พยายามดึงตัวเองออกจากการเกาะกุมนั้น มือหนาภายใต้ชุดมาสคอสจับหน้าของร่างบางให้หันมามองตัวเองก่อนจะปล่อยมันยกขึ้นสูงเหมือนตำรวจจับผู้ร้ายได้ ถอยออกห่างไปนิดเพราะจงฮยอนลืมไปว่าแทมินไม่ถูกกับคนแปลกหน้า โชคดีที่ไม่มีอาการอะไรออกมาเพราะคงไม่รู้ว่าใครที่อยู่ด้านใน

เฮ้อ~

มือหนาถอดส่วนหัวออกก่อนจะสบัดผมไล่เหงื่อที่ซึมตามไรผมไปสองสามที มองคนตรงหน้าที่ยืนจ้องเขาอยู่พร้อมกับส่งยิ้มตาหยีไปให้

“อา~”เสียงของแทมินตอบรับทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ด้านในนั้นเป็นใคร แต่สีหน้ากลับบ่งบอกว่าไม่ประหลาดใจเลยซักนิด หน้าตายตลอด

“กว่าจะรู้นะว่าเป็นฉัน” จงฮยอนยู่หน้าลงอย่างน้อยใจเมื่อร่างบางจำไม่ได้ว่าเป็นเขา

แทมินนิ่งไปครู่นึงก่อนมือน้อยของเขาจะยกขึ้นตบบ่าไปสองสามทีเป็นการปลอบใจแต่ก็ถูกมือสีม่วงนุ่มนิ่มผลักออกซะก่อน พร้อมที่มือหนายกขึ้นมาดึงแก้มร่างบางเป็นการลงโทษด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ฮื้อ~”เสียงครางในลำคอทำให้จงฮยอนเผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจพร้อมกับละมือออกจากแก้มแดงๆทฝีมือเขาออก

“ฉันน่ารักไหม?” จงฮยอนชี้ไปที่ตัวเอง สวมหัวมาสคอสอีกครั้งและเริ่มเต้นไม่เป็นท่าให้แทมินดู

ร่างบางพยักหน้าออกมา รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นส่งไปให้จงฮยอนอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นอย่างนั้นเจ้าทามามะก็เต้นดุกดิกไปรอบๆ แทมินพร้อมกับดึงคนตัวเล็กให้เต้นไปกับเขาด้วย เสียงเพลงที่ดังมาจากที่พวกเขารับบริจาคเงินและมันก็ดังพอให้สองคนเต้นคลอไปกับเพลงได้อย่างสนุกสนานแต่ดูเหมือนจะเป็นจงฮยอนมากกว่าที่เต้นไม่หยุดอยู่คนเดียว

รอยยิ้มหวานเผยออกมาไม่หยุดกับการกระทำของเจ้ากบทามามะตรงหน้าแทมินกำลังยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มที่สามารถทำเอาคนเดินผ่านไปมาเห็นแล้วยิ้มตามไปด้วย

รอยยิ้มที่สดใสของแทมิน

 

“โอ๊ะ แทมิน มาทำอะไรตรงนี้คนเดียว แล้วนี้….?” คีย์ที่เพิ่งเดินขึ้นคณะมาหลังจากโดนมินฮยอกด่าไปซะยกใหญ่เพราะเขาดันลืมไปว่าวันนี้มีนัดให้มาช่วยกันหาเงินเข้าชมรมเพื่อเป็นค่าจัดกิจกรรมในอาทิตย์หน้า

“ไอ้ทามามะพิลึกนี้มันอะไร?” คีย์มองเจ้าทามามะที่ยืนอยู่ข้างๆ กับแทมิน จากตอนแรกมันเต้นท่าพิลึกไม่ได้สนใจเขาแต่เมื่อหันหน้ามาเจอคนมาใหม่ก็ยกมือชี้หน้าจนคีย์นึกโมโหที่สัตว์ประหลาดสีม่วงมาชี้หน้าเขาแบบนั้น

