Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 37 : Disguise :'} Chatper 27 พรหมลิขิต (หรือเปล่า?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 พ.ค. 54

 
-27-

พรหมลิขิต (หรือเปล่า?)

 

                10 นาทีผ่านไป

                แฮ่!!!”

                ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่สุดๆ ด้วยความเหนื่อย หลังจากไปผจญภัยรอบบ้านของอีตานั่นจะบอกว่ารอบบ้านมันก็ไม่ถูกหรอกเพราะฉันเพิ่งจะเดินได้แค่ครึ่งหนึ่งของบ้านเองอ่ะ -_- ฉันเหนื่อยจนขาลากแล้วเนี่ย ฮือๆ ฉันคิดผิดมากๆ เลยอ่ะ ที่มาเดินสำรวจบ้านของเขาเนี่ย T^T เดินจากหน้าบ้านไปข้างบ้านของเขาก็ปาไม่หลายนาทีแล้ว แล้วตอนนี้ฉันก็เพิ่งจะเดินมาถึงหลังบ้านเองอ่ะ

วินาทีนั้นเอง ฉันรู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่ปะทะเข้าหน้าของฉันทำให้ฉันต้องมองไปยังมันด้วยความสนใจ

                ข้างหน้าของฉันมีอ่างน้ำขนาดใหญ่หรือที่เขาเรียกกันว่า สระว่ายน้ำ สีน้ำใสถูกบรรจุอยู่ในสระว่ายน้ำนั้นชวนให้ฉันต้องเดินไปหามันใกล้ๆ ทุกอย่างดูครบขันมีทั้งสระว่ายน้ำแล้วยังมีกระดานกระโดดน้ำไว้ให้กระโดดเล่นอีกด้วย ถึงในน้ำแห่งนี้จะผสมผสานไปด้วยคลอลีนก็เถอะแต่เวลานี้ฉันรู้สึกแค่ว่ามันทำให้ฉันสดชื่นและหายเหนื่อย และตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งย่นขาตัวเองลงไปในสระว่ายน้ำ

               

จุ๋ม~ จุ๋ม~

อ้า~ เย็นมากๆ เลยอ่ะ เอาขาจุ๋มลงไปอย่างนี้แล้วฉันล่ะอยากลงไปทั้งตัวเลยอ่ะ แต่ว่าขืนฉันลงไปทั้งตัวฉันคงต้องใช้หวงยางล่ะนะ แหม...น่าอายชะมัดเลยอ่ะ โตขนาดแล้วแต่ดันว่ายน้ำไม่เป็นซะนี่ -///-

ทำอะไรน่ะ?”

ว้าย!!!”

พรืดดด!!!

ตู้ม!!!

เฮ้ย!”

ฉันรู้สึกว่าตัวเองตกลงมากระแทกเข้ากับน้ำใสๆ อย่างแรง อย่างกับกระโดดลงมาจากที่สูง ตัวของฉันเย็นซ่าไปหมด ฟองอากาศออกซิเจนที่ลอดออกมาจากปากของฉันลอยขึ้นเป็นฟองกลมๆ ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองกำลังจะจมน้ำ!!!

อุ๊บ!

ฉันตะเกียกตะกายเพื่อให้ตัวเองลอยขึ้นสู่เหนือผิวน้ำ เพื่อให้ตัวเองรอดปลอดภัย แต่ผลที่ตอบกลับคือเหน็บที่จู่ๆ ก็กลืนกินขาของฉันทั้งสองข้าง มันทำให้ฉันหลุดอ้าปากปล่อยให้ออกซิเจนที่มีเหลืออยู่น้อยลับหายไปกลับน้ำใส ขาของฉันเหน็บมันกินไปหมด ฉันเจ็บจริงๆ เลย แล้วตอนนี้ฉันก็เริ่มที่จะไม่มีออกซิเจนหายใจแล้ว

ปุ้ง! ปุ้ง!

