Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 46 : Disguise :'} Chatper 36 บทส่งท้าย (จบแล้วจ้าาา) ^________^ !!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 เม.ย. 55

 
36
THE END

 

            เช้าวันนี้ฉันสดชื่นมากๆ เลยล่ะ รู้มั้ยว่าฉันมีความสุขมากเลยเมื่อรู้ว่าเขาก็รักฉันส่วนฉันก็รักเขา >_< อิอิ วันนี้ฉันแต่งตัวสบายๆ ตามสไตล์ฉัน ตอนนี้ทุกคนกำลังคิดอยู่ใช่มั้ยว่าฉันอยู่ที่บ้านของใคร แต่ขอบอกเลยนะว่าฉันไม่ได้อยู่บ้านของตัวเองแล้วก็ไม่ได้อยู่ที่คอนโดซารัง เพราะว่าฉันยังอยู่ที่บ้านของเฮลเลนอยู่น่ะสิ ^_^

            ถ้าฉันยังคงอยู่ต่อไปเรื่อยๆ ฉันจะดูน่าเกียจมากใช่มั้ย แต่ไม่ใช่หรอกฉันกำลังจะไปอยู่แล้วนี่แหละ กระเป๋าก็เก็บเสร็จสรรพเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือแต่รอเวลาที่ซารังจะมารับฉัน >_<!!!

            นี่มันก็ใกล้จะถึงเวลาแล้วแหละ ฉันคิดว่าฉันควรจะย้ายกระเป๋าลงไปรอข้างล่างเลย

 

            ครืด... ครืด...

            ฉันลากกระเป๋ามาตามพื้นหลังจากที่ยกลงมาจากบันไดหลายขั้นอย่างกระหืดกระหอบ เฮ้อ... เหนื่อยโคตรๆ เลยอ่ะ ที่ฉันเหนื่อยอย่างนี้เพราะกระเป๋าใบยักษ์ที่เฮลเลนซื้อให้หรอกนะ

            โอ๋ะ! อาการของเฮลเลนในตอนนี้น่ะไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วล่ะ เขาหายดีเรียบร้อยแล้ว แล้วที่น่าตะลึงก็คือเขาไม่มีรอยแผลเป็นสักนิดเลย น่าแปลกชะมัดเลย หน้าของเขายังคงขาวเนียนอย่างเดิมเป๊ะๆ เลยด้วยนะ                                                -_-;;?                                                                                                                                                                                                                                      

                                          

            ติ้ด! ติ้ด!

            ฉันหลุดออกจากห่วงความคิดของตัวเองเพราะเสียงข้อความเข้า ฉันล่วงมือเข้ามาหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าชุดกระโปรงของตัวเอง ก่อนจะเปิดขึ้น เมื่อเปิดดูและรู้ว่าชื่อใครฉันก็ต้องยิ้มกว้างจนหุบไม่ลงเลยแหละ

            ซารังส่งมา J

            ติ้ด!

 

เฌอแตมป์! นี่ฉันจีนัสนะ เธอรีบมาที่โรงพบาบาลZYU เอกชนเร็วๆ เข้า รีบๆ นะ ซารังมันเข้าโรงพยาบาล!

-จีนัส-

 

            “!!!” ฉันทั้งสะดุ้งและแข็งทื่อไปทันทีเมื่ออ่านข้อความเสร็จ ว่ายังไงนะ ซารังเข้าโรงพยาบาลอย่างนั้นเหรอ!

            “เป็นอะไรไปหรอเฌอแตมป์?”

            ฮะ เฮลเลน!” ฉันเงยหน้ามองเฮลเลนอย่างขอความช่วยเหลือ จนพลอยทำให้เฮลเลนต้องทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที

            มีอะไรอย่างนั้นเหรอ!?”

            ซารัง...ซารังเข้าโรงพยาบาล

            หา!!!”