“เอามือลงนะเว้ย กบนี้ไม่มีมารยาทเลย” คีย์ปัดมือกบม่วงลงทันที เขารู้จักนะกบนี้มันดังไปทั่วโลกนั้นแหละเรื่องเคโรโระกบปัญญาอ่อนพจญภัยน่ะ เพราะจงฮยอนมันชอบดูการ์ตูนแนวติ่งต๊องปัญญาอ่อนแถมยังพยายามยัดเหยียดให้เขาไปดูเป็นเพื่อนเวลามีเป็นเดอะมูฟฟี่เข้าโรงหนัง ซึ่งนั้นมันทำให้เขาแทบอยากจะวิ่งหนีออกจากโรงหนังให้ได้เพราะมันมีแต่เด็กอนุบาลทั่งนั้นที่ไปดู

โดยที่ไม่ทันตั้งตัวเจ้ากบม่วงก็ตรงเข้าไปล็อคคอเพื่อนอย่างคิมคิบอม มาให้เจอต่อหน้าแบบนี้ก็ดีจะได้ไม่เปลืองแรงตามหา วันนี้ต้องมีคนตายไปข้างหนึ่งละ

“เฮ้ย ไอ้กบบ้าทำอะไรของนายวะ โอ๊ย แค่ก แค่ก”

“ปล่อยนะเว้ย แค่ก ปล่อย แค่ก แค่ก”คีย์ร้องโว๊ยวายขึ้นเมื่ออยู่ๆ มาสคอสก็ตรงเข้ามาล็อคคอเขาไว้ มือบางพยายามดึงแขนที่รัดรอบคอตัวเองออกแต่ก็ไม่เป็นผล

“เฮ้ย ปล่อยนะเว้ยไอ้สัตว์ประหลาด” เสียงของคนมาใหม่อีกคนดังขึ้น นายแบบสุดฮอตของเกาหลี ชเวมินโฮวิ่งตรงเข้ามากระชากจงฮยอนและคีย์ออกจากกัน มินโฮก้มมองหน้าคนร่างบางในอ้อมกอดสีหน้าแดงจากการขาดอากาศหายใจพร้อมกับไอออกมาเพราะกลืนน้ำลายผิดจังหวะ

“ทำอะไรของแกวะ” ร่างสูงโกรธจัดเมื่อเห็นว่าคีย์น้ำตาเล็ดออกมาแถมยังเกาะแขนเขาไว้แน่น นี้มันกะจะเอาถึงตายเลยใช่ไหม

จงฮยอนลุกขึ้นชี้ไปที่พวกเขาทั่งสองคน คนเริ่มมามุงดูกันเป็นวงกว้างว่าเกิดอะไรขึ้นแต่มีเหรอที่เขาจะสนใจ ดีซะอีกมาพร้อมกันแบบนี้ก็ดีเขาจะได้จัดการที่เดียวไปเลย

“จ..จงฮยอน”

“นาย!!

เมื่อมาสคอสถอดหัวออกมาคีย์และมินโฮตางมองมาทางคนที่เพิ่งจะเปิดเผยให้เห็นใบหน้าคมที่ซ้อนอยู่ภายใน หนีไม่ทันแล้ว

 

T I M E 2 L O V E

 

“ฉันจะไปคุยกับพี่ซูยอนเอง” จงอยอนตบโต๊ะเสียงดังทันที่เมื่อได้ฟังเรื่องราวที่คีย์เล่ามาทั่งหมด

“หึ” มินโฮหัวเราะในลำคอก่อนจะหันหน้าไปอีกด้าน จงฮยอนเห็นอย่างนั้นก็ฉุดนึกอะไรขึ้นมาได้ คีย์นั่งอยู่ข้างมินโฮท่าทางสบายๆ กับการแสดงความเป็นเจ้าของเต็มทีโดยมือหนาข้างหนึ่งพาดไว้ด้านหลังเก้าอี้ที่คีย์นั่ง ขัดหูขัดตา

“มานั่งตรงนี้” จงฮยอนออกแรงดึงให้เพื่อนสนิทมานั่งที่ข้างๆ ตัวเอง

“ไม่มีทางที่พี่ซูยอนจะทำตามคำพูดของนายแน่นอน” มินโฮเอ่ยโดยไม่ได้สนใจการกระทำของจงฮยอน เขายังมีเวลาอีกเยอะที่จะอยู่ข้างๆ กับคนตัวเล็กนั้น 

