Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 29 : Disguise :'} Chatper 22 ฉันไม่มีตัวตน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 เม.ย. 54

 
-22-

ฉันไม่มีตัวตน

 

                พี่สาวเป็นอะไรครับ พี่สาวร้องไห้ทำไมอ่ะ โธ่! ผมทำอะไรไม่ถูกเลย TOT”

                ฮึก! ฮึก! ฮือ...ฉันยังคงร้องไห้ ร้อง ร้อง แล้วก็ร้องไห้ มันกลั้นไม่อยู่แล้ว กลั้นไม่ให้ไหล ฉันกลัว กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเก่า ฉันกลัวว่าจะไม่เห็นใบหน้าหวานๆ ของเขาอีก จะไม่ได้ยินเสียงอ้อนๆ ของเขา ฮือ... ความรู้สึกกลัวมันกำลังกลืนกินฉัน ฉันกลัวจริงๆ นะ

                ความรู้สึกของฉันในตอนนี้หมายความว่าฉันกำลังหลงรักเขาใช่มั้ย ฉันไม่เคยมั่นใจว่าตัวเองจะหลงรักผู้ชายคนหนึ่งได้ แต่วันนี้ความรู้สึกของฉันมันบอกอย่างแน่ชัดเลย ยิ่งห่างเหินกันอย่างนี้แล้ว มันยิ่งเฉลยว่า...

                ฉันหลงรักเขา!

                พี่สาว พี่ชายทำให้พี่สาวทุกข์ใจหรอครับ

                ฮื่อออออ...

                จริงๆ ด้วย พี่สาวหยุดร้องเถอะครับ ผมปลอบผู้หญิงไม่เป็นอ่า TOT”

                ฮึก! ฮึก!” ฉันเงยหน้าขึ้นมาหลังจากก้มหน้าร้องไห้อยู่นาน แล้วสิ่งที่ฉันเห็นคือใบหน้าของผู้ชายที่อายุน้อยกว่าฉันเปรอะเปื้อนที่ด้วยคราบน้ำตา ฉันทำให้เซโจต้องร้องไห้ไปด้วยเหรอเนี่ย!

                พี่สาวเล่าให้ผมฟังหน่อยสิครับ พี่ชายทำอะไรให้พี่สาวทุกข์ใจหรอ เซโจถามด้วยเสียงสั่นๆ ของเขา ฉันจึงปาดน้ำตาออก

                นายร้องไห้ทำไม ฉันเอ่ยถามเซโจที่สะอึกสะอื้นไม่ยอมหยุด ใบหน้าที่ขาวเนียนของผู้ชายคนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของเขา ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาร้องไห้ร่วมกับฉัน

                ผมเศร้า TTOTT”

                นายอย่าร้องสิ ฉันควรจะร้องไห้มากกว่านะ นายไม่ได้ทุกข์อะไรสักหน่อยอ่ะ

                ก็พี่สาวนั่นแหละ ทำให้ผมต้องเศร้าอย่างนี้

                พอเถอะนะ ไม่มีอะไรหรอกฉันก็แค่อยากบีบน้ำตาเล่นเท่านั้นแหละ

                ผมไม่เชื่อหรอก! พี่ชายทำให้พี่สาวต้องร้องไห้ใช่มั้ย บอกผมมาเถอะนะ

                ไม่... ทำไมหมอนั่นต้องทำให้ฉันร้องไห้ด้วยล่ะ

                ...

                ฉันมันไม่มีค่าให้เขาเชื่อใจนี่นา

                พี่สาวพูดจาแปลกๆ นะ อย่าปากแข็งสิครับพี่สาว ผมจะไม่ตื้อพี่สาวหรอกนะ แต่ผมอยากจะบอกพี่สาวว่าเข้มแข็งเข้าไว้ พี่สาวจะต้องไม่อกหักเพราะพี่ชายนะ เซโจพูดอย่างหนักแน่นและแน่วแน่ พลางส่งยิ้มให้กำลังใจฉันเต็มร้อยมาให้

                ฉันอยากจะเป็นอย่างนั้นอยู่หรอกนะ แต่ฉันไม่ใช่แฟนจริงๆ ของเขา แล้วมันจะเรียกว่าอกหักได้อีกเหรอ...

