Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 33 : Disguise :'} Chatper 24 ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 พ.ค. 54

 
-24-

ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป

 

                ฉันนั่งทรุดลงหวีดร้องเหมือนคนเสียสติกลางห้อง ฉันยกมือปิดหัวตัวเองพลางส่ายหัวไปมา ฉันไม่อยากรับรู้! ไม่อยากรับรู้!! ไม่อยากรับรู้!!!

                เฌอแตมป์ เฌอแตมป์ เฌอแตมป์!!!” แขนทั้งสองข้างของฉันถูกล็อคเอาไว้ ก่อนที่ตัวของฉันจะถูกกอดไว้แน่น ฉันไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับรู้ความรู้สึกอย่างนี้...

                ฮื่อ!!! ฮึก! ฮึก!”

                เฌอแตมป์...

                ฮึก! ฮึก!” น้ำตายังคงไม่หยุดไหล ความสับสนและไม่รู้จะทำยังไงยังคงไหลเวียนไปมาอยู่ในสมองของฉัน ฉันปล่อยโฮออกมาเหมือนกับป๋าและม้าจากฉันไปแสนไกล ฉันยับยั้งไม่ได้ ฉันรู้แล้ว ฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังเจ็บ! เจ็บที่ไม่รู้จะเชื่อใคร ฉันสับสนไปหมดแล้ว

                ผู้ชายชื่อดัง ทำอะไรก็ได้ พูดอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะถูกไปหมด

                ผู้หญิงคนหนึ่งที่ธรรมดา ไม่ว่าจะพูดอะไร จะทำอะไร ก็จะถูกตราหน้าว่าผิดไปหมด

                แล้ว... ผู้หญิงคนนั้นล่ะ คนที่กล่าวหาว่ามีอะไรกับซารัง เธอกำลังแสร้งทำ หรือ มันเป็นความจริง

                ถ้าเธอไม่เชื่อฉัน เธอก็ดูนี่ซะเฌอแตมป์

แผ่นบ้างอย่างถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน ฉันรับมันมาและพบว่ามันคือโปสการ์ดรูปภาพ มือของฉันสั่นเทา ใจก็เต้นระรัวด้วยความกลัว ในใจก็ภาวนาขออย่าให้มันเป็นจริง

แต่แล้ว...

                พรึ่บ!

                ภาพใบนั้นที่อยู่บนมือของฉันเมื่อครู่ ตอนนี้ได้หล่นลงไปอยู่กับพื้นดั่งดอกซากุระที่ล่วงหล่นในฤดูใบไม้ล่วง ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้น มือสั่นไปหมด สั่นไปทั้งตัว หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ภาวนาขออย่าให้มันเป็นจริง ก็กลายเป็นจริง ผู้ชายกับผู้หญิงในภาพนั้นคือซารังกับหยาหยีจริงๆ ซารังอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน หยาหยีนอนอยู่ใต้ผ้าห่มกอดซารังเอาไว้!

                แปะ! แปะ!

                น้ำตาหลั่งไหลออกมาอีกครั้ง เจ็บจริงๆ ฉันเจ็บจริงๆ แค่นี้ความสับสนของฉันเมื่อครู่ก็ดับวูบลงไป หลักฐานอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ฉันควรต้องเชื่อหยาหยีแล้ว ฉันเชื่อนายไม่ได้แล้วสินะ ในเมื่อผู้ชายในภาพนี้ คือ นาย!

                ไม่มี...

                พลั่ก!

                ฉันผลักซารังออกอย่างเต็มแรง เมื่อเขากำลังจะแก้ตัว ฉันยันตัวลุกขึ้นจากพื้น แรงลุกแทบจะไม่มีเลย มันแย่ที่สุดที่ฉันคิดผิดกลับมากับเขา ฉันไม่น่าเลือกที่จะกลับมาเลย ฉันน่าจะทำตามที่นางฟ้าบอก

                เธอเชื่อฉันแล้วสินะ เฌอแตมป์

                ฉันขอโทษด้วย

                ขอโทษอย่างเดียวน่ะเหรอ

                ...ฉันจะไปจากเค้าเอง

                ขอบใจเธอมากนะเฌอแตมป์ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดเลย หยาหยีโผกอดร่างฉันด้วยอาการอะไรฉันก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันล่องลอย หัวใจของฉันหายไปไหนแล้วก็รู้ ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันเหมือนคนที่กำลังจะขาดอากาศหาย...

