ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 26 : บทที่ 26 นาทีวิกฤต (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,008
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    13 มี.ค. 53

ตอนที่ 26

วีรภัฏแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขามองเห็นเด็กสาวทั้งสองคนจมหายลงไปต่อหน้าต่อตา เขาหันไปบอกปวีณ์กรให้รีบตามคนมาช่วย เด็กหนุ่มมัวแต่ยืนนิ่งด้วยความตกใจจึงถูกอาจารย์หนุ่มตะคอกเสียงใส่เสียงดัง เขาสะดุ้งก่อนจะรีบวิ่งกลับไปตามหาคนมาช่วยทันที

นายตำรวจหนุ่มไม่รอช้า เขารีบกระโดดลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของปวีณ์กรมองคนทั้งสามด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มดำผุดดำว่ายอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ดำลงไปพบกับชลธิชาและกานต์รวีซึ่งอยู่ห่างออกไปจากโขดหินเกือบสิบเมตร อาจจะเป็นเพราะกระแสลมแรงทำให้คลื่นที่ม้วนตัวเข้าซัดสาดกระแทกกับโขดหินนั้น ผลักให้ร่างของทั้งสองคนไกลออกไปจากฝั่ง

ตำรวจหนุ่มรีบดึงร่างของทั้งสองสาวขึ้นจากใต้น้ำ โชคดีที่เขาเป็นตำรวจหน่วยสืบราชการลับซึ่งเคยได้รับการฝึกพิเศษมาเพื่อเตรียมพร้อมรับกับสถานการณ์ต่างๆ ในหลายรูปแบบ อย่างเช่นกรณีของการช่วยเพื่อนร่วมทีมที่จมน้ำก็เช่นกัน

วีรภัฏได้ใช้แขนทั้งสองข้างของเขา ล็อกคอทั้งสองสาวเอาไว้ให้ลอยตัวเหนือผิวน้ำ พร้อมกับตีขาแรงๆ เพื่อว่ายกลับเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากเพราะต้องแบกรับน้ำหนักคนถึงสองคนด้วยกัน กว่าเขาจะกลับมาถึงฝั่งได้กล้ามเนื้อขาของเขาแทบไม่จะเหลือกำลัง

เมื่อชายหนุ่มพาร่างของตัวเองและสองสาวเข้ามาถึงชายฝั่งตรงริมหาดได้ เขาก็ถึงกับนอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ปวีณ์กรรีบวิ่งมาหาเขาเป็นคนแรก พร้อมด้วยชายฉกรรจ์อีกสองคน ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่แฝงตัวอยู่ในบริเวณนั้น เมื่อวีรภัฏเห็นเขาก็รู้ทันทีว่าเป็นคนที่หน่วยของเขาส่งมา ชายหนุ่มรีบกล่าวขอบคุณทั้งสองพร้อมกับบอกว่าเด็กสาวทั้งคู่ปลอดภัยแล้วพวกเขาจะดูแลต่อเอง ทั้งสองจึงกลับไปปฏิบัติหน้าที่ประจำจุดของตัวเองตามเดิม

น้ำ กานต์ พวกเธอฟื้นสิ

ปวีณ์กรร้องเรียกเพื่อนทั้งสองของตนพลางมองร่างหญิงสาวทั้งสองคนที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอย่างลังเลใจ ไม่รู้ว่าจะช่วยใครก่อนดี  ตำรวจหนุ่มที่มากประสบการณ์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าตรงช่วงอกของชลธิชามีการกระเพื่อมไหว เธอคงหายใจอยู่แต่แค่หมดสติไปเท่านั้น ส่วนกานต์รวีร่างของเธอกลับแน่นิ่งไปสนิทซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่หายใจเสียแล้ว

แย่แล้ว กานต์ไม่หายใจ ปอนด์นายดูแลน้ำไปก่อนนะ

วีรภัฏหันไปบอกกับเด็กหนุ่ม ส่วนเขารีบพยุงร่างที่แทบไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเข้าไปใกล้กานต์รวี เขาก้มหน้าลงแนบหน้าอกด้านซ้ายของหญิงสาวเพื่อฟังเสียงหัวใจ แต่มันกลับเงียบสนิท เขาแตะตรงจุดข้างลำคอเพื่อตรวจชีพจรของเธอ แต่มันอ่อนมากจนเขาแทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของชีพจรเลย ชายหนุ่มรีบทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับหญิงสาวตรงหน้าอย่างรวดเร็วตามที่เขาเคยฝึกมา สิ่งที่เขากลัวที่สุดตอนนี้คือ หากกานต์รวีเป็นอะไรไปอีกคน ก็จะไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆ เขาอีกแล้ว

