Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 31 : Disguise :'} Chatper 23 นางมารบุกถิ่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 เม.ย. 54

 
 -23-

นางมารบุกถิ่น

 

                ปี๊ด! ปี๊ดๆๆๆ!!!

                ฉันหันหลังกลับไปมองต้นเสียง สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือแสงไฟสว่างจ้าที่ส่องมาที่ฉัน ฉันหลี่ตาตัวเองลงและพยายามที่จะมองว่ามันเป็นรถของใคร ฉันว่าฉันเดินบนฟุตยาทแล้วนะ ไอ้คนขับมันเมาหรือเปล่าถึงได้มาบีบแตร่ไล่ฉันอย่างนี้น่ะ

                ไม่นานนักรถคันนั้นก็ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาหาฉัน ฉันเพ่งมองสุดขีดเพื่อมองว่ามันเป็นใคร รถป้ายทะเบียนอะไรจะได้เอาไปแจ้งความข้อหาบีบแตร่ไล่คนที่ทำถูกต้องตามกฎหมายจราจรแล้ว แต่แล้วเมื่อรถคันนั้นเคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของฉัน ฉันก็ตัวแข็งทื่อทันที รถสตอร์ปสีดำจอดอยู่ตรงหน้าฉัน ส่วนของคนขับกำลังจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถออกและเดินเข้ามาหาฉันอย่างช้าๆ ฉันได้แต่ยืนอยู่อย่างนั้น ตัวฉันแข็งทื่อ เดินไม่ออก ไม่คิดเลย ไม่คิดว่าเขาจะตามฉันออกมา!

                “นาย...

                กลับกันเถอะ ซารังพูดเสียงที่อ่อนนุ้มทุ่มพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ เขายื่นมือมาแย่งกระเป๋าลากจากฉันไป ฉันได้แต่ยืนมองซารังด้วยความตกใจ

                นายจะทำอะไร

                กลับกันเถอะที่รัก ^^” ฉันได้แต่มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วฉันก็ต้องยุบความคิดอย่างนั้นลง เพราะจู่ๆ ฉันก็คิดขึ้นมาได้ว่าคนเราต้องฝืนยิ้มอย่างนั้นออกมาเป็น อย่างฉันก็ใช่ ฉันเพิ่งจะทำมันลงเมื่อไม่นานมานี้ แล้วกับผู้ชายตรงหน้าฉันนี้... ก็เช่นกัน!

                “ไม่กลับ ฉันตอบกลับไปอย่างตัดพ้อ ก่อนจะยื่นมือไปแย่งเอากระเป๋าตัวเองกลับมา ซารังผงะไปและมองฉันไปละ

                เฌอแตมป์...

                นายอย่าฝืนทำเลยซารัง นายรู้สึกยังไงนายก็แสดงออกมาเลย นายจะฝืนทนเก็บมันไว้ทำไม นายเบื่อฉันแล้วนายก็พูดมาตามตรงเลย

                แสดงออกมาเลยงั้นหรอ

                ... ฉันได้แต่มองเขาไม่ละสายตา ชีพจรของฉันจู่ๆ ก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ สีหน้าของเขาที่กำลังคุ้นคิด ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจะต้องคิดด้วย นายก็พูดออกมาเลยว่าเบื่อฉัน พูดออกมาเลยสิ

หมับ!

ร่างของฉันถูกคว้าเข้าไปกอดไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว ซารังกระชับกอดไว้เพียงหลอมๆ ไม่แน่นมากหนัก

ก่อนที่เขาจะกระซิบที่ข้างของฉัน

                ฉันไม่อยากเสียเธอไป... เสียงกระซิบจากเขาถูกส่งผ่านเข้ามาในโสตประสาทหูของฉัน ฉันได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมา ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูกฉันได้แต่เงียบและยืนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่อกับคำพูดที่ฟังแล้วหลงไปกับคำพูดนั้นของเขาได้หรือเปล่า...

                ...

