Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 44 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 475
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มี.ค. 55


 
-34-

Sejo & Eiffel love story’s I

(คลุมถุงชน)

 

            รอผมด้วย รอผมด้วย~”

            ฉันยื่นมือไปกดปุ่มลิฟต์ให้มันค้างไว้ เพราะเสียงที่ตะโกนเรียกมาแต่ไกลทำให้ฉันรู้ว่าเขาคนนั้นจะขึ้นลิฟต์ด้วย แต่...ทำไมเสียงมันคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้ -_-?

            “แฮะๆ ขอบคุณครับ ^_^”

            นาย!” ฉันร้องออกมา เมื่อมองหน้าผู้อยู่ร่วมในลิฟต์นี้ ฉันก็ผงะไปทันทีเมื่อคนคนที่มันยืนยิ้มแป้นตรงหน้าฉันคือ...

            เซโจ!

            “ทำไมนูนาถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ –O-“

            เซโจเลิกคิ้วสูงถามฉัน นายคิดว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่น่ะมันน่ารักมากนักหรือไง -_-;; ก็เพราะแกนั่นแหละ ชาติที่แล้วฉันไปทำอะไรให้แกช้ำระกำใจนักหรอ ทำไมไอ้หมอนี่มันจะต้องตามล้างตามพรางฉันตลอดเวลาด้วยเนี่ย -_-;; ฉันไม่อยากจะพล่าม แต่ก็ขอปลดปล่อยหน่อยเถอะ ฉันไม่ไหวแล้วนะค่ะ ตั้งแต่ฉันกลับมาจากนิวซีแลนด์ ฉันก็เจอไอ้เด็กนี่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังมหึมาของฉัน ตอนแรกฉันคิดว่าคุณแม่รับเด็กสวนเข้ามาใหม่ แต่ที่ไหนได้มันบอกชอบฉันถึงหน้าบ้านเลยคะ -_-;;

            มันด้านมากเลย ทั้งๆ ที่เราก็ไม่รู้จักกัน แต่มันบอกว่ารู้จักกับยัยเฌอแตมป์ เพื่อนสุดเลิฟของฉันมิหนำซ้ำยังพาฉันไปหามันที่โรงพยาบาลอีกด้วย เพื่อนของฉันมันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรถึงไปนอนเล่นที่โรงพยาบาลอย่างนั้น -_-;^ (ตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่ได้คุยกัน)

            แต่ว่าไม่มีอะไรที่น่าเบื่อน่ารำคาญไปมากกว่าใบหน้าน่ารักๆ ของหมอนี่แล้วล่ะ -_-;; มันน่ารักจริงๆ นะ หน้าเนี่ยเนียนโคตรอ่ะ

            เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย ฉันตอบพร้อมทั้งเชิดหน้าขึ้นไปทางอื่น

            นูนาวันนี้ผมไม่ได้เอารถมาเลยอ่ะ แถมผมก็ยังหิวอีกด้วย...

            มาบอกฉันทำไม -_-^” ฉันพูดหน้านิ่ง อะไรบ้านี่มันจะหาทุกวิทีทางเพื่อจะได้อยู่กับฉัน ฮึ! อย่าหวังเลยไอ้เด็กเมื่อวันซืน แกมาทำท่ากระลอนๆ ปริ้นปร้อนใส่ฉันไม่ได้หรอก

            โธ่! นูนาวันนี้ผมขอติดรถไปด้วยคนนะ ^_^”

            ไม่ย่ะ

            นูนา นูนาไม่สงสารผมเลยหรือไง วันนี้รถผมมันเจ๊งจริงๆ นะ ผมต้องรีบมารับนูนาด้วยอ่ะ รู้มั้ยครับว่ารถเมลน่ะมันลำบากมากๆ เลย

            แล้วใครบอกให้นายมารับ

            เอ้า! ก็นูนาไงครับ นูนาบอกจะให้โอกาสผมจีบนูนาก็ได้แต่ต้องมารับนูนาทุกเช้าอ่ะ นี่นูนาลืมไปแล้วหรือเนี่ย T^T”

            เซโจเบ้ปากเมื่อพูดจบ ฉันน่ะจำได้ดีเชียวล่ะแล้วฉันก็แค้นใจมากที่สุดเพราะฉันดันหลุดปากไปว่าจะให้โอกาสแต่ต้องมารับใช้ฉัน แต่ฉันไม่ได้ต้องการจะพูดออกไปอย่างนั้นเลยนะ ฉันสาบานได้เลยนะว่าไม่ได้ต้องการจะทำอย่างนั้นอ่ะ มันเป็นเพราะฉันหงุดหงิดที่หมอนี่มันตื้อฉันไม่เลิกอ่ะ ทำอะไรที่ทำให้ฉันขัดหูขัดตามากมาย ปากมันเลยเผลอพูดออกไปอย่างนั้นอ่ะ TT^TT

            “แล้วไงยะ ทำยังไงฉันก็ไม่ชอบคนอย่างนายอยู่ดี

            นูนา…T^T”

            เซโจพูดเสียงแผ่วมองฉันพร้อมกับเบ้ปากเตรียมจะร้องไห้ -_-^

            ติ้ง!