ในระหว่างที่วีรภัฏพยายามช่วยชีวิตกานต์รวี ชลธิชาก็ฟื้นขึ้นมา ปวีณ์กรรู้สึกดีใจมากที่เพื่อนของเขาไม่เป็นอะไร เด็กหนุ่มรวบตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด สาวน้อยลูกคุณหนูที่ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่รู้ว่าเพื่อนสาวที่กระโดดลงไปช่วยตนตอนนี้กำลังอยู่ในขีดอันตราย กระทั่งได้ยินเสียงอาจารย์หนุ่มตะโกนเรียกชื่อเพื่อน ทั้งคู่จึงผละออกจากกัน

“กานต์! ฟื้นสิ เธอได้ยินฉันหรือเปล่า”

ตำรวจหนุ่มตะโกนเรียกชื่อเด็กสาวที่นอนแน่นิ่งใบหน้าของเธอซีดเซียวแทบไร้สีเลือด เขาพยายามปั๊มหัวใจรวมทั้งผายปอดให้กับหญิงสาวอยู่หลายครั้งจนรู้สึกท้อ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่ากานต์รวีจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียที

ชลธิชาทำท่าจะวิ่งเข้ามาดูอาการของกานต์รวีใกล้ๆ แต่ปวีณ์กรห้ามเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เธอเข้าไปเกะกะการปฐมพยาบาลของอาจารย์หนุ่ม กระทั่งครั้งสุดท้ายที่เขาประกบปากพ่นลมหายใจเข้าปอดให้กับเธอ หญิงสาวก็เกิดอาการสำลักน้ำออกมา เธอไอค่อกแค่กเพื่อเอาน้ำและเศษทรายที่ติดอยู่ในหลอดลมออกมา ก่อนจะปรือตาขึ้นมอง ก็เห็นหน้าของวีรภัฏเป็นคนแรก

“คุณภัฏ คุณช่วยฉันไว้เหรอ ฮือๆ ฉะ ฉัน ยังไม่ตายใช่ไหม”

 เธอโผเข้ากอดเขาก่อนที่จะร้องไห้ออกมาเสียงดัง วีรภัฏได้แต่ลูบศีรษะของเธอแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน ชายหนุ่มกระซิบข้างหูสาวน้อยในอ้อมกอด

ไม่เป็นไรแล้วกานต์ เธอปลอดภัยแล้วนะ รู้ไหมฉันตกใจแทบแย่ นึกว่าเธอจะจากฉันไปซะแล้วนะ ยายจอมยุ่ง

ภาพของคนทั้งคู่ที่ทำราวกับว่าอยู่ในโลกส่วนตัวเพียงสองต่อสองนั้น ทำให้ทั้งปวีณ์กรและชลธิชารับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไประหว่างอาจารย์หนุ่มกับลูกศิษย์สาว สัญชาตญาณของเด็กสาวบอกว่าสองคนนั้นต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้แน่ๆ ส่วนปวีณ์กรมองภาพที่กานต์รวีโผเข้ากอดอาจารย์หนุ่มด้วยความรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างมากที่ได้แต่ยืนมองเพื่อนรักในวัยเด็กจมน้ำไปต่อหน้าต่อตา จนกลัวว่าจะทำใจไม่ได้หากเธอเป็นอะไรไป แต่พอมาตอนนี้เขากลับรู้สึกเจ็บแปลบในใจอีกครั้งที่เห็นภาพวีรภัฏกำลังโอบกอดหญิงสาวที่เขาแอบรักเอาไว้อย่างนั้น

กระทั่งอาการตกใจกลัวของกานต์รวีเริ่มจางหายไป เธอเริ่มหันซ้ายหันขวามองหาเด็กสาวที่เธอกระโดดน้ำลงไปช่วย พลางเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเป็นกังวล

“แล้วน้ำล่ะคะ น้ำปลอดภัยดีหรือเปล่า”