                อย่าไปจากฉันเลยนะ กลับกันเถอะเฌอแตมป์ ซารังถอนกอดออกจากฉัน ก่อนจะเปลี่ยนมาจับที่มือของฉันไว้แน่น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาที่ส่งมาให้ฉัน ฉันกำลังถูกซารังจูงไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย

                ฉันนั่งอยู่บนเบาะรถคันโก้ของซารัง เสียงประตูถูกปิดลงเบาๆ ก่อนที่เขาจะอ้อมมาเปิดประตูและขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ฉันหันไปมองซารังด้วยอาการที่บอกไม่ได้ ความคิดของฉันถูกแบ่งแยกออกเป็นสองอย่าง มันเหมือนกับมีนางฟ้าตัวเล็กๆ กับยมทูตตัวเล็ก ลอยล่องอยู่บนหัวของฉัน นางฟ้าผู้แสนดีกำลังบอก

เจ้าจงลงจากรถของเขาไปซะ ถ้าไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้ นางฟ้า

เจ้าจงไปกับเขา ในเมื่อรักเขาก็จงกลับไปพร้อมกับเขา ยมทูต

ตอนนี้ฉันกำลังสับสนและเลือกไม่ถูก ใช่แล้วล่ะ ฉันยังไม่อยากจะจากเขาไป ฉันหวั่นไหวและคิดว่าตัวเองหลงรักเขาไปแล้ว แต่จะให้ฉันทำยังไงดี ในเมื่อความเป็นจริงฉันก็ต้องไปอยู่ดี

ลงไปซะเถอะเฌอแตมป์ เจ้าต้องนึกถึงอนาคตของเจ้านะ หากเจ้าไม่ไปตั้งแต่ตอนนี้เจ้าจะต้องยากที่จะจากเขาไป นางฟ้า ฉันก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน นานวันไปฉันไม่อยากไปจากเขา โอเค! ฉันจะไม่ไปกับเขา! ฉันเตรียมจะเปิดประตูรถ แต่เสียงของยมทูตของดังขึ้นเสียก่อน

อย่าเชียวนะ! อย่าลืมสิเฌอแตมป์ คนเราน่ะต้องทำตามที่หัวใจบอกนะ ในเมื่อเจ้ารัก เจ้าก็ต้องยอมเจ็บ ยมทูต... ยอมเจ็บอย่างนั้นเหรอ ฉันต้องยอมเจ็บอย่างนั้นเหรอ...

เธอเป็นอะไรไปยัยขี้เหร่ ฉันหันไปมองซารังทันทีที่สิ้นสุดเสียงของเขา ก่อนจะสะบัดหัวไล่ความคิดทั้งนางฟ้าและยมทูตออก ดูแววตาที่เขามองฉันสิ ดูน้ำเสียงที่เขาเอ่ยถามฉันสิ มันคือซารังคนเดิม...

ฉันคิดได้แล้วล่ะ ฉัน...จะกลับไปกับเขา

อุวะฮะฮ่าาาาา!!!”

ฮื่ออออออออ!!!” เมื่อสิ้นสุดเสียงการตัดสินใจของฉัน เสียงหัวเราะอย่างชัยชนะ และ เสียงร่ำไห้ด้วยความเสียใจ ก็ดังขึ้นลั่นในหัวสมองของเขา

ถึงฉันจะกลับไปกับเขา... แต่ฉันจะไม่ยอมเจ็บ!

ไม่ได้เป็นอะไร

เธอเม่อลอยนะ

รีบกลับกันเถอะ

...ได้สิ ^--^” ซารังพูดด้วยน้ำเสียงดีใจสุดๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่สามารถทำให้คนตรงนี้ละลายเป็นของเหลวได้ จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถ เปลี่ยนเกียร์ เหยียบคันเร่ง ไปทันที...

