Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 40 : Disguise :'} Chatper 30 ปาร์ตี้... เอ็มวี >..<~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 54

 


-30-

ปาร์ตี้... เอ็มวี

 

            ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าของฉันซ้ำไปซ้ำมา ลมทะเลเย็นๆ ทำให้สมองของฉันมันปลอดโปร่ง ฉันเลือกกที่จะมานั่งอยู่หน้าระเบียงบ้านรับลมทะเลเพื่อใช้ความคิดอย่างหนัก

            ฉันจะไม่ได้เจอเขาแล้วอย่างนั้นเหรอ... แล้วซารังกำลังป่วยจริงๆ น่ะเหรอ...

            ตั้งแต่กลับมาฉันก็แยกตัวจากเฮลเลนมานั่งที่หน้าระเบียงคนเดียวในตอนแรกเฮลเลนบอกว่าจะนั่งเป็นเพื่อนแต่ฉันไม่ได้ต้องการอย่างนั้น ฉันอยากจะอยู่คนเดียวเงียบๆ ใช้ความคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ เรื่องมากมายไหลวนเวียนผสมผสานอยู่ในหัวของฉันไม่หยุดหย่อน ทั้งเรื่องความรู้สึกของเฮลเลนและซารัง ต่างวนเวียนไปมาทำให้ฉันรู้สึกปวดหัวแปลบๆ ขึ้นมา

            นั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วนะ

            ฉันหันไปมองคนข้างๆ ที่นั่งลงข้างๆ กับฉัน ก่อนจะเงยหน้าไปมองทะเล ฉันเพิ่งจะรู้ก็ตอนนี้นี่เองว่าตัวเองนั่งอยู่ที่ระเบียงนานมากโขแล้ว เพราะพระอาทิตย์ที่ส่องเสงเจิดจ้าอยู่บนฟากฟ้า ณ ตอนนี้มันกำลังถูกท้องทะเลกลืนกินมันลงไป แสงที่สาดส่องสว่างจ้าในเวลานั้นกลับกลายมาเป็นแสงสวัลๆ สีส้มอมเหลืองปะปนกัน เมื่อมองดูแล้วมันทำให้ฉันรู้สึกเย็นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

            เธอกำลังลังเลอยู่ใช่มั้ยว่าควรจะไปหาซารังดีหรือเปล่า ^_^”

            ฉันหันมามองเฮลเลนที่ฉีกยิ้มให้กับฉันอยู่ รอยยิ้มครั้งนี้ฉันรู้สึกได้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่เขากำลังฝืนอยู่

            ฉันไม่รู้... ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง

            ไปหาซารังสิ ใจของเธอมันคงกำลังไปหาซารังแล้วล่ะ

            เฮล... ไม่รู้ทำไมถึงทำให้ฉันรู้สึกว่านัยต์ตาสีดำของเขากับดูเหมือนมีน้ำใสๆ คลออยู่

            ฉัน...

            เฮลเลนทิ้งช่วงการพูดไว้ เขายื่นมือออกมาก่อนจะจับมือของฉันไปกุมไว้ แววตาที่เขาส่งมาให้กับฉันที่แววตาที่อ่อนโยน มันช่างเข้ากับบรรยากาศในเวลานี้เสียจริง ฉันรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะยังไงก็ไม่รู้สิ เหมือนกับว่าเขากำลังจะบอกบางอย่างของฉันออกมา

            ...

            ฉันรู้ว่าเราเพิ่งเจอกันเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง... แต่ฉันกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้กับเธอ

            ...

            ฉันรู้สึกว่าฉันอยากจะเป็นฮีโร่คอยปกป้องเธอ...เธอว่าฉันเพี้ยนหรือเปล่าที่คิดอย่างนั้น

            เอ่อ...

            เฌอแตมป์... ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไปแต่ฉันชอบเธอจริงๆ...

            ...!” ฉันสะดุ้งไปเล็กน้อย เมื่อสิ่งที่ฉันคิดไว้ก็ได้หลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้าจริงๆ ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังมึนยังไงก็ไม่รู้สิ อยากจะคิดว่ามันเป็นความฝันแต่ก็เป็นไปไม่ได้เพราะมันคือความจริง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของคนตรงหน้า ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำยังไง... แต่ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเขา

            ฉันคงทำให้เธอตกใจ...

            ...

            เธอไปหาซารังเถอะ ฉันว่ามันคงรอเธออยู่

            ฉัน...

            ...

