Disguise ปฏิบัติการลับกิ๊กกั๊กหัวใจนายไอดอล ♥

ตอนที่ 20 : Disguise :} chatper 16 หากเราจนปัญญา เราห้ามวู้วามต้องตั้งสติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 พ.ย. 53


 

-16-

หากเราจนปัญญา เราห้ามวู้วามต้องตั้งสติ

 

คืนนี้ฉันเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ นอนไม่หลับเอาซะเลย เป็นวันที่สองแล้วที่ฉันกับเขานอนห้องเดียวกัน ภายในห้องเงียบมาก ได้ยินแต่เสียงแอร์ที่ดังเบาและแรงสลับกัน ฉันบอกจริงๆ นะ ฉันนอนไม่เป็นสุขเลย กลิ่นอายจากตัวเขามันแตะจมูกฉันอ่ะ มันทำให้ฉันใจสั่น แม้จะพยายามคิดซะว่านี่มันห้องของฉัน เตียงของฉัน ข้างๆ นี้ไม่มีคนนอนกับฉัน แต่เพราะกลิ่นอายจากตัวเขา ทำให้ความคิดของฉันกระเจิงไปหมด แถมพอหลับตาลงเรื่องเช้าเมื่อวานนี้ก็ไหลกลับมาอีก รสจูบ และ อ้อมกอดของเขา อ๊ายยยยยย ฉันบ้าไปแล้ว บ้าจนยับยั้งไม่อยู่แล้ว >O<!!!

                ยังไม่หลับอีกหรอ

                เสียงเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับเงาที่สะท้อนลงพื้นห้อง ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นซารังที่เอ่ยถามขึ้นและร่างของเขาที่ชะโงกหัวขึ้นมา

                ครอกฟี้~ ครอกฟี้~” ฉันทำเสียงโกนออกมา แต่มันไม่ค่อยจะเหมือนเท่าไหร่เลยอ่ะ T^T

                เอ๋...หลับแล้วหรอเนี่ย

                ครอกฟี้~” นายคิดว่าเสียงโกนเนี่ยมันแปลว่าตื่นหรือยังไง -__-

                ความรู้สึกอุ่นๆ บนหน้าผากของฉันทำให้ฉันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยเพราะสิ่งอุ่นๆ นั้นคือมือของซารังที่ลูบไล้ใบหน้าของฉันเล่นอย่างมันส์มือ -.,-

                อึ้ย! จั๊กจี้จังเลยอ่ะ >.<

                ต่อไปนี้ฉันคิดว่า ฉันจะไม่เรียกเธอว่ายัยขี้เหร่แล้วนะ

                ...

                ฉันจะเรียกเธอว่า ยัยน่ารัก

                ... นะ...น่ารัก! หมอนี่พูดคำนี้กี่รอบแล้วนะ แต่ฉันก็ไม่ชินมันสักนิด ในตอนแรกฉันเพียงแค่รู้สึกธรรมดาๆ อ่ะนะ แต่ทำไมหลังๆ ฉันถึงรู้สึกหวิววาบ ร้อน เหมือนคนเป็นไข้ประจำเลย คำชมก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จูบนี่สิมันยิ่งทำให้ฉันร้อนรุ่มตลอดเลย =_=;;

                ถ้าเธอหลับแล้วก็ดี พรุ่งนี้เช้ามืดฉันจะพาเธอไปดูบางอย่าง

                ... ฉันไม่เข้าใจหมอนี่เลยนะ ถ้าเขาคิดว่าฉันหลับแล้ว แล้วเขาจะพล่ามไปทำไม พล่ามไปแล้วฉันก็ไม่ได้ยินอ่ะ (ความจริงได้ยิน) หรือเขาจะรู้ว่าฉันแกล้งหลับกันนะ ต้องใช่แน่ๆ เลย ก็เสียงโกนฉันมันไม่เหมือนเอาซะเลยนี่นา -__- แต่เอาเถอะยังไงซะตอนนี้ซารังก็เอนตัวลงไปนอนแล้ว อีกอย่างที่น่าสนใจและคิดมากกว่า คือ เรื่องที่เขาพูดไปเมื่อกี้ไง ที่เขาพูดว่าพรุ่งนี้เช้ามืดจะพาฉันไปไหนสักที -_-?? หมอนี่คิดจะทำอะไรกันนะ

                เช้ามืดอย่างนั้นเหรอ...??