               

                แอด...

                เสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้ง ฉันกับเซโจหันไปมองทางประตูเช่นกัน และแล้วคนที่ฉันรอคอยก็กลับมาจนได้ สภาพของเขาดูไม่ได้เลย ใบหน้าที่แดงระเรื่อบริเวณแก้ม ตาที่สะลึมสะลือแต่แววตาที่เขาส่งมาให้ฉันกลับเป็นสายตาที่ยังคงว่างเปล่าเช่นเหมือน ฉันรู้แล้วว่าเขาไปไหนมา เขาคงจะไปดื่มมา... ทำไมพักหลังมานี้เขาถึงดื่มบ่อยจังนะ ทั้งๆ ที่เคยพูดไว้ว่าไม่ดื่มจะดื่มก็ต่อเมื่อมีเรื่องเครียด ทุกข์ใจ...

                พี่ชายไปไหนมาครับ เซโจวิ่งถลาเข้าไปหาซารังที่ยืนพิงพนังอยู่ ซารังหันไปมองน้องชายพลางส่งยิ้มบางๆ เห็น

                ดื่ม... เขาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงเซโจไปข้างหน้า แต่เซโจก็พูดรั้งเขาเอาไว้อีกครั้ง

                พี่ชายทำให้พี่สาวร้องไห้ รู้บ้างหรือเปล่า!” สิ่งที่เซโจตะโกนออกไป ทำให้ซารังหยุดชะงัก เขาหันกลับมามองน้องชายของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หันมามองฉันที่ยืนอยู่ตรงโซฟา สายตาที่ว่างเปล่าของเขายังคงอยู่เหมือนเดิม ฉันทนไม่ได้เลย ทนไม่ได้กับสายตาว่างเปล่าที่เขาส่งมาให้ฉัน!

                หรอ...

                พี่ชาย!”

                ฉันไม่รู้... ถ้าฉันทำก็ขอโทษด้วย ฉันมองหน้าเขา คำพูดนิ่งๆ ที่ไม่จริงใจของเขาได้ส่งมาให้ฉันพร้อมกับแววตาที่ว่างเปล่า ในแววตาของเขาไม่มีฉันอยู่ในนั้นเลย

                พี่ชายรู้ตัวบ้างหรือเปล่า ว่าพี่ชายแย่มากที่สุดเลย! ไม่คิดจะปลอบ ไม่คิดจะอะไรเลยหรือไง พี่สาวน่ะเป็นแฟนพี่ชายหรือเปล่า!” ดูเหมือนอารมณ์โกธรแทนของเซโจจะประทุอย่างมาก เขาปล่อยกระจายไม่บันยะบันยัง

                โอ๊ยๆๆๆ ปวดหัว ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนล่ะ

                พี่ชาย!” แม้เซโจจะเรียกรั้งเขาไว้ แต่เขาก็ไม่หยุดตามที่เขารั้งไว้ เขาเดินเข้าไปในห้องนอน เวลานั้นฉันรู้สึกแค่ว่าตัวเองเหมือนไม่มีแรง ตัวหวิวไปหมด แค่นี้ฉันก็เข้าใจแล้วว่าเขาไม่อยากจะเห็นฉันอีก ฉันย่อนก้นนั่งลงกับโซฟาอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตา น้ำเสียง ความรู้สึกต่างๆ เปลี่ยนไปหมด ทุกอย่าง...คงต้องจบแล้วใช่มั้ย ในเมื่อเขาไม่เห็นว่าฉันสำคัญกับเขาแล้ว ฉันควรจะจากไปใช่มั้ย...

               

                ตุ้บ!

