Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 21 : Disguise :} chatper 17 ฉันขอโทษ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มี.ค. 54

-17-

ฉันขอโทษ

 

                ( Sarang’s Part )

                แปะ! แปะ!

                ผมลุกขึ้นก่อนจะปัดให้ทรายออกจากก้นอย่างลวกๆ ยัยนั่นทำให้ผมเจ็บตัว -_-^ ผมแค่แกล้งนิดหน่อยเองอ่ะ อยากเล่นสนุกๆ ให้ยัยนั่นฮาบ้างอะไรบ้าง ก็ยัยนั่นน่ะไม่ค่อยจะยิ้มให้ผมเห็นเลย -_-;; อยากเห็นรอยยิ้มของเธอหรอกนะยัยบ้า หน้าบูดอยู่ได้ตลอดเวลา อยากเป็นป้าแก่ก่อนวัยหรือไงกัน -_-^^

                แล้วดูสิ ทำคนอื่นเจ็บตัวแล้ว ตัวเองก็เดินหายแวบไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ทะเลแถวนี้มันยิ่งสับซ้อนอยู่ด้วยสิ ลุงคนที่ผมไปซื้อน้ำมะนาวบอกว่าทะเลที่นี่สวยมากแต่ต้องระวังเพราะหากเดินมัวๆ ล่ะก็อาจจะหลงได้ แล้วมันก็มีป่าอะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าลุงแก่บอกผมว่ามันคือป่าวงกต เข้าไปแล้วจะกลัวออกมาไม่ได้

                หวังว่ายัยนั่นจะไม่โกธรจนเดินมัวหรอกนะ -_-;;

                10 นาทีผ่านไป...

                ...

                30 นาทีผ่านไป...

                “=_=;;” พระอาทิตย์จะส่องหัวผมแล้ว ทำไมถึงไม่เห็นยัยนั่นเดินกลับมาเลย

               

                ..

                .

                1 ชั่วโมง...ผ่านไป...

                เริ่มไม่ดีซะแล้ว! หายไปนานมากขนาดนี้...เอ๊ะ! หรือว่าจะหลงเข้าไปในป่านั่น!!!

                เวรแล้วไง ผมสถบออกมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ยัยนั่นเดินเข้าไปในป่านั่นแน่ๆ ผมเด้งตัวลุกขึ้นจากเปรเอนนอนและรีบวิ่งไปหาลุงขายน้ำมะนาวทันที ก่อนอื่นจะต้องถามว่าป่านั่นมันอยู่ตรงไหน

                ผมวิ่งมาจนถึงหน้าร้านขายน้ำของลุงแก่ๆ ลุงแกยิ้มกว้างที่ฟันล่วงหล่นหมดเหลืออยู่เพียงสองซี้เท่านั้น ผมไม่รอช้าและไม่เคลิ้มไปกับยิ้มฟันหลอของลุงแก ผมรีบเอ่ยถามทันที -_-;;

                ลุงครับ ป่าที่ลุงบอกผมน่ะครับมันอยู่ตรงไหนหรอครับ

                ลุงไม่มีน้ำมะพร้าว ลุงมีแต่น้ำมะนาว

                เวร! ลืมไปว่าลุงคนนี้หูแกมีปัญหา -_-

                ป่าวงกตน่ะครับลุง มันอยู่ตรงไหน!”

                ป่าวงกต...

                ใช่ครับ!”

                ตรงนู้นน่ะ แต่มันน่ากลัวนะ พ่อหนุ่มจะถามไปทำไมเรอะ ‘_’”

                ตามหาซิลเดอเรล่าน่ะครับ -_-;;”

                ยุคนี้มันมีชื่อแปลกๆ ด้วยเรอะ ‘0’;;”

                ซิลเดอเรล่ากับคนแคระทั้งเจ็ด –O-;”

                ชื่อแปลกยกกำลังสองเลยเรอะเนี่ย ‘0’”

