ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 42 : บทที่ 42 ความรู้สึกที่แท้จริง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 มิ.ย. 53

ตอนที่ 42

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อกานต์รวีลืมตาตื่นมาก็ไม่พบกับวีรภัฏแล้ว หญิงสาวหันซ้ายแลขวาไปรอบห้องมองหาชายหนุ่มที่นอนตระกองกอดเธอเอาไว้ด้วยอ้อมแขนที่แสนอบอุ่นตลอดแทบทั้งคืน แต่ก็ไม่พบเงาของเขาเลยสักที่ จะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝันที่เธอนึกเพ้อเจ้อไปเองก็คงไม่ใช่ เพราะรับรู้ได้จากบรรยากาศภายในห้องที่ไม่คุ้นเคยเนื่องจากไม่ใช่ห้องของตัวเองแน่ๆ

หญิงสาวมองจ้องประตูห้องน้ำอยู่นานพอที่จะมั่นใจว่าชายหนุ่มคงออกไปจากห้องแล้ว ก่อนจะค่อยๆ พยุงร่างตัวเองยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า พลางปรายตาไปมองยังนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่ตรงข้างผนัง เข็มสั้นบนหน้าปัดชี้ไปที่กึ่งกลางระหว่างเลขเจ็ดกับเลขแปดแล้ว

กานต์รวีรู้สึกตกใจเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้เธอมีเรียนตอนแปดโมงครึ่ง หญิงสาวรีบกระวีกระวาดลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวซึ่งอาการเจ็บปวดกายของหญิงสาวนั้นทุเลาลงบ้างแล้ว คงเป็นเพราะร่างกายได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ หรือไม่อีกทีก็คงเป็นเพราะร่างกายของเธอเริ่มชินกับชายหนุ่มมากขึ้นอย่างที่เขาว่าเอาไว้จริงๆ   

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จกานต์รวีในชุดนักศึกษาเดินลงมาที่ชั้นล่างก็พบกับตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอถึงกับหมดเรี่ยวหมดแรงไปเมื่อวาน วีรภัฏกำลังยืนทำอาหารเช้าอยู่ในครัวพร้อมกับเปิดเพลงคลอเบาๆ เช่นเดิม ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปกลับเป็นหัวใจของหญิงสาวเองที่เต้นระรัวถี่ยิบเพียงแค่ได้เห็นแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มชื้นไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมาอยู่บนเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางจนแนบไปกับเรือนร่างกำยำนั้น พลันภาพเหตุการณ์เมื่อวานก็ย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง หญิงสาวได้แต่หน้าแดงรู้สึกว่าสองแก้มของตัวเองร้อนผ่าวไปหมด

ตื่นแล้วเหรอครับกานต์

เสียงนุ่มของตำรวจหนุ่มที่หันมาเห็นเธอเข้าโดยบังเอิญก็เอ่ยทักพลางยิ้มให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน กานต์รวีได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัว ถ้าจะวิ่งหนีไปก็คงไม่ทันเพราะป่านนี้เขาคงได้เห็นหมดแล้วว่าสองแก้มของเธอแดงก่ำราวกับผลตำลึงสุกขนาดไหน 

ต่อ

เอ่อ ค่ะ ตื่นแล้ว จะไปเรียนแล้วด้วย ขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวครับ อย่าเพิ่งไป ขอผมกอดกานต์ให้ชื่นใจแป๊บนึงนะ”

หญิงสาวตอบกลับอย่างอึกอัก พลางรีบหมุนตัวกลับทันทีแล้วทำท่าจะวางหนีออกไปทางหน้าบ้าน แต่แล้วร่างบางของเธอก็ถูกคนตัวใหญ่ตรงเข้าสวมกอดจากทางด้านหลัง เขาโน้มหน้าลงมาจุมพิตแก้มหญิงสาว พลางงับใบหูเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ทำเอาคนถูกงับหูเกิดอาหารหวิวไหวขึ้นมาอย่างฉับพลันจนแทบจะลงไปนอนกองกับพื้นเสียให้ได้