                คิดได้ดังนั้น ฉันก็ไม่รอช้า ฉันเดินเข้ามาในห้องก่อนจะโยนกระเป๋าออกมาจากตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ลื้อเอาเสื้อผ้าของตัวเองออกมาจนหมด จนตอนนี้เตียงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าและข้าวของของฉัน ก็ดีเหมือนกัน ได้จากไปตั้งแต่วันนี้ก็ดีกว่าอยู่กันไปเรื่อยๆ แล้วไม่พูดจากัน ดีเหมือนกัน! ฉันจะง้อ จะไม่ร้องไห้ จะไม่เสียใจ แต่ฉันจะจำ... จำว่า ครั้งหนึ่งฉันได้หลงรักผู้ชายเพียงแค่ไม่กี่อาทิตย์

                หลังจากเก็บเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ฉันฉันโยนมันลงจากเตียง ทำยังไงดีล่ะ ยังมีของที่เก็บไม่หมดซะด้วย แปลงสีฟัน ยาสระผม บลาๆๆๆ อยู่ในห้องน้ำ ซึ่งตอนนี้ห้องน้ำก็ไม่ว่างอีกด้วย เจ้าตัวกำลังอาบน้ำอยู่ห้องน้ำ เสียงฮัมเพลงเบาๆ ออกมาจากห้องน้ำด้วย เขาคงจะสบายใจ ไม่คิดมากเหมือนที่ฉันคิด เขาคงไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าฉันที่มาเพียงแค่ชดใช้ก็เท่านั้น

                ช่างมันเถอะ! ก็แค่แปลงสีฟัน ยาสีฟัน บลาๆๆๆ ราคาถูกๆ ก็แค่นั้นเอง ออกไปซื้อเอาตามเซเว่นก็ได้

                เอาล่ะ ฉันจะกลับไปเป็นเฌอแตมป์ยัยปาปารัซซี่ที่มีแต่ต้องงาน ทำงานอะไรก็ไม่มีดีเหมือนก่อน ฉันจะคิดว่าไม่รู้จักนายอีกต่อไป...

               

                ครืด... ครืด...

                เสียงลากกระเป๋าดังกระทบกับพื้นห้องเสียดสีกันจนเกิดเสียง ฉันค่อยๆ เปิดประตูห้องไปพร้อมๆ กับเสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลซ่าไม่หยุดหย่อน เสียงฮัมเพลงเบาๆ ที่ดังลอดออกมาจากเขา ฉันเปิดประตูห้องออกไปก่อนจะพบว่าเซโจยืนอยู่หน้าห้อง เขามองหน้าฉันก่อนจะมองลงมาที่กระเป๋าของฉัน

                พี่สาวจะไปไหน เซโจถามด้วยสีหน้าสงสัย

                ไปจากที่นี่ ฉันตอบตามตรงก่อนจะลากกระเป๋าออกไป แต่เซโจก็พูดรั้งเอาไว้อีกครั้ง

                พี่สาวอย่าไปเลย... เสียงร้องขอจากเซโจส่งมาให้ฉันหยุดชะงักไว้ เสียงของนายที่รั้งฉันเอาไว้ นายไม่อยากให้ฉันไป แล้วนายคิดเหรอว่าฉัน... อยากจะไป!

                ครืด...

                ฉันส่ายหัวไล่ความคิดบ้าๆ ของตัวเองเอา ก่อนจะลากกระเป๋าไปอีกครั้ง ในเมื่อวันใดวันนึงฉันคนนี้ก็ต้องไปอยู่แล้ว ไปซะตั้งแต่วันนี้มันก็หน้าจะดีกว่าไม่ใช่หรือไง ไม่อยากให้ความรู้สึกมันถลำลึกไปมากกว่านี้...

                เธอจะไปไหน

                ...!” ฉันหยุดชะงักฝีเท้าลงเมื่อเสียงที่คุ้นเคยแต่ไม่มีเค้าโครงของน้ำเสียงเดิม ฉันสูดอากาศเข้าไปเต็มตอบพร้อมที่จะตอบคำถามที่เขาส่งมา เสียงที่แหบแห้ง เสียงที่เยือกเย็นอย่างไร้เยื่อใย

                หือ

                กลับบ้าน ฉันตอบกลับโดยไม่หันไปมองเขา ฉันไม่อยากจะสบสายตาที่ว่างเปล่าอย่างนั้นของเขา ฉันยืนนิ่งอย่างนี้อยู่นาน ในใจภาวนาว่าเขาจะรั้ง จะถามฉันมากกว่านี้ แต่มันกลับไม่ใช่อย่างที่ภาวนาเอาไว้ มีแต่ความเงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่ฉันหวัง เขาไม่คิดจะรั้งฉันไว้ นายเองก็คงอยากจะปล่อยฉันไปอย่างนี้อยู่แล้ว ฉัน...