                ปล่อยให้งงต่อไป -_-

                ขอบคุณนะครับลุง ผมคงต้องไปก่อนล่ะ เดี๋ยวคนแคระทั้งเจ็ดจะจับตัวซิลเดอเรล่าไปซะก่อน ได้ข่าวว่าซิลเดอเรล่ากับคนแคระทั้งเจ็ดมันคนละเรื่องกัน -_-;; สงสารลุงแกจังเลยแฮะ ผมเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย แกล้งลุงแก่ๆ ไปได้ ดูลุงแกดิ ทำหน้าเหยเกชะมัดเลยอ่ะ คงคิดหนักมากเลยสินะ ชื่อแปลกๆ เฮอะๆ

                เอาล่ะ ผมต้องตามหายัยนั่นให้เจอ ผมแน่ใจแล้วล่ะว่ายัยนั่นต้องเข้าไปในป่าวงกตนั่นจริงๆ เพราะทางที่ลุงแกบอกคือทางข้างหน้าผมซึ่งมันเป็นป่าถึบมากเชียวล่ะ และผมก็ดูแล้วนี่เป็นทางเดียวของฝั่งนี้มันเป็นทางเรียบหาดน่ะ แล้วยัยนั่นก็เดินมาทางนี้ด้วย เพราะงั้นผมจึงแน่ใจไงว่ายัยนั่นต้องเข้าไปจริงๆ

                ยัยตัวยุ่ง ผมพึมพำออกมาก่อนจะถอนหายใจออกมา และเดินตรงเข้าไปในป่านั่นก่อนเข้าไปผมก็ได้หยิบเอาแท่งไม้สองสามก้านยาวๆ เข้าไปด้วยเพื่อเอาไว้ทำเป็นสัญญาลักษณ์จะได้ไม่หลง

                จะว่าไปผมก็อาจจะแกล้งยัยนั่นแรงไปหน่อย ไม่นึกไปเลยว่าความรู้สึกของผู้ชายกับผู้หญิงมันไม่เหมือนกัน ยัยนั่นเป็นผู้หญิงก็คงต้องกลัวแถมยังร้องไห้อีก แต่ผมก็ยังแกล้งต่อ เฮ้อ... ผมมันแย่ใช่มั้ยแน่ มาคิดได้ตอนหลัง -_-;;

                ผมเดินลึกเข้ามามากแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของยัยนั่น รอยเท้าก็ไม่สามารถที่จะมองได้ เพราะมันเป็นพื้นหญ้าอย่างหนาเชียวล่ะ เหยียบแล้วไม่ยุบด้วย -_-;

                เฌอแตมป์!!!” ผมตะโกนเรียกชื่อเธอ รอฟังอยู่นานทีเดียว แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ -_-

                หน้าปัดนาฬิกาผมมันฟ้องว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าๆ แล้ว หา!!! บ่ายกว่าๆ แล้ว เป็นไปได้ยังไง นี่ผมเดินเข้าป่าลึกมากแล้วเลยหรอ เวลามันถึงได้ผ่านไปมากขนาดนี้ บ่ายกว่าแล้วผมยังไม่เจอยัยนั่นเลย ผมรู้สึกไม่ดีเลย ยัยนั่นหายไปนานขนาดนี้ ป่าถึบขนาดนี้ จะเป็นอะไรหรือเปล่านะ

                เฌอแตมป์ เธออยู่ไหน!!!” ผมตะโกนร้องเรียกอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็คือเงียบ ไม่มีเสียงแจ้วๆ ของยัยนั่นดังกลับมา

เฌอแตมป์...เธออยู่ไหน

                แต่แล้วสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่ดูแล้วคุ้นๆ ชะมัด และที่แน่ๆ มันก็มือของคน ผมเดินย่องๆ เข้าไปอย่างช้าๆ มือขาวอมชมพูอย่างนี้มีเพียงคนเดียว...

                เฌอแตมป์!

                ผมถลาเข้าไปหาเธอทันที สิ่งที่ผมเห็นคือร่างที่นอนแน่นิ่งไร้สติอยู่บนพื้นหญ้า ผมประคองร่างของเธอขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขน

                เฌอแตมป์ เฌอแตมป์ 

                ... ไร้เสียงตอบกลับจากคนตรงหน้า น้ำตาเปรอะแก้มสองข้างของเธอ เฌอแตมป์...