“อะไรที่ทำให้นายมั่นใจนัก”

“ไม่ลองไปถามคุณชเว S กรุ๊ป ดูละ นายอาจจะได้คำตอบก็ได้นะ”

“หมายความว่าไง” จงฮยอนไม่เข้าใจในสิ่งที่มินโฮพูด

“พอเถอะจงฮยอน ฉันไม่เป็นไร ฉันดูแลตัวเองได้ นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า” คีย์ดึงแขนเพื่อนที่ยังไม่ถอดชุดกบม่วงออกให้นั่งลงเพราะมันคงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่แล้ว

“พ่อฉันน่าจะตอบคำถามของนายได้นะ” ถึงจะไม่ชอบเอาชื่อครอบครัวมาอ้าง แต่วันนี้ของเว้นไว้เรื่องหนึ่งแล้วกันเขาเองก็หมั่นไส้เพื่อนของคนตัวเล็กมานานพอสมควรเรียกกว่าเกลียดขี้หน้ากันตั้งแต่วันแรกเลยก็ว่าได้นั้นแหละ ยืมมาข่มซักวันแล้วกันนะคุณชเว

“ว่าไงนะ!!” จงฮยอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยซักนิดหรือว่าเขาได้ยินผิดไป?

S กรุ๊ปเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทฉัน แล้วคุณชเวก็เป็นพ่อของมินโฮ” คีย์เอ่ย

ให้ตายซิผับผ่าอะไรมันจะรวยและมีอิทธิพลขนาดนั้น เท่าที่เขารู้มามินโฮก็เป็นนายแบบอันดับต้นๆของเกาหลี ประวัติครอบครัวที่เคยได้ยินพ่อแม่ก็เป็นแค่นักธุรกิจธรรมดา ซึ่งก็เข้าใจโดยง่ายว่าคงทำงานเป็นลูกจ้างบริษัทและอาจจะมีหน้าตาพอสมควรแต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นลูกไฮโซแถมยังเป็นนายทุนที่ติด 1 ใน 3 ของมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในเกาหลีใต้ซะด้วย

“เข้าใจแล้วใช่ไหม” เสียงเดาะปากและยิ้มๆ ส่งมาให้จงฮยอนในร่างกบก่อนที่มินโฮจะเดินออกไปอย่างผู้ชนะ อยากจะต่อยมันซักหมัดจริง เขาคิดในใจ

 

 

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายของวัน จงฮยอนกับคีย์ยังคงนั่งเรียนชดเชยคาบของอาจารย์ที่ยกมาสอนแทนในช่วงบ่าย ต่างคนต่างจดแลกเชอร์ไม่พูดไม่จาจนกระทั่งหมดชั่วโมงเรียน จงฮยอนเก็บของใส่กระเป๋าเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่รอคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน คีย์ที่ทนสภาพอึดอัดไม่ไหวและไม่มีความอดทนมากพอที่จะรับสภาพการกดดันของเพื่อนตัวเองได้นานจึงรีบลุกขึ้นตามไปทันที

เขาอธิบายไปหมดแล้ว แล้วยังจะโกรธอะไรเขาอีก แค่ตอนนี้ที่เป็นอยู่มันก็เหนื่อยมากพอแล้วเขาไม่อยากให้อะไรมันแย่ไปมากกว่านี้นะ

“จงฮยอนนายโกรธฉันเหรอ?” ทันทีที่เข้าประชิดตัวได้มือบางดึงคนที่เดินหนีให้หันมาหากันก่อนจะเอ่ยคำถาม

“เป็นอะไรก็พูดมาเลย ฉันอึดอัดนะเว้ย” คีย์ฟึดฟัดขึ้นมาเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมพูดออกมาซักที

ร่างหนาชั่งใจก่อนจะหันมามองเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้า อาการบ่งบอกถึงระยะเหวี่ยงขั้นแรกเขารู้ว่าคีย์ไม่ชอบอะไรที่มันอึดอัดและเป็นอะไรกันก็ต้องพูดกันตรงๆ ซึ่งนั้นมันเป็นข้อดีของเราทั่งคู่ ใช่ว่าเขาจะชอบที่เราทั่งสองคนเป็นแบบนี้เขาก็อึดอัด เขาแค่เป็นห่วงเพื่อนที่ดันไปรับงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวโดยที่ไม่ปรึกษาเขาซักคำ แถมไอ้นายแบบนั้นกีรู้ๆ อยู่ว่ามันคิดอะไร

“ฉันแค่เป็นห่วง ฉันไม่อยากให้นายไปอยู่กับไอ้หน้าหม้อนั้น นายก็รู้ว่ามันคิดอะไร”

“จงฮยอนนายฟังฉันนะ ฉันไม่ได้เต็มใจทำงานนี้ พี่ซูยอนแค่ขอให้ฉันช่วยดูแลมินโฮ โดยที่ในสัญญามินโฮจะไม่ทำตัวเป็นข่าวและเขาจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งพี่ซูยอนเองก็เห็นด้วยเพราะถ้าให้คนอื่นดูแลมินโฮเขาก็คงเป็นเหมือนเดิมนายก็รู้ว่าบริษัทฉันมันไม่ได้ใหญ่ขนาดที่จะดูแลศิลปินที่เรื่องมากอย่างมินโฮได้ดีนัก แล้วที่สำคัญถ้างานพวกนี้ผ่านไปได้ด้วยดี S กรุ๊ปก็จะมาลงทุนเยอะขึ้นไปด้วย”

“คนทำงานดีกว่ามึงมีเยอะแยะ ทำไมเขาไม่เอาคนมีประสบการณ์ไปทำ บริษัทนายคนก็มีคุณภาพเยอะไปทำไมเขาต้องเจาะจงว่าเป็นนาย”

“นายก็รู้ว่าเพราะอะไร….เฮ้อ อีกอย่างฉันก็รู้ว่า S กรุ๊ปใครๆก็อยากร่วมงานด้วยแล้วบริษัทฉันก็บริษัทเล็กๆ ที่เขาให้โอกาสมาถ้า ฉันไม่ทำเขาก็ไม่เอา”

…..

“นายเข้าใจไหม” คีย์พยายามอธิบายเหตุผลที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ ถ้าเขาปฏิเสธไปแล้วให้คนอื่นทำงานแทน มินโฮคงไม่ยอมทำตามสัญญาของบริษัทคงจะกลับไปทำตัวให้เป็นข่าวจนบริษัทปวดหัวเหมือนบริษัทเก่า และคนที่โดนเล่นงานก็คงเป็นเขาที่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้

บริษัทเขาเพิ่งจะเปิดเป็น  Modeling ได้ไม่นาน ในบริษัทก็มีศิลปินอยู่ไม่มาก ไหนจะส่วนของการผลิตโฆษณาที่เป็นงานหลักอีกพี่ซูยอนคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่แล้ว เขาที่เป็นน้องไม่อยากจะให้พี่ทำงานแบกภาระคนเดียวอีก คนในบริษัทไม่ใช้น้อยๆ ผู้หญิงคนเดียวดูแลงานจนลืมนึกถึงสุขภาพของตัวเองนั้นเขาไม่อยากให้พี่เขาเป็นแบบนั้น ทุกวันนี้เห็นพี่ตัวเองต้องมานอนหลับอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่นบ่อยๆ ก็แย่แล้ว แบบนั้นไม่เอาด้วยหรอกช่วยได้ก็ต้องช่วยกัน ก็เหลือกันอยู่แค่สองคน

“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอวะ” จงฮยอนมองหน้าเพื่อนอย่างอดห่วงไม่ได้ รู้ว่าดูแลตัวเองได้แต่การไปอยู่ด้วยกันแบบนั้นมันเหมือนกับเอาลูกหมาไว้ในถ้ำเสือรอเวลาขย้ำ คีย์เองไม่ได้อ่อนต่อโลกเขารู้แต่จะสู้มินโฮไหวได้ยังไงหมอนั้นประสบการณ์โชกโชนยิ่งกว่าอะไรข่าวก็มีให้เห็นๆกันอยู่ “ให้คนอื่นทำไม่ได้จริงๆใช่ไหม”

