Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 38 : Disguise :'} Chatper 28 ทะเล ทะเล้ ทะเล ๐->O<-๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 มิ.ย. 54

 
 -28-

ทะเล ทะเล้ ทะเล

 

                “คุณหนูเฌอแตมป์ค่ะ คุณหนูโซเฟียกับคุณหนูเฮลเลนเรียกให้ลงไปพบค่ะ

                ค่ะป้า ฉันตอบรับป้าแช่มหลังจากที่ฉันอยู่ต่อมาหลายวันก็ทำให้ฉันได้รู้จักชื่อของป้าแก ผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้วฉันยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านหลังมหึมาของเฮลเลนอย่างสบายใจเฉิม -..- จนฉันเริ่มที่จะชินกับการที่ถูกทุกคนเรียกคำนำหน้าชื่อของฉันว่า คุณหนู’ >_<

                แต่ว่าเฮลเลนกับพี่โซเฟียมีอะไรหรือเปล่านะ ถึงได้เรียกให้ฉันลงไปหาตอนนี้เนี่ย ฉันเตรียมตัวจะเข้านอนแล้วนะ

               

                ฉันเดินลงมาข้างหน้าก่อนจะเห็นว่าห้องรับแขกมีไฟเปิดอยู่ฉันจึงเดินเข้าไปในห้องรับแขก พี่โซเฟียกับเฮลเลนกำลังนั่งอยู่โซฟาพูดคุยกันอะไรสักอย่าง ฉันเดินเข้าไปก่อนจะกะแอมไปเล็กน้อยเพื่อเรียกความสนใจจากทั้งสอง พี่โซเฟียกับเฮลเลนหันมามองฉันจึงยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเดินไปย่นก้นนั่งลงกับโซฟาประกบข้าง

                มีอะไรกันหรือเปล่าค่ะ เมื่อนั่งปุ๊บฉันก็ถามขึ้นมาทันที

                พี่คิดว่าพี่อยากจะไปพักผ่อนน่ะจ๊ะ ^_^”

                แล้วเราก็กำลังคิดว่าจะไปพักผ่อนที่พังงา

                พังงา...!” ฉันเบิกตากว้าง เขาบอกกันว่าที่พังงาเนี่ยเป็นทะเลที่สวยมากเลย น้ำใสจนเห็นเท้าของตัวเองเลยแหละ >_<

                “ใช่! พอดีพ่อฉันสร้างบ้านพักตากอากาศไว้ที่นั่นน่ะ

                แล้วจะไปวันไหนหรอ

                พรุ่งนี้ ^_^”

                ฉันอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดังๆ กรี๊ดๆๆๆ กรี๊ด! ฉันกำลังจะได้ไปพังงาทะเลอันดามันที่เคยเกิดคลื่นยักษ์สึนามิ แต่ว่าฉันไม่กลัวหรอกก็พังงาน่ะเป็นทะเลที่ฉันอยากจะไป แถมยังมีบ้านพักตากอากาศส่วนตัวอีก เฮลเลนนี่เยี่ยมไปเลยจริงๆ >_<~

                “งั้นฉันก็ต้องขึ้นไปจัดกระเป๋าน่ะสิ

                อืม

                งั้นฉันไปเตรียมก่อนนะ ^O^” ฉันบอกเฮลเลนกับพี่โซเฟียก่อนจะลุกจากโซฟาและวิ่งขึ้นห้องไปบนทันที เฮลเลนกับพี่โซเฟียอาจจะคิดว่าฉันเว่อร์มากกะอีแค่ไปเที่ยวทะเล แต่พังงาเป็นทะเลที่ฉันอยากไปนิ่ ฉันนี่โชคดีจริงๆ เลยนะที่ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านของเฮลเลนอย่างง่ายดายแถมยังมีคนซื้อของให้ตั้งเยอะตั้งแยะอีกด้วย ฉันไม่ได้เห็นแก่ของหรอกนะแต่พี่โซเฟียน่ะสิขยันขยอเอาเสื้อผ้าหลากชุดยัดใส่มือของฉันไม่หยุดเลย ฉันบอกว่าไม่เอาๆ พี่แกก็ทำหน้าเสียใจยังไงยังงั้น ฉันก็เลยต้องยอม จนได้มีชุดแบนเนมแพงๆ ใส่จนทั้งวันนี้น่ะสิ ^__^