                เฌอแตมป์ ฟื้นสิ เธอยังหายใจอยู่ แต่ทำไมไม่ลืมตาขึ้นมาล่ะ

                ไม่ได้การ ผมต้องพาเธอออกไปจากป่าวงกตนี่ก่อน ว่าแล้วผมก็ช้อนเธอไว้ในอ้อมแขนก่อนจะออกตัวเดิน เศษไม้ที่ทำเป็นสัญญาทำให้ผมออกจากป่ามาได้อย่างสบายและรวดเร็วมาก ผมรีบเดินอย่างรวดเร็วไปยังรถ

                ผมค่อยๆ วางเธอลงกับเบาะรถเบาๆ เธอยังไม่ลืมตาขึ้นมาเลย เธอยังไร้สติอยู่ ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาทำให้ผมรู้สึกผิดจริงๆ ผมทำให้เธอกลัวแล้วยังทำให้เธอต้องเจอะเจอกับอะไรก็ไม่รู้ ผมเอื้อมมือไปลูบผมของเธอเบาๆ

                ฉันขอโทษ...

 

                เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ ผมลูบหัวกับร่างที่ไร้สติอยู่บนรถเข็น ถ้ายัยนี่เป็นอะไรไป ผมต้องรู้สึกผิดไปตลอดแน่ๆ เป็นเพราะผมที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องแท้ๆ

                ญาติรอข้างนอกนะค่ะ พยาบาลเอ่ยบอกผมพร้อมทั้งดันอกของผมเบาๆ ทำไมจะต้องรอให้อยู่ข้างนอกด้วยล่ะ ผมอยากอยู่ข้างยัยนั่น! ตอนนี้ประตูห้องฉุกเฉินถูกปิดลงแล้ว เหลือแต่บานประตูสีขาวเปล่าๆ ให้ผมมองเล่นฆ่าเวลา

                ซารัง!”

                ผมหันไปมองต้นเสียง ก็เห็นไอ้ไบโอกับไอ้จีนัสจ้ำอ้าวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นผมไม่รู้จะทำยังไง จะระบายอารมณ์ตัวเองยังไงก็เลยโทร.ไปหาไอ้จีนัสเพื่อเล่าให้มันฟัง มันก็เลยตามมา ผมถอนหายใจเมื่อจีนัสละไบโอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม จีนัสตบบ่าผมเป็นการปลอบใจ

                ยัยนั่นไม่เป็นอะไรหรอก จีนัส

                ถึกอย่างนั้นจะเป็นอะไรได้ยังไง ผมมองไบโอด้วยหางตา ไอ้นี่มันเรียกยัยนั่นว่าถึกอย่างนั้นเหรอ! ไอ้บ้านี่มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ชอบหาเรื่องเฌอแตมป์อยู่เรื่อย มันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด

                แกมันไม่มีแฟนนี่หว่าไอ้โอ

                ฮึ! แฟน... ยัยนั่นเป็นแฟนแกจริงๆ หรอวะ

                ก็เออสิ แกคิดว่าที่ฉันประกาศไป ฉันพูดเล่นหรอวะ ไอ้บ้านี่มันมาทำเพื่ออะไร!

                พอเถอะว่ะ แกสองคนจะทะเลาะกันทำไม ผมมองจีนัสที่ห้ามปรามผมกับไบโออย่างเหลือทนแต่ก็ต้องทน -_-;; ผมกลับมามองไอ้ไบโออย่างเคืองๆ ก่อนจะเดินไปหน้าประตูแทน ไอ้บ้านี่มันกวนบาทาจริงๆ หน้านิ่งๆ ของมันอีก ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นเพื่อนตั้งแต่อนุบาลล่ะก็ผมชกมันไปนานแล้ว -_-^^ (เลือดความเป็นเพื่อนแรงจริงๆ )

                ผ่านไปเกือบชั่วโมงได้...

                ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกพร้อมกับคุณหมอและพยาบาลเดินออกมา ผมรีบถลาเข้าไปหาคุณหมอทันที

                คุณหมอครับ เฌอแตมป์เป็นยังไงบ้างครับ เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ

                คนไข้ไม่เป็นอะไรมากครับ มีรอยฟอกช้ำที่สะโพรกและน่องขาครับ กระดูกได้รับการกระทบกระเทือนครับ คงต้องใช้เวลาพักผ่อนที่โรงพยาบาลสักหนึ่งอาทิตย์นะครับ

                ครับ

                เดี๋ยวหมอจะให้พยาบาลย้ายคนไข้ไปห้อง 103 นะครับ ญาติคนไข้ไปรอที่ห้องได้เลยนะครับ

                ครับ จีนัสเอ่ยตอบหมอแทน ขณะที่ผมได้แต่ยืนนิ่ง กระดูกได้รับกระทบกระเทือนอย่างนั้นหรอ... เฌอแตมป์ต้องมาเจ็บตัวเพราะความขี้เล่นของผมแท้ๆ เลย

                เฌอแตมป์...

 

                ตอนนี้ผมอยู่ในห้อง 103 เตียงผู้ป่วยอยู่ตรงหน้าผม ร่างของผู้หญิงที่ผมทำให้เธอต้องเจ็บตัวนอนอยู่บนเตียงนั้น ร่างที่ยังไร้สติ มันทำให้ผมอยากจะบ้า เมื่อไหร่เธอจะตื่นขึ้นมาสักทีเฌอแตมป์ ผมเอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างเบามือ ถ้าฉันไม่แกล้งเธอ ถ้าฉันเชื้อว่าเธอเจ็บจริงๆ เธอก็คงไม่โกธรฉันแล้วเดินหลงเข้าไปในป่านั่น น่องขาของเธอมันคงเป็นเพราะฉัน ฉันขอโทษจริงๆ เฌอแตมป์

                เฌอแตมป์ไม่เป็นอะไรมาก อย่าเป็นห่วงไปเลย จีนัสเข้ามาปลอบผม

                ห่วง ฉันห่วง ฉันเป็นห่วงเฌอแตมป์ มันเป็นความผิดของฉันที่เล่นพิเลนๆ อย่างนั้น

                ใจเย็นๆ เพื่อน

                พวกแกกลับไปเถอะ ฉันจะอยู่เฝ้าเฌอแตมป์ที่นี่

                จะดี...

                ไปเถอะ ฉันจะเฝ้าเฌอแตมป์ที่นี่ ฉันทำให้ยัยนี่เป็นอย่างนี้ ฉันต้องรับผิดชอบ

                โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะ อย่าบ้านะเว้ย!”

                รู้แล้วน่า ผมตอบจีนัสที่ดูจะเป็นห่วงผมเช่นกัน มันคงรู้อารมณ์ของผมถ้าบ้าก็จะบ้าขึ้นมาอย่างดื้อๆ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้จะบ้า แต่ผมเป็นห่วงยัยนี่ต่างหาก ป่านนี้แล้วยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย

                ฉันกลับล่ะ ไอ้รัง

ไบโอบอกผมหน้านิ่งก่อนที่มันจะเดินตามไอ้จีนัสออกไป ผมแอบเห็นว่าไอ้นี่มันมองเฌอแตมป์ด้วยก่อนออก ผมอยากรู้จริงๆ ว่ามันคิดอะไรอยู่ -_-;;

 

                ผ่านไปหลายชั่วโมง จนท้องฟ้ามืดแล้ว ผมยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงคนป่วย เฌอแตมป์ยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย เธอจะทรมานฉันไปถึงไหนเฌอแตมป์ ฉันอยากเห็นดวงตาเล็กๆ ของเธอ อยากได้ยินเสียงแจ้วๆ ของเธอ อยากให้เธอโต้ตอบฉัน

ฉันไม่อยากคุยกับอากาศนะเฌอแตมป์...

ยัยน่ารักฟื้นสักทีเถอะนะ เลิกแกล้งฉันได้แล้ว เธอรู้หรือเปล่าว่าฉันจะบ้าอยู่แล้ว

...