ร่างบางส่ายหัวไปมามองหน้าเพื่อนตัวเองนิ่ง “ลองแล้วมินโฮไม่ยอม” เอาจริงๆเพราะพี่ชายของเขาต่างหากที่ดันไปเสนอชื่อเขากลางบทสนทนาแล้วเจ้าตัวก็ดันเห้นดีเห็นงามด้วย เขาเองที่ทนเห็นสายตาอ้อนวอนของพี่สาวไม่ไหวจึงก้มหน้ารับงานนี้

“ตัวปัญหาก็คือไอ้โย่งนั้นซินะ” คีย์พยักหน้าตอบกลับไป จงฮยอนมองสีหน้าของเพื่อนหม่นลงได้แต่หัวเราะในลำคอเมื่อดันไปนึกถึงหน้าไอ้มินโฮนั้นเมื่อตอนเช้า มินโฮมันกะเอาให้ได้เลยใช่ไหม

“แล้ววันนี้ไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่มี มินโฮไม่มีงานจนถึงอาทิตย์หน้า พี่ซูยอนบอกว่าจะให้เวลาเรียนเยอะว่าทำงานเพราะใกล้จะจบกันแล้วแกไม่อยากให้หักโหมกัน”

“งั้นฉันก็ต้องเห็นหน้าไอ้นั้นบ่อยขึ้นด้วยใช่ไหม”

“เออน่า…. นายก็เมินไปซิ ไม่ต้องไปสนใจเหมือนที่นายทำกับเด็กตัวเองอะ ฮ่าๆ”

พูดจบก็หัวเราะปากกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงคริสตัล จงฮยอนเวลาไม่เอาใครมันก็ทำเหมือนเป็นธาตุอากาศโชคดีที่ช่วงนี้นางฮอตกระดิกตัวไปไหนไม่ได้มีงานเข้ามาทุกวันปานนี้ก็ยังคงถ่ายแบบไม่เสร็จหรือไม่ก็คงนอนจมที่นอนไปแล้ว ส่วนมินโฮรายนั้นคงหลีกหนีกันไม่ได้เพราะทำงานด้วยกันแล้วเขามีฐานะผู้จัดการจำเป็นก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลารู้ๆ กันอยู่แฟนคลับหมอนี้ขึ้นชื่อเรื่องฉุดกระชาก ล่าสุดนี้เขาก็ได้รอยข่วนมากน้าบริษัทหมาดๆ ผู้หญิงสมัยนี้แรงยิ่งหว่าอี้แร้งซะอีก เขาก็ต้องดูแลเป็นพิเศษ

“เออ ช่างเหอะเอาเป็นว่าเย็นนี้ว่างใช่ไหม? ไปหางานอาจารย์คังอินกันยังไม่ได้ทำเลยกำหนดส่งวันศุกร์หน้าแล้ว”

“เออวะ ไปดิๆ”

สรุปเสร็จศัพท์พวกเขาทั่งคู่ก็พากันตรงไปยังห้องสมุดของมหาลัยที่ห่างออกไปสองตึกโดยมีตึกวิทย์และตึกมนุษย์ขั้นกลางไว้ ซึ่งตึกแต่ละคณะจะสร้างล้อมสนามกีฬาของมหาลัย เพื่อง่ายต่อการทำกิจกรรมและตึกห้องสมุดจะอยู่ตรงกลางเพื่อง่ายต่อการเดินเข้ามาใช้ของเด็กที่นี้เช่นกัน

เนื่องจากอาทิตย์หน้าเป็นงานประจำปีที่จะสานสัมพันธ์ของสามมหาลัยดังของเกาหลีใต้ พื้นที่ในสนามกีฬาหรือสแตนเชียร์ก็ดูเล็กลงไปถนัดตาเพราะมีคนออกมาซ้อมใหญ่ก่อนถึงวันจริงแล้ว ร่วมไปถึงนักกีฬาเองที่ต้องมาวอร์มร่างกายของตัวเอง ส่วนคณะอื่นก็มาร่วมตัวกันทำกิจกรรมบนสแตนหรือไม่ก็เชียร์ลีดเดอร์ที่เต้นไปพร้อมกับเสียงเชียร์ด้านบน