ฉันได้เลือกแล้ว ฉันจะไม่ถามเขาว่าเขารู้สึกยังไงกับคำพูดของไบโอ ฉันจะไม่ถาม ฉันจะอยู่กับเขาไปจนถึงวันที่ครบสัญญา

 

พี่สาวกลับมาแล้ว ^O^!!!” เซโจที่ห้องอยู่ที่ห้องอยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ หมอนั่นก็ร้องเรียกฉันและวิ่งเข้ามาโผกอดฉันไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว เล่นเอาฉันเกือบรับแรงของเขาที่พุ่งพรวดมาไม่ทัน -_-^

เฮ้ยๆ นั่นแฟนฉัน –O-“ ซารังส่งเสียงห้ามปรามน้องชายตัวเอง แฟน...คงใช้ได้ในตอนนี้สินะ

ฮิๆ พี่ชายสุดยอดไปเลย ง้อพี่สาวกลับมาจนได้ ^^”

ฝีมือของฉันเยี่ยมอยู่แล้ว ^-^”

ฉันไปนอนก่อนล่ะฉันบอกเสียงเนือยๆ ก่อนจะลากกระเป๋าของตัวเอง กลับเข้าไปในห้องของซารังอีกครั้ง ในที่สุดก็ต้องกลับมาจนได้ ฉันเลือกเองแล้ว... อย่าทำหน้าเศร้าสิเฌอแตมป์ ก็สิ่งนี้แกเลือกเองแล้วนี่นา เมื่อเลือกแล้วก็ต้องยิ้มสู้ไปกับมัน ^-^

แอด...

เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามา ฉันหันไปมองขณะที่กำลังลื้อเสื้อผ้า ข้าวของออกมาจัดไว้เหมือนเดิม ซารังเดินยิ้มร่าเข้ามาหาฉัน เขาไม่มีอาการของคนดื่มมาเลยด้วยซ้ำ ส่างเมาจริงๆ เลย

ซารังเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะนั่งลงที่เตียงข้างๆ กับฉัน เขาไม่พูดอะไรนอกจากสวมกอดฉันไว้จากด้านข้าง หน้าของฉันแนบชิดกับแขนเล็กของฉัน ฉันนั่งนิ่งมองหัวสีบอนด์ทองของเขา พลางคิดว่า... นายทำกับฉันอย่างนี้ทำไม?

ปล่อย ฉันบอกเสียงแผ่ว

ทำไมพูดน้อยจังเลย

นายเหม็นมากเลยรู้ตัวมั้ย ฉันว่าพลางดันตัวของเขาให้ออกห่าง แล้วก็ทำมือปัดๆ ตรงจมูก สรุปคือ แสร้งทำนั่นแหละ -_-

เหม็นอะไร ฉันเพิ่งจะอาบน้ำเองนะ ซารังพูดพลางทำปากยื่น

ฉันกำลังจัดของ นายควรจะนอนได้แล้ว ฉันว่า พลางลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าเอาไปไว้ในตู้เสื้อผ้าและหันกลับมาเพื่อจะเอาของใช้ส่วนตัวไปเก็บไว้ที่ตู้อีกฝั่งนึง แต่เมื่อหันไปเท่านั้นแหละฉันก็ถึงกับผงะไป ใบหน้าของซารังอยู่ใกล้กับฉันมาก เขาลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขายิ้มเล็กน้อยเหมือนกำลังพอใจที่แกล้งฉันได้ แต่ฉันกับไม่รู้สึกสนุกด้วยเลย หัวใจของฉันมันกำลังเต้นระรัวจนบังคับมันไม่ให้หยุดเต้นระรัวอย่างนี้ได้

ฮิฮิ เสียงหัวเราะดังออกมาจากซารัง ฉันหลับตาลงเพื่อตั้งสติอีกครั้งก่อนจะลืมตาขึ้นมาแล้วขยับถอยหลังออกจากเขา

สนุกนักหรือไง นายคิดว่าสิ่งที่นายทำอยู่นี้นายสนุกนักหรือไง ฉันกำลังต่อว่าเขา

ฉันแค่อยากให้เธอสนุก... ก็แค่นั้นเอง

แต่ฉันกลับไม่สนุกไปกับนายเลย -_-“ ฉันตอบหน้าตายสุดๆ ก่อนจะหยิบเอาของไปไว้ที่ตู้อีกฝั่ง ฉันเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เลย รู้สึกมันไม่เหมือนเดิมยังไงก็ไม่รู้... ฉันเดินกลับมาที่เตียงก็เห็นซารังยืนอยู่ปลายเตียงมองฉันด้วยใบหน้าจะร้องไห้ ฉันมองเขาแวบเดียวก่อนจะเลิกผ้าห่มออกแล้วขึ้นไปนั่งบนเตียง