เสียงฟองน้ำที่ออกมาจากรูจมูกและปากของฉันลอยออกมาอย่างช้าๆ จนหมดลงไปในที่สุด แม้แต่เรี่ยวแรงของฉันที่ตะเกียกตะกายเมื่อครู่ก็เริ่มหมดลง อากาศออกเจนที่เหลือน้อยเต็มทีในตอนนี้ได้หายไปหมดแล้ว ฉันรู้สึกแค่ว่าฉันกำลังลอยอยู่ใต้ท้องน้ำอย่างไร้วิญญาณ แสงสว่างจากเบื้องบน ท้องฟ้าที่สดใส ฝูงนกที่บินอย่างอิสระจนฉันเคยอิจฉา ฉันรู้สึกอิจฉามากขึ้นเมื่อฉันกำลังจะไม่ได้เห็นมันอีก...

ตู้ม!!!
                แสงจากเบื้องบนสะท้อนให้ฉันเห็นร่างของใครสักคนที่กระโดดลงมาจากข้างบนนั้น ร่างนั้นแหวกว่ายเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ ร่างนั้นช่างเหมือน ช่างเหมือนกับคนๆ นั้น ร่างที่ว่ายเข้ามาหาฉันช่างเหมือนกับเค้า!

เป็นนายหรือเปล่า...

 

กุกกัก!

เคร้ง!

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อกี้มันเสียงอะไร แล้ว...นี่ฉันอยู่ที่ไหน! ฉัน! ฉันตายแล้วอย่างนั้นเหรอ!!! ...แต่ว่าทำไมมันไม่เหมือนกับนรกเลย... หรือว่าฉันได้ไปสวรรค์! แต่...ดูดีๆ แล้วมันไม่เหมือนทั้งสองอย่างที่ฉันนึกคิดมาเลย มันคล้าย... คล้ายกับห้องรับแขกบ้านเฮลเลน!

กุกกัก!

ฉันหันไปมองต้นเสียงที่ดังขึ้นจนน่ารำคาญ แต่เมื่อหันไปและพบกับบางคนฉันก็อยากจะหันกลับมา ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเลย คนที่ฉันคุ้นเคยและทำให้ฉันเจ็บปวดเวลานี้เขาอยู่ตรงหน้าฉัน!

ฉันยังไม่ตาย? แล้วเขาทำไมถึงมาอยู่ที่นี่!?

 

พรึ่บ!

ตู้ม!!!

ภาพในเวลานั้นย้อนกลับมาในหัวฉันอีกครั้ง ร่างนั้นที่กระโดดลงมา ที่ดูคล้ายกับเขา ในเวลานั้นเวลาที่ฉันกำลังจะตายอยู่ในน้ำนั่นใบหน้าหวานๆ ของซารังก็ไหลวนเวียนเข้ามา ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ใบหน้าที่เคร่งเครียด ใบหน้าที่... ทำให้ฉันหยุดนึกถึงไม่ได้ และนั่นก็ทำให้ฉันต้องน้ำตาไหลออกมาอีก ที่คิดว่าตัวเองกำลังจะจากโลกแห่งนี้ไปแต่กับได้มีลมหายใจอยู่ และก็ทำให้ฉันได้เจอกับเขาในวันนี้

มันเป็นพรหมลิขิตที่ดลใจให้เขามาที่นี่อย่างนั้นเหรอ??

เฌอแตมป์!”

เสียงร้องเรียกฉัน ฉันหันหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าซารังกำลังมองฉันด้วยรอยยิ้ม ฉันไม่อยากจะเห็นรอยยิ้มของเขา ฉันอยากจะหลับไปอีกครั้งจัง

...

เฌอแตมป์...

ฉันรู้สึกได้ว่ามือของเขากำลังวางอยู่บนบ่าของฉันอย่างเบามือ ฉันต้องอดทน ฉันจะไม่ยอมกลับไปกับเขาอีกเด็ดขาด ฉันจะต้องใจแข็งเข้าไว้!

นายมาทำไม?” ฉันตั้งคำถามไปโดยไม่หันไปมองซารัง ซารังเงียบไม่มีเสียงตอบกลับมา นั่นทำให้ฉันต้องหัวเราะในใจอย่างสมน้ำหน้าตัวเอง เขาไม่ยอมตอบฉันซะด้วยสิ น่าสมเพชตัวเองอีกครั้งแล้วสินะเฌอแตมป์

ฉันมาหาพี่โซเฟีย แล้วเธอทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

นายรู้จักพี่โซเฟียด้วยงั้นเหรอ...ฉันถามเสียงแผ่ว... รู้สึกเหมือนกับจุกไปยังไงก็ไม่รู้ เบื้องลึกของหัวใจฉันก็หวังไว้เล็กน้อยว่าเขาจะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหนแล้วตามมาเพื่อจะมาง้อฉัน แต่ความหวังเล็กๆ ของฉันก็ได้แตกสลายอย่างละเอียดไปพร้อมๆ กับคำตอบของเขา เฮอะ! พี่โซเฟียอย่างนั้นหรอ...