                ฝันดีครับ ที่รัก

                ...!” รอยจูบเบาๆ ถูกฝากลงที่หน้าผากของฉันเบาๆ นั่นทำให้ฉันเกือบหลับตาแทบไม่ทัน >.< บะ...บ้าเอ้ย! หมอนี่ฉวยโอกาสอีกแล้วอ่ะ เขาจูบหน้าผากฉันเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว นี่ฉันต้องโดนจูบหน้าผากอย่างนี้ทุกคืนเลยหรือเปล่านะ =_=;;;

               

                05.30 น.

                เฌอแตมป์ เฌอแตมป์

                อือ... ฉันครางเสียงออกมาอย่างรำคาญเป็นที่สุด เสียงที่เรียกชื่อของฉัน แสงจากดวงไฟเป็นแน่ที่ทำให้ฉันแสบตาอย่างนี้น่ะ -_- โอยยย นี่มันเช้าแล้วหรอเนี่ย

                ยัยน่ารัก ตื่นเร็ว

                ... ยัยน่ารัก คุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยได้ยินเมื่อไม่นานมานี้เลยอ่ะ เอ๋...นี่อย่างบอกนะว่าอีตาซารัง!

                ยัยน่ารัก ไม่ตื่นขึ้นมาฉันจูบจริงๆ ด้วย

                ตื่นแล้วย่ะๆ!!!” ฉันลุกพรวดขึ้นมาทันที เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นซารังและยิ่งแน่ใจเข้าไปใหญ่คือคำขู่แต่ทำจริงของเขาน่ะสิ สิ่งที่ฉันมองเป็นอย่างแรกคือหน้าของซารังที่ฉีกยิ้มร่าอยู่ จากนั้นฉันจึงหันไปมองที่หน้าต่าง ข้างนอกกระจกทำให้ฉันรู้ว่านี่มันยังมืดอยู่ =_=

                เปลี่ยนเสื้อเร็ว

                นายปลุกฉันขึ้นมาทำอะไรแต่เช้าเนี่ยฮะ

                นี่ เมื่อคืนเธอหลับจริงๆ หรอ

                ... แวบเดียวเท่านั้นแหละ คำพูดของซารัง ทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่เขาพูดไว้เมื่อคืน เช้ามืด ฉันเหลือบไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงก็พบว่าตอนนี้มันเป็นเวลา ตีห้าสามสิบนาที =_=;;

                เอาเถอะ ไม่ต้องเปลี่ยนชุดแล้ว ไปกันเลยนี้กว่า

                ว่าแล้วซารังก็คว้าข้อมือฉันไปจับและลากฉันออกจากห้องนอนไปทันที เมื่อออกมาจากห้องนอนสิ่งแรกที่ฉันเห็นคือแสงสว่างและที่โซฟาก็มีเซโจนั่งอยู่ ทันทีที่เขาเห็นซารังออกมาเขาก็หมุดหน้าลงไปกับเบาะโซฟาอย่างรวดเร็ว =_=;; ยังกว่าไม่หายเลยอ่ะ

               

                และตอนนี้ฉันกับซารังก็อยู่บนรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉันถูกซารังจัดการคาดสายนิรภัยให้อย่างเสร็จสรรพเรียบร้อย และตัวเขาเองก็รีบวิ่งมาขึ้นฝั่งคนขับก่อนจะคาดสายนิรภัยและสตาร์ทรถออกไปอย่างรวดเร็ว โดยที่ฉันยังไม่ทันจะได้ถามอะไรเลยสักอย่าง

                ถามมาสิ

                ...!” บอกฉันหน่อยสิ อีตานี่อ่านใจฉันออกหรือไง ถึงถามฉันอย่างนี้ขณะที่ฉันเลิกคิด

                มีเรื่องจะถามฉันไม่ใช่หรอ

                นายรู้ได้ไง

                แค่เห็นหน้าบื้อๆ ของเธอ ฉันก็รู้แล้วแหละ ^^”

                โอเค้... นายจะไปไหน จะพาฉันไปไหน ฉันถามเขาอย่างที่เขาต้องการจะรู้ ตามจริงฉันไม่หน้าบอกเขาเลย ให้เดาไปเอง หน้าฉันมันบื้อจนเดาเองได้นี่! -_- บ่นอะไรของเราวะ

                สักที่ ^^”

