ปมร้อนซ่อนรัก

ตอนที่ 21 : บทที่ 21 งานเข้าแล้วคร้าบ...บ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มี.ค. 53

ตอนที่ 21

 

แท้ที่จริงแล้วยังมีเรื่องที่วีรภัฏไม่ได้บอกใครนั่นก็คือเรื่องที่เขาต้องมาแชร์บ้านพักคนละครึ่งกับเด็กนักศึกษาสาวอีกคน เรื่องนี้ถูกเก็บเป็นความลับ และมีคนที่รู้เพียงคนเดียวคือพีรเดช ผู้บังคับบัญชาของผู้กองหนุ่มเท่านั้น

 

“ฮัดเช้ย! ใครนินทาเราอยู่เนี่ย”

 

จู่ๆ วีรภัฏก็จามขึ้นมาเสียงดัง ในระหว่างที่ชายหนุ่มจอดรถทิ้งไว้ที่ท้ายซอยเช่นเดิม แล้วเดินดุ่มๆ กลับมาที่บ้านพักของตน เขามองเข้าไปยังตัวบ้านซึ่งมืดทึบราวกับไม่มีคนอยู่ แสงไฟทุกดวงยกเว้นไฟโคมดวงใหญ่ตรงหน้าบ้านปิดสนิท เขารู้สึกโล่งใจยิ่งนักที่กานต์รวีไม่ได้รอทานข้าวเย็นกับเขา แต่เมื่อมือใหญ่เปิดประตูเข้าไปภายในบ้าน นายตำรวจหนุ่มก็ตกใจจนสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่า สาวน้อยในความคิดของเขา มายืนดักรออยู่ที่หน้าประตูก่อนเสียแล้ว

 

ไปไหนมา

 

กานต์รวีถามเสียงห้วน เธอพยายามข่มอารมณ์โกรธของตัวเองเอาไว้อย่างเต็มที่

 

ถามอย่างกับภรรยา ที่ดักรอถามสามีในวันที่กลับบ้านดึกเลยนะครับ

 

พอเห็นว่าคนที่อยู่ในความมืดนั้นเป็นใคร วีรภัฏก็ดูเหมือนจะรู้ว่าหญิงสาวกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ แกมหยอกเล่น เผื่อว่าจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง พร้อมกับก้มหน้าก้มตาถอดรองเท้าอย่างรวดเร็ว แต่อีกฝ่ายไม่ขำด้วยเลยสักนิด หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงสูงอย่างโมโหที่ชายหนุ่มปล่อยให้เธอหิ้วท้องรออยู่หลายชั่วโมงจนดึกดื่นป่านนี้

 

ฉันถามว่าไปไหนมา ไหนบอกว่าจะกินข้าวเย็นด้วยกันทุกวันไง

 

ขอโทษครับ พอดีผมติดประชุมด่วนมากก็เลยกลับช้า ผมขอโทษจริงๆ นะ ตอนแรกก็คิดว่าจะบอกกานต์ก่อน แต่นึกว่าจะประชุมไม่นานก็เลย...

 

นายตำรวจหนุ่มรีบหาข้อแก้ตัวทันที แต่หญิงสาวฟังยังไม่ทันจบประโยคดี ก็โพล่งสวนขึ้นมาเสียก่อน

 

ช่างเถอะ วันหลังกานต์จะไม่รอแล้ว คุณอยากไปไหนก็ไปเลย เชิญตามสบาย

 

 กานต์รวีพูดเชิงประชดประชัน ว่าแล้วหญิงสาวก็ทำท่าจะเดินกลับขึ้นห้องไป แต่เธอกลับถูกชายหนุ่มดึงแขนเอาไว้ก่อน วีรภัฏรู้สึกสำนึกผิดขึ้นมาทันที

 

เดี๋ยวสิครับ ผมบอกแล้วไงว่าขอโทษ มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ นะ แล้วผมก็ติดต่อคุณไม่ได้ด้วย ว่าแต่กานต์ทานข้าวหรือยังครับเนี่ย

 

 ดึกป่านนี้แล้ว ขืนฉันรอนาย คงได้เป็นโรคกระเพาะกันพอดี

 

สาวน้อยสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขา แล้วเธอก็เดินกลับขึ้นห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนคอตกอยู่ที่หน้าประตูบ้านเพียงลำพัง