มานอนสิ นายอยากจะยืนทื่ออยู่อย่างนั้นถึงเช้าเลยหรือไง ฉันว่า พลางเอนตัวลงนอนไม่สนใจเขา สักพักห้องก็มืดลงแล้วรู้สึกถึงเบาะอีกฝั่งยุบลงไป

ฝันดีนะ พรุ่งนี้เจอกัน หวังว่าเธอจะสดชื่นกว่านี้ เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหูฉัน ฉันรู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาทันทีกับเสียงแผ่วเบาที่กระซิบลงที่หูของฉัน ฉันนอนตะเคียงข้างให้ซารัง เขาบอกว่าพรุ่งนี้ฉันคงจะสดชื่นกว่านี้... ฉันก็อยากจะเป็นอย่างนั้น อยากจะทำเป็นว่าไม่มีเหตุการณ์ในวันนี้เกิดขึ้น ฉันอยากจะทำอย่างนั้น แล้วฉันก็จะทำอย่างที่คิด!

 

ซารัง... ซารังตื่นได้แล้ว!” ฉันจะตะโกนปลุกซารังที่นอนไม่ยอมตื่นอยู่บนเตียง เขาร้องอืมงำๆ แล้วก็พลิกตัวไปมาก่อนจะหลับไปต่อ อีตานี่! นายคิดจะนอนกินพระอาทิตย์เลยหรือยังไงวะ! -_-

ไม่ตื่นก็ไม่ต้องตื่น ฉันปลุกแล้วนะ ซารัง!

แอด...

ฉันเปิดประตูห้องออกมา อันดับแรกก็เจอกับเซโจที่นั่งกินซีเรียลอยู่ที่โต๊ะที่รีบเร่ง ฉันหลี่ตามองเซโจที่หันมายิ้มให้ฉันทั้งๆ ที่ปากเต็มไปด้วยซีเรียลรสโกโก้

อยุนสวัสดิ์ฮับ พี่สาว ^)-(^”

นายตื่นเช้าดีนี่ เซโจ ฉันเดินไปนั่งตรงฝั่งตรงข้ามกับเซโจ แล้วเอ่ยถามเขา แล้วนี่จะกินเร็วไปทำไมเนี่ย -_-;

ฮับ! วันนี้ป๋มต้องไปรับนางฟ้า ^))((^” คำใหญ่กว่าเดิม -_-

นายจะไปรับใคร

นางฟ้า นูนาไงฮับ... อ้า! หมดแล้ว ^O^” เซโจร้องขึ้นอย่างดีใจพลางยกถ้วยคว่ำลงแล้วเขยาะๆ เหมือนกับทำให้ใครสักคนดูว่า เขากินหมดแล้วจริงๆซึ่งใครสักคนนั้นก็คงจะเป็นฉัน -_- จะทำทำไมวะเนี่ย นายโตแล้ว ยังทำอะไรเหมือนเด็กๆ อีกเรอะ!

ไอเฟลน่ะเหรอ

ครับ

แล้วนายรู้หรอว่าไอเฟลพักอยู่ที่ไหน

รู้สิครับ ก็ผมไปมาไปส่งนูนาได้ห้าวันแล้ว ^O^”

นายชอบเพื่อนฉันจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย ฉันถามเพื่อขอความมั่นใจ ฉันรักเพื่อนคนนี้มากนะ ไม่อยากให้เพื่อนต้องเจอกับคนที่รักไม่จริง -_-

ครับ ผมชอบนูนาจริงๆ ^^”

งั้นฉันก็ฝากนายดูแลเพื่อนฉันด้วยแล้วกัน

ได้ครับป๋ม!” เซโจลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนทำให้ฉันผงะตกใจกับการกระทำที่พวดพราดของเขา เซโจลุกขึ้นยืนตัวตรง ยืดอก พกถุง เอ้ย! พกความมั่นใจ! -_-;;