เมื่อได้ยินว่าเพื่อนสาวเรียกหาตน ชลธิชาจึงวิ่งออกมาจากอ้อมแขนของเพื่อนชาย แล้วพุ่งตรงมาหาหญิงสาวผู้มีพระคุณของตนทันที เธอกล่าวขอโทษขอโพยกานต์รวีเสียยกใหญ่จนน้ำใสๆ ไหลรินลงมาอาบแก้มนวล

ขอโทษนะกานต์ เป็นเพราะน้ำเองไม่ยอมเชื่อฟังที่กานต์บอก จนเกือบทำให้กานต์ตายไปแล้ว

ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ

กานต์รวีได้แต่ส่ายหน้าไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไร แค่เห็นเด็กสาวปลอดภัยเธอก็โล่งใจมากแล้ว เธอพูดกับสาวน้อยลูกคุณหนูพลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แต่แล้วเธอก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังกอดวีรภัฎอยู่ หญิงสาวได้แต่หน้าแดงก่อนจะรีบผละออกจากอ้อมกอดอบอุ่นนั้นแล้วตรงไปหาเพื่อนสาวของเธออย่างรวดเร็ว

ต่อ

เมื่อวีรภัฏเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงบอกให้พวกเด็กหนุ่มสาวทั้งสามเดินกลับไปที่ลานกิจกรรมพร้อมกัน อาจารย์หนุ่มเดินนำไปก่อนพร้อมกับบอกให้ทุกคนไปนั่งรวมตัวกันที่นั่น

เอาล่ะ เดี๋ยวพวกเธอไปนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วกัน คราวหน้าจะไปไหนมาไหนก็บอกกันก่อนนะครับ อย่าให้เกิดเรื่องแบบเมื่อกี้อีก”

อาจารย์หนุ่มชี้ไปที่ลานด้านข้างสนามดอดจ์บอลที่พวกนักศึกษาคนอื่นๆ กำลังเล่นกันอยู่ เขาพูดทิ้งท้ายอย่างดักคอเอาไว้ สายตามองมายังหญิงสาวที่เกือบสิ้นใจเพราะจมน้ำอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้ ก่อนจะเดินกลับไปอยู่ประจำตรงจุดของกรรมการที่ข้างสนามอีกครั้ง

กานต์รวีได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไป เป็นเพราะเธอรีบหนีออกมาก่อนจึงยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณเขาเลย แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องเบือนหน้าไปอีกทางอย่างไม่ค่อยพอใจนัก เมื่อเห็นว่ามีนักศึกษาสาวหลายคนไปยืนล้อมรอบชายหนุ่มที่ตัวเปียกน้ำโชกจนมองเห็นร่างแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อกล้ามสีเข้มแนบเนื้อนั้น หยดน้ำที่เกาะพราวสะท้อนกับแสงแดดยามสายทำให้ร่างของอาจารย์หนุ่มดูมีเสน่ห์ขึ้นมามากกว่าเดิมอย่างช่วยไม่ได้ เด็กสาวบางคนถือโอกาสจับเนื้อต้องตัวเขา โดยที่ชายหนุ่มไม่ได้หลีกเลี่ยงหรือผลักไสเด็กสาวพวกนั้นออกไปเลยสักคน

ทั้งสามคนได้แต่มานั่งดูกิจกรรมอย่างเงียบเชียบ เพราะเพิ่งก่อเรื่องมาหมาดๆ จึงถูกอาจารย์หนุ่มห้ามไม่ให้ลงเล่นกิจกรรมทุกอย่างจนกว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวัน ปวีณ์กรนั้นแม้ไม่ได้จมน้ำไปด้วยแต่เขาก็รู้สึกผิดที่ไม่ได้ห้ามสองสาวเอาไว้จนทำให้เกิดเรื่องจึงขออยู่นั่งดูแลเพื่อนทั้งสองอยู่ใกล้ๆ

“ขอโทษนะปอนด์ กานต์ เพราะน้ำคนเดียวทำให้ทุกคนหมดสนุกเลย”

อยู่ๆ ชลธิชาก็โพล่งขึ้นมา เธอรู้สึกผิดที่ทำให้เพื่อนทั้งสองต้องมานั่งจับเจ่าอยู่ข้างสนามแบบนี้ ทั้งที่น่าจะมีโอกาสได้ไปเล่นกิจกรรมร่วมกับเพื่อนคนอื่นๆ ในรุ่นบ้าง