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป กานต์รวีค่อยๆ ย่องลงมาจากชั้นบนของบ้าน เธอคาดว่าชายหนุ่มน่าจะเข้านอนไปแล้ว จึงเดินลงมาที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรมาใส่ท้องประทังความหิวที่ทนรอพ่อครัวเอกมาตั้งแต่เย็น หญิงสาวเดินตรงลิ่วๆ ไปยังตู้เย็นเธอเปิดมันออกดูแล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าภายในตู้เย็นนั้นว่างเปล่าไม่เหลืออะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าที่กรอกใส่ขวดเรียงไว้เป็นตับ

 

“เฮ้ย! ทำไมตู้มันโล่งอย่างนี้เนี่ย ไข่สักใบยังไม่มีเหลือเลยเหรอ ตายๆ กานต์รวี เอ๊ย ทีเมื่อกี้ทำเป็นปากแข็ง แค่บอกเขาไปว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยก็จบแล้ว บ้าจริงเลยเรา ฮือๆ แล้วทีนี้จะทำยังไงดีเนี่ย หิวจะแย่อยู่แล้วนะ”

 

“ตกลงว่ายังไม่ได้ทานข้าวเย็นจริงๆ ใช่ไหมครับกานต์”

 

เสียงของใครบางคนดังมาจากทางด้านหลังของกานต์รวี หญิงสาวมัวแต่เศร้ากับตู้เย็นที่ว่างเปล่านั้น จึงไม่ทันได้ฉุกคิดว่าเป็นเสียงของใครกันที่พูดกับเธออยู่ พอได้สติก็รีบหันขวับกลับมายังต้นเสียงทันที เธอชี้มือไปยังอาจารย์หนุ่มพลางเบิกตาโพลงอย่างตกใจราวกับเห็นผีหรือปิศาจก็ไม่ปาน

 

“นะ นาย มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

ต่อ

“ผมยืนอุ่นข้าวกล่องอยู่หน้าไมโครเวฟตรงนั้นตั้งนานแล้วล่ะ นานพอที่จะได้ยินใครบางคนบ่นว่าหิวจนแทบจะซุกหัวเข้าไปอยู่ในตู้เย็นด้วยล่ะครับ”

 

วีรภัฏยืนยิ้มอยู่ด้านหลังหญิงสาวนั่นเอง เขาแกล้งพูดยั่วเย้าเธอก่อนจะเผลอหัวเราะเบาๆ ออกมา คนที่เกือบจะเอาหัวมุดเข้าไปในตู้เย็นรู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หมดกันที่เธอแกล้งทำเป็นพูดอวดดีเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ ช่างค้านกับการกระทำของของตัวเองยิ่งนัก

 

“ถ้างั้นก็โทษทีที่มารบกวนเวลาของนาย ฉันขอตัวไปนอนก่อนล่ะ”

 

กานต์รวีกระชากเสียงใส่อีกฝ่าย พลางก้าวฉับๆ ออกจากห้องครัวไป แต่ยังไม่ทันที่ขาจะก้าวพ้นประตู มือใหญ่ของชายหนุ่มก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้พร้อมกับเอ่ยขึ้น

 

“ผมขอโทษนะครับกานต์ที่ปล่อยให้คุณรอจนหิวท้องกิ่วแบบนี้ มาครับ ทานข้าวด้วยกันนะ ผมซื้อมาเผื่อด้วย”

 

ตำรวจหนุ่มพยายามพูดแก้ตัวให้ดีที่สุด พลางโชว์อาหารกล่องแบบสำเร็จรูปให้เธอดู พอได้เห็นอาหารในมือของเขากระเพาะของเธอก็เริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที แต่ยังทำปากแข็งดื้อแพ่งจะหนีกลับขึ้นห้องนอนตัวเอง ช่วยไม่ได้ก็เธอไม่อยากให้เขาเห็นเธอเสียฟอร์มนี่นา กานต์รวียืนกอดอกหน้ามุ่ยทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ความจริงหิวจนตาจะลายอยู่แล้ว

 

 ใครเขาจะกินกับนายกัน

 