พอเถอะค่ะ อย่าทำแบบนี้เลย เช้านี้คุณมีสอนนะ ทำไมยังไม่รีบอาบน้ำแต่งตัวอีกล่ะ ฉัน อะ อื้ม ฉันต้องรีบไปนะ อ๊ะ ปอนด์กำลังจะมารับ...แล้ว

กานต์รวีพยายามเอื้อนเอ่ยด้วยหวังจะหยุดการกระทำของนายตำรวจหนุ่มที่กำลังจะต้องไปปฏิบัติหน้าที่สำคัญในคราบอาจารย์ของเธอ แต่เสียงของหญิงสาวก็ต้องขาดหายไปเป็นห้วงๆ เมื่อลมหายใจอุ่นๆ ที่ถูกพ่นมาจากปลายจมูกซนของเขา กำลังเป่ารดผิวแผ่วอยู่บนต้นคอของเธอ สองมือของเขาค่อยๆ ลูบไล้ไปบนร่างกายหญิงสาวทั้งที่ยังสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ครบทั้งชุด แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ชัดเจนจากฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาที่ลูบคลำไปทั่วราวกับเรือนร่างของเธอเปลือยเปล่าไม่มีอาภรณ์ใดๆ ติดกายสักชิ้น

“หืม ถ้างั้นก็ยิ่งปล่อยไปไม่ได้ใหญ่เลย”

เขาแกล้งทำเสียงเข้มก่อนจะพลิกตัวเธอให้หันกลับมาประจันหน้ากับเขาตรงๆ พลางโน้มหน้าลงมาจูบเธออย่างเร่าร้อนอีกครั้ง กานต์รวีเริ่มยืนไม่ติดที่ เธอใช้สองมือเกาะบนไหล่กว้างของเขาพลางเอนกายเข้าหาราวกับหาที่พึ่งพิง พลันเสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นมาจอดหน้าบ้าน ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวที่ถูกดูดกลืนหายไปพร้อมกับสัมผัสเย้ายวนของชายหนุ่มกลับคืนมาดังเดิมทันที เธอผลักร่างเขาออกห่างแต่วงแขนของเขากลับรั้งตัวเธอให้เข้ามาชิดใกล้อีกครั้ง

“คุณภัฏ ปล่อยกานต์นะ เห็นไหมเพื่อนฉันมารับแล้ว หยุดเสียทีสิ”

หญิงสาวร้องโวยวายพลางกำมือทุบอกเขา แต่กลับถูกรวบสองมือเอาไว้แน่น ชายหนุ่มทำลอยหน้าลอยตาราวกับไม่รู้ไม่ชี้ในสิ่งที่เธอกำลังบอกเขา พร้อมๆ กับที่เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือดังขึ้นมา

“ถ้าอยากให้ปล่อย ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ อ้าวนั่น โทรศัพท์ดังอยู่ ทำไมไม่รับล่ะ อ้อ มือไม่ว่างอยู่สินะให้ผมช่วยรับไหม”

“ไม่ ไม่ต้อง ฉันรับเอง ปล่อยมือฉันก่อนสิ”

ต่อ

วีรภัฏยอมปล่อยมือของหญิงสาวลงข้างหนึ่งเพื่อให้เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับได้ แต่ยังคงไม่ปล่อยมืออีกข้างนั้น เขาชะโงกหน้าไปดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของหญิงสาว ก่อนจะแค่นยิ้มออกมา

“นึกว่าใคร ที่แท้ก็นายคนขับรถโทรมานี่เอง เอ้า บอกเขาสิว่าวันนี้ไม่ต้องรอ เดี๋ยวผมจะไปส่งให้ที่มหาวิทยาลัยเอง ยังมามัวมองหน้าผมทำไม รีบบอกเขาไปตามที่ผมบอกสิ ถ้าไม่อย่างนั้น ผมจะช่วยบอกเขาให้เองก็ได้นะ ว่าไง”

“นายนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ เลย ก็ได้ ฉันจะบอกเขา นายอย่าส่งเสียงขึ้นมาแล้วกัน ถ้าเขารู้ว่าฉันอยู่กับนายที่นี่ นายตายแน่”

