Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 23 : Disguise :'} Chatper 18 อาทิตย์ของคนป่วย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 มี.ค. 54


 

-18-

อาทิตย์ของคนป่วย

 

                ฉันรับอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของซารังอยู่นาน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วซารังยังไม่เลิกกอดฉัน เขาโอบกอดร่างของฉันมือหนึ่งลูบหัวของฉันอย่างเบามือ ฉันรู้สึกดีจริงๆ แม้จะโกธรเค้าอยู่บ้างก็เถอะ

                ฉันจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นอะไรไป เจออะไรเข้า รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ในที่นี่ กลิ่นของโรงพยาบาลลอยเตะจมูกของฉัน และตามมาด้วยเสียงของซารังที่กำลังขอโทษฉันยกใหญ่ ขอบอกเลยว่าตอนนั้นฉันโกธรเค้ามากๆ โกธรที่แกล้งฉันด้วยเรื่องแบบนี้ แต่แล้วเรื่องที่เขาแกล้งฉันก็ดันทำให้ฉันต้องมานอนกินน้ำเกลืออยู่โรงพยาบาลนี่จริงๆ L

                ฉันจะไม่แกล้งเธออย่างนี้อีกแล้วนะ เฌอแตมป์

                และแล้วซารังก็ถอนกอดออกจากฉัน เขาพูดอย่างอ่อนโยน สีหน้าของเขาตอนนี้ดูอ่อนโยนและจริงใจมากๆ ไม่มีความกระล่อนอย่างที่แล้วๆ มา เขาพูดไปก็ลูบหัวฉันไปเหมือนฉันเป็นเด็กห้าขวบ -_-^

                แน่ใจแล้วหรอที่พูดออกมาน่ะ

                แน่ใจสิ! ซารังคนนี้ขอสัญญาด้วยหัวใจของลูกผู้ชายเลย

                ปึก! ปึก!

                ว่าแล้วเขาก็ทุบกำปั้นลงหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองจนเกิดเสียงดัง

                ทำไมฉันรู้สึกปวด เมื่อย ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ ฉันพูดออกมาเมื่อขยับตัว ขยับแค่เล็กน้อยเท่านั้นแหละก็ต้องเลิกการกระทำนั้น เพราะมันรู้สึกเจ็บๆ ปวดๆ ยังไงก็ไม่รู้

                เบาๆ สิ! หมอบอกว่าเธอฟอกช้ำที่สะโพรกและน่องขา แล้วกระดูกก็ได้รับการกระทบกระเทือนด้วย

                อะ...อะไรนะ!” เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย กระดูกของฉันได้รับการกระทบกระเทือน O_O!

                ระหว่างนี้เธอต้องนอนรักษาอยู่โรงพยาบาลอาทิตย์หนึ่ง ช่วงเวลาอาทิตย์หนึ่งเธอไม่ต้องเป็นห่วงนะเพราะฉันจะดูแลเธอเอง

                กระดูกฉันหักอย่างนั้นเหรอ

                หมอไม่ได้พูดอย่างนั้น

                มันก็พอๆ กันใช่มั้ยล่ะ T^T”

                ฉันจะดูแลเธอเอง ถึงเธอจะได้นั่งรถแชร์ ใช้ไม้ค้ำฉันก็จะดูแลเธอเอง ^^”

                ...

                เธออยากกินอะไรหรือเปล่า หิวน้ำมั้ย

                ซารังเริ่มลุยกับสิ่งที่เค้าพูดไป หมอนี่คงจะกำลังชดใช้ที่ทำให้ฉันเจ็บตัวอยู่แน่ๆ เลย ไถ่โทษสินะ!

                หิวน้ำ เอาเถอะ ถึงเค้าจะทำไปเพราะไถ่โทษก็ตาม แต่ฉันอยากจะให้เค้าทำ เพราะมันให้ฉันรู้สึกดีมากๆ ความโกธรที่มีในตอนแรกมันหายไปหมดแล้วเมื่อได้เห็นใบหน้าของเขา

                ดูตอนนี้สิ ใบหน้าของเขาที่ปรากฏขึ้นมามันหมายความยังไง เขายินดีที่จะรับใช้ฉันหรือเปล่า ใบหน้าที่ยิ้มแย้มไม่หยุด มือก็หยิบเหยือกน้ำ เทน้ำใส่แก้ว...