วีรภัฏเริ่มหมดความอดทนกับการเล่นตัวของหญิงสาวแล้ว ตัวเขาเองก็หิวเหมือนกัน ตั้งแต่บ่ายจนถึงเดี๋ยวนี้ ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด เขาวางอาหารกล่องไว้บนโต๊ะเตรียมอาหารในห้องครัว ก่อนจะหันมาช้อนร่างของกานต์รวีตรงดิ่งไปยังโต๊ะทานอาหาร

 

“นี่นายจะทำอะไรฉันน่ะ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ มาอุ้มฉันทำไมเนี่ย คิดจะแต๊ะอั๋งลูกศิษย์เหรอ กรี๊ด ช่วยด้วยค่ะ ตาอาจารย์ลามกจะปล้ำหนู”

 

หญิงสาวส่งเสียงร้องโวยวาย พยายามดีดดิ้นอย่างเต็มที่ แต่มือใหญ่และอ้อมแขนแข็งแรงนั้นยังคงอุ้มเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ชายหนุ่มเดินลิ่วๆ มาจนถึงโต๊ะอาหาร ก็ปล่อยร่างเล็กๆ ของหญิงสาวลงบนที่ประจำของเธออย่างแรง จนเธอเกือบพลาดหล่นตกเก้าอี้ไปแล้ว หากมือไม่ไวพอที่จะเกาะขอบโต๊ะเอาไว้

 

“เลิกโวยวายเสียทีน่าคุณหนู หิวมากนักไม่ใช่เหรอ เอ้านี่ ข้าวผัดกุ้ง กินไปก่อนเลยไม่ต้องรอ เดี๋ยวผมค่อยไปอุ่นใหม่ก็ได้”

 

วีรภัฏตวาดเสียงเข้มอย่างลืมตัว ทำให้คนที่กำลังร้องโวยวายอยู่นั้นเงียบเสียงลงทันทีด้วยความตกใจ เหมือนชายหนุ่มจะรู้ตัวจึงพยายามปรับน้ำเสียงตัวเองให้นุ่มนวลขึ้นในประโยคหลัง แต่กานต์รวียังแอบเห็นรังสีอำมหิตที่ส่งประกายออกมาจากดวงตากลมโตของอาจารย์หนุ่มเบื้องหลังกรอบแว่นสีดำนั้น เธอตอบกลับอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ  ด้วยไม่ค่อยเห็นชายหนุ่มโมโหร้ายอย่างนี้มาก่อน หญิงสาวได้แต่นึกในใจ ถ้าหากว่าเธอเผลอทำเรื่องให้เขาต้องโกรธมากไปกว่านี้ เธอจะถูกฆ่าหมกอยู่ในบ้านหลังนี้ไหมนะ

 

 กะ ก็ได้ จำไว้นะ วันหลังฉันจะไม่รอนายแล้ว

 

ครับผม วันหลังจะไม่ให้กานต์รออีกแล้วครับ เออใช่ ผมต้องขอเบอร์โทรศัพท์กานต์ไว้หน่อยเผื่อกลับดึกแบบวันนี้อีก จะได้โทรมาบอกก่อนล่วงหน้า

 

นายตำรวจหนุ่มยิ้มขำกับท่าทางหวาดๆ ของหญิงสาว ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่า เขายังไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอเลย แล้วแบบนี้จะติดต่อกันได้อย่างไร พลางทำท่าจะเดินไปหากระดาษกับปากกามาจดเบอร์โทรศัพท์ของหญิงสาเอาไว้ แต่อีกฝ่ายรีบเสนอความเห็นออกมาก่อน

 

ไม่ต้องจดหรอก นายเอามือถือของนายมานี่ เดี่ยวฉันเมมเบอร์ให้เอง

 

ว่าแล้วหญิงสาวก็ทำท่าจะตะครุบเอาโทรศัพท์เครื่องจิ๋วที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารนั้นขึ้นมา ทว่ามือใหญ่ของชายหนุ่มผวาตะปบลงไปบนมือของหญิงสาวก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมาด้วยความตกใจ

 

“เดี๋ยว ไม่ได้นะ”

 

“เอ๊ะ นายมาจับมือฉันไว้ทำไมอีกเนี่ย”

 