 

งานประจำปีที่รอคอยกำลังจะมาถึงแล้ว คิมคิบอมจะมันส์สุดเหวี่ยงเลยคอยดูเถอะ >//<

 

“เออ ปีนี้มึงก็ร้องเพลงเหมือนเดิมปะ?” คีย์ถามขึ้นในขณะที่เดินเข้ามาในห้องเก็บหนังสือพิมพ์ย้อนหลังของมหาลัย

จริงๆ งานในอาทิตย์หน้าพวกเขาทั่งคู่แทบจะไม่ได้มีส่วนร่วมกับคณะตัวเองเลยด้วยซ้ำ ซึ่งนั้นถือเป็นเรื่องดีเพราะเขาคงไม่อยากจะไปนั่งตากแดดบนสแตนให้ผิวไหม้เล่นแน่ๆ แต่จงฮยอนเป็นนักร้องนำของวงดนตรีมหาลัยแล้วเขาทั่งคู่ก็อยู่ชมรมดนตรีซึ่งงานนี้มันขาดไม่ได้อยู่แล้วที่จะมีเสียงเพลงใช่ไหมละ มันจึงเป็นข้ออ้างในการไม่เข้าประชุมของคณะเพื่อทำกิจกรรมในชมรมแทน

ซึ่งเขาเองก็คงหนีไม่พ้นทำหน้าที่สต๊าฟเตรียมงานบนเวทีเหมือนปีผ่านๆ มาเท่านั้น แถมยังมีฟรีทามที่เขาจะได้ไปมันส์หน้าเวทีช่วงที่เด็กอีกสองมหาลัยขึ้นเล่นด้วยนั้นคือสิ่งที่เขาต้องการเลยละ โดยเฉพาะ จียงของ ม. YG เขานี้แทบคลั่งชอบวงนี้มากกกกกกก เติม ก.ไก่ ไปล้านตัวเลยเอ้า >//<

“อือ”

“แล้วปีนี้ร้องเพลงอะไร”

“ยังไม่แน่ใจ เลือกอยู่ ไม่รู้ว่ามินฮยอกมันจะเอาไง”

“เหรอ…. อืมมมม แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่โหวตให้นายนะ ฉันจะโหวตให้บิ๊กแบงแห่ง ม. YG ฮ่าๆ”

“ก็เห็นบ้าผู้ชายแบบนี้ทุกปี ไม่หวังกับนายหรอก ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะที่ดังกว่าร้องขึ้นทำเอาคีย์เบ้หน้าไปทางอื่นกับคำจิกกัดของเพื่อนหน้าเป็ดเล่นเอาทีจุกไปถึงลำใส้ใหญ่

การแสดงบนเวทีปกติทุกปีจะมีโหวตให้กับวงดนตรีขวัญใจของแต่มหาลัยวิทยาลัย ซึ่งปีที่แล้วม.ของเขาเองได้ที่ 3 แพ้หลุดลุ่ยเลยก็ว่าได้ แต่เอาจริงๆมันก็ขึ้นอยู่กับสถานที่จัดด้วยปีที่แล้วจัดที่ม.JYP รางวัลชนะเลิศไม่ต้องพูดถึงเลย เจ้าภาพได้อยู่แล้ว เพราะมหาลัยไม่ได้บังคับให้เด็กร่วมงานตอนกลางคืนเข้าใจว่ากลางวันก็เหนื่อยกับกีฬาสีแล้วเด็กจากต่างมหาลัยก็คงกลับไปพักผ่อนกัน บางคนเหนื่อยก็กลับบ้านไปตั้งแต่ช่วงเย็นเลิกถ้าคนอยู่ใกล้ก็มางานซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติ

“ได้ข่าวว่าปีนี้จัดใหญ่กว่าทุกปีด้วยใช้ปะ แต่ว่าจัดแค่วันเดียว” จงฮยอนเพียงตอบรับเสียงในลำคอผิดกัยคีย์ที่ดูชอบจนออกนอกหน้า

“ฉันว่าเหนื่อยกว่าปีก่อนๆ ยิ่งจัดใหญ่งานก็ยิ่งเยอะ แม่งก็จัดกันเอาหน้าทั่งนั้น และที่สำคัญเหนื่อยมากโดยเฉพาะพวกเรา”

“หืม ทำไม?” คีย์ถามอย่างแปลกใจ แต่จงฮยอนแปลกใจกว่า เขาหันมามองหน้าเพื่อนตัวเองละจากการค้นหาหนังสือพิมพ์แล้วบอกคนตรงหน้า

“เอ้า นี่นายลืม….อ่อ ฉันลืมไปเมื่อวานนายไม่ได้เข้าประชุมชมรมตอนเย็น  พี่ชีวอนบอกว่าอาจารย์เรียกเด็กคณะดนตรีไปช่วยกันเตรียมงานทั่งวัน นี้ยังไม่ร่วมกับเด็กสาระนะ ไปช่วยทั่งวันแต่แบ่งเป็นสองกลุ่ม แต่นายพิเศษได้สองช่วงเลยเพราะพี่ชีวอนเอาเด็กในชมรมเข้าไปช่วยงานหลังเวทีเพราะอยากได้เด็กที่ทำงานด้วยบ่อยๆ เพราะคุยกันง่ายรู้เรื่องกว่า ส่วนเด็กคณะเขาก็เตรียมงานด้านนอก มันดีแค่ตรงที่ว่าพวกเรางานไม่ได้หนักเท่าไหร่แต่ก็ต้องอยู่ช่วยทั่งวัน”

“เดี๋ยวๆ แล้วทำไมฉันต้องสองช่วง”

“คืองี้ งานมันแบ่งเป็นสามช่วงใช้ไหม เช้า บ่าย ดึก เด็กคณะเค้าแบ่งกันเรียบร้อยแล้ว แต่ชมรมดนตรีอะต้องทำบ่ายดึกแต่รวมๆแล้วเราก็ทำทั่งวันนั้นแหละ กว่าจะเตรียมอุปกรณ์ ตั้งเวที  เซ็ทเครื่องดนตรี ไล่ตารางเวลาการแสดง ก็หมดช่วงเช้าไปแล้ว พี่ชีวอนก็นัดฉันมาตั้งแต่ 8 โมงเช้าเพราะกลัวทำงานไม่ทันเด็กชมรมเรามันก็น้อยอยู่ อีกอย่างอาจารย์เขาอยากดูว่าเด็กปี 4 ว่ามีประสิทธิภาพในการทำงานหรือเปล่า ยิ่งชมรมเราเป็นหน้าเป็นตาของมหาลัยอาจารย์แกก็อยากเก็บโปรไฟล์ไว้ เพราะเทอมหน้าพวกพี่เขาก็ฝึกงานกันแล้วอันนี้ก็แค่ทดลองงานไปก่อน และที่สำคัญสต๊าฟปีนี้มีแต่เด็กเราครับผม” พูดจบก็ยกมือขึ้นตบบ่าเพื่อนตัวดีไปสองสามทีพร้อมกับรอยยิ้มเยาะย้อยเพราะเป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าเด็กที่ขึ้นแสดงเสร็จเวลาที่เหลือก็คือปล่อยไปตามอัธยาศัยจะไปไหนก็ไปได้ แต่ถ้าสต๊าฟต้องดูงานจนกว่างานจะจบซึ่งถ้าเป็นปีก่อนๆ ก็จะมีเด็กของมหาลัยอื่นมาช่วยกันดูแลเรื่องนี้เอาง่ายๆ ก็ประสานงานกันช่วยกันดูแล แต่ไม่รู้ปีนี้มหาลัยตัวเองนึกคึกอะไรไม่เอาเด็กข้างนอกเลยซักคนเอาแต่เด็กตัวเองล้วนๆ งานมันก็เหนื่อยขึ้นมาเป็นสองเท่าตัว