                เข้าใจแล้ว

                ไว้เราค่อยเจอกันอีกนะ เซโจ ^-^” ฉันหันกลับไปฝืนพูดและฝืนยิ้มให้กับเซโจที่ทำหน้าเศร้าป่านว่าเราสองคนเป็นพี่น้องกันจริงๆ ฉันถอนหายใจเฮือกเล็กๆ ก่อนจะหันไปสบสายตาที่ว่างเปล่าของเขา ฮึ! หน้าสมเพชตัวเองชะมัด ฉันจะหันไปมองเขาทำไมขนาดเขาเองยังไม่อยากจะมองฉันเลยด้วยซ้ำ ดูเขาสิ เขาเบือนหน้าหนีฉันอีกต่างหาก

                ฉันหันกลับมาก่อนจะจับกระเป๋าลากต่อไป จนมาถึงหน้าประตูห้องแล้ว ทุกอย่างเงียบสงัดฉันได้ยินแต่เสียงสะอื้นซึ่งฉันคาดเดาแล้วว่าคงต้องเป็นเสียงของเซโจที่ร่ำไห้การจากไปของฉัน...

                หมับ!

                จู่ๆ ข้อมือของฉันก็ถูกคว้าไปจับไว้อย่างรวดเร็ว ฉันหันกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ใบหน้าที่ดูตึงเครียดของเขา คิ้วที่คิ้วเข้าหากัน แววตาที่นิ่งเปล่ากำลังจับจ้องมองฉันไม่ละ มือใหญ่ที่จับข้อมือของฉันเอาไว้แน่นจนฉันรู้สึกเจ็บแปลบๆ ขึ้นมา

                ซารัง!

                ปล่อยฉัน ฉันพยายามแงะมือของซารังที่จับข้อมือของฉันเอาไว้ ฉันพยายามมากที่จะไม่มองหน้าเขา ที่จะไม่สบตาว่างเปล่าอย่างนั้นของเขา ฉันเอาแต่ก้มหน้าแงะมือของเขาออก

                ...

                ปล่อยฉันเซ่!” ฉันร้องใส่ซารัง ด้วยอารมณ์ที่ฉันเองก็ไม่สามารถบอกได้ รู้แต่ว่ามันเจ็บๆ ยังไงก็ไม่รู้ เจ็บที่หน้าอกข้างซ้าย

                เธอก็รู้ว่าเธอกลับไปไม่ได้

                ...!” ฉันได้แต่หยุดนิ่ง เหมือนกับโดนคำพูดของซารังสะกดจิตเอาไว้ ฉันได้แต่มองหน้าของเขา ดวงตา แววตาที่เต็มไปหมดความว่างเปล่าไม่มีเค้าโครงของซารังที่มีดวงตาออดอ้อน เวลานั้นฉันถูกซารังลากกลับเข้าไปในห้องซึ่งมันก็ง่ายดายนัก ฉันไม่ขัดขืนเขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ไม่รู้ทำไมฉันถึงขยับไม่ได้

                ปัง!

                ประตูถูกปิดลงอย่างแรงพร้อมกับเสียงของเซโจที่ร้องห้ามปรามซารังอยู่ข้างนอก ฉันถูกเหวี่ยงลงเตียงนอนอย่างแรง และนั่นก็ทำให้ฉันตกใจและเริ่มกลัวซารังคนนี้ขึ้นมา จู่ๆ เขาก็กลายมาเป็นคนไม่มีจิตใจ ทำไมเขาถึงทำรุนแรงกับฉัน!

                นะ...นาย!”

                คิดว่าฉันจะให้เธอไปง่ายๆ หรอ เฌอแตมป์ เสียงที่ฟังแล้วอยากจะยกมือขึ้นปิดหู เพราะมันแฝไปหมดน้ำเสียงที่น่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ซารังปีนขึ้นมาบนเตียงและตอนนี้ร่างของฉันก็ถูกคร่อมเอาไว้ ฉันได้แต่ถอยกรูดไปอย่างผวา ใบหน้าที่ไม่มีความอ่อนโยน การกระทำที่ดูแล้วเหมือนในละครน้ำเน่าที่นางเอกกำลังจะโดนผู้ร้ายปล้ำยังไงยังงั้น!