                เฌอแตมป์!” แขนของฉันถูกคว้าเอาไว้ หลังจากที่หยาหยีปล่อยกอดออกจากฉัน ฉันหันไปมองซารังที่ลุกขึ้นมายืนแล้ว ผู้ชายตรงหน้า ผู้ชายที่ทำให้ฉันตรงเจ็บปวด

                ปล่อยฉัน

                เธอต้องฟังฉันนะเฌอแตมป์ ฉันไม่มีอะไรกับหยาหยีจริงๆ

                หลักฐานอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้ว นายยังจะแก้ตัวอีกเหรอ! อีกอย่างนายจะมีอะไรกับใครฉันไม่เห็นต้องแคร์ ไม่เห็นต้องเจ็บปวด แต่ฉัน... ฉันกลับเป็นทุกอย่าง ฉันรู้สึก ฉันเจ็บ ฉัน... ฮึก!”

                เฌอ...

                ฉันจะไปจากนาย จะไม่ยอมกลับมากับนายอีกต่อไป!” ฉันสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดออกจากการจับกุมของซารัง จากนั้นฉันก็วิ่งออกไปจากห้องทันที วิ่ง วิ่ง วิ่ง แล้วก็ วิ่ง! วิ่งอย่างไร้จุดหมาย ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีซารังคนนั้นอีกแล้ว ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว จะไม่กลับมา... จริงๆ

               

                ปึก!

                ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองลงไปนั่งแอ้งแม่งอยู่กับพื้นเพราะแรงชนกันเข้าระหว่างฉันกับใครสักคน แล้วเวลานั้นน้ำตาฉันก็ไหลลงมาอีกรอบด้วยอารมณ์ที่ยังคาอยู่ ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างนั้นจนตาฉันในเวลานี้ต้องดูไม่ได้แน่ๆ ตามันคงบวมเป่งจนน่าเกลียดไปเลย TT^TT

                เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

เสียงๆ หนึ่งดังขึ้น ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถามนั้นอยู่สองรอบน่าจะได้ ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้นฉันก็ถึงกับชะงักไปกับใบหน้านั้น ใบหน้าที่ฉันเจออยู่ที่ห้างเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนๆ นู้น

                นาย!”

                อ้าว! เธอเองหรอกหรอ เฮลเลนยิ้มแป้นออกมาทันทีเมื่อเขาเห็นหน้าฉัน ฉันรีบยันตัวเองลุกขึ้นและปาดน้ำตาออกจากหน้า

                ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

                ฉันไม่เห็นจำเป็นที่ต้องตอบนาย ฉันตอบผ่านๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงเขาตรงไปที่ลิฟต์ วิ่งที่หยุด ไม่มองจนชนเข้ากับเฮลเลนที่เป็นข่าวกับหยาหยีซะนี่ วันนี้เป็นวันที่ฉันไม่อยากจะจำไว้เลยจริงๆ L

               

                พรืด...

                รอด้วยครับ!” เสียงเรียกดังขึ้น ฉันจึงกดปุ่มรอไม่ให้ประตูมันปิดอย่างเคยชิน แต่เมื่อร่างนั้นเข้ามาในลิฟต์ฉันก็ต้องถอยหลังเข้าไปลึกขึ้น อีตานั่นตามฉันมา

                ...

                เธอร้องไห้ทำไม

                นายจะอยากรู้ไปทำไม ฉันตอบโดยไม่มองหน้าเขา ฉันเบือนหน้าไปมองผนังลิฟต์ที่เป็นเงาสะท้อนออกมา เฮลเลนเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันตอบเขาก็หัวเราะในลำคอก่อนจะยิ้มจนตาตีบๆ ของเขาหยี๋จนไม่เห็นว่ามันเป็นลูกตา -_-

                แอบมองฉันหรอ

                ...คะ...ใครมองนาย พูดให้มันดีๆ หน่อยนะ พ่อคนแปลกหน้า!” ฉันชักสีหน้านิ่งใส่เขาเต็มที่ เมื่อไหร่มันจะถึงชั้นล่างสุดสักทีนะ อยากจะออกไปจากลิฟต์นี้เต็มทนแล้ว

                ฉันไม่อยากจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอเลยจริงๆ นะ แต่ทำไมเธอถึงใจแข็งหนักนะ

                ...