ใช่

นายคงไม่ได้มาตามฉันหรอกใช่มั้ย...

...

สัญญาของเราน่ะจบกันจริงๆ แล้วใช่มั้ย นี่ฉันกำลังทำให้อะไรกันนะ ฉันจะถามย้ำเอาคำถามกับซารังไปทำไม ก็ฉันเป็นคนพูดไปเองไม่ใช่หรอว่าจะหาเงินมาใช้เขาน่ะ แต่ว่า...มันรู้สึกน้อยใจยังไงก็ไม่รู้สิ ฉันคงจะตั้งความหวังไว้น่ะ ผลสุดท้ายก็เลยทำให้ตัวเองเจ็บแปลบๆ เข้าจนได้

...

เฌอแตมป์เธอฟื้นแล้ว!”

เสียงๆ หนึ่งที่ฉันกำลังจะทำความคุ้นเคยให้มากกว่าดีร้องเรียกชื่อของฉันขึ้นฉันมองไปที่ต้นเสียงนั้น เฮลเลนรีบจ้ำอ้าวเข้ามาหาฉันก่อนจะนั่งยองๆ กับพื้น เขาจับมือของฉันขึ้นมากุมไว้ มันทำให้ฉันตกใจไปเหมือนกันนะที่เขาทำต่อหน้าซารัง

นะ นาย...

ฉันขอโทษจริงๆ นะที่ฉันช่วยเธอไม่ได้

...

ที่จริงมันเป็นเรื่องที่น่าอายมากเลย คือว่าฉัน...ฉันว่ายน้ำไม่เป็น

นาย...

ฉันทำให้เธอต้องตกใจ แต่ฉันดีใจนะที่เธอไม่เป็นอะไร ^_^” เฮลเลนพูดด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขายื่นมือมาลูบหัวของฉันเบาๆ เล่นเอาฉันผงะไปด้วยความตกใจ ฉันเหลือบไปมองซารังที่ยืนอยู่ข้างๆ กับเฮลเลนและข้างๆ เขานั้นก็มีพี่โซเฟียที่กำลังมองฉันเช่นกัน

สีหน้าของนาย แววตาของนายในเวลานี้มีฉันอยู่ในนั้นบ้างหรือเปล่า นาย...รู้สึกหึงห่วงฉันบ้างมั้ย

ขะ ขอบใจนะ ฉันตอบเฮลเลนเสียงแผ่ว

ฉันกำลังคิดอะไรอยู่! ดูแววตาของเขาสิ ดูสีหน้าที่เขามองฉัน ดูก็รู้ว่าเขาไม่มีความรู้สึกหึงห่วงฉันอย่างที่ตัวเองคิดไว้ แล้วในเวลานี้ฉันควรต้องมองเฮลเลนเพื่อห้ามที่จะไม่มองซารังสินะ เพราะเขาน่ะกำลังพูดคุยกับพี่โซเฟียอย่างกระหนุ่งกระหนิง รอยยิ้มของเขาที่ส่งให้พี่โซเฟียฉันเห็นแล้วรู้สึกอิจฉาพี่โซเฟียขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สิ

เธอไม่เป็นอะไรแน่นะ ทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ

ไม่เป็นอะไร ฉันน่ะถึกจะตาย... เจ็บขนาดไหนก็ทนได้อยู่แล้ว

...

รู้สึกว่าสิ่งที่ฉันตอบจะไม่ตรงกับเฮลเลนซะด้วยสิ ฉันจงใจมากที่จะตอบอย่างนั้นออกไป ฉันอยากจะให้เขารับรู้ว่าฉันเจ็บแต่ฉันต้องอยู่ได้โดยไม่คิดสั้น!