                “ลันล้า~ ลันล้า~” ฉันฮัมเพลงไปก็พับเสื้อผ้าลงกระเป๋า ฉันช่างมีความสุขจริงๆ เลยน้า แต่ฉันก็รู้สึกเกรงใจเฮลเลนก็พี่โซเฟียเหมือนกันนะ ฉันมันคนนอกแล้วเข้ามาอยู่อย่างนี้น่ะ มันเหมือนกับฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวยังไงยังงั้นเลยเลยล่ะ

                มีความสุขจังเลยนะ

                ฉันหันไปตามต้นเสียงที่เอ่ยแซวฉันคือ เฮลเลนเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับรอยยิ้มของเขา เขาย่นก้นนั่งลงกับบนเตียงของฉัน

                เข้าห้องคนอื่นก็รู้จักเคาะประตูซะมั้งนะ

                อยู่แค่อาทิตย์เดียวเธอก็ยึดบ้านของฉันแล้วเหรอเนี่ย -_-;;”

                ล้อเล่นน่า! ใช่สิ ฉันไม่ได้รวยอย่างนายนะถึงจะได้ไปเที่ยวไกลๆ อย่างนายกับพี่โซเฟียได้น่ะ

                โอ๋ๆ อย่าน้อยใจไปเลยนะ ^_^”

เฮลเลนพูดปลอบไปก็ลูบหัวฉันเหมือนเด็กๆ และทุกครั้งที่เขาลูบหัวฉัน ฉันก็จะผงะและเงียบไปทุกครั้งเพราะฉันไม่ชินการมือนี้น่ะสิ

                ชีวิตนายเนี่ยน่าอิจฉาจังเลยนะ... ฉันพูดออกมาเมื่อเฮลเลนยกมือออกจากหัวของฉัน เหมือนเขาจะรู้ว่าฉันไม่คุ้นกับมือนี้แต่เขาก็ยังคงทำไม่เลิก

                อยากเป็นเหมือนฉันมั้ยล่ะ

                ...

                เข้ามาอยู่กับฉันตลอดไปเลยก็ได้นะ

                มันไม่ดีหรอก ถ้าทำอย่างนั้นฉันก็เป็นคนเห็นแก่ตัวน่ะสิ ฉันค้านเฮลเลนอย่างเด็ดขาด

                ก็อย่าเห็นแก่ตัวสิ

                ... ฉันมองเฮลเลนพร้อมทั้งเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัยกับคำพูดของเขา เฮลเลนมองหน้าฉันพร้อมกับยิ้มบางๆ

                เธอนี่ชอบทำหน้าตาน่ารักอยู่เรื่อยเลย ^__^”

                ...

                เอ้า! รีบจัดการเป๋าต่อสิ

                ... ไม่รู้ทำไม ทำให้ฉันได้แต่จ้องมองเฮลเลนไม่เลิก มันคงจะเป็นเพราะคำพูดของเขาที่ชวนให้ฉันต้องงงและต้องการคำตอบ

                ฉันว่าฉันไปเตรียมมั้งดีกว่า ^_^”

เฮลเลนพูดจบเขาก็ลุกขึ้นจากเตียงของฉันหลังจากที่ฉันเงียบไม่ตอบเขา สีหน้าของเขาเจือนลงอย่างเห็นได้ชัดเชียวล่ะ ฉันคิดว่าหมอนี่จะต้องมีบางอย่างปิดบังฉันอยู่แน่ๆ เลย

                เฮลเลน!” คิดได้ดั่งนั้นฉันก็ร้องเรียกชื่อของเขาออกมา เฮลเลนหยุดชะงักเมื่อเดินใกล้จะถึงประตูแล้ว เขาหันกลับมาอย่างช้าๆ มองฉันและไม่ลืมที่จะส่งยิ้มมาให้

                ยิ้ม ของนายนี่แหละที่ทำให้ฉันไม่รู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่ -_-;;

                “หือ...?”