                ฉันอยากรู้จักเธอจริงๆ นะเนี่ย!” เฮลเลนขึ้นเสียงแหลม เล่นเอาฉันต้องหันไปมองเขาอย่างสนใจ เฮลเลนฉีกยิ้มพอใจออกมาเมื่อเห็นว่าฉันให้ความสนใจกับเสียงที่เขาเปล่งออกมาเมื่อครู่ แหลมอย่างกับเสียงแมวร้อง -_-;;

                ทำไมนายถึงอยากจะรู้จักฉัน

                เพราะเธอน่ารัก

                ฮึ! นี่เป็นนเหตุผลของนายสินะ ฉันหันหน้าไปด้านอื่นทันทีเมือ่พูดจบ น่ารักอย่างนั้นเหรอ... ผู้ชายที่พูดอย่างนี้ก็เห็นผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นเท่านั้นแหละ

                เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน ผู้หญิงแบบเธอหาได้ยากนะ ผู้หญิงที่มีทั้งความน่ารักและความอดทน แต่...ฉันเริ่มคิดหนักแล้วสิว่าเธอเป็นคนอดทนหรือเปล่า...

                ...?”

                เธอร้องไห้อย่างนี้ มันแสดงถึงว่าเธอกำลังอ่อนแอ

                พูดมากเพื่ออะไร! นายต้องการอะไรจากฉัน ฉันถามอย่างหงุดหงิด เฮลเลนยิ้มแป้นออกมาก่อนจะขยับปากพูด

                ไปเที่ยวกับฉันนะ ^--^”

                ...!”

                แค่ครั้งเดียวก็ยังดี ฉันรู้ว่าเธอคงจะรำคาญฉัน แต่ฉันอยากใช้เวลากับเธอจริงๆ

หมอนั้นพูดไปพร้อมๆ กับรอยยิ้มที่สดใสสุดๆ ของเขา ฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันต้องมองเขาอย่างนี้ด้วย คำพูดที่แฝงไปด้วยความหมายอะไรสักอย่าง แต่ฉันไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ฉันเหนื่อย ขอไม่คิด! ทุกคนอาจจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่าย แต่จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เพราะตอนนี้ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ แล้วก็อยากเที่ยวให้สนุก ให้เรื่องที่อยู่ใรหัวหลุดลอยกระจายออกไปให้หมดเลย

                ตกลง

                “^----^”

 

                เรื่องนี้ไม่ค่อยสนุกเลยเนอะ มันเลือดสาดเกินไป ^^”

เฮลเลนพูดขึ้นเมื่อเราทั้งสองคนเดินออกมาจากโรงหนังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาอำพรางตัวอย่างมิดชิดมาก หมวกดำ แว่นตา เอาซะคนแถวนั้นคิดว่าฉันเดินมากับฆาตกร -_-

                ก็นั่นมันหนังฆาตกรรม

                ไปไหนกันอีกดีอ่ะ ^^” นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วฟะ พวกเราดูหนังไปทั้งหมดสี่เรื่องเต็มๆ แล้วล้วนแต่เป็นหนังฆาตกรรม ยิ่งกันตูมตามๆ อีก -_-;; ฉันนั่งปิดตามมาหลายรอบต่อหลายรอบแล้ว แถมยังห้ามหมอนี่ไม่ดูก็ไม่ได้อีกซะด้วย มันดื้ออย่างกับเด็กชะมัดยาด

                กี่โมงแล้วเนี่ย ท้องฟ้า แสงสว่าง ฉันไม่ได้เจอกับมันเลย ฉันคิดว่ามันน่าจะปาไปครึ่งวันได้แล้วล่ะ

                นี่มันกี่โมงแล้ว ฉันถามเฮลเลน เมื่อตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่ข้อมือของเขา เฮลเลนยกขึ้นมาดูตามที่ฉันบอกอย่างว่าง่าย ก่อนจะยิ้มและพูด

                บ่ายโมงครึ่งพอดิบพอดี ^^”

                จ๊อก! จ๊อก!...

