ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 36 : บทที่ 36 อาจารย์มาดเท่ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 เม.ย. 53

ตอนที่ 36

เมื่อวีรภัฏเดินประคองพากานต์รวีเข้ามาที่ห้องอาหาร ทั้งคู่ก็ถูกสายตาของบรรดานักศึกษาคนอื่นๆ ที่นั่งทานอาหารกันอยู่ก่อนแล้วจ้องมองแทบเป็นตาเดียวกัน บางคนก็หันไปแอบกระซิบกระซาบกับเพื่อน พร้อมทั้งส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาให้กับหญิงสาวที่เดินขากะเผลกมาพร้อมกับอาจารย์หนุ่ม

กานต์รวีรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวแปลกประหลาดอะไรสักอย่างที่เพื่อนนักศึกษาสาวร่วมรุ่นคนอื่นๆ มองมายังเธอด้วยสายตารังเกียจ

“ออกไปเดินให้ห่างๆ ฉันหน่อยดีกว่าไหม ดูสิ พวกลูกศิษย์ที่เป็นแฟนคลับคุณ เขาแผ่รังสีอำมหิตมาให้ฉันกันหมดแล้วนั่น”

หญิงสาวกระซิบบอกอาจารย์หนุ่ม ก่อนจะเบี่ยงตัวออกมาจากการเกาะกุมของเขา และพยายามเดินด้วยตนเองต่อไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ วีรภัฏทำท่าอิดออด เขาเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะหกล้มซ้ำอีกเพราะอาการบาดเจ็บตรงหน้าแข้งทำให้เดินไม่ค่อยถนัด แต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าเป็นอย่างที่หญิงสาวบอกจริงๆ ชายหนุ่มจึงปล่อยให้เธอเดินไปเอง แต่ยังคงมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง

 เมื่อชลธิชาเดินเข้ามาในห้องอาหารแห่งนั้นพร้อมด้วยปวีณ์กร เด็กสาวก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึมแปลๆ เสียงกระซิบกระซาบถึงเรื่องระหว่างเพื่อนสาวกับอาจารย์หนุ่ม ดังลอยมาเข้าเต็มสองหู แม้เธอจะไม่พอใจที่กานต์รวีแย่งความสนใจของเพื่อนชายไปจากเธอก็ตาม

แต่จิตสำนึกที่คอยบอกอยู่ตลอดเวลาว่าหญิงสาวคือคนที่อุตส่าห์กระโดดลงน้ำไปช่วยเธอเอาไว้อย่างไม่นึกห่วงชีวิตตัวเอง จึงทำให้สาวน้อยลูกคุณหนูเกลียดไม่ลง แล้วอีกอย่างตอนนี้เพื่อนผู้มีพระคุณของเธอกำลังบาดเจ็บ มันก็ควรจะเป็นหน้าที่ที่เธอต้องดูแลฝ่ายนั้นเป็นการตอบแทนมิใช่หรือ เมื่อเด็กสาวคิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งไปหาคนที่กำลังพยายามเดินโขยกเขยกไปที่โต๊ะว่างด้านหลังของลานอาหารบุฟเฟต์

ให้น้ำช่วยนะ

ขอบคุณมากจ้ะ

ชลธิชาเดินผ่านหน้าอาจารย์หนุ่มไปโดยไม่ได้หยุดแวะทักทายเขา ด้วยยังอดนึกถึงภาพกึ่งเปลือยที่ได้เห็นเมื่อครู่ไม่ได้ เธอมาหยุดอยู่ข้างๆ เพื่อนสาว พร้อมกับเข้าไปช่วยพยุงคนเจ็บ กานต์รวีหันมามองเจ้าของมือที่ช่วยประคองเอาไว้พร้อมกับกล่าวขอบคุณและยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างจริงใจ