            ฉันไม่สนใจนายหรอกนะเซโจ อยากจะร้องก็ร้องปไปเลย แล้วถ้านายร้องขึ้นมาจริงๆ นะมันก็จะแสดงว่านายไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย!

            ฉันเดินออกมาจากลิฟต์อย่างหน้าตาเชยโดยไม่หันกลับไปมองว่าไอ้เด็กน้อยเซโจจอมป่วนคนนั้นจะตามฉันมาหรือร้องไห้แงๆ ในลิฟต์แล้วหรือเปล่า เฮอะ! บอกแล้วไงว่าฉันน่ะไม่สนใจหมอนั่นหรอก

           

            และแล้วตอนนี้ฉันก็เดินมาหยุดอยู่ที่รถมินิคูเปอร์ของตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรดลใจให้ฉันหันกลับไปเผื่อว่าเซโจจะตามฉันมา แต่ทว่าฉันกลับหันไปให้สนใจอย่างเสียเวลำเวลาเพราะไม่มีวี่แววว่าหมอนั่นจะตามฉันมาเลย

เฮ้อ...ฉันควรจะดีใจไม่ใช่หรือไงนะที่ไม่มีหมอนั่นตามฉันต้อยๆ น่ะ แต่ทำไม... ฉันถึงได้รู้สึกแปลกๆ จังเลยอ่ะ -_-??

You better run run run run run~

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือสุดโปรดของฉันดังขึ้นขณะที่กำลังจะเปิดประตูขึ้นรถ ฉันก็ต้องเสียเวลาอีกรอบล่วงมือเข้าไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าแบนเนมอิมพอร์ตจากเกาหลีขึ้นมา >_<

ฮัลโหล ฉันกรอกเสียงลงทันทีโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนปลายสายนั้นเป็นใคร -_-;; ฉันเป็นอย่างนี้แหละเลยจะโดนคุณแม่ว่าเอาบ่อยๆ ว่าพูดจาไม่เพราะเวลารับสายท่าน -__-;;

(คุณลูกค่ะ! คุณแม่บอกคุณลูกกี่ครั้งแล้วว่าให้พูดจาเพราะๆ เวลารับโทรศัพท์)

            มาซะเสียงแหลมปี๊ดพุ่งกระฉูดทะลุภูเขาไฟเลยแฮะแม่ฉัน -_-;; เพิ่งจะนึกถึงไปแป๊ปๆ เองนะ ก็เลยเข้าของจริงจนได้

            คุณแม่ค่ะ หนูขอโทษนะ ว่าแต่คุณแม่มีอะไรอ่ะค่ะ

            (ทำไมคุณลูกพูดอย่างนี้กับคุณแม่ล่ะค่ะ)

            ... เอ่อ...ตัดสายทิ้งไปเลยเนี่ย เราคงจะกลายเป็นลูกที่แย่มากๆ เลยใช่มั้ย =_=;

            (คุณลูกค่ะ วันนี้คุณลูกมาหาคุณแม่หน่อยได้มั้ยค่ะ คุณแม่คิดถึงคุณลูกจนใจแทบจะขาดออกมาแล้วนะค่ะ)

            คุณแม่เว่อร์ไปคะ -_-

            “แต่หนูก็ยังไม่รู้ว่าวันนี้จะยุ่งพอจะมีเวลาเข้าไปหาคุณแม่หรือเปล่านะค่ะ

            (คุณลูกพูดจาตัดเยื่อใยคุณแม่จริงๆ เลย นี่คุณแม่คิดถึงคุณลูกนะค่ะ)

            คุณแม่ขา... งั้นเดี๋ยวหนูโทร.ไปถามพี่เจสก่อนก็แล้วกันนะค่ะ

            (คุณลูกต้องมาให้ได้นะค่ะ คุณแม่จะรอคุณวันทั้งเช้า บ่าย เย็น สามเวลาก่อนก่อนอาหารเลยค่ะ)

            คะ =O=”

            ติ้ด!