                ฉันใช้มือกุมท้องตัวเองเอาไว้ทันที เมื่อสิ้นสุดคำพูดของเฮลเลน น่าอาบชะมัด ท้องดันมาร้องเอาซะตอนนี้ -_-

                ฮ่ะๆ เธอหิวแล้วล่ะสิท่า เฮลเลนหัวเราะอย่างพอใจ -_-

                ใช่น่ะสิยะ! ฉันหิวแล้ว นายต้องพาฉันไปหาข้าวกิน –O-“

                โอเคๆ ไปกันเถอะ สิ้นเสียงของเฮลเลนเขาก็เดินนำฉันไปได้เพียงแค่สองสามก้าวเท่านั้น เขาจึงหยุดเดินและหันกับมามองฉันนิ่ง ดีนะที่ฉันยังไม่เดินตามเขาไปน่ะ ไม่งั้นมีหวังได้หัวกระแทกพื้นแน่ๆ =O=

                เฮลเลนมองหน้าฉันนิ่ง ไม่ถึงสองวิเท่านั้น เขาก็เดินตรงเข้ามาหาฉันอีกรอบ ฉันเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามเขาไปในตัวว่า อะไร?’ เขาดูจะไม่สนใจกับสิ่งที่ฉันแสดงออกมา เขายื่นมือมาจับที่ข้อมือของฉันจากนั้นเขาก็เลื่อนลงมาจับที่มือของฉันแทน ฉันมองเฮลเลนอย่างตกใจที่จู่ๆ คนแปลกหน้าคนนี้ก็เข้ามาจับมือถือแขนฉัน -_-!

                นี่นายทำอะไรน่ะ ไอ้คนแปลกหน้า!” ฉันร้องออกไปพร้อมกับสะบัดมือให้หลุดออก

                หิวไม่ใช่หรือไง อีกอย่างฉันไม่อยากเป็นคนแปลกหน้าบอกแล้วไง

                แต่ตอนนี้นายเป็นคนแปลกหน้า

                งั้นแสดงว่า อนาคตข้างหน้าฉันจะเป็นคนคุ้นเคยกับเธอได้สินะ ^__^”

                ...!” ฉันผงะไปกับรอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่รอยยิ้มของเขามันทำให้ฉันรู้สึกดลใจอะไรก็ไม่รู้ คนแปลกหน้าที่เป็นถึงดารากำลังดังขณะนี้มาสนใจฉันอย่างนั้นเหรอ!

                เฮลเลนหุบยิ้มลงเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก ก่อนจะจูงฉันเดินไปข้างหน้าทันที ฉันเองก็พลอยให้คนจูงไปได้อย่างง่ายดาย บ้าบอชิบหายเลยฉัน -_-^

               

                ร้านนี้หรูดีเนาะ ^---^”

เฮลเลนพูดขึ้นเมื่อเราทั้งสองคนเข้ามาอยู่ในร้านอาหารระดับห้าดาว อยากจะบอกมากเลยว่าร้านนี้หรูโคตรๆ ตกแต่งร้านได้อย่างสวยหรู แต่จะออกแนวโรแมนติกนะเพราะทั้งร้านมันจะมืดหมดเลย มีแสงสวัลๆ ออกมาจากโครมไฟชั้นเริศซึ่งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นจากประเทศอะไร ราคาเท่าไหร่ แต่ที่ฉันรู้คือ มันหรูมาก มากซะจนคนอย่างฉันที่แต่งตัวเชยๆ อย่างนี้ไม่กล้าย่นก้นนั่งลงเก้าอี้เลย TOT

                นายคิดยังไงถึงพาฉันเข้าร้านหรูขนาดนี้น่ะ ฉันถามเฮลเลนที่นั่งเป่าเทียนแท่งเบอเร่อที่กลางโต๊ะ -_-;^