ปวีณ์กรเดินตามเข้ามาสมทบกับสองสาว พลางปรายตาไปมองอาจารย์หนุ่มอย่างไม่ไว้วางใจ วีรภัฏหันมาสบสายตาของเด็กหนุ่มเข้าโดยบังเอิญเขาจึงรู้ตัวว่าแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยในตัวกานต์รวีมากจนเกินไป อาจารย์หนุ่มก้มหน้าหลบสายตาแล้วทำเป็นเลี่ยงเดินไปอีกทาง

ต่อ

เวลาผ่านไปจนกระทั่งบ่ายคล้อย อาจารย์สาวผู้สูงวัยก็ให้วีรภัฏมาแจ้งกับเหล่านักศึกษาทุกคนให้เตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพมหานคร ในระหว่างที่แต่ละคนพากันไปเก็บสัมภาระของตัวเองเตรียมเอาใส่ไว้ใต้ท้องรถบัสปรับอากาศคันเดิมกับตอนขามา

นักศึกษาบางส่วนที่เก็บของเสร็จเร็วก็ใช้เวลาที่เหลือเดินชมทัศนียภาพสวยงามรอบๆ บ้านพัก บ้างก็เดินไปถ่ายภาพเพื่อไว้เก็บเป็นที่ระลึก ส่วนกลุ่มของกานต์รวีนั้น หลังจากเก็บของเสร็จแล้วก็ชักชวนกันไปนั่งตรงเก้าอี้เตียงผ้าใบริมชายหาดเพื่อรอเวลาที่อาจารย์หนุ่มจะเรียกขึ้นรถ

กานต์รวีสวมแว่นกันแดดนอนหงายอยู่บนเตียงผ้าใบสีส้มโทนเดียวกับอาคารของโรงแรมภายใต้ร่มพลาสติกคันใหญ่ที่ปักไว้ให้ร่มเงา เธอเอาแขนตัวเองหนุนศีรษะต่างหมอน มองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า แสงแดดยามบ่ายสะท้อนลงมาบนผิวน้ำ เต้นระยับวับวาวราวกับอัญมณีที่สะท้อนแสง ลมเย็นๆ พัดพาเอากลิ่นเค็มของน้ำทะเลเข้ามาสัมผัสผิวกายและใบหน้า

สองข้างของเธอถูกขนาบกายเอาไว้ด้วยเพื่อนทั้งสองซึ่งเอนหลังนอนอยู่บนเตียงผ้าใบสีสดเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ทำตัวราวกับองครักษ์คอยปกป้องเจ้าหญิง มาตั้งแต่เมื่อเช้าจวบจนกระทั่งถึงตอนนี้ แม้หญิงสาวจะรู้สึกอึดอัดไปบ้างในบางเวลา แต่ก็อดซาบซึ้งในน้ำใจของเด็กหนุ่มสาวทั้งสองไม่ได้ จึงไม่ได้ปริปากบ่นอะไรออกไปให้ต้องรู้สึกเสียน้ำใจ

พลันก็มีเสียงของนักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่งร้องตะโกนโวยวายลั่นว่าพวกเธอถูกโจรกระชากกระเป๋าไป ทั้งสามคนลุกขึ้นมามองยังต้นเสียง ก็เห็นเพื่อนคนหนึ่งพยายามตะโกนขอความช่วยเหลือพร้อมกับชี้มือไปทางผู้ชายคนหนึ่งที่วิ่งเร็วจี๋มุ่งหน้าไปยังบริเวณเรือนปลูกสร้างของชาวบ้านที่พักอาศัยอยู่ในละแวกนี้ ในมือของชายคนนั้นมีกระเป๋าสะพายของนักศึกษาสาวเป็นหลักฐานที่เห็นอยู่ชัดๆ คาตา

วีรภัฏที่กำลังจะเดินออกมาเรียกให้นักศึกษาขึ้นรถ ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรนั้นเข้าพอดี ชายหนุ่มคาเดาเหตุการณ์จากเสียงตะโกนของนักศึกษาสาวได้ เขารีบวิ่งไล่ตามชายแปลกหน้าคนดังกล่าวนั้นไปทันที