 

            ตอนนี้ฉันอยู่ในรถมินิคูเปอร์ของเฮลเลน ฉันแทบนั่งไม่ติดเบาะเลยล่ะ ฉันรู้สึกร้อนรนอยากจะไปถึงที่นั่นเร็วๆ จังเลย ฉันเป็นห่วงซารังจังเลย หมอนั่นเป็นอะไรทำไมถึงได้เข้าโรงพยาบาลอย่างนั้นอ่ะ T^T

            ชื่อโรงพยาบาลอะไรนะ

            “ZYU โรงพยาบาลเอกชนน่ะ เฮลเลนไปเร็วๆ หน่อยเถอะ ฉันอยากเจอซารังเร็วๆ

            ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ไอ้รังมันถึกจะตาย

            เร็วๆ เถอะน่า!” ฉันเร่งเฮลเลนอีกครั้ง ฉันรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แค่ฉันเห็นแววตาของเขาฉันก็รู้แล้วว่าเขากำลังเจ็บแปลบๆ แต่ก็ต้องฝืนพูดและยิ้มออกมา แต่ว่าตอนนี้ฉันคิดเป็นห่วงซารังเท่านั้น ฉันอยากจะไปถึงนั่นเร็วๆ จัง จีนัสไม่บอกรายละเอียดเกี่ยวกับซารังให้ฉันรู้เลยอ่ะ T^T

           

            และแล้วตอนนี้ฉันก็มาถึงโรงพยาบาลแล้ว ฉันรีบก้าวขายาวๆ เพื่อตรงไปยังเคาน์เตอร์ทันที เมื่อมาถึงฉันก็ถามพยาบาลที่เคาน์เตอร์แล้วก็รู้ว่าเขาอยู่ที่ห้อง A005 ฉันรีบก้าวขาฉับๆ ตรงไปที่ห้องตามที่พยาบาลบอกทันที

            ปัง!

            ฉันเปิดประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนั้น สิ่งที่ฉันเห็นคือเตียงว่างเปล่า ห้องนี้ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว และนั่นก็ทำให้ฉันต้องหยุดคิดอย่างใช้สติ

            ไม่มี

            เขาบอกว่าห้องนี้นี่นา ฉันเงยหน้าบอกเฮลเลนเสียงแผ่ว ถ้าจะบอกว่าพยาบาลบอกผิดก็ไม่ใช่นะเพราะก่อนเข้ามาฉันก็ดูป้ายชื่อที่แปะไว้หน้าประตูอยู่ด้วย แล้วทำไม...ถึงไม่มีซารัง ไม่มีใครเลยสักคนอ่ะ T^T

            “ลองโทร.หาจีนัสสิ

            ฉันไม่มีเบอร์เค้า อ๋อ! โทร.เบอร์ซารังแล้วกัน ฉันล่วงมือหยิบโทรศัพท์ออกมาก่อนจะไล่ชื่อลงมาจนเป็นชื่อซารังแล้วก็กดโทร.ออกทันที

            รอไม่ถึงสิบนาทีเท่านั้นปลายสายก็กดรับสายฉัน ฉันรีบกรอกเสียงลงไปทันที

            จีนัส นี่ซารังอยู่ห้องไหนกันแน่

            (เอ่อ...ตอนนี้พวกฉันพามันออกมาเดินเล่นข้างล่างน่ะ ตรงสนามหญ้าของโรงพยาบาล)

            แล้วซารังเป็นอะไร ทำไมนายถึงพาซารังลงไปอย่างนั้นล่ะ

            (เธอลงมาเองเถอะ แค่นี้นะ)

ตู้ด! ตู้ด!

            ฉันที่กำลังจะกรอกเสียงลงไปอีกครั้งแต่จีนัสกับตัดสายฉันทิ้งไปเฉยเลย อะไรเนี่ย! ทำไมหมอนี่เป็นอย่างนี้วะ -_-^

            “ว่าไง

            จีนัสพาซารังลงไปข้างล่าง เรารีบไปกันเถอะ ฉันบอกเฮลเลนก่อนจะเดินนำเขาไปทันทีเลย สนามหญ้าของโรงพยาบาลก็ต้องข้างหลังโรงพยาบาลใช่มั้ยล่ะ

           

            แฮ่กๆฉันหยุดยืนหอบด้วยความเหนื่อยดอยู่หน้าสนามหญ้าของโรงพยาบาล ในตอนแรกฉันเดินเร็วๆ นะแต่พอใบหน้าของเขาออกมาก็เลยทำให้ฉันต้องรีบวิ่งขึ้นมาทันที แล้วฉันก็อยู่ที่สนามหญ้าเรียบร้อยแล้ว ฉันมองไปรอบๆ สนามหญ้าที่ก็พบกับตันไม้เขียวชะอุ่ม หญ้าที่ปกคลุม แล้วไหนล่ะซารัง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย จีนัสกำลังเล่นตลกอะไรกับฉันอยู่ ซารังอยู่ที่ไหน!