            ขอโทษจริงๆ นะ ฉันเอ่ยคำขอโทษเฮลเลนออกไป นั่นเป็นคำปฏิเสธความรู้สึกที่เฮลเลนมีให้ฉัน ฉันรู้ว่ามันคงจะทำให้คนตรงหน้าฉันเจ็บ แต่ฉันก็ต้องพูดออกไป

            ...เฮอะ ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรกับเธอมากมายนักหรอกเฌอแตมป์

            ขอโทษจริงๆ ที่ฉันรับความรู้สึกของนายไม่ได้

            เอาเถอะ เธอไม่ได้ผิดอะไรหรอกเฌอแตมป์ มันอาจจะเป็นฉันที่วู้วามเกินไป

            ... ฉันรู้ว่าฉันกับเขารู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้แต่มันก็ไม่แปลกใช่มั้ยกับคนที่อยู่ใกล้กันทุกวันจะเกิดความรู้สึกอย่างนี้ขึ้นมา มันก็เหมือนกับฉันที่รู้สึกกับซารังอย่างนั้นขึ้นมา มันอาจจะเป็นความรู้สึกที่รวดเร็วเกินไป แต่ฉันกลับเจ็บปวดยิ่งกว่ารักเขาเสียอีก

            เธอไปหาซารังเถอะ ก่อนจะสายเกินไป ^__^”

            เฮลเลนพูดทั้งรอยยิ้ม เขาลุกออกจากระเบียงนั่งและจับข้อมือของฉันให้ลงมาตามเขา ฉันมองเฮลเลนด้วยความรู้สึกที่สงสารเขาเหมือนกัน ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะมีผู้ชายที่ชอบฉันแต่ฉันกลับไม่ได้ชอบเขา แล้วก็ยังทำให้เขาเจ็บอีกด้วย

            นายจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย

            อืม! ฉันไม่เป็นอะไรหรอก เธอรีบๆ ไปเถอะ

            แน่ใจนะ

            ถ้าเธอยังไม่ไปฉันจะไม่ยอมให้เธอไปเจอมันอีกเด็ดขาด

            งะ...งั้นฉันไปก่อนนะ ฉันพูดตะกุกตะกัก เมื่อเขาคิดจะคว้าเอวของฉันไปกอดไว้ ฉันนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินไป แต่แล้วร่างของฉันกลับถูกรวบไปกอดไว้จากทางด้านหลัง ฉันเอือมมือขึ้นมาจับแขนของเฮลเลนไว้อย่างตกใจ

            ฉันไม่อยากให้เธอไปหามันเลย

            เสียงแผ่วเบาดังลอดออกมาจากปากของเฮลเลน นี่เขากำลังจะรั้งฉันไว้อย่างนั้นใช่มั้ย

            ...

            ขอโทษด้วยจริงๆ เธอไปหามันเถอะ

            ร่างของฉันถูกปล่อยออกให้เป็นอิสระ ฉันหันกลับมามองเฮลเลนที่ก้มหน้าให้กับฉันอยู่ ฉันรู้สึกว่าตัวเองผิดยังไงก็ไม่รู้ ฉันอาศัยอยู่บ้านเขา ทำให้เขารู้สึกอย่างนั้นกับฉันขึ้นมา แล้วยังมาทำให้เขาเป็นอย่างนี้อีก ฉันเหมือนคนเห็นแก่ตัวเลยอ่ะ T^T

            “นายจะไม่รั้งฉันไว้อีกใช่มั้ย ^_^” ฉันพูดปนตลกใส่เฮลเลนเพื่อหวังให้เขายิ้มอีกครั้ง แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มรับมุขฝืดๆ มาให้กับฉัน

            อืม ^^”

            ฉันหันหลังกลับหลังจากได้ยินคำตอบที่เขาครางอยู่ในลำคอพร้อมกับรอยยิ้มของเขา ฉันก้าวขาออกไปหนึ่งก้าวไม่มีวี่แววว่าจะถูกรั้งไว้อีก ฉันจึงสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะก้าวขายาวๆ ออกไปจากบ้านทันที

            ตอนนี้พระอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวๆ ให้ฉันได้พอมีความสว่างมองทางบ้าง รวมถึงแสงไฟจากหลอดไฟฟูออเรนส์ที่ตั้งสง่าอยู่เหนือหัวของฉันสูงขึ้นไปอีก ฉันเงยหน้ามองแสงไฟนั้นที่มีแมลงตัวเล็กบินวนเวียนเล่นกับแสงไปอย่างสนุกสนานจนทำให้ฉันอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ฉันกำลังเพ้อจินตรนาการอยู่ทั้งๆ ที่ก็เคยเจ็บแต่ฉันกับตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกเมื่อจะได้เจอกับซารัง ฉันคิดว่าฉันเดินมาไกลมาแล้วนะแต่ทำไมฉันถึงยังไม่เห็นสปาคิส รีสอร์ทอะไรนั่นอย่างที่ไบโอพูดไว้เลยนะ

            ปัง! ปัง!

            ฉันเงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่มีแสงไฟหลากสีกระจายไปทั่วท้องฟ้าอย่างสวยงาม ฉันก้มหน้าลงจนมาอยู่ระดับตรงกลาง มองไปจนสุดทางของแหล่งที่มาของพุ่นี้ แสงไฟที่สอดส่องออกมาทำให้ฉันรู้ว่านั่นคือสปาคิส รีสอร์ท เพราะป้ายที่ใหญ่ปานป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่ติดตามริมถนน

            ฉันรีบจ้ำอ้าวไปทันที ฉันรู้สึกว่าชีพจรของฉันมันเต้นเร็วจนควบคุมไม่ได้เลย ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีความสุขที่จะได้เจอซารัง

            แฮ่ก!” ฉันยืนหอบเหนื่อยหลังจากที่เดินมาจนถึงทางเข้ารีสอร์ท ฉันมองป้ายอีกทีเพื่อความแน่ใจ แต่แล้วขณะที่ฉันกำลังจะก้าวเท้าเพื่อเข้าไปข้างในเสียงๆ หนึ่งก็ทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้าของตัวเองไว้และหันกลับมามองเจ้าของเสียงนั่น

            ดีใจนะที่เธอยอมมา ^^”

ไบโอปล่อยรอยยิ้มออกมา ทำให้ฉันผงะไปกับรอยยิ้มนั่นของเขา นี่ฉันเห็นหมอนี่ยิ้มมาเป็นครั้งที่สองแล้วล่ะ ไบโอเดินเข้ามาใกล้ฉัน ฉันได้แต่หยุดมองเขาโดยไม่พูดอะไรเพราะฉันน่ะพูดอะไรไม่ออก

            ...นาย!”

            ฉันคิดว่าเธอควรจะไปหาไอ้รังได้แล้ว

            สิ้นสุดเสียง ไบโอก็คว้าข้อมือของฉันไปจับไว้หลอมๆ ก่อนจะลากฉันเข้ามาในสปาคิส รีสอร์ททันที

            เมื่อเข้ามาข้างในแล้ว ฉันก็ได้แต่สำรวจมองไปทั่วๆ รีสอร์ทแห่งนี้ แม้จะค่ำแล้วแต่แสงไฟที่ประตกติดเป็นระยะๆ ก็ทำให้ฉันรู้ว่าที่นี่ตกแต่งได้สวยมากแค่ไหน ฉันก้มมองมือของไบโอที่จับข้อมือของฉันไว้ รู้สึกเหมือนกับมีบอดี้การ์ดมาคอยรับคอยส่งเลยแฮะ!

            “ถึงแล้วล่ะ

            และแล้วตอนนี้ฉันก็เข้ามาในบ้านหลังนึงที่ถูกตกแต่งไว้ดั่งงานปาร์ตี้ ฉันเงยหน้ามองไบโออย่างฉงน เขายิ้มออกมาที่มุมปากจากนั้นเขาก็ปล่อยมือออกจากข้อมือของฉันแล้วก็เดินเข้าไปข้างใน ฉันจึงจำต้องเดินตามเขาเข้าไปข้างในตาม ผู้คนที่รู้สึกจะเป็นทีมงานต่างหามาให้ความสนใจแกฉัน บางคนก็ซุบซิบซึ่งฉันได้ยินอย่างชัดเจนเชียวล่ะว่าเขาพูดอะไรกัน

            นั่นมันแฟนของน้องซารังไม่ใช่หรอ

            จะใช่ได้ยังไง นั่นมันแฟนน้องไบโอนี่

            มันคนเดียวกันนี่นา

            เสียงกระซิบกระซาบที่เจาะจงให้ฉันได้ยินดังไปเรื่อยๆ ระหว่างเดิน ฉันได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้ามองพวกพี่ๆ ทีมงาน

            น้อง... ฉันหยุดชะงักเมื่อร่างของใครสักคนยืนขว้างทางฉันไว้ ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะพบว่าคนตรงหน้าก็คือพี่ทีมงานสวมแว่นที่มาตามซารังในวันนั้น

            พี่...