                ตอนนี้นายรู้สึกยังไงกัน

                ได้แล้ว ^^”

                ซารังนั่งลงข้างๆ กับร่างของฉัน เขาประคองฉันและชันหมอนขึ้นให้ฉันได้พิงในท่านั่ง จากนั้นเขาก็หยิบแก้วน้ำจากโต๊ะข้างเตียงและยื่นมาตรงหน้าฉัน เขาจับปลายหลอดและยื่นมาชิดกับปากของฉัน ฉันอ้าปากเล็กน้อยรับหลอดมาก่อนจะดูดน้ำทั้งที่ตาก็มองซารังไม่เลิก

                นายทำดีตลอด... ทำดีอย่างนี้กับฉันมากๆ รู้หรือเปล่าว่านายกำลังทำให้ฉันรู้สึกแย่ เมื่อถึงวันที่ต้องจากไป...

               

                วันที่สอง...

ฉันนอนกดรีโมตอย่างเบื่อหน่าย -_-; การเป็นคนป่วยมันก็แย่เหมือนกันนะ ได้แต่นอน นอน แล้วก็นอน อยู่เตียงคนป่วยอย่างนี้น่ะ น่าเบื่อเป็นบ้าเลย อีตาซารังก็ออกไปไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ขอบอกเลยอ่ะ ว่าคุณหมอที่โรงพยาบาลนี้หล่อมากๆ เลย นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นหมอ ฉันจะนึกว่าเป็นดาราอย่างคุณหมอก้อง ซะอีก >_<

                แอด...

                นายไปไหนมาอ่ะ ฉันเอ่ยถามโดยไม่หันไปมอง ยังไงๆ ก็ต้องเป็นซารังอยู่แล้วแหละ ใครจะไปรู้ว่าฉันเข้าโรงพยาบาล ถ้าเป็นคุณหมอล่ะไม่มีทางเป็นไปได้หรอกเพราะคุณหมอพูดเอาไว้ว่าจะมาตรวดทุกเช้ากับเย็นเท่านั้น

                ฉันไปซื้อผลไม้มาแล้ว ดูแอปเปิ้ลสิ แดงแล้วก็หอมด้วย น่ากินมากๆ เลย ซารังพูดพร้อมกับชูถุงแอปเปิ้ลขึ้น ก็อย่างว่าแดงจริงๆ แหละ น่ากินมากๆ -.,-

                น่าเบื่ออ่ะ ฉันอยากออกแล้ว

                เพิ่งผ่านไปสองวันเองนะ เดี๋ยวฉันปลอกแอปเปิ้ลให้กินเอามั้ย ^^”

                นายปลอกเป็นด้วยหรอ

                เรื่องปลอกเปลือกแอปเปิ้ลเนี่ย ต้องฉันเลยล่ะปลอกได้เนียนที่สุดแล้ว

                ไม่ค่อยจะชมตัวเองเลยนะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันเองก็อยากกิน หมอนั่นอมยิ้มก่อนจะหายเข้าไปในส่วนของห้องครัวเล็กๆ ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกับจานและมีดปลายแหลมปลอกผลไม้

                ซารังนั่งลงเก้าอี้ข้างเตียง เขาหยิบแอปเปิ้ลที่ล้างมาและค่อยๆ ปลอกเปลือกอย่างช้าๆ เขาปลอกตั้งแต่หัวจรดลงมาท้ายของแอปเปิ้ล ไม่นานนักเขาก็ทำเสร็จ! โอ้โห! หมอนี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงอ่ะ ฉันยังทำไม่ได้เลย O_O

                อ้าปากสิ ซารังยื่นชิ้นแอปเปิ้ลมาตรงหน้าฉัน

                ...

                อ้าปากเร็ว หวานน่าดูเลยแหละ ^^”

                อ้ามมม –O-“ แล้วแอปเปิ้ลก็เข้าปากของฉันไปเรียบร้อย เสียงเคี้ยวดังกรอบกรอบอยู่ในปากของฉัน โห! กรอบ หวาน ชะมัดเลยอ่ะ หมอนี่ไปซื้อแถวไหนเนี่ย อร่อยเป็นบ้าเลย >_<

                กินเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ

                ฉันโตแล้วนะยะ –O-^” อะไรเนี่ย! พูดเหมือนฉันเป็นเด็กๆ แล้วไม่พอ ยังมาลูบหัวฉันเหมือนเด็กๆ อีก ทำน่ะก็ทำได้ แต่ให้มันเป็นผู้ใหญ่ๆ หน่อยสิยะ -_-^

               

                วันที่สาม...

                ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ซารังดูแลไม่ให้คาดสายตา เขาจ้องฉันตลอดด้วยซ้ำ เล่นเอาฉันจะหัวเราะเวลาดูก่อนบ่ายคลายเครียดก็ไม่ได้อย่างสบายอกสบายใจ  

มันจะดูแลให้ฉันหายหรืออยากให้ฉันป่วยกว่าเดินวะ -_-

ไม่เมื่อยหรือไง

ไม่

ดูโทรทัศน์สิ สนุกจะตาย จะมามองหน้าฉันทำไม

ดูหน้าเธอสนุกกว่าอีก

“=_=”

 

วันที่สี่...

ซารัง นายมองหน้าฉันตลอดอย่างนี้ ไม่เบื่อบ้างหรือไง -_-”

ไม่เบื่อ

ฉันกำลังอ่านหนังสือนะ นายเองก็ถือหนังสือเล่มนั้นตั้งนานแล้ว ทำไมไม่อ่านเล่า ฉันถามเขา เพราะฉันเห็นหมอนี่ถือหนังสือเล่มนั้นมาเกือบชั่วโมงแล้วน่าจะได้

ถือเล่นๆ ไม่ได้หรอ

นายจะกวนฉันหรือเปล่าเนี่ย

ไม่ได้กวน เธอยากดื่มน้ำมั้ย หรืออยากกินแอปเปิ้ล

หน้าฉันมันจะเป็นแม่น้ำ กับ แอปเปิ้ลอยู่แล้วเนี่ย –O-“ จนเข้าวันที่สี่แล้ว ซารังก็เอาแต่จะให้ฉันดื่มน้ำบ้างล่ะ กินแอปเปิ้ลบ้างล่ะ -_-

กินอย่างอื่นไม่ได้หรือไงวะ!

งั้นกินแอปเปิ้ลเชื่อม

ไม่

แอปเปิ้ลดอง

ไม่ =_=”

กินแอปเปิ้ลหมัก

ไม่กิน =O=^” มันกินได้ด้วยหรอวะ ไอ้แอปเปิ้ลหมักเนี่ย -_-

 

วันที่ห้า...

เฌอแตมป์ สองสามวันนี้ ฉันมีงานนะ ต้องซ้อมเพลงซิงเกิ้ลใหม่ –O-“

ก็ดีไม่ใช่หรือไง วันๆ นายเอาแต่มานั่งเฝ้าฉันอย่างนี้น่ะ น่าเบื่อออก

แต่ฉันอยากอยู่เฝ้าเธอนี่นา ไม่ไปซ้อมดีมั้ยนะ

เฮ้ย! นั่นมันงานของนายนะ ฉันแว้กใส่ซารังเมื่อเขาคิดจะตัดงานของตัวเองเพื่อเฝ้าฉัน นายไม่ต้องทำมากขนาดนี้ก็ได้ ไถ่โทษมากเกินไปแล้วมั้ง -_-;; ท่านประธานอุตส่าห์ไม่เอาเรื่องที่นายไปเหวกๆ ใส่เขาแถมยังไม่ไล่นายออกอีกด้วยนะ

ตอนเที่ยงฉันจะมาหาเธอ แล้วตอนเย็นฉันก็จะมานอนเฝ้าเธอนะ ^_^”

อย่าเลย

ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ

งานนายมันคงจะยุ่ง แล้วฉันเองก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว นายไม่ต้องดูแลแล้วก็ได้

...

ไม่ต้องไถ่โทษเพราะทำให้ฉันเจ็บแล้วล่ะ ฉันไม่โกธรนายแล้ว ฉันยิ้มบางๆ ให้ซารัง นี่มันคงเป็นยิ้มแรกที่ฉันตั้งใจจะยิ้มให้กับเขา ซารังเงียบไปก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ เขาย่นคิ้วมองฉัน

ไถ่โทษ?”

ใช่ นายไม่ต้องไถ่โทษอะไรแล้วล่ะ ^_^”

ที่ฉันทำไปทุกวัน ฉันไม่ได้ทำไปเพื่อไถ่โทษหรือขอให้เธอยกโทษให้ แต่ฉันทำไปเพราะฉันเป็นห่วงและอยากดูแลเธอจริงๆ

ไม่ต้องมาทำเป็นเก๊กพูดดีไปหน่อยเลย ^^” ก็รู้ๆ อยู่ว่านายทำให้ฉันต้องเจ็บตัว เพราะงั้นนายก็เลยต้องดูแลฉันเพื่อไถ่โทษ

จริงๆ

...