ฉันยันตัวเองโดยมีเฮลเลนช่วยพยุงมาเป็นนั่งแทน ฉันมองเฮลเลยก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้กับเขา ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่คิดว่าผู้ชายคนนี้เลวและไม่น่าที่จะคบด้วย ฉันคิดผิดจริงๆ เลย ก็เขาน่ะใจดีและดูอ่อนโยนกว่าที่ฉันคิดไว้อีกน่ะสิ

ฉันอยากรู้ว่าเขา...มาที่นี่ทำไม?” ฉันถามเฮลเลนทั้งๆ ที่เจ้าตัวก็ยืนอยู่ทนโท่

ซารังหรอ พี่โซเฟียเรียกมันมาน่ะ

พี่เรียกซารังมาเองล่ะจ้ะ เธอรู้จักซารังด้วยหรอ ^_^”

คะ... ฉันตอบพี่โซเฟียเสียงแผ่ว ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขาอยากจะรู้จักฉันหรือเปล่า

เฌอแตมป์กับซารังเขาเป็น...

ฉันอยากไปเดินเล่นสูดอากาศหน่อยน่ะ ขอตัวก่อนนะ!” ฉันพูดแทรกขึ้นเมื่อรู้ว่าเฮลเลนกำลังจะพูดอะไรออกมา ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเตรียมจะเดินออกไปจากห้องรับแขกแห่งนี้ แต่แล้วเสียงๆ นึงก็ทำให้ฉันต้องชะงักฝีเท้าของตัวเองลง

ฉันไปด้วย/เดี๋ยวฉันไปด้วย!”

ฉันมองทั้งสองคนที่พูดขึ้นพร้อมกันแถมยังลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกันอีกต่างหาก ซารังกับเฮลเลนหันไปมองหน้า แต่...ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ชีพจรของฉันก็เต้นเร็วอย่างแปลกประหลาด

 แหมๆ ทั้งสองคนเนี่ยจะแย่งผู้หญิงกันหรือไง

ฉันมองไปที่พี่โซเฟียด้วยความตกใจกับคำพูดของพี่แก แย่งผู้หญิง?

ไม่เป็นไรหรอก ฉันไปเองได้

แต่เธอเพิ่งจะฟื้นนะ เดี๋ยวเป็นลมไปจะทำยังไง

ก็แค่หน้าบ้านนี้เอง ฉันบอกเฮลเลนที่ขยั้นขยอจะไปให้ได้ ฉันมองซารังที่ไม่แม้แต่จะหาเหตุผลมาเพื่อจะไปกับฉันอย่างเฮลเลน

ก็ดีเหมือนกันนะเฌอแตมป์ ให้เฮลเลนไปเป็นเพื่อนน่ะดีกว่าไปคนเดียวแล้วหมดสติหัวฟาดพื้นนะจ๊ะ ^_^”

ใช่ๆ ถูกอย่างที่พี่ฉันบอกนะ

เอ่อ...

พี่โซเฟียครับ ไหนพี่บอกว่ามีอะไรให้ผมดูไงล่ะครับ

ฉันผงะไปเมื่อเสียงๆ หนึ่งดังขัดการพูดของฉันขึ้น

อ๋อ! จริงด้วยสิ อยู่บนห้องพี่น่ะเดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ก่อนแล้วกันนะ

ผมขึ้นไปด้วยจะดีกว่านะครับ

...อย่างนั้นหรอ

ครับ

ฉันได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้ทั้งคู่เดินผ่านฉันไปได้อย่างง่ายดายแล้วตอนนี้เขากับพี่โซเฟียก็กำลังเดินขึ้นไปบนห้อง ฉันวุ่นวายใจอย่างบอกไม่ถูก จู่ๆ ความคิดบ้าบอก็เกิดขึ้นในหัวของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่นและหวั่นกลัว...

เฌอแตมป์!”