            มาหาซารังหรอครับ แหม...พี่ต้องขอบใจน้องมากนะที่ทำให้การถ่ายเอ็มวีวันนี้ลุล่วงไปได้ด้วยดี ^_^”

            ...?” ฉันเลิกคิ้วขึ้นมาอย่างฉงน เมื่อพี่สวมแว่นพูดปริศนาชวนให้ฉันต้องตั้งเครื่องหมายคำถามไว้บนหัว และเมื่อฉันนึกขึ้นมาได้ว่าฉันกำลังเดินตาไบโอฉันก็ชะโงกหน้ามองหาไบโอแต่ฉันกลับไม่เห็นเขาแล้ว

ไบโอหายไปไหนแล้วเนี่ย T^T

วันนี้นะ น้องซารังพอรู้ว่าน้องเฌอแตมป์จะมาหาเขาในคืนงานปาร์ตี้เขาก็มีกระจิตกระใจถ่ายเอ็มวีขึ้นมาเชียวล่ะ ^_^”

... ฉันได้แต่สะกดคำว่า งง

ทำไมทำหน้าตาอย่างนั้นล่ะน้องเฌอแตมป์ เฮ้!!! ทุกคนปรบมือให้น้องเฌอแตมป์คนนี้ที่ทำให้การถ่ายทำเอ็มวีในวันนี้ของเราลุล่วงไปได้อย่างสวยงามที ^[ ]^/”

พี่สวมแว่นผ่ายมือมาที่ฉันพร้อมทั้งตะโกนบอกทีมงานคนอื่นๆ ในงาน ฉันได้แต่ยืนนิ่งเพราะตกใจด้วยที่จู่ๆ พี่แกก็เล่นตะโกนขึ้นอย่างนั้น

แปะ! แปะ!....

เสียงปรบมือดังกระหน่ำไปทั่วบริเวณนี้ ฉันได้แต่ยืนก้มหน้าลงนิดๆ เพราะเขินอายและไม่เข้าใจกับสิ่งที่พี่แกพูด แต่ฉันก็แอบดีใจเล็กน้อยนะที่พวกพี่ๆ ทีมงานที่ต่างซุบซิบฉัน ตอนนี้ได้ยิ้มให้ฉันและปรบมือให้อีกด้วย

เสียงปรบมือค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ จนเงียบสนิท ฉันโปรยยิ้มแบบเขินๆ ให้กับทุกคน ถึงแม้ว่าฉันจะงงอยู่บ้างว่าซารังรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาแต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่ามันคงจะเป็นแผนการของไบโอแน่ๆ

สนุกกับปาร์ตี้นะครับ ^_^”

คะ... ฉันตอบเสียงแผ่ว ก่อนที่พี่สวมแว่นจะเดินออกห่างจากฉันไปดริ้งค์กับพี่ๆ ทีมงานคนอื่นๆ ฉันมองไปรอบๆ เพื่อหาไบโอที่บังอาจทิ้งฉันไว้คนเดียว -_-^

หมอนั่นมันหายไปไหนแล้วล่ะเนี่ย!

หมับ!

ฉันตาเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างสูง เมื่อจู่ๆ ข้อมือของฉันก็ถูกคว้าไปจับแล้วกระชากฉันให้วิ่งไปอย่างรวดเร็ว! ขาของฉันก็วิ่งไปตามแรงที่กระชากจนขาของฉันแถบจะพันกันเพราะความเร็วที่เขาคนนั้นวิ่งอยู่ ฉันอยากจะร้องโวยวายแต่เมื่อตั้งสติให้ดีและมองเขาคนนั้นจากทางด้านหลัง ฉันก็รู้ว่าเขาคนนั้นก็คือ ซารัง ผมสีทองที่เด่นสง่าของเขา แผงไหล่ที่กว้างพอประมาณของเขา แล้วการแต่งตัวของเขา ฉันจำมันได้ดี จำได้อย่างแม่นยำเชียวล่ะ

 

แฮ่ก! แฮ่ก!”

แฮ่ก... ฉันกับเขายืนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยสุดๆ เป็นการวิ่งที่ยาวมากๆ อย่างกับมาราธอนของผู้ใหญ่ที่วิ่งที่สิบๆ กิโล ฉันสูดอากาศเข้าให้เต็มปอดก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อดูว่าตอนนี้ฉันกำลังอยู่ที่ไหน สิ่งีท่ฉันเห็นคือทะเล แต่ไม่รู้ว่าอยู่แถวไหนก็เท่านั้น เพราะฉันไม่เห็นวี่แววของสปาคิส รีสอร์ทนั่นเลย

เฌอแตมป์...