ฝ่ายคนร้ายพอหันมาเห็นว่ามีคนวิ่งไล่ตามมา ก็เกิดอาการตกอกตกใจกลัวจนลนลานเนื่องจากเป็นแค่โจรมือสมัครเล่น ทำเอาขาแข้งพันกันให้วุ่นกระทั่งล้มคว่ำไม่เป็นท่าลงกับพื้นในระยะห่างจากวีรภัฏที่วิ่งตามมาเพียงไม่กี่เมตร ทำให้อาจารย์หนุ่มกระโดดตะครุบตัวคนร้ายเอาไว้ได้ ก่อนที่จะซัดกำปั้นเข้าหน้าโจรกระจอกไปสองสามหมัด แล้วปล่อยให้คนร้ายนอนร้องโอดครวญด้วยควมเจ็บอยู่ที่พื้น ส่วนอาจารย์หนุ่มหันไปก้มเก็บกระเป๋าสะพายที่ตกอยู่บนพื้นทรายขึ้นมาปัด

ในจังหวะนั้นเอง คนร้ายซึ่งยังไม่สิ้นฤทธิ์ คว้ามีดพกแบบติดสปริงออกมาจากกระเป๋าหลังกางเกง พร้อมกับลุกขึ้นมาทำท่าเงื้อง่าจะแทงเข้าที่ด้านหลังของอาจารย์หนุ่ม เสียงหวีดร้องของคนที่เห็นเหตุการณ์ทำให้วีรภัฏเอี้ยวตัวหลบได้ทันก่อนที่มีดเล่มนั้นจะมีโอกาสได้ปักกลางหลังของเขา

ต่อ

ชายหนุ่มยกขาขึ้นเตะมือที่คนร้ายถือมีดอยู่อย่างรวดเร็วจนมันหลุดจากมือกระเด็นไปอีกทาง เขาตรงเข้าไปล็อคแขนมันไพล่เอาไว้ที่ด้านหลัง พร้อมกับจับให้คนร้ายล้มลงไปนอนราบคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น พร้อมกับกดเข่าบล็อคเอาไว้ที่ต้นคอของมันอีกชั้นเพื่อไม่ให้สามารถขยับตัวไปไหนได้

ไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบที่แฝงกายปลอมตัวเป็นชาวบ้านยืนตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ในบริเวณนั้นก็รีบเข้ามาสมทบ พวกเขาช่วยกันจับตัวคนร้ายเอาไว้ แล้วโทรแจ้งกับตำรวจท้องที่ให้ส่งเจ้าหน้าที่มารับตัวมันขึ้นรถไป อาจารย์หนุ่มกล่าวขอบคุณคนที่มาช่วยเหลือ ก่อนจะเดินนำกระเป๋าของนักศึกษากลับมาคืนเจ้าของ

จากเหตุการณ์นี้ยิ่งเรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาสาวๆ ที่แอบปลื้มอาจารย์หนุ่มเป็นทุนเดิมอยู่แล้วได้มากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ซึ่งในจำนวนคนพวกนั้น ก็มีสองสาวกานต์รวีและชลธิชารวมอยู่ด้วย

อาจารย์ภัฏของเรานี่เก่งจังเนอะ ว่าไหมกานต์

อื้อ

ชลธิชาหันมาพูดกับเพื่อนสาวด้วยแววตาเป็นประกาย ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มประทับใจในตัวอาจารย์หนุ่มคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนกานต์รวีนั้น ไม่แปลกใจเท่าไรนักที่เห็นชายหนุ่มจับคนร้ายได้เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเขาเป็นตำรวจที่ปลอมตัวมา ถึงแม้ว่าจะแอบชื่นชมในความเก่งกาจของเขา  แต่เธอกลับไม่ค่อยพอใจที่ชายหนุ่มทำตัวเท่เกินไปจนทำให้มีบรรดานักศึกษาสาวมาห้อมล้อมเขามากกว่าเดิม