                นั่นคือเสียงสุดท้าย นายตอบได้โคตรกวนมากๆ เลย -_- เพราะหลังจากนั้นฉันก็ปิดปากเงียบไม่ถามอะไรมากความ เพราะยิ่งถามมากหมอนี่ก็ยิ่งจะกวนฉันมากขึ้น ซึ่งนั่นก็จะทำให้ฉันอารมณ์เสียมากขึ้น -_-^ มันคงจะเป็นเรื่องส่วนตัวของผู้หญิงทุกคนที่ทุกเดือนมันต้องมาเจอะเจอกัน -_-;;

 

                และแล้วเขาก็พาฉันมาถึงจนได้ ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าหมอนี่จะพาฉันมาถึงทะเลได้รวดเร็วขนาดนี้น่ะ ฉันแค่นอนไปอีกนะ รู้สึกตัวอีกทีก็ได้กลิ่นอายทะเลแล้ว ท้องฟ้ากำลังจะสว่างล่ะ ตอนนี้ฉันนอนเล่นอยู่บนเปรชายหาดทะเลพัทยา เพราะซารังบอกให้ฉันรออยู่นี่ ส่วนเขาก็ไปไหนก็ไม่รู้ ก็ดีเหมือนกันนะ ลชมทะเลที่บางคนอาจจะรู้สึกเหนียวตัว แต่สำหรับฉันน่ะ รู้สึกชอบมันมากๆ เลย อยากจะลากเปรไปนอนเล่นในทะเลถ้าไม่ติดอยู่ว่าเจ๊แกล็อคขาเก้าอี้ไว้อ่ะนะ -_-^

                เฌอแตมป์!!!”

                เสียงร้องตะโกนมาแต่ไกล ฉันเห็นซารังกำลังจ้ำอ้าวมาอย่างเร็วพร้อมกับในมือที่ถืออะไรบางอย่าง

                นายเอาอะไรมาอ่ะ

                น้ำมะนาว

                นายไปเอามาจากไหนอ่ะ

                ลุงแก่ๆ ตรงนู่นเข็นกำลังจะเตรียมของฉันก็เลยอุดหนุนเป็นรายแรก แหงล่ะย่ะ ก็นี่มันยังไม่เช้าเลยนี่นา นายก็ต้องเป็นรายแรกอยู่แล้ว

                มาทะเลทั้งทีนายเล่นซื้อน้ำมะนาวมาเนี่ยนะ ทะเลน่ะมันก็ต้องคู่กับมะพร้าวน่ะสิ

                หรอ ทำไมฉันไม่รู้เลยอ่ะ

                ไม่รู้หรอ

                ใช่ มาทะเลทีไรฉันก็จะซื้อน้ำมะนาวกิน

                เฮอะ! นายนี่มันสมองกัวเหมือนกันนะเนี่ย ฮ่าๆ ว่าแล้วฉันก็หัวเราะอย่างสะใจ อีตานี่ก็ไม่ฉลาดอะไรหนักหนาเลยนะ ฮิฮิ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ยังไม่รู้เลยอ่ะ

                ตุ้บ!

                อ๊ายยยยย นี่นายทำบ้าอะไรน่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!!” ฉันลั่นเลยทีเดียว เพราะจู่ๆ อีตานี่ก็กระโดดมานั่งทับขาฉัน ว๊ากกกกก นายมันเป็นสุภาพบุรุษไม่ นี่ขาผู้หญิงนะเฟ้ย >[ ]<

                ก็ฉันเหนื่อยอ่ะ

                ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ฉันเจ็บ >[ ]<”

                เธอก็ออกไปสิ ฉันเหนื่อย จะนั่งอ่ะ

                นายมันเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า!” ไอ้ผีบ้า ฉันเป็นเพศแม่ของแกนะ T^T

                ลูกผู้ชายอย่างฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนี่นา

                แต่ขาฉันเล็กกว่านายนะ ถ้าหักขึ้นมาแล้วจะทำยังไงอ่ะ T[ ]T”

                ขาสั้นๆ ของเธอไม่สั้นไปกว่านี้หรอกน่า

                ซารัง! ถ้านายไม่ลุกออกไปจากขาของฉัน อย่าหวังเลยว่าชาตินี้จะได้คุยกันอีก!” ฉันเคร่นเสียงใส่ซารัง ฉันโกธรหมอนี่จริงๆ แล้วนะ ฉันไม่ได้พูดเล่น ก็ตอนนี้ขาฉันมันทั้งเจ็บ ทั้งชาไปหมดแล้ว -_-^^

                ฮึม ฮึม ฮือ~”

                ซารังแผ่วปากเป็นเพลงไป ไม่สนสิ่งที่ฉันขู่ หมอนี่คิดว่าฉันพูดเล่นๆ สินะ ฉันไม่ได้พูดเล่นนะเฟ้ย ไอ้หัวเหลือง >[ ]<!!!!