“เหี้ย~

เหี้ยมาก เหี้ยมากๆ ทุกอย่างที่คิดไว้พังหมดในพริบตา รู้งี้ขอไปนั่งตากแดดบนสแตนเชียร์ยังดีซะกว่า เกิดเป็นคิมคิบอมอะไรมันจะเหนื่อยขนาดนี้ Y_Y

“ฮ่าๆ เอาเหอะๆ ยังไงฉันก็ช่วยนายอยู่แล้วไม่ต้องห่วง” มือหนาอดไม่ได้ที่จะพลักหัวเพื่อนเมื่อเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับ เขาก็กะว่าจะช่วยอยู่แล้วจะให้ไปเล่นสบายใจโดยไม่มีคู่ขาคนเดียวมันจะไปสนุกอะไรละ จริงไหม

“เออ แล้วนายได้งานยัง” คีย์พยักหน้าตอบแล้วถามขึ้น

“ได้แล้ว เอาสายการบินของสิงคโปร์” เมื่อตั้งสติคีย์หยิบหนังสือพิม์ขึ้นมาฉบับหนึ่งขึ้นมาชูให้เพื่อนดู จงฮยอนพยักหน้ารับจริงๆพวกเขาจะไปหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตก็ได้ แต่ติดตรงที่ว่าอาจารย์ย้ำให้มาหาในห้องสมุดแทนเพราะการหาในโลกออนไลน์อะไรมันก็ดูง่ายเกินไป อยากให้ลองมาใช้ห้องสมุดสืบค้นเหมือนคนสมัยก่อนที่เทคโนโลยียังไม่เข้าถึงง่ายขนาดนี้เผื่อว่าจะได้ใช้เวลาให้เป็นประโชนย์กับเขาบ้าง แต่อาจารย์หารู้ไม่ว่ามันเป็นช่วงส่งงานพร้อมกับงานประจำปีที่หาเวลาว่างยากที่สุดในชีวิต

“ก็ดีนะ ช่วงนี้การตลาดมันเขาถึงง่าย” พูดไปก็หันกลับมาสนใจกองหนังสือพิมพ์ด้านหลังของตัวเองอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องไหนส่วนใหญ่ก็มีแต่ข่าวการเมือง  เขาเองถึงแม้จะเรียนบริหารมาก็ใช้ว่าจะชอบอ่านข่าวพวกนี้ซักเท่าไหร่ส่วนใหญ่ก็ทะเลาะกัน คอรัปชั่นบลาๆ เห็นได้จากทุกประเทศนั้นแหละ

ตุ้บ

หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งตกลงข้างๆ เท้าของจงฮยอน ร่างหนาก้มลงเก็บก่อนที่จะปัดฝุ่นที่หนาจนจะเอาไปสร้างบ้านได้ ตาคมดูหน้าหนังสือพิมพ์ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน

“คีย์….

“ห๊ะ อะไร”

เมื่อขานตอบรับกลับไปแต่จงฮยอนกลับไม่ถามต่อแต่กลับยืนนิ่งมองหนังสือพิมพ์ในมือไม่วางตา ร่างบางจึงเดินเข้าไปหาข้างๆ มองหน้าเพื่อนที่ไม่ได้สนใจเขาเลยซักนิดสายตาเพ่งใปยังหนังสือพิมพ์ที่ถืออยู่ในมืออีกคน

“นี้มัน…!!!

“ใช่พี่เขาเหรอวะ”

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

192 ความคิดเห็น

  1. #156 ARMMOMII |♡ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 09:05
    คริสตัลน่ารำคาญจริงๆ =_____=
    มินโฮถึงรู้ว่าคีย์เป็นผู้ชายแต่ก็ยังรักอยู่สินะ น่ารักมากๆเลย
    #156
    0
  2. #128 mikie (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 19:54
    คริสตัลลลล ทำตัวน่ารำคาญมากกก



    อ่านไปรำคาญไป -____________-



    ส่วนคู่มินคีย์ คืบหน้าไปเยอะเลย น่ารัก! 555



    >___________<

    #128
    0