กานต์รวีเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอหันไปถามเจ้าของมือใหญ่ที่กุมมือของเธอเอาไว้อย่างงุนงง อาจารย์หนุ่มตอบกลับไปอย่างอ้อมแอ้ม เขากลัวว่าเธอจะเห็นว่ามีชื่อของผู้บังคับบัญชา รวมทั้งลูกน้องของเขาปรากฏอยู่บนโทรศัพท์เครื่องนั้น แล้วจะพาลทำให้ความแตกขึ้นมาได้

 

“ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ เอ่อ คือว่า เอาอย่างนี้นะกานต์ คุณปล่อยมือเถอะ เดี๋ยวผมจะเซฟเบอร์เองนะ”

 

“ไม่ปล่อยหรอก ทำไมล่ะ กลัวฉันจะเห็นว่ามีรูปแฟนคุณอยู่บนหน้าจอหรือไง”

 

เมื่อได้ยินที่วีรภัฏพูดมาแบบนั้นก็ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก เธอแกล้งแหย่เขา และไม่วายพยายามจะพลิกโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าแฟนสาวของอาจารย์หนุ่มจะเป็นคนแบบไหนกัน แต่เจ้าของเครื่องเอาแต่ส่ายหน้าดิกๆ ไม่ยอมให้เธอได้เปิดดูเครื่องของเขา จนหญิงสาวเริ่มเอะใจบางอย่างขึ้นมา

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

657 ความคิดเห็น

  1. #295 Ranatis (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2553 / 16:33
    คิดอะไรอยู่น่ะ กานต์
    #295
    0
  2. #156 กายู๋น้อย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 14:33
     อืมมมมมมมมมม

    ไม่รู้หรือไงว่า  

    เค้าสงสัยตัวแล้วนะ
    ทั้งคู่เลย

    เอ
    อย่าบอกนะว่าเรื่องนี้มีคนจัดฉาก
    #156
    0
  3. #155 Nice_princess (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 13:15
    โอ๊ะโอ...ทำไมกานต์รวีเธอช่างยากรู้อยากเห็นจริงนะ
    เรื่องวุ่นๆเริ่มส่อแววมาแต่ไกลเลยงานนี้
    #155
    0
  4. #153 **~Mink~** (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 09:10
    แหม..พวกคนความลับเยอะก็เงี้ยแหละ 555
    หนูกานต์เอ๊ยดูไม่ออกหรือไงว่าผู้ชายคนนี้เค้าแคร์เราอ่ะ
    อย่าเล่นตัวมากเลยน่าเด๋วเจอบทโหดกว่านี้แล้วจะว่าไม่เตือนน้า อิอิ
    ดีค่ะ ดีๆๆๆ มิ้งชอบให้อาจารย์กำมะลอโหดเสียบ้าง หนูกานต์จะได้พยศน้อยลงหน่อย
    แบบว่าเข้าข้างพระเอกสุดริดค่ะ หุหุ
    #153
    0
  5. #152 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มีนาคม 2553 / 06:45
    ว้าววววววววววววว
    #152
    0
  6. #151 kaaka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 21:07
    อิอิ น่ารักเนอะ ความเคยชินอย่างนี้อ่ะ
    #151
    0
  7. #150 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 18:58
    น่ารักจังเลย
    #150
    0
  8. #149 jeabkiss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 18:48
    ยัยกานต์ปากแข็งอ่ะหิวก็ไม่บอก
    #149
    0
  9. #148 กายู๋น้อย (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 16:59
     มาเร็วๆนะขอรับ
    #148
    0
  10. #147 ทับทิมสีเลือด (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 15:30
    จะเป็นยังไงต่อหนา
    #147
    0
  11. #146 patty (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 15:25
    หิวก็บอกมาเหอะ อิอิ
    #146
    0
  12. #145 **~Mink~** (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 07:13
    โดนจับไต๋ได้เลยยายกานต์เอ๊ย
    ตกลงว่าความหิวไม่เคยปราณีใครจริงๆ ใช่ไม้คะเนี่ย อิอิ
    #145
    0
  13. #144 aoistar (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 00:53
    55+ รออยู่อ่ะดิ
    #144
    0
  14. #143 tariako (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 00:08

    น่ารักค่ะ ^^

    #143
    0
  15. #142 kaaka (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 21:47
    ฮ่ะ ฮ่า และแล้วก็คือความเคยชิน ผสมความผูกพันธ์
    โดยไม่รู้ตัวของทั้งคู่ น่ารักกันจริงๆเลย
    #142
    0