อย่าทำเพื่อนฉันเสียน้ำตาแม้แต่หยดนึงเชียว

ครับ

ห้ามล่วงเกินเพื่อนของฉันด้วย

ครับ แต่... ถ้าผมห้ามไม่ล่ะครับเพ่ ^.,^”

นายก็ไปตายซะ -_-^” รังสีความชั่วจากตัวของเซโจพุ่งพรวดที่ฉัน และมันก็เริ่มทำฉันให้ตะงิกใจซะแล้ว ว่าที่พูดไปน่ะคิดถูกแล้วหรือเปล่า

แฮ่ะๆ ล้อเล่นน่ะครับ ผมจะรอจนถึงวันแต่งงานแล้วค่อย...อย่างว่ากัน ^///^” ละไว้ในฐานที่เข้าใจ อย่างน้อยนายก็ยังทำให้ฉันล่วงใจที่นายยังมีความเขินอายกับประโยคนั้นบ้าง แต่...นึกไปถึงแต่งงานเลยเรอะ!

นายไปได้แล้วไป เพื่อนฉันน่ะโมโหร้ายนะ

จริงๆ หรอครับ ว๊าก! ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ผมไปก่อนนะครับพี่สาว เซโจลุกพรวดพราดและรีบเร่งหยิบกระเป๋าสะพายข้างของเขาจากโซฟา ทุกอย่างในตอนนี้สำหรับเซโจมันทั้งวุ่นวายและรีบสุดๆ

เอ้าๆ ตายแน่ๆ ไอเฟลไม่เอานายแน่ๆ ฮ่าๆ ฉันหัวเราะชอบใจใส่เซโจ ไม่ได้หัวเราะอะไรหรอกนะ แต่หัวเราะกับการกระทำในตอนนี้ของเขามากกว่า รีบซะจนกลายมาเป็นกิริยะน่ารักซะงั้น

พี่สาวงะ TOT”

เอ้า! ไปเร็วเข้าสิ

จุ๊บๆ พี่ชายตอนเช้าด้วยนะครับ ไปแว้วววว ^O^/” และแล้วเขาก็ลับหายไปพร้อมกับเสียงของตัวเอง เฮอะ! ไอ้เด็กกระล่อน จุ๊บซารังอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางซะหรอก! กะล่อนเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ เลย -_-;;

จุ๊บ!

อรุณสวัสดิ์ตอนเช้าครับ

ซารัง!” ฉันร้องออกมาพลางยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองที่โดนเขาจุ๊บไปหนึ่งที

ฉันรู้ว่าเธอไม่จุ๊บฉันแน่ ฉันก็เลยต้องจุ๊บเองยังไงล่ะ

นายมันคนกะล่อนจริงๆฉันพูดพลางผลักอกของเขาจนเขาเซออกเล็กน้อย จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังออกมาจากซารัง ฉันเลิกคิ้วขึ้นมองซารังที่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเหตุผล -_-;;

นายหัวเราะอะไรของนาย

หัวเราะเธอไง เธอเนี่ยทำท่าไหนก็น่ารักชะมัดเลย รู้ตัวมั้ย ^^”

“-///-“ นายทำให้ชีพจรฉันเต้นแรง

 

ติ้งต่อง...

เสียงกดออดดังขึ้นขัดอารมณ์เขินอายของฉัน -_- ฉันหันไปมองประตูห้องซึ่งมีซารังเดินไปดูด้วยตัวเองก่อนแล้ว สักพักเขาก็หันกลับมามองฉันด้วยสีหน้าแปลกๆ

ใครหรอ พี่ทีมงานมาตามตัวหรือไง ฉันถามซารัง เขาไม่ตอบอะไรมิหนำซ้ำยังทำหน้าแปลกๆ เข้าไปอีก สงสัยเป็นพี่ทีมงานมาตามตัวจริงๆ เขาถึงได้ทำหน้าอย่างนั้น เมื่อยืนมองอยู่สักพักแล้วเขาไม่ตอบฉันจึงเลือกที่จะเดินไปเอง

ติ้งต่อง...