ปวีณ์กรแอบลอบมองเพื่อนสาวทั้งสองที่ทำท่าชื่นชมอาจารย์หนุ่มจนออกนอกหน้า เขารู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ ที่วีรภัฏทำเป็นอวดความเป็นสุภาพบุรุษจนเกินหน้าเกินตาคนอื่นอย่างนี้ และอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมอาจารย์หนุ่มหน้าหวานที่ดูท่าทางสุภาพถึงได้เก่งเรื่องการใช้ศิลปะป้องกันตัวได้ดีราวกับถูกฝึกมาเช่นนี้ เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเบื้องหลังของอาจารย์รูปหล่อซึ่งเป็นที่หมายปองของสาวๆ คนนี้มีอะไรแอบแฝงอยู่กันแน่

เมื่อเหตุร้ายเมื่อครู่ผ่านพ้นไปด้วยดีแล้ว รถบัสปรับอากาศที่จะพานักศึกษาพร้อมด้วยคณาจารย์กลับสู่กรุงเทพมหานครก็ได้มาจอดเทียบตรงลานจอดรถเรียบร้อยแล้ว

วีรภัฏเรียกให้ทุกคนทยอยกันขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับ เพราะล่วงเลยจากเวลาในตารางกำหนดการเดินทางมามากแล้ว ซึ่งส่วนหนึ่งก็เป็นผลพวงมาจากการที่เขาและกานต์รวีเกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องติดแหงกอยู่บนเขาจนถึงเช้านั่นเอง

ต่อ

 “28…29 ครบแล้วครับ ออกรถได้เลย

หลังจากที่อาจารย์หนุ่มนับจำนวนนักศึกษาจนครบเท่ากับเมื่อตอนขามา แล้วจึงหันไปบอกให้คนขับนำรถเคลื่อนออกจากบริเวณลานหน้ารีสอร์ตแห่งนี้และมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยของพวกเขาตามกำหนดการที่วางไว้

วีรภัฏจะเดินกลับมานั่งประจำจุดเดิมเคียงข้างเด็กสาวที่เขาหลงรัก แต่เขากลับพบว่าชลธิชาชิงตัดหน้านั่งข้างเธอไปก่อนแล้ว อาจารย์หนุ่มจึงจำใจต้องไปนั่งลงที่เก้าอี้ถัดจากปวีณ์กรแทน

นายตำรวจหนุ่มแอบชะโงกหน้าไปมองกานต์รวีที่นั่งติดริมหน้าต่างอีกฝั่งด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างออกนอกหน้าเมื่อเห็นเธอนั่งหลับคอพับคออ่อนพิงศีรษะลงบนไหล่ของเด็กสาวซึ่งอยู่ในความดูแลและการอารักขาของเขา

เมื่อชายหนุ่มหันหน้ากลับมาก็พบกับสายตาไม่เป็นมิตรของเด็กหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ติดกัน ทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไป แล้วหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมไว้เพื่ออำพรางสายตาของตนที่คอยแต่จะเหล่มองไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอยู่ร่ำไป ก่อนจะหลับตาลงพลางนึกไปถึงเรื่องการมาหัวหินครั้งนี้

วีรภัฏยังคิดไม่ตกว่าเขาควรจะวางแผนเพื่อรับมือในการติดตามดูแลอารักขาเป้าหมายอย่างไร เพราะคนร้ายไม่ชิงลงมือตามที่คาดเดาเอาไว้ เขาควรจะทำเช่นไรต่อไปดี จะปฏิบัติภารกิจต่อหรือขอถอนตัว บางทีผู้บงการอยู่เบื้องหลังอาจจะกำลังเตรียมแผนการอะไรบางอย่างเอาไว้อยู่ก็เป็นได้ หรือถ้าหากผู้บังคับบัญชายังคงดึงดันที่จะให้เขาดูแลความปลอดภัยของเป้าหมายต่อไป