            “เฌอแตมป์

            ฮึก!” ฉันปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างว่าง่าย ฉันรู้สึกเหนื่อยและเป็นห่วงซารัง จีนัสกำลังแกล้งฉันอย่างนั้นเหรอ ที่สนามหญ้านี้ไม่มีซารังอยู่เลย แล้วเขาอยู่ที่ไหนล่ะ!

            “ใจเย็นๆ ซารังมันคงอยู่แถวนี้แหละ

            ฉันเป็นห่วงเค้านะ ซารังอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เขาเป็นอะไรถึงได้เข้าโรงพยาบาลฉันก็ไม่รู้อ่ะ โฮ! TTOTT”          “ใจเย็นๆ เฌอแตมป์

            เฌอแตมป์!”

            ฉันสะดุ้งขึ้นก่อนจะหันไปมองตามต้นเสียงนั้น เมื่อหันไปฉันก็เจอกับเจ้าของผมสีทอง ฉันเจอซารังแล้ว ฮึก! ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันทีก่อนจะโผเข้ากอดเขาอย่างไม่อายสายตาของใครทั้งนั้น

            นายเป็นอะไร แล้วทำไมถึงไม่อยู่บนห้องล่ะ ฉันถามเขาพร้อมทั้งกระชับกอดให้แน่นขึ้น เป็นครั้งแรกที่ฉันเป็นฝ่ายกอดเขาก่อน

            เธอต่างหากทำไมถึงลงมาข้างล่าง เธอไม่สบายเลยได้เข้าโรงพยาบาลนี่       

            ฉันผละกอดออกจากซารังทันทีเมื่อเขาพูดออกมา ฉันเอียงหัวเล็กน้อยพร้อมทั้งเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความงงอย่างมาก

            นายต่างหากที่เข้าโรงพยาบาล

            เธอต่างหากล่ะ

            ก็จีนัสบอก ‘O’”

            จีนัสมันก็บอกฉันเหมือนกัน –O-”

            ...!”

            นี่เราโดนมันหลอกหรอ -_-^”

            คงจะเป็นอย่างนั้น -_-+” ฉันปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ เมื่อรู้ความจริง จีนัส! นายกล้าหลอกเรื่องอย่างนี้กับฉันอย่างนั้นเหรอ ไอ้คนบ้าแกอยู่ไหนน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะเว้ย >[]<!!!

            ฉันมองไปรอบๆ อีกครั้งเพื่อมองหาให้เจ้าของต้นเรื่องทั้งหมด

            ติ้ด!

            ฉันเปิดข้อความอ่านอีกครั้งเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนส่งมา

 

เซอร์ไพร์สป่ะ ^_^ มีความสุขกันมากๆ น้า~

-จีนัส-

 

            “มือถือฉันอยู่กับมัน ไม่น่าล่ะเมื่อวานมันถึงยืมโทรศัพท์ฉันไปเล่นแล้วไม่คืนให้เลย –O-“

            หมอนี่เจ้าเล่ห์ชะมัดเลยอ่ะ -__-^”

            ฉันตกใจหมดเลยรู้มั้ยเฌอแตมป์

            ฉันเองก็เหมือนกับนายนั่นแหละ >_<” ฉันเขินชะมัดเลยอ่ะ

            ตอนนี้มือของฉันถูกซารังคว้าไปกุมไว้ด้วยแหละ มือของเขาอุ่นจริงๆ แต่มันกลับไม่ทำให้ฉันใจเต้นปกติได้เลย มันยังคงเต้นแรงเพราะความเขิน

            จีนัสบอกให้เรามีความสุขใช่มั้ยครับ ^_^”

            ...