กานต์รวีเริ่มจนมุม เธอจำใจต้องตอบปวีณ์กรออกไปว่าเธอจะไปเรียนเอง แต่ไม่ยอมบอกเหตุผลอย่างที่ชายหนุ่มสั่งให้พูด เธอบอกไปว่าเพราะตื่นสายก็เลยยังไม่ได้อาบน้ำแต่งตัว และไม่อยากให้เพื่อนต้องมารอนานๆ หญิงสาวยังพูดไม่ทันจบประโยคดี วีรภัฏก็คว้าโทรศัพท์เครื่องน้อยนั้นไปกดตัดสายทิ้งเสียเอง จึงถูกหญิงสาวตรงด่าต่อว่าอย่างรุนแรง

“คนบ้านี่ เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ นายมันทุเรศที่สุดเลย ทำไมต้องทำให้เรื่องมันวุ่นวายอย่างนี้ด้วย”

ผมหึงคุณ กานต์

ชายหนุ่มเอ่ยคำพูดที่อัดอั้นอยู่ในอกออกมาก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปทางอื่น เขาไม่เคยรู้สึกหึงหวงใครเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวถึงกับตาโต เขาพูดว่าเขาหึงเธออย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเขารักเธอใช่ไหม ตัวเธอเองยังไม่แน่ใจว่าเขาคิดเช่นไรกับเธอ จึงแกล้งถามกลับไป

หึงเหรอ ตลกน่า อย่าบอกนะว่าทุกอย่างที่ทำไป ก็เพราะนายรักฉัน

ใช่ ผมรักคุณ ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งได้รู้จักกันไม่นาน แต่ผมก็มั่นใจว่าผมรักคุณจริงๆ และผมก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นคุณไปกับใครคนอื่น ซึ่งคนนั้นไม่ใช่ผม ผมกลัวมาก ผมไม่อยากต้องสูญเสียใครอีกแล้ว ผมไม่อยากเสียคุณไปนะครับกานต์

วีรภัฏตอบกลับมาอย่างหนักแน่น ในน้ำเสียงและแววตาของเขามันฟ้องว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่พูดมาเป็นความจริง น้ำตาของชายหนุ่มไหลรินลงมาอีกครั้ง หลังจากที่มันเหือดแห้งไปแล้วเมื่อคืน เพราะเหตุผลนี้สินะที่ทำให้เขาร้องไห้ออกมากลางดึก เพราะเขากลัวว่าจะต้องทนเห็นภาพของผู้หญิงที่เขารักไปอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มคนอื่นเหมือนอย่างความรักเมื่อครั้งที่ผ่านมาในอดีต

ชายหนุ่มได้แต่ทรุดลงไปนั่งตัวสั่นอยู่ที่พื้นพลางเอามือปิดหน้าปิดตาตัวเองไว้ ที่จริงเขาไม่อยากให้หญิงสาวต้องมาเห็นตัวเขาในสภาพนี้เลย

ต่อ

เมื่อกานต์รวีเห็นท่าทางของเขาก็แน่ใจว่าเด็กหนุ่มในความทรงจำของเธอนั้นน่าจะใช่เขาแน่นอน หญิงสาวรู้สึกสงสารชายหนุ่มขึ้นมาจับใจ เท่าที่เธอจำความได้ในตอนนั้นชายหนุ่มก็นั่งท่าเดียวกับในตอนนี้ ถึงแม้ว่าในตอนนั้นเธอจะไม่รู้เหตุผลว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ดูโศกเศร้าขนาดนั้น แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาคงจะสูญเสียใครบางคนที่รักไป

คุณภัฏ กานต์ขอโทษนะ

หญิงสาวย่อตัวลงไปนั่งในระดับเดียวกัน พลางดึงตัวชายหนุ่มเข้ามาในอ้อมกอด เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอจึงเกลียดเขาไม่ลง ถึงเขาจะทำไม่ดีกับเธอสักเพียงไหน แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยเขาเอาไว้อย่างนี้ พลันเรื่องที่ตำรวจหนุ่มเคยพูดเอาไว้เมื่อตอนที่พวกเขาติดอยู่ในป่าจนถึงเช้านั้นว่าคนที่เป็นเป้าหมายที่เขาถูกส่งมาให้ดูแล แท้จริงแล้วก็คือเธอกันนะ หญิงสาวได้แต่นึกในใจ