                ก็เพราะหรูไง ฉันถึงพาเธอเข้า ^^”

                กรุณาตอบให้มันตรงคำถามด้วย - -‘”

                เธอชื่ออะไรนะ ฉันจำได้ว่าเธอยังไม่บอกชื่อฉันเลย ^---^” เฮลเลนถามยิ้มๆ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นลืมอะไรบ้างอะไรบ้าง แต่ฉันจำได้นะว่าฉันบอกชื่อกับหมอนี่ไปแล้ว -_-;;

                ...เฌอแตมป์ –O-” สงสัยมันอยากจะรู้จักกับฉันใหม่

                อ้า~ เธอรักฉันหรอ >___<”

ฉันจำได้นะว่าไอ้ประโยคทำนองอย่างนี้ ฉันเคยแก้ต่างมาแล้วครั้งนึง -_-‘

                ...

                เงียบอย่างนี้แสดงว่าจริง หว้า~ นี่ฉันไปเผลอทำอะไรให้เธอมารักฉันได้ล่ะเนี่ย >___<”

ไอ้คนหลงตัวเอง –O-

นายคิดว่างั้นจริงๆ หรอ

ฮ่าๆ ฉันล้อเล่นหรอกน่า ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกชื่อกับฉันแล้ว แล้วชื่อของเธอก็แปลว่ารักด้วย ^^”

“=O=”

ทำไมเธอทำหน้าอย่างนั้น

...ฉันอยากบอกว่า...ไฟจากเทียนมันกำลังลุกลามขึ้นผ้าเช็ดหน้าของนาย –O-“ ฉันบอกเฮลเลนด้วยใบหน้าที่นิ่งสุดๆ และน้ำเสียงที่นิ่งอีกด้วย เฮลเลนทำหน้าผงะไปก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะออกมา

ฮ่ะๆ ฮ่าๆๆๆ เธอแกล้งฉันได้ไม่เนียนเลยนะ >O<”

ฉันเปล่าล้อเล่นนะ ครั้งนี้ฉันทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีก เพราะสิ่งที่ฉันพูดๆ ออกไปนั้น ฉันไม่ได้คิดจะแกล้งหมอนี่หรอกนะ แต่มันเป็นจริงๆ น่ะสิ หมอนี่นั่งค้ำโต๊ะไว้ซึ่งกลางโต๊ะมันก็มีเทียนแท่งเบอเร่อตั้งอยู่ แล้วอีกอย่างผ้าเช็ดหน้าที่เสียบซ้อนไว้ในกระเป๋าเสื้อของเขาดันเล็ดรอดขยับออกมาทำให้ปลายเนื้อผ้านั้นไปสะกิดกับเปลวไฟเข้าน่ะสิ ผลลัพธ์ออกมาก็เลยเป็นอย่างนี้

ฮ่าๆ ตลกจังเลยนะ ^_^”

พรืดดดด...

ฉันหยิบแก้วน้ำเปล่าของตัวเองก่อนจะรีบสาดเข้าไปเต็มๆ ทั้งตัวของเขา เฮลเลนผงะไปอย่างเสียฟอร์ม เขาหลับตาปี๋ ทำปากจู๋ เปาท่าที่ไม่ทันตั้งตัวได้อย่างอุบาทว์มากๆ -_-;;

...นะ...นี่เธอทำอะไรของเธอเนี่ย!” เฮลเลนลุกขึ้นร้องโวยวายพลางเซ็ตทรงผมของตัวเอง (ยังห่วงหล่อ)

นายกลัวไม่หล่อหรือนายอยากจะตายคาร้าน –O-“

...