            เราก็ควรจะมีความสุขไม่ให้มันผิดหวังที่อุตส่าห์จัดฉากขึ้นมานะ

            ...

            เอ๋...ไอ้เฮลเลนมันมาทำไม –O-“

            ฉันหันไปมองเฮลเลนเมื่อซารังพูดชื่อของเขาขึ้น อ้า~ ฉันเกือบลืมไปเลยอ่ะว่าเฮลเลนอยู่ข้างล่างฉัน เขากำลังยิ้มให้ฉันอย่างยินดีด้วยแหละ นายเองก็อยากจะเห็นฉันมีความสุขใช่มั้ยล่ะเฮลเลน ฉันเองก็อยากจะเห็นนายมีความสุขเหมือนกันนะ ^_^

            “...

            ไอ้เฮลเลนเฌอแตมป์ไม่ได้รักแกหรอก แกกลับไปซะเถอะ!”

            ซา...!”

            ไปสิวะ คนเค้าจะสวีทกัน

            ฉันก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอแกกับเฌอแตมป์หรอกนะเว้ย แต่เพราะว่าเฌอแตมป์มากับฉันน่ะสิ ^^”

            แต่เฌอแตมป์รักฉันต่างหาก!”

            แล้วไงวะ

            แกก็กลับไปได้แล้ว ขอบใจด้วยเว้ยที่มาส่งถึงที่

            ไม่เป็นไรเพื่อน

            ...

            เฌอแตมป์ฉันไปก่อนนะ เลิกกันเมื่อไหร่กลับมาหาฉันได้นะ ^_^”

            ไอ้เวร!!!”

            ซารังระเบิดเสียงด่าเฮลเลนเต็มๆ เมื่อเขาพูดอย่างนั้นออกมา มันเหมือนกับว่าเขาแช่งเลยแฮะ -_-^

            “...

            เฌอแตมป์

            หือ... ฉันครางเสียงพร้อมทั้งเงยหน้ามองซารัง ไม่ทันที่ฉันจะมองหน้าเขาถึง 0.00 วิเลยด้วยซ้ำ เขาก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้หลอมๆ เขาลูบหัวของฉันอย่างเบามือก่อนจะพูดขึ้นที่ข้างหูของฉัน

            ฉันรักเธอนะ

            ...!”

            อย่าใจอ่อนไปหามันล่ะ

            ... ฉันอมยิ้มเล็กๆ เมื่อให้ว่าซารังกำลังหึงฉันอยู่ >_<!!!

            เธอรักฉันมั้ย ถ้ารักเรามาคบกันจริงๆ เถอะ

            ซารังถอนกอดออกจากฉัน ตอนนี้ฉันได้ที่ยืนมองหน้าเขานิ่ง ฉันรู้สึกว่าตัวเองเบาหวิว เหมือนกับอยู่ในความฝันเลยอ่ะ เขากำลังขอฉันคบเป็นแฟนจริงๆ

            ฉัน...

            คบกับผมนะครับ เฌอแตมป์ ^__^”

            ได้สิค่ะ ซารัง >_<!”

            พรึ่บ!

            สิ้นเสียงของฉันเท่านั้นแหละซารังก็โผเข้ากอดฉันอีกรอบ เขากอดแน่นมากๆ แน่นซะฉันแทบจะหายใจไม่ออกเชียวล่ะ แถมเขายังกระโดดไปมาอีกด้วยโดยที่ร่างของฉันอยู่ในอ้อมกอดแสนจะแน่นนั่นของเขา -_-^

            “ฉันรักเธอ รักเธอจริงๆ น้า~”

            ฉันรู้แล้วแหละน่า >_<!!!” นายจะพูดย้ำอะไรนักหนาวะเนี่ย คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับอีกแน่ๆ อ่ะ T_T