                ออกป้ายยยยย

                ฮึม ฮึม~”

                กึก!

                O_O! เมื่อกี้มันคือเสียงอะไรอ่ะ ดังกึกเลย มาจากที่ขาของช้าน ว๊ากกกกก ขาช้านนนน นน >[ ]<!!!

                ฉันเจ็บขาจริงๆ นะ... ฮึกT^T”

                ...

                นายจะไม่สนใจฉันเลยใช่มั้ย! ฮึก TOT” ฉันร้องใส่ซารังเพราะอีตานี่ไม่สนใจฉันเลย เขายังคงนั่งอยู่ที่ขาของฉัน มิหนำซ้ำยังขยับไปมาอีก ขาฉัน ฮื่อออออออ

                กึก!

                O_O

                โป๊ะ!

                O[  ]O!!!

                ขะ...ขาฉัน!

                ฮ่ะๆ

                ไอ้คนบ้า! นายมันไม่มีจิตใจจริงๆ เลย ขาฉันหักแล้ว นายสะใจมากเลยใช่มั้ย!” นายมันปีศาจร้ายจริงๆ ด้วย ไอ้ซารังร้าย ฮื่อ... ฉันจะกลายเป็นคนพิการเสียขาไปใช่มั้ย ฮึก! ฮึก!

                ตลกเป็นบ้าเลย ฮ่ะๆ

                ตลกอะร้ายยย >[ ]<”

                เธอเจ็บหรือเปล่าล่ะ เอาแต่โวยวายอยู่นั่นแหละ

                ... ฉันเงียบลงเมื่อคำพูดของซารังสะดุดให้ฉันต้องคิด คนขาหัก กระดูกหักมันเป็นเจ็บใช่มั้ย แต่ทำไม...ฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บอย่างที่อีตานี่พูดเลยอ่ะ ไม่เจ็บ... เอ๋??

                สายตาฉันมองไปเห็นบางอย่างที่อยู่ในมือของซารังพร้อมกับเสียงดัง กึก ดัง โป๊ะ มันคือก้านไม้ -_-;;

                ฮ่ะๆ เสียงที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันมาจากไอ้นี่แหละ ^^”

                ซารังเด้งตัวลุกออกจากขาของฉันก่อนจะชูก้านไม้ขึ้น ฉันมองก้านไม้นั่นไปพร้อมๆ กับสมองที่กำลังคิดและคิด... เสียงที่ฉันคิดว่ามันมาจากขาของฉัน เสียงที่ทำให้ฉันกลัว...มันคือเสียงจากไม้นี่ที่ซารังทำให้มันหัก

                เค้าแกล้งฉัน!

                พลั่ก!

                ฉันเด้งตัวและผลักอกซารังอย่างแรงจนทำให้ซารังเซออกและล้มลงไปกองอยู่กับพื้น ฉันทำอย่างนี้เพราะฉันกำลังโกธร โกธรมากเชียวล่ะ L

                เธอผลักฉันทำไม

                นายมันแย่มากที่สุด!” ฉันพูดจบก็กระทืบเท้าลงดินทรายอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเชิดหน้าและเดินหนีออกไปจากตรงนี้และหมอนั่น!

                บ้าที่สุดเลย! หมอนั่นคิดว่าเรื่องอย่างนี้เอามาแกล้งกันได้อย่างนั้นเหรอ... เฮอะ! มันไม่ใช่เลย มันไม่สมควรด้วยซ้ำอ่ะ กับเรื่องร้ายแรงอย่างนี้ ขาหักเชียวนะ ขาหักมันก็หมายความว่ามีขาแต่เดินไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ แหละที่ฉันกลัว หมอนั่นน่ะคิดว่าเรื่องอย่างนี้มันเล็กมากสินะ แต่สำหรับฉันน่ะมันร้านแรงและน่ากลัวที่สุด!