                นาย...มีอะไรที่จะพูดอีกหรือเปล่า ฉันลังเลที่จะถามเขา เฮลเลนหุบยิ้มลงและเงียบไปพักใหญ่ๆ เหมือนเขากำลังคิดอะไรสักอย่างอยู่ ไม่นานนักเฮลเลนก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มของเขาเหมือนเดิม

                ไม่มี

                ยะ...อย่างนั้นเหรอ อื้ม! นายไปเตรียมกระเป๋าเถอะฉันจะได้รีบเตรียมแล้วก็รีบเข้านอน ^_^”

                งั้นก็ฝันดีนะ ^--^”

                และแล้วเฮลเลนก็ส่งยิ้มครั้งสุดท้ายของวันนี้ให้กับฉันแล้วเขาก็ค่อยๆ เดินลับหายออกไปจากห้องของใน (เวลานี้) ที่สุด ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกเล็กๆ อย่างไร้เหตุผล ไม่รู้เพราะอะไรถึงทำให้ฉันทำเขาออกไปอย่างนั้น มันอาจจะเป็นเพราะเขายิ้มตลอดเวลาหรือเปล่า มันคงจะเป็นอย่างนั้นเพราะฉันไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของเขาได้

                ฟุ้งซ่านอีกแล้วสินะฉัน =_=^ เฮ้อ..เตรียมกระเป๋าให้เสร็จเร็วๆ ดีกว่า เวลานี้ฉันควรจะตื่นเต้นและเพ้อฝันเกี่ยวกับทะเลพังงา อ้า~ ได้กลิ่นอายของทะเลมาแต่ไกลเลยฉัน >__<~

               

                ฮิ้ววววววว!!!~

                ลันล้า!!!~

                ในที่สุดก็เช้าแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังตื่นเต้นจนแถบอยากจะวิ่งไปให้ถึงที่นั่นเร็วๆ เลย >-< ฉันยกกระเป๋าลากใบใหม่ที่เฮลเลนพาไปซื้อมาเมื่อสองวันก่อน เขาบอกว่าฉันควรจะมีไว้เวลาจะไปจากบ้านของเขา -_- แต่ช่างเถอะ ฉันดีใจที่สุดและไม่อยากจะกินอาหารเช้าแล้วด้วย แต่ก็ต้องกินเพราะป้าแช่มขึ้นไปเรียกฉันตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำเวลาหกโมงเช้าตรงเป๊ะๆ แล้วตอนนี้พี่โซเฟียกับเฮลเลนก็กำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างสงบเสงียม

                ไม่แค่ฉันสินะที่ตื่นเต้นจนออกหน้าออกตา -_-^

                “เฌอแตมป์มาทานข้าวก่อนสิ หลายเวลาตั้งเยอะแน่ะ พี่โซเฟียส่งเสียงเรียกฉันที่ยืนลังเลอยู่ประตูห้องกินข้าว ฉันจึงต้องจำใจเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย

                ไม่ต้องห่วงหรอกน่า วันนี้เธอได้เห็นทะเลแน่ๆ ^_^”

                อืม... ฉันว่างกระเป๋าไว้ข้างๆ ตัวเอง ก่อนจะย่นก้นนั่งลงกับเก้าอี้ข้างๆ เฮลเลน กลิ่นหอมๆ ของโจ๊กไก่ทำให้จมูกของฉันมันฟุตฟิตๆ ไปพร้อมๆ กับกระเพาะที่ปั่นป่วนร้องขอให้ฉันกินเข้าไป

                หอมๆ น่ากินอย่างนี้ ฉันที่ตื่นเต้นจนไม่อยากจะกินอะไรก็อดไม่ไว้แล้วล่ะ ^..^

                ง้ามมมมมมมม!!!