หน้าจอมอนิเตอร์ปรากฏใบหน้าของหญิงสาว ซึ่งฉันจำได้ดีว่าเป็นใคร ผู้หญิงที่ทำให้แขนของฉันเป็นแผลเป็นจนถึงทุกวันนี้ และยังเป็นต้นเหตุให้ฉันมาเป็นแฟนของเขา และที่สำคัญที่ทำให้ฉันอยากจะหนีเข้าไปอยู่ในห้อง คือ เธอเป็น (อดีต) แฟนของซารัง!

เปิดสิ ฉันบอกซารังเสียงแผ่ว ก่อนจะหันหลังกลับเพื่อเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างที่ตัวเองคิดไว้ แต่แล้วแขนของฉันก็ถูกคว้าเอาไว้ ฉันหันกลับมามองซารังที่ยิ้มบางๆ เหมือนกับกำลังบอกฉันว่า ไม่ต้องกลัวจากนั้นเขาจึงเลื่อนมือลงมาจับที่มือของฉัน ก่อนจะเปิดประตูห้องออกอย่างช้าๆ

เมื่อประตูเปิดออก ก็ปรากฏร่างของหยาหยี เธอฉีกยิ้มรับซารังแต่เมื่อเห็นว่าฉันยืนอยู่ข้างๆ ซารังแถมยังจับมือกันไว้ เธอก็ชักสีหน้าไม่พอใจใส่ฉันทันที ก่อนจะหันไปมองซารัง

นี่มันอะไรกันค่ะฮันนี่!”

อะไร...

ก็เมื่อคืนฮันนี่ไปหาหยาหยีไปห้อง ฮันนี่จำไมได้หรอ ฉันหันไปมองซารังเมื่อสิ้นสุดคำพูดของหยาหยี ไปหาที่ห้อง...

...

ฮันนี่มาขอคบกับหยาหยี ฮันนี่อย่าบอกหยาหยีนะว่าเรื่องเมื่อคืนน่ะฮันนี่ซ้อมบทละครน่ะ

ฉันจำไม่ได้ ซารังตอบหน้านิ่ง

ฮึ! ฮันนี่ขอกลับมาคบกับหยาหยีแล้ว แต่ทำไมวันนี้แม่นี่ถึงยืนอยู่ข้างฮันนี่อยู่อีก!”

...

ตกลงเธอจะเอาคนไหนกันแน่ จะเอาซารัง ไบโอ หรือทั้งสอง หยาหยีหันมาพูดใส่ฉัน เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับจากซารัง ซารังรู้ข่าวแล้ว ทั้งๆ ที่คิดว่าเขาจะปล่อยมือของฉันอย่างเคยแต่มันกลับไม่ใช่เขากระชับมือของฉันไว้แน่นมากขึ้นกว่าเดิม ซึ่งนั่นก็ทำให้หยาหยีอยากจะกรีดร้องออกมาซะตรงนี้ให้ได้

...

เธอกลับไปเถอะหยาหยี เมื่อคืนฉันคงจะดื่มหนักมาก ฉันจำไม่ได้ว่าพูดอะไรออกไป ซารังเตรียมจะปิดประตูลงแต่เสียงของหยาหยีก็พูดขึ้น ทำให้ทั้งฉันและซารังหยุดชะงักไปทันที

เมื่อคืนเรามีอะไรกันแล้ว ฮันนี่จะไม่รับผิดชอบหยาหยีหรอ

เธอพูดเรื่องอะไร

“!!!” มะ...มีอะไรกันแล้ว!

ฮึ! ฮันนี่ต้องรับผิดชอบหยาหยีนะ เกิดหยาหยีท้องขึ้นมาจะทำยังไง หยาหยีจะกลายเป็นดาราตกกระป๋องเชียวนะ หยาหยีในตอนนี้น้ำตาไหลหรากๆ พลางคว้าแขนซารังไปกอดไว้

มีอะไรกัน... หมายความว่า ซารังกับหยาหยีทำอย่างว่ากันอย่างนั้นเหรอ! ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองแข็งทื่อและชาไปหมด ได้แต่ยืนมองใบหน้าของหยาหยีที่เต็มไปด้วยน้ำตา...