                ปะ...ปล้ำ!

                นะ...นี่! นะ...นายจะทำ...อะไร เสียงของฉันสั่นเทาไปด้วย ใจของฉันก็เต้นด้วยความกลัว มือใหญ่และเรียวยาวของเขาลูบไล้ใบหน้าของฉันลงมาจนถึงต้นคอ นั่นทำให้ฉันขนลุกซู่! ฉันได้แต่หลับตาปี๋ด้วยความกลัว ไม่อยากจะรับรู้กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นเลย

                คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างนั้นหรอ ซารังรีเทิร์นคำพูดประโยคเดิม พร้อมๆ กับมือใหญ่เรียวยาวที่ลูกไล้แก้มขาวหนียนอมชมพูของฉัน แต่แล้วฉันก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่สัมผัสโดนริมฝีปากของฉัน ฉันเม้มริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ มือทั้งสองข้างของฉันก็ขย้ำผ้าคุลมเตียงเอาไว้แน่น!

                ยะ...อย่า ฉันครางเสียงร้องเพื่อให้ซารังเห็นใจ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไร แต่ฉันไม่อยากให้ความคิดของเขาเป็นอย่างที่ฉันกำลังคิดอยู่

                บอกแล้วไงว่าเธอเป็นแฟนของฉัน แฟนกันจะให้ปล่อยไปอย่างนั้นได้ยังไง

                ...!”

                สิ่งที่เธอแสดงออกมา เธอกำลังกลัวฉันอย่างนั้นเหรอ ฉันข่มตาลงเพราะฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รดลงใบหน้าของฉัน รู้สึกได้ถึงใบหน้าที่อยู่ห่างฉันไม่มาก

                ฉะ...ฉัน...

                อย่ากลัวไปเลย น้ำเสียงที่ไม่เหมือนเดิมของนาย นายยังพูดได้อีกหรอ นายในตอนนี้ไม่ใช่คนเดิม...

                ปล่อยฉัน!” ฉันรวบรวมแรงทั้งหมด ตะโกนออกไปพร้อมกับผลักอกของเขาออกอย่างแรง แล้วฉันก็เป็นอิสระ ฉันรีบคลานลงจากเตียงก่อนจะวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะเปิดออก แต่แล้วข้อมือของฉันก็ถูกจับเอาไว้อีกครั้ง ฉันหันกลับไปมองซารังที่จับข้อมือของฉันเอาไว้ไม่ปล่อย มันน่ากลัวเหลือเกิน ทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่ผี ที่ความรู้สึกของฉันในตอนนี้ฉันกลัวเขามากๆ

                ปล่อยฉัน

                เธอจะไปหามันใช่มั้ย

                ...!” ฉันได้แต่เงียบ เมื่อจู่ๆ แววตาที่ว่างเปล่าของเขาเมื่อครู่ได้เปลี่ยนมาเป็นแววตาที่ดูแล้วเศร้าอย่างบอกไม่ถูก น้ำเสียงที่อ่อนลง ที่ฟังดูแล้วชวนให้ฉันต้องสงสาร

                ...จะไปหามันใช่มั้ย

                ในหัวนายก็คิดได้แค่เรื่องเดียว ฉันจะกลับบ้านของตัวเอง ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ฉันสะบัดข้อมือให้ออกจากการจับกุมของซารัง แต่มันก็ไม่ได้ผล ซารังเพิ่มแรงแน่นมากขึ้น

                แต่เธอเป็นแฟนฉัน!”

                ก็แค่ในนาม...

                ...

                ความเป็นจริงแล้ว ฉันไม่เคยมีตัวตนในชีวิตของนาย ฉันมันก็แค่ผู้หญิงที่ถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นแฟนก็แค่นั้น

                ...