                ฉันอ้าปากกว้างรับโจ๊กแสนหอมเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว อ้า~ กำลังอุ่นได้ที่เชียวล่ะ รสชาติก็ดีสุดยอด ป้าแช่มเนี่ยฝีมือดีจนเปิดร้านขายอาหารเป็นของตัวเองได้เลยนะเนี่ย >_<

               

                ‘สายการบินซุปเปอร์แก๊งค์ขอต้อนรับผู้โดยสารทุกท่านด้วยความยินดียิ่งค่ะ~’

                ตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนเครื่องบิน รู้มั้ยว่าฉันเหลอหลามากตอนที่เข้ามาในเครื่องบินน่ะ ฉันแสนจะแอร์โคตรๆ เลย ก็เพราะว่าฉันดันยื่นบัตรประจำตัวประชาชนของตัวเองให้เขาไปน่ะสิ หน้าแตกยับเลยอ่ะฉัน เพราะเขาให้เอาพาสปอร์ตให้เพื่อตรวจแต่ฉันดันทำให้เธอผู้นั้นหัวเราะคิกคักใส่ -_- มันความทรงจำครั้งแรกในการขึ้นเครื่องบินของฉันเชียวล่ะ

                แต่ตอนนี้ฉันยิ่งนั่งแถบจะไม่ติดกับเบาะเลยอ่ะ รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าอยู่ข้างนอกอีก ได้สัมผัสในเครื่องบินครั้งแรก ฉันจะได้บินขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งฝูงนกแล้วอ่า~ ^----^

 

                “อึก!... นั่งไปได้สักพัก ฉันก็รู้สึกมึนๆ หัวอย่างบอกไม่ถูก มึนแล้วก็วินหัวเหมือนอาการของคนเมารถ แต่นี่มันเป็นเครื่องบิน เพราะงั้นฉันก็ต้องเมาเครื่องบินน่ะสิ –O,-

                “เป็นอะไรไป เฮลเลนที่นั่งข้างๆ ฉันหันมาถามอย่างแปลกใจ

                มันวินๆ มึนๆ อ่ะ เหมือนอยากจะอ้วกเลย

                เมาเครื่องบินเหรอเนี่ย งั้น...นอนหลับไปเลยนี้กว่าจะได้หายวิน

เฮลเลนให้คำแนะนำ ฉันจึงพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง แต่แล้วเมื่อหลับตาลงไม่นานนักฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังโดนใครสักคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันดันหัวของฉันมาพิงที่บ่าของเขา ฉันลืมตาขึ้นเล็กน้อยก็รู้ว่านั่นคือเฮลเลนเขากำลังปาดผมที่บดบังหน้าของฉันออก ฉันจึงจำต้องหลับตาต่อไป

                ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าสิ่งที่เขากำลังทำกับฉันอยู่ตอนนี้เป็นความรู้สึกที่ผู้ชายจะทำให้ผู้หญิงคนนึงด้วยความ...

                ฉันคงจะบ้าที่ดันไป...ชอบเธอขึ้นมา

                ชอบ...

                !!!

 

                คลื่นนนน~

                คลื่นนนน~

                พริ้ววววว~

                เสียงคลื่นกระทบเข้ากับชายฝังดังกระทบกันจนเกิดเป็นเหมือนกับเสียงเพลงที่กำลังขับขานด้วยธรรมชาติ เสียงทะเล ใบไม้ ฝูงนกที่บินไปมาอย่างอิสระ ฉันยิ้มออกมาเบาๆ พร้อมทั้งสูดอากาศเข้าให้เต็มปอด อ้า~ เป็นทะเลที่ฉันรู้สึกดีจริงๆ เลย น้ำใสๆ นั่นของมันทำให้ฉันอยากจะลงไปแหวกว่าย แต่ฉันคงจะต้องใช้ห่วงยางช่วยอ่ะ -_-;;

 

                “นี่คือบ้านพักตากอากาศของเรา ^_^” เฮลเลนแนะนำให้ฉันรู้ หลังจากที่เดินเล่นชายหาดเพื่อรอให้แม่บานทำความสะอาดที่ยังไม่เรียบร้อยเสร็จสรรพ

                บ้านพักตากอากาศของเขาเป็นบ้านสองชั้นเท่านั้นแหละ ดูไม่หรูมากแต่มันออกแนวน่ารักมากกว่าแถมยังติดชายทะเลอีกด้วย เป็นบ้านสองชั้น สองล่างข้างหน้ามีระเบียงยื่นออกมาเอาไว้นั่งเล่นรับลมทะเลยามเช้า บ่าย เย็น มีสนามหญ้าเล็กๆ ไม่ใหญ่มากอยู่ข้างหน้า ตัวบ้านถูกล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่มีหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นต้นมะพร้าวที่กำลังออกผลน่ากินเป็นอย่างยิ่ง แถมก็เป็นส่วนตั๊วส่วนตัวเพราะมันเป็นบ้านพักตากอากาศหลังเดียวของละแวกนี้