            “งั้นก็...ของขวัญครับที่รัก

            สิ้นเสียงของซารัง เขาก็จู่โจมฉันด้วยปากของเขาทันที เขาจูบฉันอย่างอ่อนนุ่มและทะนุถนอมมาก มือทั้งสองข้างของเขาประคองใบหน้าของฉันเอาไว้ ฉันปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ อย่างไม่ขัดขืนจูบของเขา การเป็นแฟนกันจริงๆ ในครั้งแรก ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองมีชีวิตชีวาขึ้นมากเลยล่ะ

แล้วก็ยังรู้สึกว่าฉันกำลังจะเริ่มต้นใหม่กับเขา เรื่องที่ผ่านมาให้เป็นความทรงจำที่ดีไว้... ส่วนเรื่องตอนนี้และเวลานี้มันคือเวลาที่ดีที่สุดแล้วสำหรับฉัน

            แฟนจริงๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ฉันคือแฟนตัวจริงของซารัง J.K.Kingpop J!

           

            .

            .

            .

            1 ชั่วโมง ผ่านไป...

            “ซารังนายไม่ได้ไปญี่ปุ่นแล้วหรอ ‘0’?”

            ญี่ปุ่นอะไร ฉันไม่เห็นรู้เลย

            ก็ไบโอบอกว่าพวกนายต้องไปซ้อมเพลงที่ญี่ปุ่นเพื่อเจาะตลาดที่นั่นอ่ะ ‘0’?”

            เธอคงโดนมันหลอกแล้วล่ะ ตอนนี้พวกฉันสามคนขอหยุดพักวงการเพลงไว้ก่อน เพราะคิดไว้ว่าอยากจะพักผ่อนสักปีสองปีแล้วค่อยมาเริ่มดังใหม่ เพราะงั้นฉันเลยพูดได้อย่างเต็มปากว่าเธอ...ถูกหลอก ^^“

            อะ...อะไรนะ T[ ]T!!!”

ยัยตัวยุ่งหัวช้า ฉันคงต้องจับตาดูเธอดีๆ ซะแล้วล่ะไม่งั้นคงโดนชายอื่นรวบตัวไปแน่ ^_^~”

ซ้ำเติมไม่พอยังมีหน้ามายีหัวฉันอีก -_-‘

แต่ที่แน่ๆ ฉันโดนเจ้าพวกนั้นมันหลอกมากี่ครั้งแล้วค่ะเนี่ยแถมยังได้ฉายาใหม่อีก TT_TT

            ผู้หญิงอย่างฉันตามพวกนั้นไม่ทันเลยอ่ะ ฮื่อ! L

 

            ณ มุมตึกของโรพยาบาลใกล้ๆ กับสวน ผู้ชายร่างสูงโปร่งเฝ้ามองคนสองคนที่เต็มไปด้วยความสุขและความรักที่มีให้ซึ่งกันและกันจนเขาเองก็แอบคิดว่า ที่พาเธอไปหาหมอนั่นมันถูกแล้วเหรอ... แต่เขาก็ได้แต่มองเธออย่างนั้นอยู่เงียบๆ ที่มุมตึก

            มีความสุขมากๆ นะ...เฌอแตมป์

            และ

ณ เวลาไล่เลี่ยกันที่ข้างตึกของโรงพยาบาลอีกฝั่งก็มีผู้ชายร่างสูงอีกคนที่เฝ้ามองมายังคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังสวีทหวานแหววกันอย่างน่าอิจฉา เขาได้แต่ยิ้มให้กับตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวพลางคิดในใจว่า

            ‘มันคงไม่มีวันที่เธอจะรู้ว่าฉันเป็นใคร เธอลืมเด็กผู้ชายคนนั้นไปแล้วจริงๆความคิดน้อยใจของเขาจบลงด้วยการยิ้มเป็นการปลอบใจตัวเองกับความลับที่เขาเลือกที่จะปิดมันต่อไป

Secret!