หะ หือ... ฉันส่ายหัวสองสามทีก่อนจะหันไปครางเสียงใส่เฮลเลน

ไม่ไปเดินเล่นแล้วหรอ

อ๋อ! ไปสิ ฉันตอบรับเขา จากนั้นข้อมือของฉันก็ถูกึคว้าไปจับไว้ เฮลเลนยิ้มให้ฉันเล็กๆ ก่อนจะจูงฉันเดินออกไปจากห้องรับแขก ถึงบนไดฉันก็เอาแต่หันไปมองด้วยความสนใจ แต่แล้วฉันก็สะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดอยู่ในหัวให้ออกไปให้หมด ฉันคิดว่าฉันไม่ควรจะสนใจเขา ในเมื่อเขายังไม่สนใจฉัน...

 

ตอนนี้ฉันกำลังเดินอยู่บนถนนนอกรั้วบ้าน ในตอนแรกที่คิดว่าจะเดินเล่นในบ้านก็พอแต่จู่ๆ ขาของฉันก็ก้าวไม่หยุดมันมุ่งตรงแต่จะออกไปนอกบ้านหลังนี้ ฉันเองก็ไม่รู้แต่มันอาจจะเป็นเพราะในบริเวณบ้านหลังนี้มีซารังอยู่ก็แค่นั้น...

ฉันคิดไว้แล้วว่าเธอคงไม่เดินเล่นแค่ในบ้านหรอก

...

รู้สึกยังไงที่จู่ๆ ซารังก็มาที่บ้านฉัน?”

ฉันหยุดชะงักเงยหน้ามองเฮลเลนที่ส่งยิ้มให้กับฉันไม่ยอมหยุด มันทำให้ฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไรกันแน่

นายรู้จักกับซารังได้ยังไง ฉันถามในสิ่งที่ค้างคาในใจตลอดมา

...ฉันกับมันเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล

เพื่อน...

ใช่! พ่อแม่ของฉันกับพ่อแม่ของมันเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วความสัมพันธ์ของพ่อแม่เราทั้งคู่ก็เลยทำให้ฉันกับมันกลายมาเป็นเพื่อนกัน

แล้วพี่โซฟีย...

ไอ้ซารังเป็นน้องที่พี่ฉันรักมากลองจากฉันน่ะ หมอนั่นตอนเด็กมักจะถูกเพื่อนที่ตัวใหญ่กว่าแกล้งเอาแล้วมันก็จะมีพี่ฉันปกป้องมันไว้เสมอ จนบางครั้งฉันก็คิดแอบน้อยใจและคิดว่าฉันหรือมันกันแน่ที่เป็นน้องแท้ๆ ^_^”

...

แต่ฉันกับมันในตอนนี้คงจะไม่เหมือนเก่าแล้วล่ะ

ทะ ทำไม!?” ฉันถามเฮลเลนต่อ เมื่อเขาพูดจบเรื่องวันนั้นก็ย้อนเข้ามาอีกครั้ง ซารังที่เมื่อเห็นเฮลเลนก็เอาแต่กัดฟันกรอดๆ อย่างกับเป็นศัตรูกัน

คงเพราะฉันไปแย่งแฟนมันมั้ง ^_^”

...!”

...หมายถึงหยาหยีน่ะ

จริงด้วยสินะ ซารังเคยเป็นแฟนกับหยาหยีนี่ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองใช้คำพูดถูกหรือเปล่า เคยอย่างนั้นเหรอ ถึงซารังจะบอกเลิกกับเธอไปแล้วแต่ก็คงจะกลับมาคบกันอีก ใช่สิ! ก็เขากับเธอน่ะเป็นคนๆ เดียวกันแล้วนิ่ แล้วแฟนปลอมๆ อย่างฉันก็หมดหน้าที่แล้วอีกด้วย

ฮ้า~ รู้สึกปลอดโปร่งจังเลยเน๊าะ ^O^” เฮลเลนกางแขนออกรับอากาศบริสทธิ์เข้าไปเต็มปอด ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าการคุยไม่นานของฉันกับเขาจะทำให้ฉันและเขาเดินมาจนหยุดอยู่สวนสาธารณะเล็กๆ ของหมู่บ้านน่ะ ต้นไม้สีเขียวขจีรับกับท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งชวนให้ฉันต้องกางแขนออกรับอากาศบริสุทธิ์เข้ามาบ้าง

เอิ่ม... รู้สึกดีจริงๆ ด้วย...!” ฉันถึงกับผงะไปเมื่อหันไปมองเฮลเลนและจู่ๆ ใบหน้าของเฮลเลนก็อยู่ใกล้ฉันไม่ถึงคืบ ฉันกระพริบตาอย่างช้าๆ นัยต์ตาสีน้ำตาอมดำของเขากำลังจะกลืนกินฉันเข้าไป และเมื่อมองลงไปลึกๆ แล้วฉันเห็นตัวเองยืนอยู่ในนัยต์ของเขา ฉันมีตัวตนสำหรับเขา ไม่เหมือนกับซารังที่มองยังไงก็ไม่มีฉันยืนอยู่เลย

แปะ! แปะ!