            โฮก! หูฉันแทบช้าเลยอ่ะ คุณแม่อะไรก็ไม่รู้ชอบพูดเว่อร์ๆ ชะมัด โดยเฉพาะไอ้คำนำหน้าชื่อฉันอ่ะ คุณลูกคะ คุณลูกขา -_- เฮ้อ...ฉันล่ะอายคนอื่นเขานะเวลาที่เดินออกไปช้อปปิ้งกับท่าน แล้วท่านก็ชอบมากที่จะลากฉันไปออกงานสังคมบ่อยๆ แถมมีแต่คนสูงวัยกันทั้งน้าน แต่โชคดีที่ฉันหนีไปเรียนต่างประเทศซะก่อน ไม่งั้นฉันคงเบื่องานสังคมเข้าสักวัน -_-;;

            พล่ามซะเยอะ ฉันก็เกือบลืมไปเสียสนิทเลยว่าจะต้องโทรไปหาพี่เจส ยังไงซะถ้าวันนี้ฉันมีงานเข้าก็คงต้องบอกให้พี่เจสยกเลิกไปซะก่อน

            ลืมบอกไป พี่เจสน่ะคือพี่สาวสวยของฉันเองแหละ แต่เพราะฉันสวยไปเข้าตาโดนใจแมวมองแถวสยามสแคว์ ฉันก็เลยได้เขามาเล่นเป็นนางเอกเอ็มวีให้กับพี่เอ็ม อรรถพงษ์ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของแสงสว่างในตัวฉันจะได้เจิดจ้าให้ทุกคนรับรู้ ส่วนพี่เจสน่ะหรอพี่แกอาสาอยากจะเป็นผู้จดการส่วนตัวของฉัน ^_^

            ติ้ด! ติ้ด!

            ว่าแล้วฉันก็กดไล่เบอร์หาพี่เจสด้วยความเร็วที่ 0.03 วินาที -_-;;

            (อะโลฮ้าคะ! น้องไอเฟล)

            ดูจะสุขกายสบายใจจังเลยนะค่ะพี่เจส -_-“

            (แหมๆ ในชีวิตพี่มันก็มีเรื่องนี้เรื่องเดียวแหละคะ แล้วนี่น้องสาวของพี่มีอะไรหรือ)

            เสียงสดใสจนน่าอิจฉา -__-^

            “วันนี้น้องมีงานป่ะ พอดีคุณแม่เรียกน้องเข้าไปพบน่ะ

            (โฮะๆ ทางสะดวกจ้ะน้องสาว วันนี้ไม่มีงานเข้าเลย)

            งั้นก็แย่น่ะสิ –O-“  

            (น้ำเสียงไม่ดีเลยนะเนี่ย สงสัยคุณแม่จะลากน้องสาวไปออกงานอีกล่ะสิ)

            ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ งั้นแค่นี้นะ ฉันตอบเสียงอ๋อย ก่อนจะตัดสายพี่สาวตัวเองไปก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถเพื่อทำใจเสียก่อน คุณแม่จะพาฉันไปออกงานสังคมอีกน่ะเหรอ... ทำไมถึงไม่พาพี่เจสไปมั้งนะ เอะอะอะไรก็เอาแต่ฉัน ฉัน แล้วก็ฉันอ่ะ -_-;;

            ถึงบ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกน่า ยังไงซะท่านก็เป็นแม่ของฉัน ฉันควรจะเป็นลูกกตัญญูสิ อื้ม! ฉันควรจะไปหาท่าด้วยใบหน้าแจ่มใสสุดๆ ไปเลย ^___^;

            บรื๊นนนนนน~

 

            “คุณลูก!!!”

            ฉันแทบยกมือขึ้นมาอุดหูทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้เมื่อก้าวขาข้างขวาเหยียบเข้ามาในตัวบ้านเท่านั้นแหละ คุณแม่ก็วิ่งกระหืดกระหอบพร้อมพ่วงด้วยเสียงที่ทั้งแหลมและแถมยังใสอย่างกับลูกแก้วอีกด้วยแน่ะ

            ฉันควรจะดีใจจนน้ำตาไหลที่คุณแม่คิดถึงฉันมากขนาดนี้สินะ T^T

            “คุณแม่ ไอเฟลคิดถึงคุณแม่จังเลยคะ ^O^” ฉันยิ้มร่าโผกอดคุณแม่ด้วยความซาบซึ้งอย่างสูง TT^TT