 

-The End-

 

Supporting : เรื่องราวของตัวประกอบ :)

หยาหยี : ยัยคนนี้เมื่อใช้แผนการแย่งซารังกลับมาไม่ได้แล้ว เธอจึงไม่ยอมแพ้อย่างนั้นง่ายๆ เธอคิดแผนชั่วร้ายไว้ นั่นก็คือ ชักชวนเฌอแตมป์ไปสปอร์ตกีฬา เพื่อที่จะฆาตกรรมเฌอแตมป์ที่สระว่ายน้ำซะเลย (ร้ายกาจมาก -_-^) แต่โชคไม่เข้าข้างเธอทำให้เธอลื่นลงไปในสระว่ายน้ำแถมขายังแพงแล้วก็ไม่มีคนอยู่ เธอจึงจมน้ำกว่าคนจะมาพบเธอก็หมดสติไปเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ตายหรอกนะทุกคนแค่นอนเป็นเจ้าหญิงนินทาอ่ะ -_-^

(หยาหยี : ยัยแตมรี่โหดร้าย กรี๊ดดดดดดดด!!!)

 

            จีนัส : เขาคนนี้หลังจากที่กุเรื่องราวโกหกให้ทั้งสองมาฟอสรักกันที่โรงพยาบาล (มันคิดได้ยังไง -_-) เขาจึงตัดสินใจทิ้งวง J.K.Kingpop ไปรับช่วงต่อจากพ่อของเขาหลังจากที่เรียนมานับหลายปี ทำให้เขากลายมาเป็นเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ในกรุงเทพ เขาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวอย่างหน้าตาระเรื่อว่า ผมก็แค่อยากลองกิจกรรมใหม่ๆ น่ะครับ แต่งานที่มั่นคงก็คือการรับช่วงต่อจากพ่อของผม ขอบคุณครับ’ -_-^ มันตอบได้อย่างง่ายดายชะมัดเลยอ่ะ แต่ก็เอาเถอะหมอนี่ก็ยังคงดังและยังเป็นหนึ่งใน J.K.Kingpop เหมือนเดิม และยังโปรยเสน่ห์ให้สาวๆ ที่ออฟฟิศจนจะละลายเป็นของเหลวระเหยไปกับอากาศแล้ว -_-

            (จีนัส : ไปกินข้าวด้วยกันมั้ยครับที่รัก)

 

            ไบโอ : เขาคนนี้ก็ทิ้งวง J.K.Kingpop เช่นกัน ละทิ้งวงเพื่อไปทำความฝันของตัวเองให้สำเร็จลุล่วง นั่นก็คือ การไปเรียนดนตรีต่อที่ออสเตรีย แล้วเขาก็ยังคงครองแชมป์ความมาดขรึมไว้ (หน้านับถือจริงๆ -__-)

(ไบโอ : ทำไมช่วงของฉันมันสั้นจังวะ -_-^)



 

จบแล้วจร้าาาาาาาาาาาาา >O<!!! เป็นฉากจบที่สวยงามมมม -.,-;; (ตรงไหน) 
จบแล้วจริงๆ จ้ะ ดีใจกับตาลหน่อยเร็ว (เย้ !!!!)  ^O^  ตาลต้องขอโทษหลายๆ ครั้งเลยค่ะ
ที่ทำให้ดองเรื่องยาวมานานมากขนาดนี้ และตาลก็ต้องขอบคุณทุกคนที่คอยติดตาม
คอยอ่านนิยายตาลมาตลอด ขอบคุณค่ะ ^_____________________^


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #589 tik_kyr (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 20:52
    พี่ค่ะ เด็กผู้ชายคนนั้นคือใครอ่า ขอโทษนะค่ะที่พึ่งถาม เพราะว่าพึ่งหานิยายในเน็ตอ่านเป็นครั้งแรก
    #589
    1
    • #589-1 taemly :']](จากตอนที่ 46)
      8 พฤษภาคม 2558 / 22:22
      เอาไว้ติดตามเรื่องต่อไปนะค่ะ ขอบคุณที่ติดตามน้าาา ^_^
      #589-1
  2. #586 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 19:38
    แล้วเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใครอ่ะเนี่ย
    #586
    0
  3. #584 Jagga' ♔ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 17:48
     จบแล้ววววว!!!
    รอมาตั้งนาน ^_^

    ขอบคุณแตมรี่สำหรับนิยายดีๆ 
    ที่เขียนมาให้อ่านนะคะ
    #584
    0