                นี่แหละนะเขาถึงจะเรียกว่าบ้านพักตากอากาศส่วนตัว! ^_^

                “อะ...เอ่อ...น่ารักดีนะ ฉันตอบเฮลเลนพร้อมทั้งทำตัวให้ปกติที่สุข จู่ๆ เท่านั้นแหละ จู่ๆ คำพูดของเฮลเลนที่เอ่ยออกมาตอนที่อยู่บนเครื่องบินกลับไหลเวียนกลับเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง แล้วตอนนี้มันก็กำลังทำปฏิกิริยาต่อค้านกับฉัน นั่นคือ การทำตัวไม่ถูก!

                “ตื่นเต้นจนตอบเสียงไม่ชัดเลยหรอ ^_^” พี่โซเฟียที่เดินมาตามฉันกับเฮลเลนมาที่หลังก็พูดขึ้น ทำให้ฉันยิ่งทำตัวไม่ถูกยิ่งขึ้น

                คะ...ค่ะ!”

                เฮลเลนพี่ว่าพาเฌอแตมป์เข้าบ้านไปก่อนที่เธอจะเป็นลมเพราะดีใจดีกว่านะ ^_^”

                พี่ก็แซวเฌอแตมป์มากไปนะครับ ^^”

                ปกป้องกันจริงๆ เลยนะเฮลเลน

                พี่ก็...

                ฉันได้แต่ยืนนิ่งฟังพี่น้องคู่นี้พูดแซวกันอย่างเมามันส์ -_-;; จะแซวอะไรกรุณาดูอาการของฉันมั้งนะค่ะ มันทำให้ฉันวุ่นวายใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าเฮลเลนจะมาชอบฉันได้ นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นมา! ทำไมเขาถึงมาชอบฉัน >O<!!!

                “ฉันว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะนะ ฉันพูดแทรกทั้งคู่ที่ยังแซวกันไม่หยุด ฉันทำหน้าเอือมๆ บอกเฮลเลนกับพี่โซเฟีย ฉันควรจะเลิกคิดอะไรบ้าๆ อย่างนี้ได้แล้ว หมอนั่นจะชอบแกก็ชอบไป ฉันอยู่ของฉันอย่างนี้ไม่ขอรับรู้ความรู้สึกของใครก็แล้วกัน -_-^

                “จ้ะๆ ไปกันเถอะนะเฌอแตมป์

                และแล้วพี่โซเฟียก็เห็นใจฉันที่ยืนฟังทั้งคู่ฟ่อกันอยู่นาน พี่แกก็เลยเข้ามาจับมือฉันและจูงเข้าไปในบ้านพักตากอากาศส่วนตัวโดยมีเฮลเลนที่เดินตามหลังมา พร้อมกับคนรับใช้ยกกระเป๋าตามหลังเข้ามา

                และแล้วตอนนี้ฉันก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นอกบ้านน่ารักขนาดไหนในบ้านยิ่งน่ารักยิ่งกว่าอีกอ่ะ ตกแต่งแบบน่ารักๆ สบายๆ ไม่เหมือนกับบ้านหลังมหึมาที่อยู่กรุงเทพแม้แต่นิด ^^

                “เฌอแตมป์ขึ้นไปดูห้องนอนกับพี่กันเถอะ ^_^”

                พี่โซเฟียเข้ามาจูงมือฉันต่อขึ้นไปข้างบนบ้านซึ่งเป็นห้องนอน บนชั้นสองมีห้องนอนอยู่สองสามห้องได้ พี่โซเฟียเปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่งก่อนจะจูงมือฉันเข้าไปในห้องด้วย เมื่อเข้ามาในห้องแล้วพี่โซเฟียก็จัดการปิดห้องพร้อมทั้งล็อคห้องไว้เหมือนกับกลัวว่าใครจะเข้ามาในห้องนี้ และตอนนี้ในห้องก็มีแค่ฉันกับพี่โซเฟียแค่สองคน ฉันมองพี่โซเฟียที่ยิ้มให้ฉันไม่เลิกอย่างแปลกใจ

                นั่งลงก่อนสิ พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเราน่ะ ฉันพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะนั่งลงกับโซฟาตัวเล็กในห้องอย่างว่าง่าย ฉันเดาไม่ออกเลยจริงๆ ว่าพี่โซเฟียมีอะไรจะถามฉัน

                พี่โซเฟียมีอะไรหรอค่ะ ฉันเริ่มถามพี่โซเฟียทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา

                พี่ขอถามตรงๆ เลยนะ

                ...