            “คุณลูกค่ะ คุณแม่ว่าเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า

            คุณแม่ผละกอดออกจากฉันก่อนจะพูดๆ อยู่คนเดียวแล้วจากนั้นก็คว้ามือฉันลากเข้าไปในห้องรับแขกทันที

           

            คุณลูกไม่เข้ามาหาคุณแม่บ้างเลยนะ T^T”
            เมื่อป้านมที่เลี้ยงดูฉันมาเอาของว่างมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว คุณแม่ก็เริ่มถามอย่างน้อยใจขึ้นมาทันที อันที่จริงแล้วก่อนไปเรียนฉันใช้เงินของตัวเองที่เก็บมาร่วมหลายปีไปซื้อคอนโดกลางกรุงเทพไว้น่ะ เพราะฉันอยกาจะลองใช้ชีวิตคนเดียวโดยที่ไม่มีคุณแม่ ป้านมค่อยดูแลฉัน พอกลับมาฉันจึงมาที่บ้านเพื่อพบปะกับคุณพ่อและคุณแม่จากนั้นฉันย้ายข้าวของของตัวเองออกมาทันที
–O-

            “หนูยุ่งนี่ค่ะ คุณแม่ก็รู้ว่าตอนนี้หนูไม่ใช่ไอเฟลผู้หญิงธรรมดาๆ อีกแล้วนะ

            คุณลูกก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้วนี่ค่ะ คุณพ่อของลูกเป็นถึงอะไรนี่จะให้คุณลูกธรรมดาได้ยังไง

            คุณแม่ค่ะมันไม่เหมือนกันสักหน่อยคะ =O=”

            เอาเถอะๆ แต่คืนนี้คุณลูกต้องนอนอยู่ที่บ้านกับคุณแม่นะ

            แต่...

            ไม่มีแต่เลยคะ เพราะคืนนี้เรามีนัดกันนะค่ะ

            คุณแม่พูดแล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม คงจะถูกอย่างที่พี่เจสว่านัดคืนนี้ของคุณแม่จะต้องเป็นงานสังคมสมาคมคุณหญิงไฮโซและดีเริศที่ท่านเป็นคนตั้งขึ้นมาแง่มๆ -_-;;

 

            และแล้วก็ล่วงมาถึงตอนเย็น เวลานี้เย็นมากแล้วและนาฬิกาข้อมือของฉันมันก็ฟ้องว่าเป็ยเวลาทุ่มนึงได้ ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเองโดยมีช่างแต่งตัวที่คุณแม่เรียกมาเพื่อแต่งตัวให้ฉัน ฉันจึงกลายเป้นตุ๊กตาปล่อยให้เขาจัดแต่งนั่นแต่งนี่ไปเรื่อยเหมือนครั้งยังเรียนอยู่ที่นี่ -_-

            “เอาสวยๆ นะจ๊ะหนู

            ค่ะ คุณหญิง

            นี่คุณแม่จะพาหนูไปออกงานสังคมอีกแล้วใช่มั้ยค่ะเนี่ย –O-“ ฉันพูดอย่างเบื่อหน่าย ดูสิเจ้หน้าเผือกนี่ก็เล็งแต่จะทาปากฉันลูกเดียว ปล่อยให้ฉันพูดก่อนสิเว้ยเฮ้ย –O-!^

            “ไม่ใช่จ้ะคุณลูก แต่คุณลูกนั่งนิ่งๆ ก่อนเถอะนะเดี๋ยวก็จะถึงเวลานัดแล้วล่ะ

            ฉันมองตามคุณแม่ที่เดินไปนั่งอยู่ที่เตียงของฉันหยิบหนังสือนิตยสารขึ้นมาอ่าน อ้าว... คุณแม่ทำไมถึงทิ้งปมปริศนาให้ฉันต้องคิดอีกแล้วล่ะเนี่ย -_-^

            ไม่ใช่ออกงานสังคมแล้วมันงานอะไรล่ะเนี่ย งงๆ ไอเฟลงงนะ รู้บ้างมั้ยค่ะ L

           

            คุณแม่จะพาไอเฟลไปไหนค่ะ ฉันถามคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างอย่างต้องการคำตอบอย่างแรง ย้ำนะว่าอย่างแรง เพราะคุณแม่ไม่ยอมบอกฉันเลยนี่สิ ถามตั้งแต่เจอกันจนมาแต่งหน้าแถมยังจนมาถึงตอนแต่งตัวท่านก็ยังไม่ยอมเปิดปากบอกฉันสักทีเลยอ่ะ แล้วครั้งนี้ฉันก็ต้องได้คำตอบให้ได้!

            “คุณลูกขา...