“ไม่ใช่ความผิดของน้ำหรอก อย่าโทษตัวเองเลยนะ ใช่ไหมปอนด์ บอกน้ำหน่อยสิ เขาเอาแต่โทษตัวเองอยู่ได้”

กานต์รวีโอบไหล่เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงกลางเอาไว้หลวมๆ พลางหันไปถามเด็กหนุ่มที่นั่งถัดไปอย่างขอความเห็น เมื่อเห็นว่าคนที่ถูกถามไม่ยอมตอบ เธอจึงเอื้อมมือไปสะกิดไหล่เขา พลางเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเอาแต่นั่งเหม่อสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“ปอนด์เป็นอะไรน่ะ นั่งหน้ามุ่ยเชียว ไม่สบายหรือเปล่า”

“หืม เปล่าครับกานต์ ปอนด์สบายดี ไม่ได้เป็นอะไร เอ่อ เดี๋ยวปอนด์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”

ปวีณ์กรไม่ทันฟังที่หญิงสาวถาม เขาเอาแต่นั่งครุ่นคิดวนเวียนถึงแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จนแทบไม่ได้สนใจสิ่งใดรอบข้าง ก่อนจะรีบขอตัวเลี่ยงไปทางห้องน้ำเพราะไม่อยากให้เพื่อนทั้งสองผิดสังเกตและรับรู้ถึงความรู้สึกผิดปกติบางอย่างที่มีต่อหญิงสาวทั้งสองคนนั้น เด็กหนุ่มยืนแอบมองสองสาวที่ยังคงนั่งกรองแสงอยู่ตรงลานข้างสนามที่เดิม

ตอนที่ทั้งคู่ตกน้ำลงไปนั้น ตัวเขาเองรู้สึกร้อนรนที่ได้แต่ยืนมองอย่างเดียว และช่วยอะไรไม่ได้เลย หัวใจของเขารู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก เหมือนจะต้องเสียคนที่รักที่สุดไป แต่ไม่รู้ว่าเขาห่วงใครมากกว่ากันแน่ ระหว่างชลธิชา เพื่อนสมัยเด็กที่สนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ กับกานต์รวี สาวในฝันที่ทำให้เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ ถึงเขาจะนึกขอบคุณที่อาจารย์หนุ่มผ่านมาเจอแล้วช่วยชีวิตของทั้งคู่ไว้ได้ทันเวลา แต่ก็รู้สึกเจ็บใจไม่น้อยที่ตัวเขาอ่อนแอเกินกว่าที่จะช่วยเหลือใครได้ ถ้าเขาแข็งแกร่งได้อย่างอาจารย์หนุ่มบ้างก็คงดี

“เอาล่ะจ้ะเด็กๆ ทุกคน คงจะหิวกันแล้วใช่ไหม อาจารย์ให้ทางโรงแรมเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้พวกเธอแล้วนะจ๊ะ”

ผานิดา อาจารย์สาววัยใกล้เกษียณ เมื่อได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมาบนรถบัสเกือบสามชั่วโมงก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก เธอเดินลงมาเรียกเหล่าบรรดานักศึกษาถึงชายหาดด้วยตนเอง อาจารย์หนุ่มรีบเข้ามาประคองอาจารย์ที่เดินเหินไม่ค่อยสะดวกนัก พลางยืนรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่งเห็นว่านักศึกษาทั้งกลุ่มรมทั้งกลุ่มของชลธิชาเดินกลับเข้าไปในโรงแรมแล้ว จึงค่อยประคองอาจารย์หัวหน้าสาขาผู้รับผิดชอบโครงการนี้เข้าไปภายในบริเวณห้องอาหารของโรงแรมพร้อมกัน

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

657 ความคิดเห็น

  1. #305 Ranatis (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2553 / 15:29
    ทำไมไม่ไปช่วยตั้งแต่แรกฟะ