                “พี่รู้ว่าเฮลเลนไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิงเลยสักคน แล้วเขาก็เป็นคนพูดเองด้วยว่าจะไม่ขอคบผู้หญิงเป็นแค่เพื่อน

                ... ฉันผงะไปเล็กน้อยกับสิ่งที่พี่โซเฟียพูด

                เฮลเลนน่ะเป็นคนยังไงพี่เองก็รู้จักน้องชายของตัวเองดี พี่ขอพูดตรงๆ นะว่าตั้งแต่เกิดมาเฮลเลนน่ะไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้ามาในบ้านเลยยกเว้นเธอ...

                ...

                ตอนนี้พี่แค่เดาๆ ไปเองก็เท่านั้นแหละ ความรู้สึกของเฮลเลนที่มีต่อเธอน่ะ...

                เฮลเลนเคยคบกับหยาหยีนะค่ะ ฉันแทรกพูดทันที

                หยาหยีอย่างนั้นเหรอ... ไม่หรอกผู้หญิงคนนั้นเฮลเลนทำไปเพียงแค่จะช่วยเพื่อนของเขาเท่านั้นแหละ

                ...

                ซารังไงล่ะ เฮลเลนรู้จักนิสัยของหยาหยีคนนั้นดีเขาเลยคิดจะแยกเธอออกจากซารังน่ะ

                ... ฉันแถบไม่อยากจะเชื่อรูหูของตัวเองเลย จริงๆ นะเหรอ สิ่งที่พี่โซเฟียพูดออกมานั้นเป็นจริงอย่างนั้นเหรอ?

                “แต่ถ้าให้พี่พูดเกี่ยวกับความรู้สึกของเฮลเลนน่ะนะ...

                ...

                “พี่คิดว่าน้องชายของพี่จะชอบเฌอแตมป์เข้าให้แล้วล่ะ ^_^”

                “!!!”


 
ฮาววววโหลลลลลลลลลล >O<!!!
สวัสดีจ้ะทุกๆ คน ชื่อตอนแบบว่าเชยและสิ้นคิดมากก -[ ]-;;
เห่อะๆ ไม่ว่ากันนะจ๊ะที่ชื่อตอนมันจะแบบว่านะ 
เมื่อตะกี้ตาลไปเปิดหน้าหลักนักเขียนดูเจอะกันป้ายสีส้มเด่นชัดเจน
'นักเขียนหน้าใส ปี4 ของ สนพ.แจ่มใสคร้าาาา' มาอีกแล้วววววว >O<!!!
แต่ไม่เคยติดเข้ารอบสักที ฮ่าๆๆๆๆๆ ปีนี้ก็จะลองดูอีกทีนิยายเรื่องใหม่นี่ล่ะ
ลงไปเลยยยยยย ^_______^ 
อะอ่อ! สรุปทิ้งท้ายคำเดิมจ้ะ "เม้นนะจ๊ะ รักมาก >3<~ "

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #540 รักยัยรั่วๆ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2554 / 22:03
    อ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    อย่างงี้เฌอแตมป์จะทำตัวยังไงอ่ะเนี่ย
    #540
    0
  2. #539 `อมยิ้ม } (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 22:11
    อ๊ากกก >< ซารังนายอาจจะแพ้เฮลเลนนะ
    #539
    0
  3. #533 b2st_b2ty (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2554 / 14:52
    อัพ ไวๆ นะ ค่ะ ไร เตอร์ สู้ๆ ค่ะ
    #533
    0
  4. #531 Smile ★ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 22:53
     สู้ๆๆ
    #531
    0
  5. #530 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 22:01
    มาอัพไวๆนะคะ

    ไรเตอร์สู้ๆค่ะ
    #530
    0