วีรภัฏเมื่อถูกสาวน้อยตรงหน้าสวมกอดราวกับจะปลอบประโลมให้เขาคลายจากความเศร้า ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ หยุดสั่น ภาพของเด็กสาวที่อยู่กับความทรงจำในอดีตทับซ้อนลงได้อย่างพอดีกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า

เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่า กานต์รวีคือเด็กสาวในตอนนั้นแต่ยังอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาจึงได้พบกับเธออีกครั้งในขณะที่เธอยังเรียนอยู่แค่ระดับปริญญาตรี ทั้งที่ในความเป็นจริงเธอควรจะมีอายุพอๆ กันกับเขา หรือไม่ก็ห่างกันไม่มากไม่น้อยไปกว่าสองปีเท่านั้น

ชายหนุ่มได้แต่เก็บคำถามนี้เอาไว้กับตัวเองในใจ เขาไม่อยากจะถามเธอออกไปตอนนี้ เพราะมันคงไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการที่เขาได้มีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของคนที่รัก ไม่ใช่แค่หญิงสาวที่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยยามเมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนของเขาเท่านั้น

ตัวชายหนุ่มเองก็รู้สึกอบอุ่นเช่นกัน ราวกับว่าเธอคือแสงสว่างที่ส่องลงมายังคนที่มีอดีตเวียนวนอยู่ในความมืดมนอย่างเขา กานต์รวี ความหมายของชื่อเธอที่เหมาะสมกับตัวตนของเจ้าของชื่อยิ่งนัก แม่ดวงอาทิตย์ที่น่ารักของเขา แต่กระนั้นชายหนุ่มก็ยังคงรู้สึกผิดที่เขาไม่สามารถบอกรายละเอียดและความลับต่างๆ เกี่ยวกับตัวเขาได้เลย

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

657 ความคิดเห็น

  1. #566 aoistar (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 14:37
    น่าร๊ากกกกกกก...
    #566
    0
  2. #565 ถักฝัน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2553 / 21:25
    คุณตำรวจน่ารักมากมาย จุ๊บหนึ่งที 5555
    #565
    0
  3. #564 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2553 / 13:11
    สารภาพรักจนได้นะคุณตำรวจ
    #564
    0
  4. #563 yumekanau (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2553 / 04:24
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ในที่สุดก็สารภาพ ริษยามากเลย
    หนูกานต์จ๋า อย่าแกล้งคุณตำรวจเลยนะตัวเอง
    เป็นเค้าจะกระโดดหอมแก้มสัก 100 ทีแล้วบอกรักกลับ
    อิอิ
    #563
    0
  5. #562 kaaka (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2553 / 19:39
    กรี๊ดดดด กร๊าดดดดด โอ้ สารภาพรักพร้อมน้ำตา ทำไปได้ อิอิ
    #562
    0
  6. #560 darika-grammy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 19:52
     อิจฉากานต์จังเลย
    #560
    0
  7. #559 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2553 / 11:14
    คุณตำรวจหว๊านหวาน
    #559
    0
  8. #558 แป๊กกี้ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2553 / 21:57
    หวานเกินไปป่ะเนี่ย รู้มั้ยว่าคนโสดเค้าอิจฉาอยู่
    #558
    0
  9. #557 ม่านเมฆา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2553 / 00:35

    หวานกันจังเลยค่ะ

    #557
    0
  10. #556 jeabkiss (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2553 / 19:01
    หวานกันจริงๆเลยนะ
    #556
    0
  11. #555 yumekanau (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2553 / 09:12

    ขนตาไหม้แล้ว เค้าอิจฉาง่ะ

    #555
    0
  12. #554 สาวนาขาดรัก (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2553 / 07:39

    ขะหวานกันไปถึงไหนเนี่ย

    #554
    0