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงนั้นเอ่ยเรียกชื่อของฉัน ฉันค่อยๆ หันไปมองเจ้าของผมสีทอง ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลลงมาอาบใบหน้าของเขา ซารังค่อยๆ คลียิ้มออกมาเมื่อฉันหันไปสบตากับเขา

ซารัง...

พรึ่บ!

ฉันที่กำลังจะพูดออกมาก็ถูกซารังโผเข้ากอดซะก่อน ฉันผงะไปเพราะยังไม่ทันตั้งตัวกับการกระทำอย่างนี้ ซารังกระชับกอดฉันมากขึ้นไปพร้อมๆ กับเสียงหอบของเขาที่แสดงให้รู้ว่าเขาเหนื่อยมากๆ เช่นกัน ฉันค่อยๆ คลายความเกรงที่มีอยู่ตอนแรกออกแล้วยกมือขึ้นตอบรับกอดของเขา มันเป็นครั้งแรกที่ฉันรับอ้อมกอดอย่างนี้จากเขา ฉันรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอดของเขา

ฉันคิดถึงเธอ...

... ฉันไม่ตอบอะไร และพยายามมากที่จะกลั้นน้ำตาที่กำลังจะขัดคำสั่งของฉัน ฉันไม่อยากจะร้องไห้เลย ฉันร้องไห้เพราะความทุกข์มามากแล้ว แต่ถ้าครั้งน้ำฉันกลั้นไม่ไว้มันจะเป็นการร่ำไห้มีเต็มไปด้วยความสุขของฉัน TT^TT

ซารังถอนกอดออกจากฉันอย่างช้าๆ และฉันก็เช่นกัน เวลานี้ฉันกำลังสบตาของเขาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน นัตย์ตาสีน้ำตาลอมดำของเขาได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไว้ ซารังปาดผมที่บดบังใบหน้าของฉันไปข้างหลัง น้ำอุ่นๆ ที่คิดจะไหลออกมาในตอนแรกตอนนี้กลับถูกกลืนกินไปด้วยนัตย์ตาสีอ่อนโยนนั่นของเขา

คำหลายคำที่เขาพูดออกมาแล้วทำให้ใจของฉันมันเต้นจนควบคุมไม่ได้ และคำพวกนั้นมันก็ยังคงเป็นคำถามที่เก็บไว้เบื้องลึก ฉันไม่สามารถรับรู้ได้ว่าซารังรู้สึกเดียวกับฉันหรือเพียงเพราะความเคยชินที่อยู่ด้วยกัน

ฉันรอเธอนานมาก ใจของฉันมันอยู่ไม่เป็นสุข ฉันอยากจะเจอเธอใจจะขาดเลยนะ

...

เฌอแตมป์วันนี้ฉันมีเรื่องหลายเรื่องที่อยากจะอธิบายให้เธอฟัง

...!” ฉันผงะไปเล็กน้อย จู่ๆ เหตุการณ์วันนั้นก็ไหลเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง

เธอจะเชื่อในสิ่งที่ฉันอธิบายหรือเปล่า...

...

ก่อนที่ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง ฉันอยากจะบอกเธอว่าทุกคำที่ออกมาจากปากของฉัน ฉันไม่ได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อโกหกเธอเลย มันเป็นความจริงทั้งหมดแต่ฉันไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อในสิ่งที่ฉันเล่าหรือเปล่า... เพราะฉันมันเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัว
            “เล่ามาสิ...

 
เย้ๆๆๆๆๆ ตาลใจดีอัพให้สองตอนเลยจ้ะ ^O^
เป็นการขอโทษที่หายไปนานนะ
เม้นซักนิดเป็นกำลังใจให้ตาลด้วยนะ ตาลจะเอา
อย่างแน่นอนแหละ เรื่องนี้จบก่อนเปิดเทอม ชัวร์ !!!
มิสยูนะจร้าาาาาาาา >3< !!!

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #561 รักยัยรั่วๆ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 13:52
    โอ๊ะ!!!!

    ค้างมากค่ะ

    เล่าอะไรๆๆๆๆๆๆๆ

    ลุ้นจังเลย

    ไบโอวางแผนไว้นี้เอง

    มาอัพไวๆนะคะ

    สู้ๆนะคะ

    รอเสมอๆๆๆๆ
    #561
    0
  2. #559 `อมยิ้ม } (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 19:16
    เค้าก็รอฟังสิ่งที่ซารังจะเล่าอยู่เหมือนกันนะ *-*
    สู้ๆนะคะไรเตอร์ ^_______^
    #559
    0