ฉันแยกไม่ออกว่าควรจะเชื่อเธอดีหรือเปล่า

พูดอะไรของเธอหยาหยี ถึงแม้ฉันจะดื่มหนักแต่ฉันก็พอจะมีสติอยู่

ฮันนี่!!! เฌอแตมป์ เธอคืนเค้าให้ฉันเถอะนะ คืนให้ฉันเถอะนะเฌอแตมป์

“!!!” หยาหยีหันมาอ้อนวอนฉัน ฉันบอกเองใช่มั้ยว่าฉันจะไม่ยอมเจ็บ แต่ทำไม... ถึงรู้สึกเจ็บ!

ไม่ใช่นะเฌอแตมป์! อย่าไปฟังคำพูดของหยาหยีฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเชื่อใคร เรื่องอย่างนี้สำหรับผู้หญิง มันเป็นเรื่องที่ใหญ่และร้างแรงมาก ถ้าไม่มีอะไรกันจริงๆ ทำไมหยาหยีจะต้องร้องน้ำหนักขนาดนั้นด้วย... ฉันดันมือตัวเองออกจากซารัง ก้าวถอยหลังไปอย่างช้าๆ ฉันสับสนไปด้วย แยกไม่ออก ไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร...

ฉันรู้เพียงว่ามีสิ่งนึงคือ ฉันกำลังเจ็บ กำลังผิดกับสิ่งที่ตัวเองพูดไว้!

เฌอแตมป์!”

ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้... ไม่รู้ ไม่รู้!!!”


 
เป็นยังไงบ้างตอนนี้ ฮิฮิ ยอมกลับมากับซารัง เช้าต่อมา
มารร้ายก็มาหาเรื่อง >O<! ตาลไม่ได้แกล้งเฌอแตมป์แต่อย่างไร 
แต่อยากให้เจ็บปวดก็เท่าใด 55 >W<! (โหดดดดดดดดดดดด~)
สุดท้ายจ้ะ อยากได้เม้นท์อ่ะ ขอได้ป้ะ >O<!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #489 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 เมษายน 2554 / 08:54
    คืนดีกันได้ไม่นาน

    เช้ามา แฟน เก่า ก็มาบอกว่าต้องรับผิดชอบ

    น่าสงสารเฌอแตมป์จริงๆ

    แล้วงี้เฌอแตมป์จะทำไงเนี่ย

    ลุ้นๆๆๆ

    มาอัพไวๆนะคะไรเตอร์สู้ๆค่ะ
    #489
    0
  2. #488 ซัมเมอร? (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 23:32
    นางเอกต้องเชื่อคนอื่นมากกว่าพระเอกตลอดเวลา ?
    #488
    0
  3. #486 Smile ★ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 15:51
    หายไปตั้งนานคุณยาหยี - -
    #486
    0
  4. #485 Bam♥3♥My..Love (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 15:02
    อะไรง่ะ!
    อ่านไปอ่านเริ่มงง -^-
    เบื่อนางร้ายอ่ะ ทุกเรื่องเลย =_=;;
    เหมือนกันหมด ขัดความสุขนักอ่าน !
    ไรเตอร์โหดดดด

    แล้วเราก็รอตอนต่อไป ^_______^
    #485
    0
  5. #484 `เก้าพีชนทเนียร์-. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 14:49
     เซ็งกับยาหยี !
    #484
    0
  6. #483 great (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2554 / 09:44
    เกลียดนังหยาหยี -_-^

    เอามันกลับป๊ายยยยยยยยย >O<

    สงสารเฌอแตมป์น่ะ

    ไรท์เตอร์ใจร้ายยยยยย -^ -



    รอตอนต่อไปอยู่นะ

    อยากรู้จะเป็นยังไง ^__________^
    #483
    0