            คุณแม่จะบอกไอเฟลหรือจะไม่บอก ไอเฟลเหนื่อยแล้วนะค่ะที่ต้องถามคุณแม่เนี่ย คุณแม่รู้มั้ยว่าไอเฟลถามคุณแม่มากี่ครั้งแล้ว ปะทุขึ้นมาไม่บันยะบันยังเลยฉัน แต่ก็เหมือนว่าคุณแม่จะไม่ตกใจกับสิ่งฉันตะโกนโวยวายใส่ท่านเลย มิหนำซ้ำยังยกมือขึ้นมานับเลขอีกต่างหาก -_-;;

            “เอิ่ม...ก็เพิ่งครั้งที่สี่เองนะค่ะ ^_^”

            คุณแม่!...

            โอเคจ้ะๆ ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้วคุณแม่บอกก็ได้ว่าเรื่องอะไร

            บอกมาเลยคะ กางหูผึ่งรับฟังแล้ว >O<

            “พอดีเพื่อนของแม่มีลูกชายที่หน้าตาดีมากๆ แถมยังเรียนจบจากอเมริกาเด็กนอกอย่างลูกด้วยนะค่ะ

            แล้วไง... ชักจะไม่ดีแล้วสิ -_-

            “คุณแม่นัดดูตัวน่ะจ้ะ

            หา!!!” ฉันไม่อยากจะเชื่อรูหูของตัวเองเลย นี่ฉันฟังอะไรผิดเพี้ยนไปหรือเปล่า คุณแม่บอกว่านัดดูตัว! นั่นก็หมายความว่า... คุณแม่จะจับฉันคลุมถุงชนอย่างนั้นเหรอ!!!

            “ถึงแล้วครับคุณหญิง

            ฉันหันไปมองนอกกระจกก็พบว่ามันคือร้านอาหารขนาดหรูคว้าดาวไปสิบดวง -_-^ แต่...ฉันต้องคัดค้านอย่างแรงเลย ไม่ได้ๆ นี่มันยุดไหนแล้วที่จะมาคลุมถุงชนกันอย่างนี้ ไม่ได้เด็ดขาด!

            “คุณลูก...

            ไม่ได้นะค่ะคุณแม่! นี่คุณแม่คิดจะคลุมถุงชนไอเฟลไม่ได้นะ!”

            คุณลูกค่ะ คุณแม่ไม่ได้คิดจะคลุมถุงชนคุณลูกนะค่ะ

            แล้วที่คุณแม่ทำอยู่นี่มันคืออะไรล่ะถ้าไม่ใช่คลุมถุงชนน่ะ

            แค่นัดดูตัวกันเฉยๆ นี่ค่ะคุณลูก

            ไม่เอาอ่ะ

            ไปเจอเฉยๆ ก็ได้นะค่ะคุณลูกขา ถ้าคุณลูกไม่ไปเจอคุณแม่จะต้องเสียหน้ามากๆ เลยนะค่ะคุณลูก คุณลูกรู้หรือเปล่าค่ะว่าคนๆ นี้ที่คุณแม่นัดมาเขาเป็นถึงท่านหญิงเชียวนะคุณลูก แถมยังเป็นผู้สนับสนุนกิจการของเราทั้งในประเทศและนอกประเทศด้วยนะค่ะ

            คุณแม่!”

            “*__*”

            ให้ตายเถอะ! ทำไมฉันจะต้องมายอมให้กับสายตาระยิบระยับอ้อนวอนอย่างนี้ด้วยนะ -_-^ นี่ฉันใจอ่อนแล้วสินะ โอเค! ถ้าไปเจอเฉยๆ เพื่อรักษาหน้าของคุณแม่ฉันทำก็ได้ แต่ถ้าคุณแม่มาปรับเปลี่ยนแต่งคำพูดใหม่ล่ะก็...ไอเฟลคนนี้จะไม่กลับมาที่ประเทศไทยอีกเลย -_-^



 
อันนี้เป็นตอนพิเศษของเซโจกับไอเฟลนะจ๊ะ ไม่รู้ว่าถูกใจหรือเปล่า
ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยน้าาาาา ^_^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #579 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 มีนาคม 2555 / 20:40
    แค่นัดหรอ คงมากกว่านั้นเเน่นอน

    #579
    0
  2. #577 ㊛___แอ็คติ้ง.สตาร์>3 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 20:02
     =[]= บอกชอบถึงบ้าน แกกล้ามากเซโจ

    อ้าว เซโจหายไปไหนแล้วล่ะ ?

    รีบอัพนะคะ ๆ
    #577
    0