    จาได้ช่วยแค่คเดียว ไม่ใช่สอง
    #305
    0
  2. #247 คนอ่านค้าาาา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2553 / 13:57
    ชอบมากๆเรยค่ะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    อัพๆๆๆๆๆๆ
    #247
    0
  3. #227 kaaka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 20:34
    โธ่ๆๆๆ น้องปอนด์เอ่ยไม่เป็นไรว่ายน้ำไม่เป็นก็ไม่เป็นไร
    ปล่อยให้อาจารย์กำมะลอทำหน้าที่พิทักษ์สาวๆไปเถอะจ๊ะ
    แต่ที่ว่ายน้ำไม่เป็นมีอดีตฝังใจรึเปล่าเอ่ย
    #227
    0
  4. #226 ว้าวววววววววววว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 15:13
    5555+++

    อย่าให้สาวๆๆลูบตัวบ่อยน่ะ

    เดี๋ยวกานต์จะโกรธเอา
    #226
    0
  5. #225 **~Mink~** (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 14:41
    จะว่าไปปอนด์ก็ยังเด็กมากเลยนะเนี่ย
    อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร
    เค้าถึงว่าเด็กผู้หญิงจะแก่แดดกว่าเด็กผู้ชาย
    แล้วก็เป็นสาวเร็วกว่าหรือเปล่าคะ น้ำยังรู้ใจตัวเองเร็วกว่าปอนด์เลย เฮ้อ
    แต่อันที่จริงทั้งคู่ก้ยังเด็กเกินกว่าจะเป็นรักจริงของกันและกันนะ
    บางทีความรักแบบเพื่อนสนิทก็น่าจะดีและสวยงามกว่า
    ส่วนรักแบบคนรักอ่ะ ให้หนูกานต์กับอาจารย์ภัฏเค้าว่ากันไปตามทางของเค้าเหอะ
    คู่นั้นเค้าดูแลตัวเองได้แล้วทั้งคู่ จะทำอะไรก็สามารถเลือกทำได้ด้วยตัวเองแล้ว
    #225
    0
  6. #224 ม่านเมฆา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 01:05

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #224
    0
  7. #223 COLOURLESS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 22:31
    แหมๆ กานต์ขี้หึงเหมือนกันนะเนี่ย
    #223
    0
  8. #222 jeabkiss (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 17:52
    เริ่มมีอะไรในใจกันแล้วซิท่านอาจารย์กำมะลอกับลูกศิษย์กำมะลอ
    #222
    0
  9. #221 gamedene (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 10:37
    จะรออ่านคะ
    #221
    0
  10. #220 **~Mink~** (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 09:01
    โฮะๆๆๆ อีตาปอนด์เริ่มอยากเก็บเอาไว้ทั้งสองคนหรือไงยะ
    เสียใจด้วยน้า น้องกานต์เอ๊ย พี่กานต์เค้าก็มีใจให้อาจารย์
    ส่วนน้องน้ำเค้าก็แกล้งทำเป็นมีใจให้อาจารย์เหมือนกัน
    สมน้ำหน้าปอนด์แห้ว ไม่รู้เป้นไงมะชอบนายปอนด์อะ
    อยากให้น้องน้ำได้ผู้ชายทีน่ารักและเห็นคุณค่าของน้องน้ำมากกว่านี้
    แต่ก็อะนะความรักมันห้ามและบังคับกันได้เสียที่ไหน จิงปะ
    #220
    0
  11. #219 กายู๋น้อย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 08:46
     ไม่ค่อยจะโจ่งแจ้งเลย

    อิอิ

    เค้าเห็นกันหมดเลยตัวเอง
    #219
    0
  12. #218 kaaka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 22:34
    โล่งอก และแล้วภัฏก็เป็นพระเอกตัวจริงๆ อิอิ 
    แถมยังมีการเปิดใจกันเล็กน้อย
    #218
    0
  13. #217 COLOURLESS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 22:27
    อ่ะโฮะๆ เขินๆ เริ่มชอบกันเเล้วสิๆ เด๋วเรื่องหนุกๆก้อจะตามมา...!
    #217
    0
  14. #216 princeprince (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 22:23
     แน่ๆๆๆ ภัฏเริ่มเป็นห่วงเป็นใยกานต์แล้ว กิ้วๆ ^^
    #216
    0
  15. #215 ไวท์เลเบิล (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2553 / 21:11
    มาส่งกำลังใจ 


    555555555555555555555555555555555
    uppppppppppppppppppppppppppppppppppp
    #215
    0