ที่ทำมาทั้งหมด ฉันทำมาจากใจจริงๆ

...

 

วันที่หก...

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างเบื่อหน่ายมากมาก –[   ]-;;; ฉันเอาแต่นั่งกินแอปเปิ้ลที่ซารังปลอกทิ้งไว้ให้ก่อนออกไป จนหมดจาน น้ำในเหยือกจนแห้งหดหมดหายไปหมดแล้ว เพราะฉันดื่มจนหมด รีโมตก็กดจนปุ่มมันจะเด้งดึ๋งๆ ออกมาอยู่แล้ว น่าเบื่อที่สุดๆ เลย

จนมาถึงช่วงบ่าย... ยังคงเหมือนเดิม -_-;; ทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนเดิม และ เหมือนเดิม คือ น่าเบื่อ!!!

แอด...

ทำไมกลับมาเร็วจัง ฉันร้องถามซารัง ทำไมวันนี้หมอนั่นกลับมาเร็วจังเลยอ่ะ ก็ดีเหมือนกันเพราะฉันรู้สึกได้เลยว่าเมื่อไม่มีเขาฉันเบื่อมากแค่ไหน -_-;;

ยัยเฌอแตมป์!”

...!” ฉันหันไปมองต้นเสียงทันที ไม่ใช่ซารัง แต่เป็น ยัยไอเฟล! เฮ้ย! ยัยนี่มาได้ยังไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่ O_O

พี่สาวเป็นยังไงบ้างครับ ^-^”

ไอเฟล... เซโจ...ทำไมสองคนนี้ถึงมาด้วยกัน

ฉันนึกว่าจะโดนเด็กนี่หลอกซะแล้ว นี่แกไปทำอะไรมาทำไมถึงเข้าโรงพยาบาล แล้วทำไมถึงไม่โทร.หาฉัน

ใจเย็นสิแก ฉันเองก็อยากจะรู้ว่าทำไมแกถึงมากับเซโจได้ ฉันมองไอเฟลกับเซโจที่หันไปมองหน้ากันแล้วก็มายิ้มเจื่อนๆ ให้กับฉัน

แล้วช่วงบ่ายของวันนั้นฉันก็ได้รู้เรื่องทุกเรื่องเกี่ยวกับทั้งสองคนนี้ ยัยไอเฟลกลับมาจากนิวซีแลนด์ปุ๊บก็มีแมวมองจับไปเล่นเอ็มวีของพี่แอ็ม อรรถพงษ์ ข้ามคืนยัยนี่ก็เลยกลายเป็นนางเอกเอ็มวีที่มาแรงที่สุด -_- ส่วนที่มาจากกับไอ้เซโจหนุ่มน้อยคนนี้ เพราะเซโจดันไปสมัครเป็นพระเอกเอ็มวีแล้วดันได้รับเลือกกกซะงั้น จากนั้นทั้งสองก็เลยทำความรู้จักกันจนมาถึงเรื่องของฉัน ฉันรู้นะว่าที่เซโจเอาฉันไปอ้างนะเพราะอยากจะเข้าใกล้และสนิทกับยัยไอเฟลให้มากขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างนั้นฉันรู้ทัน เฮอะ!

แต่พอยัยไอเฟลเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังเสร็จปุ๊บ ไอ้เด็กนั่นก็ลากยัยไอเฟลเพื่อนเลิฟของฉันออกไปข้างนอกทันที มันลากเพื่อนฉันไปไหนไม่รู้ รู้แต่ว่ามันไม่กลับมาหาฉันเลย TOT

 

วันที่เจ็ด...

อ้าฮ้า! วันสุดท้ายของการอยู่โรงพยาบาลที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายแล้ว ฉันยิ้มร่าขณะเช็คเสื้อผ้าของตัวเอง รอเวลาให้ซารังมารับ เพราะเขาบอกว่าเขาจะรีบซ้อมเพลงแล้วราวๆ สิบโมง เขาก็จะมารับฉันกลับห้อง J

แอด...

เอ๊ะ!? ทำไมหมอนั่นมาเร็วจัง เพิ่งจะนึกในใจแป๊ปๆ เองนะ

เตรียมจะกลับแล้วหรอ

นายมาเร็วจะ... ไบโอ!” ฉันต้องหยุดพูดไป เพราะเมื่อหันไปก็พบว่านั่นไม่ใช่ซารังแต่เป็นไบโอ...