ความรู้สึกของนายมันคงจะมีปัญหานะ ไหม้ขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้สึกอีก สิ้นสุดคำบ่นของฉันแล้ว เขาจึงก้มลงดูที่กระเป๋าเสื้อของตัวเองที่มีทั้งรอยไหม้จากผ้าเช็ดหน้าและน้ำที่ฉันสาดเข้าไปเต็มๆ เปียกโชกเขาไปหมด จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มแหย่ๆ ก่อนจะพูด

...แต่เธอ...เธอก็ไม่ควรจะทำขนาดนี้นี่

เฮอะ! อย่างนี้สินะ ที่โบราณเขาว่าทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาป –O-“ ฉันบ่นอุบอิบ

ฉันขอโทษน้าๆ ก็ฉันนึกว่าเธอแกล้งจริงๆ นี่ *__*”

ทีหลังก็ควรจะมองคนในแง่ดีซะมั้งนะ นายคิดว่าฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นหรือไง –O-“ ฉันยังคงบ่น

คร้าบๆ ผมขอโทษครับ ^/\^” เฮลเลนพูดพลางยกมือขึ้นก้มหัวขึ้นลงๆ สองสามที ขอบอกอ่ะ ว่าเขาทำท่าอย่างนี้แล้ว น่ารักเป็นบ้า >.<!

แล้วยังไงอ่ะ ตกลงวันนี้จะได้กินมั้ย

เฮ้!!! น้องครับ อาหารที่สั่งเมื่อไหร่จะได้!!!” เฮลเลนตะโกนลั่นบอกพนักงานในร้านที่นั่งฝอยกันอย่างสนุกปาก เธอผงะไปทันทีที่เสียงมหาอำนาจดังขึ้นอย่างไม่ทันที่เธอจะตั้งตัวรับแขกใหม่ -_-; และแล้วคนในร้านก็ต่างพุ่งสายตาที่ที่ฉันกับเขาเป็นตาเดียวกันเลย ฉันจึงจัดการยิ้นแหย่ๆ ที่แฝงไปด้วยการขอโทษให้กับคนเหล่านั้น -_-;;

นี่นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ยฮะ!”

เอ้า! ก็เธอบ่นว่าหิวไม่ใช่หรอ

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าให้นายตะโกนร้องโหกเหวกอย่างนี้นี่!”

นี่ฉันผิดอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย

ใช่!” ไม่ต้องมาทำเบ้ปากจะร้องไห้เลย เพราะฉันไม่ชอบหน้าอย่างนี้ที่สุด -_-^

งั้นก็ขอโทษครั้งที่สอง TOT”

บอกแล้วไงๆ ว่าฉันเกลียดหน้าอย่างนี้ อย่ามาทำหน้าอย่างนี้เพื่ออ้อนเลยนะ ฉันเกลียด ฉันไม่อยากเห็นหน้าอย่างนี้!!! =O=^

รับชมได้เลยจร้า!!!



 
ขอโทษจ้ะ ที่ตาลไม่ได้อัพตามที่บอกไว้ TOT
พอดีว่าติดเรื่องนิดๆ หน่อยๆ อ่ะ เลยไม่ได้อัพให้อ่าน
แต่คอมเม้นท์ถึง 500 แล้ว ดีใจอย่างแรงจ้ะ ^-^
อ๊ะๆ คอมเม้นท์เอาเป็นว่ายังไม่ตอบนะ ไว้ครั้งหน้า
ส่วน mv เป็นไงมั้งอ่ะ บอกหน่อย ฝีมือยังไม่ดี พยายามยังไง
ก็ได้แค่เนี้ยะ -_-
สุดท้าย อย่าลืมคอมเม้นท์นะจ๊ะ ของฝากตาล ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #508 Mint ^^ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 19:34
     หนุกมากๆ อยากอ่านต่อจัง
    #508
    0
  2. #504 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 22:12
    ไปง้อใหม่เลยซารัง

    mv น่ารักมาเลยค่ะ

    มาอัพไวๆนะคะไรเตอร์สู้ค่ะ
    #504
    0
  3. #502 Smile ★ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2554 / 20:10
    ซารังทำเฌอแตมป์ร้องไห้อีกแล้ว !
    #502
    0
  4. #501 Smile ★ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 20:58
    โปรดสัตว์ได้บาป ? -0-''
    #501
    0
  5. #500 Noo (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 19:07
    อัพ อัพ อัพ อัพ ^____________^
    #500
    0
  6. #499 `เก้าพีชนทเนียร์-. (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 เมษายน 2554 / 19:06
     รอ รอ รอ ~
    #499
    0