                เงินที่เหลือฉันจะหางานทำแล้วจะชดใช้นายทีหลัง... ฉันสะบัดข้อมือออกอีกรอบ และครั้งนี้ฉันก็สะบัดออกได้อย่างง่ายดาย ฉันเห็นเพียงแค่ว่าเขามองฉันด้วยแววตาที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ฉันใช้ช่วงเวลานั้นเดินออกจากห้องไป เมื่อออกจากห้องก็พบกับเซโจที่ยืนอยู่หน้าห้องอย่างเคย ฉันยิ้มบางๆ ให้เซโจ แล้วเหมือนว่าเซโจกำลังจะพูดอะไรแต่เดินเลี่ยงออกมาซะก่อน เพราะฉันรู้ว่าเวลานี้จะมีอะไรให้พูดมากมาย นอกจากการพูดเพื่อรั้งไม่ให้อีกคนไป

               

                และแล้วตอนนี้ฉันก็เดิรเตร่ๆ อยู่ริมฟุตบาทอย่างไร้จุดหมาย ฉันเดินออกมาได้หน้าจะชั่วโมงแล้ว ระหว่างที่เดินมาฉันก็เอาแต่คิด คิด คิดเรื่องของซารังไม่หยุด สะบัดหัวไล่ความคิดกี่รอบต่อกี่รอบ ใบหน้าของเขาก็ไหลกลับเข้ามาวนเวียนในหัวของฉันอีกครั้ง

                ทำไมเมื่อถลำลึกลงไปแล้ว มันถึงได้ถอนขึ้นมายากอย่างนี้ไงล่ะ ฉันไม่น่าเลย ไม่น่าถลำลึกลงไปเลยจริงๆ!



ฮัลโหลลลลลลลล >O<! กลับมาแล้ว ตามจริงกลับมา
ตั้งแต่ วันจันทร์แล้วล่ะ แต่เหนื่อยอัพไม่ไหว วันอังคารก็
ตอบเม้นท์ วันพุธจึงอัพลงให้อ่ะ ไม่โกธรกันนะจ๊ะ ^_^
ตาลดีใจมากคอมเม้นท์เพิ่มได้อีก และอีกอย่าง
ตาลขอต้อนรับนักอ่านคนใหม่ด้วยนะจ๊ะ นักอ่านใหม่ทุกคนที่เข้ามาอ่าน
แล้วแสดงตนออกมา ดีใจมากจ้ะ ติดตามต่อไปเรื่อยๆ เลยนะจ๊ะ 
รักทุกคนน้า~ ม๊วฟฟฟฟ >3<! 
ปล. เศร้ามั้ย ช่วงนี้โหมดเศร้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #492 Mint ^^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2554 / 20:51
     สงสารนางเอกก T^T
    #492
    0
  2. #482 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2554 / 11:08

    โกดซารังแล้ว


    ซารังทำเฌอแตมเสียใจ

    #482
    0
  3. #480 Bam♥3♥My..Love (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 20:27
    โป้ง ซารัง ชิ!
    นายทำให้เณอแตมป์เจ็บโดยไม่รู้ตัว!!
    แล้วนางเอกของช้าน จะไปอยู่ที่ไหน
    เพราะนาย! เพราะนายคนเดียวเลยซารัง!
    อัฟไวๆนะค่ะ รออ่านอยู่ค่ะ
    #480
    0
  4. #479 `เก้าพีชนทเนียร์-. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2554 / 19:32
     โป้งซารัง แล่ว ;'(
    #479
    0
  5. #478 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 22:00
    เศร้ามาก

    ซารังโหด เย็นชา

    แล้วงี้เฌอแตมป์จะไปอยู่ที่ไหนเนี่ย

    ลุ้นๆๆๆๆ

    มาอัพไวๆนะคะไรเตอร์
    #478
    0
  6. #477 489798798 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 19:15
    สนุกมากเลย แต่เศร้าอะ
    #477
    0
  7. #476 Smile ★ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 12:30
    ซารังทำให้เฌอแตมป์เจ็บ TT
    อัพต่อนะคะไรเตอร์ ~
    #476
    0
  8. #475 MinT_GTT (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 00:45
    สนุกมากมายค่ะ มาอัพไว ๆ นะคะ ไรเตอร์
    #475
    0