และแล้วความรู้สึกที่เก็บอัดอั้นมานานก็ถึงขีดจำกัด น้ำตาต่างหลั่งไหลลงอาบแก้มทั้งสองของฉันไม่หยุดหย่อน จู่ๆ ใบหน้านิ่งของซารังก็ไหลกลับเข้ามาในหัวของฉันอีกครั้ง!

เฌอแตมป์!”

ฮึก! ฮือ...

ฉันมันบ้า ฉันคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ ฉันทุ่มเทการร้องไห้นี้ให้กับเขาทำไม ร้องไห้ไปแล้วเขาจะเห็นอย่างนั้นเหรอ ร้องไห้แล้วมันมีค่าอะไร ในเมื่อเขาไม่สนใจฉันด้วยซ้ำ!

ร้องออกมาให้หมดเถอะ ร้องซะตอนนี้ แล้วครั้งหน้าฉันหวังว่าจะไม่เห็นน้ำตาของเธออีก...

ฮึก! ฮึก!”

สิ่งนึงในเวลานี้ที่แทรกเข้ามาในหัวของฉัน คือ สิ่งที่เฮลเลนพูดปลอบฉัน มันเหมือนกับว่าเขารู้ว่าฉันไปเผชิญอะไรมา!

วันพรุ่งนี้จะเป็นวันใหม่ของเธอ เธอจะต้องสู้เฌอแตมป์

...ฮึก!” ฉันสะอื้นเสียงร้องออกมา หัวของเขาถูกลูบไปมาอย่างเบามือเป็นการปลอบใจและให้กำลังใจฉันอย่างอ่อนโยน มือที่กำลังลูบหัวของฉันอย่างเบามืออยู่ตอนนี้เป็นมือที่ไม่คุ้นเคย และเป็นมือที่ฉันคิดว่าคงจะไม่คุ้นเคยอย่างมือนั้นอีกแล้ว...


 
ว้าววววววว อัพแล้ววว >O<!!! แต่ว่า... เสียใจจังอ่ะ
คนอ่านหายคอมเม้นหด TTOTT ฮื่อออออออ ทุกคนหายไป
ไหนกันหมด กลับมาอ่านนิยายเค้าต่อนะตะเอง กลับมา!!! TOT
อย่าหายไปอย่างนี้สิจ๊ะ ใกล้จะจบแล้วด้วยนะ TTOTT
รักทุกคนนะ จ๊วฟๆ >3<!!! ทุกคนก็รักเค้าใช่ม้าาาา~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #591 PPND (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 13:32
    สงสารเฌอแตมป์จังเลย
    #591
    0
  2. #528 [PraiFuN:] (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 21:10
     สงสารแตมป์จังเลย

    #528
    0
  3. #525 Smile ★ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2554 / 19:37
    T^T ดราม่าให้เต็มที่ เฌอแตมป์ร้องออกมาให้หมดเลย
    #525
    0
  4. #524 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 20:28
    ขอโทษนะคะไรเตอร์ที่ไม่ค่อยได้เข้ามาเม้นตืให้

    เพราะตอนนี้เปิดเรียนแล้วอ่ะค่ะ

    การบ้านก็เยอะ

    เจอกันแล้ว

    น่าสงสารเฌอแตมป์จังเลย

    ซารังนะทำไมไม่ง้อ

    สู้ๆค่ะไรเตอร์

    มาอัพอีกนะคะ
    #524
    0
  5. #523 Bam♥3♥My..Love (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2554 / 19:27
    อัฟไวเลยๆ ตอนนี้อ่านแล้ว
    งงแหะๆ อัฟด่วนๆๆๆ
    จะก็ได้หายมึนๆ
    #523
    0