                เอ๊ะ!? นะ...นี่มันที่ไหนอ่ะ รอบๆ ตัวฉันมีแต่ต้นไม้ไปหมดเลย ข้างหน้าฉันก็ต้นไม้ ข้างๆ ก็ต้นไม้ ข้างหลังก็ต้นไม้ รอบตัวฉันมีแต่ต้นไม้รกๆ ทั้งนั้น เฮ้! นี่มันเรียกว่าป่าใช่มั้ย! แล้ว... แล้วฉันเดินมาถึงนี่ไม่ยังไงอ่ะ แล้วทางออกมันอยู่ตรงไหนอ่ะ

                เวลานี้ต้องตั้งสติใช่มั้ย! โอเค หายใจเข้า หายใจออก

                ซู้ดดดดดดด ฮ่าาาาาาา!!!” ฉันสูดลมหายใจเข้าให้ยาวที่สุดและถอนออกมาให้ยาวที่สุดเช่นกัน เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ตื่นตระหนก ฉันเคยอ่านในหนังสือว่าหากเราจนปัญญา เราห้ามวู้วามต้องตั้งสติ และหากไม่มีสติเราต้องหายใจเข้าออกให้ลึกๆ

                ฉันพยายามแล้ว สูดอากาศมันก็หลายรอบแล้ว แต่...ปัญญามันก็ไม่เกิ๊ดดดดดดด >[  ]<

               

                ฮึก! ฮึก! พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยหนูด้วย TTOTT” และแล้วฉันก็ไม่มีปัญญามาแก้ปัญหา ฉันได้แต่นั่งยองๆ และร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ อยู่กลางป่าที่มีแต่เสียงบ้าอะไรก็ไม่รู้ดังกระหึ่มอย่างหน้ากลัว

                ฉันไม่อยากติดอยู่ที่นี่หรอกนะ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ช่วยฉันที TT^TT

                ผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้วก็ไม่รู้ แต่สำหรับฉันมันยาวนานมากจริงๆ ยาวมากจริงๆ จนฉันอยากจะกระอักเลือดให้ตายคาป่านี่ไปเลย จะได้ไม่ต้องกลัวอย่างนี้อ่ะ T^T ในป่ามันมีแต่สัตว์ร้ายใช่มั้ย ดั่งเช่นพวกเสือ สิงโต กระทิง แรด บลาๆๆ ฮึก! ฮึก! ฉันไม่อยากเป็นเหยื่อให้กับสัตว์ร้ายพวกนั้นนะ  ฟันแหลมๆ ของเสือและสิงโต แรงมหาศาลของกระทิง และนอแรดที่จะทำให้ร่างของฉันแหลกกระจาย แงงง้ ฉันกลัวอ่ะ T~T

                กึก! กึก!

                “T^T” นะ...นั่น มันเสียงอะไรอ่ะ! มาจากฝั่งนั้น พุ่มไม้ก็สั่นด้วย ตัวอะไรอยู่ข้างหลังพุ่มไม้นั่นอ่ะ ไม่เอานะ ไม่เอาสัตว์ร้าย!!! TTOTT
               
กึก! กึก!

                แฮ่!

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!”


อัพแล้วจร้าาาาา~ รอนานมั้ยอ่า ^____^
อัพตอนใหม่พร้อมกับรูปแบบใหม่ โปสเตอร์ใหม่ การจัดเรียง
แบบเดิม อิอิ เม้นๆ กันด้วยนะจ๊ะ ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

591 ความคิดเห็น

  1. #464 PrAew >> ReNaillE (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2554 / 22:00
    เกิดอะไรขึ้นอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #464
    0
  2. #379 รักยัยรั่ว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 11:35
    มีอะไรเกิดขึ้นเนี่ย
    #379
    0
  3. #360 ★ NeungOne ★ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2554 / 16:01
    เกิดอารายขึ้น 0..0????
    #360
    0
  4. #358 Nung'Fad } NgPt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 20:45

    อัพ ><

    #358
    0
  5. #356 •POPCORN• (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 20:23
    ซารังแน่เลย แกล้งบ่อยแล้วนะ -_______-''
    #356
    0
  6. #355 NG'NooN' Loli\\ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2553 / 07:29
    แปะไว้ก่อนนะตาล เดี๋ยวมาเม้นท์
    #355
    0
  7. #354 คนรักของซอจู (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2553 / 12:09
    จ้าๆ จะรอนะ -3-
    #354
    0
  8. #353 •POPCORN• (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2553 / 20:37
     รอค่ะรอ ><
    #353
    0
  9. #352 NG'NooN' ♥Loli♥\\ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2553 / 09:19
    รอตาลได้เสมอ รีบเอามาลงนะ ><
    #352
    0