เหมือนกับขอร้องกับลมและอากาศ เพราะพูดไป ขอร้องไป ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ -_-‘

ฉันขอโทษนะเฌอแตมป์ ฉันมันผิดเอง ฉันทำให้เธอต้องเจ็บตัว ฉันขอโทษนะเฌอแตมป์ ฟื้นขึ้นมาสักทีสิ แม้จะรู้ว่าพูดว่าขอโทษกับอากาศแต่ผมก็อยากจะพูด อยากจะขอโทษยัยนี่

ชิส์!”

...!” ผมหันมามองร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่ เสียงดังเล็กๆ เมื่อกี้ผมได้ยินนะ มันมาจากยัยนี่ไม่ใช่หรอ!

...

เฌอแตมป์... ยัยขี้เหร่!” ร่างนั้นยังคงนอนแน่นิ่ง -_-? เอ๊ะ! เมื่อกี้หูผมมันฝาดไปงั้นเหรอ

ตกลงจะเรียกว่าอะไรกันแน่

...!”

นายน่ะจะเรียกฉันว่ายัยน่ารักหรือยัยขี้เหร่กันแน่ -_-^”

เฌอแตมป์!” ผมโผล่เข้ากอดเฌอแตมป์อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าร่างนั้นลืมตาขึ้นมาพูดประชดประชันใส่ผม ผมรู้สึกดีใจมากที่สุด รู้สึกดีใจที่เห็นยัยนี่ปลอดภัยและเถียงผมเหมือนเดิม ผมกระชับกอดยัยนี่มากขึ้นเมื่อรู้สึกได้ว่าเธอกำลังขัดขืนผม อย่ามาขัดขืนฉันนะ ฉันจะกอดเธอให้หายเป็นห่วงไปเลย ^-^

นะ นี่! ปล่อยฉันนะ

ไม่เอา! ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยรู้หรือเปล่ายัยตัวยุ่ง

พลั่ก!

ตกลงนายจะเรียกฉันยังไงกันแน่ เอาให้มันแน่สักอันเป็นมั้ยฮะ!”

ฮ่ะๆ ผมอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ไม่ได้เป็นเพราะว่าผมขำเธอหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าผมดีใจที่ได้เห็นใบหน้าบูดบึ้ง ได้ยินเสียงแจ้วๆ ที่บ่นผมอยู่

นายหัวเราะอะไร เฌอแตมป์ถามหน้านิ่ง

...ขอโทษ

...

ฉันขอโทษนะเฌอแตมป์ ว่าแล้วผมก็กอดเธอเบาๆ หนึ่งทีพร้อมกับลูบหัวของเธออย่างเบามือและอ่อนโยน ฉันจะไม่แกล้งเธอแรงๆ อย่างนี้อีกแล้ว...

ยัยขี้เหร่ น่ารัก และ ตัวยุ่ง เฌอแตมป์ J


*TAEMLY =]
am come back!!! ^---------^
ในที่สุดตาลก็กลับมาอัพนิยายอีกครั้งงงงงงงงงงงง
ฮิ๊วววว!!!~ กลับมาคราวนี้รู้สึกไม่เหมือนเดิม หลายๆ อย่าง
ไม่ค่อยชินเลยอ่ะ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ แล้วนิยายตาล
จะเงียบเหงาป่ะเนี่ย T.T
PS.ตาลจะมาอัพบ่อยๆ เพื่อนๆ อ่านแล้วเม้นให้ตาลด้วยนะ
PS's.ช่วงนี้ปิดเทอมตาลเรียนตลอดเววววว~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #465 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:03
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #465
    0
  2. #384 Smile ★ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 16:29
    น่ารักสุดตับ ><
    #384
    0
  3. #383 `♪llbshy ❥. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 14:24
    อ๊ากกกกกกก
    น่ารัก
    #383
    0
  4. #381 ` NoteNior  (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 13:23
     อัพด่วนนนนนนนนนนนนนนน ~
    #381
    0
  5. #380 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 12:14
    น่ารักมากเลย

    มาอัพไวๆนะคะ

    สู้ๆคะ
    #380
    0
  6. #361 ~//Lonely Valentine//~ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2554 / 19:28

    อ๊ากกกก จะน่ารักเกินไปแล้วนะอีตาซารังงงงงง อิจฉาเฌอแตมป์จริงจัง

    สู้ๆนะคะ ไรท์เตอร์ ^^
    #361
    0