เขาก็จำใจต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างไม่มีทางเลือก จะว่าไปแล้วเขารู้สึกไม่ชอบการเป็นอาจารย์เอาเสียเลย ทั้งวุ่นวายและน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชายหนุ่มมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจนี้ต่อไป เพราะรู้ดีว่าตราบใดที่เขายังคงอยู่ในฐานะอาจารย์ต่อไปแบบนี้ จะทำให้เขามีโอกาสได้อยู่ใกล้ๆ กับหญิงสาวที่ตนแอบรัก อย่างน้อยในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง เขาบอกกับตัวเองแบบนั้น

อาจารย์หนุ่มที่ได้แต่นั่งหลับตา ภาวนาให้ถึงกรุงเทพมหานครไวๆ เพราะอยากจะมีเวลาได้อยู่ใกล้ชิดกับกานต์รวีเพียงสองต่อสองให้สมใจกับที่ต้องทนเก็บซ่อนความต้องการของตนเอาไว้ ภายใต้หน้ากากของอาจารย์หนุ่มผู้แสนดีอย่างที่เขาได้ทำมาตั้งแต่เริ่มแรก โดยไม่รู้เลยว่าตลอดเส้นทางจากหัวหินมุ่งหน้าสู่กรุงเทพมหานครนั้น มีสายตาของปวีณ์กรที่แอบหันมาชำเลืองมองเขาอย่างเคลือบแคลงระแวงสงสัยเป็นระยะ

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

657 ความคิดเห็น

  1. #461 สายน้ำหม่น (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 17:33
    อยากให้กรณ์ ทำให้พระเอกหึงนางเอกบางอะ
    #461
    0
  2. #460 aoistar (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 20:15
    หวังว่าน้ำคงไม่เปลี่ยนใจไปชอบอาจารย์นะ
    #460
    0
  3. #459 kaaka (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 21:44
    นั่นไงค่ะ น้ำคงไม่หวั่นไหวหรอกเนอะ
    แต่ที่แน่ๆภัฏเตรียมตัวถือโอกาสใส่กานต์แล้วคร้า
    #459
    0
  4. วันที่ 22 เมษายน 2553 / 21:05
    อย่าให้น้ำปิ๊งอีกคนละกัน 55
    #458
    0
  5. #457 yumekanau (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 เมษายน 2553 / 16:59

    ไม่น้า หนูน้ำอย่าปิ๊งอาจารย์สิ
    ไม่ดี ไม่ดี

    #457
    0
  6. #456 yumekanau (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 19:28
    เท่ จริง ๆ ด้วยสิ
    อาจารย์ขา อิอิ
    #456
    0
  7. #455 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 09:09
    ค้างนะเนี่ย
    #455
    0
  8. #454 คนที่รอมานาน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2553 / 01:44
    กำลังลุ้นระทึกกับฉากบู๊ ค้างซะงั้น
    #454
    0
  9. #453 jeabkiss (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 21:40
    งานนี้อาจารย์สุดหล่อเป็นฮีโร่ด้วย
    #453
    0
  10. #452 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 18:41
    ไม่ชอบปอนด์เลย
    #452
    0
  11. #451 gamedene (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 22:47
    รออ่านคะ มาอัพไวๆนะคะ
    #451
    0
  12. #450 yumekanau (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 22:26

    ขอยืนยันว่า นายปอนด์ไม่สมควรกับสาวมั่นในรักอย่างหนูน้ำ
    หึ หมั่นไส้จริง ๆ

    #450
    0
  13. #449 yumekanau (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 เมษายน 2553 / 22:26

    ขอยืนยันว่า นายปอนด์ไม่สมควรกับสาวมั่นในรักอย่างหนูน้ำ
    หึ หมั่นไส้จริง ๆ

    #449
    0