เสร็จแล้วก็กลับกัน

กลับกัน?” ฉันย้ำคำที่ไบโอพูด

ก็กลับไง เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า

ซารังบอกให้นายมาหรือไง นายถึงพูดอย่างนี้น่ะ

                ใช่! ไอ้รังมันไม่ว่าง เลยขอให้ฉันมารับเธอแทน

ไบโอตอบหน้านิ่ง อะไรนะ! ซารังไม่ว่างอย่างนั้นเหรอ หมอนั่นบอกเองนี่นาว่าจะมารับฉันแล้วจะพาไปดูหนังอ่ะ T^T

                หมอนั่นติดธุระหรอ?”

                ฮึ! ทำไม คิดถึงมันมากเลยอย่างนั้นเหรอ

                ...

                กลับกันได้แล้ว... ไปสิ!” ว่าแล้วไบโอก็คว้าข้อมือฉันไปจับไว้แล้วกระชากให้ฉันเดินตามเขา โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ นายจะกระชากข้อมือฉันไปถึงไหนเนี่ย เจ็บเป็นนะเฟ้ย T^T

                ทำไมถึงรู้สึกน้อยใจเป็นบ้าเลยอ่ะ หมอนั่นคงจะติดธุระจริงๆ แต่ทำไม...ต้องส่งไอ้คนเย็นชาคนนี้มารับฉันด้วยล่ะ TOT ฉันรู้สึกอารมณ์ของคนป่วยที่ต้องอยู่โรงพยาบาลหลายๆ วันแล้วล่ะว่า...

                เป็นอาทิตย์ของคนป่วยที่น่าเบื่อตั้งแต่ต้นจนจบเลย L


TAEMLY =]

กลับมาอัพตอนใหม่ตามความต้องการของทุกคนแล้วคร้าาา >O<!!!

เงียบๆ เนอะ ว่ามั้ย =_=;; วันนี้ตาลไปตามเกรดทั้งวันเลย

แล้วก็เรียนด้วย เยอะแยะมาก ฮ้าา~

เอาล่ะๆ ตอนนี้ถ้ามีคำผิดบ้างอะไรบ้าง ก็อย่าว่ากันนะจ๊ะ เพราะ

ตาลยังไม่ได้รีไรท์ใหม่เลยอ่ะ ^-----^  เจอกันตอนหน้าจร้า

PS. เม้นไรท์เตอร์ชอบที่สวดดดดดดดดดดดดด!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #466 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:07
    พระเอกไปไหนอ่ะ
    #466
    0
  2. #438 PN.FA (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 เมษายน 2554 / 08:56

    อัพ อัพ~!

    #438
    0
  3. #398 great (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 19:06
    เพิ่งมาอ่านครั้งแรกค่ะ

    รวดเดียวเลย แต่จะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะ

    ไม่รู้ทำไมคนอื่นไม่ค่อยชอบไบโอเลย

    แต่เราสวนกระแส ชอบไบโอค่ะ
    #398
    0
  4. #394 My_Diary (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 20:10
    เย้ ! อัพแล้วดีใจจังเลยค่ะ
    เฮ้อ~

    สงสารแทแทจังเวลาที่คิดถึงตอนที่ตัวเองต้องจากไป..
    แต่.. ซารังน่ารักตลอดเลยนะคะ !

    มาชะงักเอาตอนที่ไบโอมาตอนจบตอนนี้แหละค่ะ TT
    ไบโออีกแล้วไบโออีกแล้ว ~

    เป็นกำลังใจให้นะคะ 
    #394
    0
  5. #392 Smile ★ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 12:18
    อัพพ ><
    #392
    0
  6. #390 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 21:41
    หนุกหนานมากเลยคะ

    ซารังให้ไบโอมารับจริงๆรึป่าวเนี่ย??????

    รอติดตามนะคะ

    มาอัพไวๆนะคะ

    fighting!!!
    #390
    0
  7. #389 ` NoteNior  (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 18:12
     น่ารักอ่ะ ><'

    สะโพรก = สะโพก นะคะ  ^^
    #389
    0
  8. #388 ` NoteNior  (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 13:20
    อัพโว้ยยยยยยย !
    #388
    0
  9. #387 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 11:55
    มาอัพไวๆนะคะ

    เป็นกำลังใจให้คะ

    สู้ๆคะ
    #387
    0
  10. #385 `♪llbshy ❥. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2554 / 02:07
    ฮัพเลยๆ
    #385
    0